Jump to content

Wren Kingston-Fox

Democratie & Magie
  • Content count

    106
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Wren Kingston-Fox last won the day on May 18

Wren Kingston-Fox had the most liked content!

About Wren Kingston-Fox

  • Birthday November 11

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

448 profile views
  1. [1838/1839] Would you, could you, in the dark?

    December 1838 - Zweinsveld, Wren's huis. “I have learned it’s best to face down the trouble. Otherwise it will grow into a monster. We don’t have time for monsters.” Twijfel. Dat was een groot monster. Met heel veel koppen. En nog meer klauwen. En met elke kop die je eraf hakte... Precies, dan kwamen er twee bij. Het was als de hydra van Hercules. Twijfel of ze wel genoeg op haar zusjes had gepast. Twijfel of ze niet eerlijker tegen haar ouders had moeten zijn. Twijfel of het huwelijk met Gideon wel de beste beslissing van haar leven zou zijn. Twijfel of ze mee moest gaan in Moraine niet uit te nodigen op haar bruiloft. Twijfel of ze er goed aan deed om haar studie en haar studiesponsors voorlopig nog niet op de hoogte te stellen van de zwangerschap. Was natuurlijk wel zichtbaar. Maar gewaden vielen wijd en mensen letten niet op. Zo veel twijfel.
  2. "Maar Moraine is..." Gideons blik zei echter genoeg. Het was duidelijk niet de bedoeling dat haar beste vriendin zou komen. Dat deed zeer. Wren wilde Moraine niet buiten sluiten, maar ze wilde ook niet dat Gideon op dat punt dan zou besluiten dat ze dan maar beter niemand uit zouden nodigen. Ze moest dan nog wel even bedenken wie dan haar getuige zou worden - Ah, Wren heeft vrienden nodig-. Ze was bang dat haar ouders het af zouden keuren. En met haar zusjes zou het vast verkeerd vallen als ze een van de twee koos, omdat de ander dan sowieso beledigd zou zijn. "Voor de kerst is goed... Volgens mij kan je ook niet op een kerstdag zelf trouwen..." Maar eigenlijk zou Wren het niet weten. Ze had zich daar nog nooit mee bezig gehouden en zo vaak was ze ook niet op andermans bruiloften geweest. "Heb je plannen met kerst?" Ze ging er toch vanuit dat ze dat wel samen zouden vieren, zeker als dat dan nu in hun wittebroodsweken zou gaan vallen. Wren kuste terug, ze glimlachte en aaide over zijn wang. "Het is ook heel veel..." In een uur hoorde Gideon zowel dat zijn vriendin zwanger was als dat ze besloten te trouwen. Doorgaans spreidde je zulke beslissingen toch ook wel iets meer, dacht ze. "Ja, het is... moet nog even inwerken, denk ik, het besef?" Dat begreep ze heus wel. "Ik hou van je, Gideon, zo ontzettend veel. En we gaan gelukkig worden. Dat weet ik zeker." En ze zou er alles aan doen om te zorgen dat deze wens uitkwam.
  3. [1838/1839] She's my sister. Mine to torture and mine to protect.

    Wren glimlachte naar Tabitha. "Ik zal het zo wel kort houden hoor. Beloofd. Zoveel is er ook niet om te vertellen. Een aantal kamers staan nog leeg. Of er staat vooral wat rommel." Ze nam nog een slokje van haar drinken. "Dus echt.. Er is nog ruimte voor je als jij van Zweinstein afkomt." En niet wilde gaan studeren dus. "En als je dan niet meer bij papa en mama wil wonen?" Even keek ze moeilijk, want ze wist niet echt hoe ze nou op een goede manier op Tabitha moest reageren. "Ze houden wel van je...", bracht ze wat zwakjes, maar wist eigenlijk al dat dat niet voldoende zou zijn. "En ik vind je vaak wel gewoon lief... Je bent mijn zusje... Ook al ben je soms wat... meer ingesteld op je eigen behoeften. Maar dat is niet erg hoor..." Heus niet. Niet boos worden. "Wat is pesto?" Ze fronste. "Nee, volgens mij nog nooit. Het klinkt al een beetje raar...als de pest..." Wren humde. "Je moet wel blijven eten hoor... Anders gewoon kleine beetje? Of hetgeen wat wel eetbaar is?" Ze lachte half. "Of een klein stukje taart? In plaats van normale lunch?" Maar Wren kon nu al raden dat Tabitha waarschijnlijk al haar suggesties weg zou wuiven en niet als een acceptabele optie zou beschouwen. "Betaalt hij je wel een beetje goed?" Wren legde haar hand op haar buik. "Ik ben zwanger... Ruim twee maanden nu.." Ze lachte, kon het niet helpen toch te moeten stralen. "Gideon heeft me ten huwelijk gevraagd." Al had ze nog geen ring, maar dat maakte niet uit. Dat was iets voor rijke mensen. Gideon en zij hadden gewoon hun liefde. En ze woonden ook al samen. Dan had je toch ook minder nodig om te bewijzen dat iemand van je hield en bij je hoorde? "Dus je hoeft je heus geen zorgen te maken..." Alleen zouden haar ouders waarschijnlijk iets minder blij zijn met de gang van zaken. "Weet je al wat voor soort baan je zou willen? Dus niet bij deze klokkenmaker... Dan kan ik misschien voor je rondvragen alvast?", probeerde ze dus te helpen. "En zoals ik al zei, je mag bij mij wonen... Dan kan je eerst een beetje sparen? Want dan zit je niet met een hoge huur? En dan hoef je niet meteen zes dagen te gaan werken om rond te komen." Want dat moest echt zo zwaar zijn.
  4. Het was niet echt het aanzoek waar ze van gedroomd had. Gideon leek niet eens echt heel erg enthousiast. Eigenlijk leek hij alles behalve enthousiast. Wren glimlachte ook voorzichtig terug. "Ik zou wel graag willen trouwen." Die hint had hij in ieder geval wel goed opgepakt. Het was wel moeilijk om nu zelf enthousiast te worden. Waren ze nu verloofd? Daar leek het op. "Nee, dat weet ik toch. En het gaat toch om dat we samen een team zijn en niet... We hoeven niet de elite na te doen?" Ze deed nu haar best om bemoedigend te klinken. "Gewoon onze beste vrienden uitnodigen en getuigen. En dan houden we het klein... Gewoon de ceremonie, ringen en dan vieren we het na afloop thuis? Met een taart en dat we voor iedereen koken?" Wren zou dan dus voor iedereen koken. Ze kon het niet super goed, maar goed genoeg en op een dergelijke dag zou vast niemand klagen. "Of misschien wil een van je zussen daar wel bij helpen?" Waar hij eigenlijk geen contact meer mee had... Maar een huwelijk was een goede reden om weer contact te zoeken, niet waar. 'Van mijn zusjes hoeven we weinig hulp te verwachten in ieder geval..." Die waren helaas vrij egoïstisch. Ze werden uiteraard wel uitgenodigd. "En we hebben op onze leeftijd al een huis, Gideon... Dus we winnen echt wel qua feestlocatie in vergelijking met een hoop vrienden?" Ze lachte naar hem. "Wanneer wil je trouwen?" Het liefst over niet al te lange tijd? "In de kerstvakantie?" Dan was ze wel al zichtbaar zwanger, maar dan was het in ieder geval wel voor de bevalling. Want dan kon het kind na de geboorte in ieder geval Gideons achternaam dragen. En dan waren ze ook gewoon vrij. En dan hadden ze nog even om te sparen en alles te organiseren. En als er sneeuw was, dan was de omgeving gewoon al door de natuur versierd. Dat scheelde weer. "Vind je het allemaal wel een beetje leuk?"
  5. "Natuurlijk redden we het samen... We...redden het nu toch ook? Samen..." Daar had ze heus wel vertrouwen in. Gideon had zijn negatieve kanten, maar de positieve kanten wonnen het tot nu toe elke keer. Hij was haar beste vriend en haar maatje en ze vergaf hem elke keer weer voor alle stomme fouten die hij maakte, omdat ze dan heus wel wist dat hij het goed bedoelde of dat hij gewoon met zichzelf in de knoop zat... En op dit moment was hij even alles wat ze had en nodig had... Vooral wat ze nodig had, want als hij haar niet officieel de zijne ging maken, dan had ze straks een klein probleempje met haar reputatie. "We hebben nog zeven maanden... en over ongeveer één à twee maanden gaat het zichtbaar worden..." Dus Gideon, wat hield je tegen? Maar het leek erop dat Gideon iets meer sturing nodig had? Hij vroeg Wren letterlijk wat ze nodig hadden. "Nou, natuurlijk, de praktische dingen, zoals een kamer en een wiegje en kleertjes en dat soort dingen." Ze wreef in haar handen en ook een beetje over haar ringvinger. "Ik wil niet dat ons kind een bastaard wordt..." Bah, het voelde verschrikkelijk manipulatief op deze manier, maar ze kende Gideon goed genoeg te weten dat hij het vast niet kon waarderen als zij hém vroeg. Dan maar zo... Als ze nog duidelijker werd, dan kon je het geen hints meer noemen.
  6. [1838/1839] She's my sister. Mine to torture and mine to protect.

    Wren glimlachte. "Oh, ja, natuurlijk. Als je niet zoveel vrije dagen hebt, dan plan je ze helemaal vol. Wel heel lief dat je dan wel ook wat tijd voor mij hebt vrijgemaakt." En dat meende ze echt, hoor. Het meisje hoopte ook een beetje dat ze, nu ze uit de puberteit begonnen te geraken, dat ze weer een wat betere band met haar jongere zusjes op kon bouwen. Zeker nu er voor Wren gezinsbereiding aan zat te komen. "Maar een rondleiding kan toch wel? Of moet je echt zo al weer weg?" Ze deed haar best om niet teleurgesteld te klinken, maar dat deed ze toch een beetje. "Huh? Wat? Ik sta helemaal niet aan Aafjes kant! Ik... Ik sta aan niemands kant. Ik probeerde er gewoon een positieve draai aan te geven, Tabby...." Kom op, ze kende haar zus toch wel een beetje. Maar het was vermoeiend, want blijkbaar had de tweeling nog steeds heel erg veel ruzie en was dat blijkbaar in zoverre ontwikkeld dat ze er nu ook de buitenwereld bij wilden gaan betrekken. Daar paste Wren voor, hoor, ze wist hoe heftig dat er aan toe kon gaan en daar had ze dus mooi echt geen zin in. Zeker niet, als ze er eigenlijk helemaal niets mee te maken had. "Wat maakt hem dan raar?", vroeg ze nieuwsgierig. "Een excentriekeling zorgt er vaak wel voor dat je dan allemaal leuke verhalen hebt om te vertellen?" Wren knikte. "Ja, dat weet ik, daarom mag je het ook niet vertellen..." Tabitha kon vast wel een geheim bewaren, toch? Ze was daar inmiddels toch wel oud genoeg voor. Ze duwde haar krullige lokken achter een oor en glimlachte weer. "Ik vertel jouw geheimen toch ook nooit door..." Deed ze echt niet. Alleen vertelde Tabby er niet zo heel erg veel. Bijna wilde ze haar andere nieuwtje ook nog bekend maken... Ze wilde er gewoon dolgraag met iemand over kunnen praten, maar toen keek ze verbaasd. "Niet studeren? Maar wat ga je dan doen?"
  7. Ergens viel zijn reactie haar eigenlijk mee. Ze had misschien boosheid verwacht of een soort verwijt van of hij de vader wel was. (Dat zou natuurlijk belachelijk zijn, maar hey... Gideon deed wel vaker belachelijke dingen als hij van slag was). Maar misschien viel het ook wel een beetje tegen, want in het geheel kwam er maar heel weinig reactie, alsof het hem maar heel weinig deed. Bij zijn vraag glimlachte ze voorzichtig. "Ja en nee...", gaf ze eerlijk toe. "Ik vind het heel erg leuk om een kindje te krijgen... Zeker samen met jou. Alleen..." Ze was niet getrouwd en ze had heel erg veel te verliezen. "Ik ben alleen een beetje bang voor alle problemen die ik nu kan krijgen met mijn ouders... met mijn opleiding... met de familie die mijn studiebeurs betaald..." Niet dat ze Gideon wilde dwingen tot een huwelijk, hoor, maar heel misschien probeerde ze hem wel een beetje het idee te laten krijgen dat met haar trouwen zijn idee, redding en oplossing zou zijn. En als dat lukte om voor elkaar te krijgen... Dan zou zij een heel gelukkig mens zijn. "En jij? Blij?"
  8. "Dank je..." Het was fijn dat Gideon in ieder geval zag dat er iets was veranderd. Dat ze het mooi had willen maken. Dat scheelde weer. Ze was ook wel eens naar de kapper geweest en toen was het hem helemaal niet opgevallen... Niet dat hij dat had laten merken in ieder geval. Wren ging zitten en pakte ook een broodje. Ze nam een klein hapje, keek naar de jongen tegenover zich en haalde een hand door haar krullen. Dit was ongemakkelijk. Op deze manier zitten en doen, voelde eigenlijk best wel onnatuurlijk. Ze haalde diep adem. "Ik moet je iets vertellen." Zo, nu kon ze niet meer terug. Nu moest ze doorpakken. Ze legde haar handen op schoot, vouwde ze in elkaar, omdat ze een beetje begonnen te trillen. Haar stem klonk ook hoger toen ze verder sprak. "Ik ben vanmorgen bij de heler in het dorp geweest... Gewoon voor de zekerheid." Ze glimlacht half, schraapte haar keel, merkte dat ze was vergeten te ademen en deed dat snel maar weer wel. "Ik ben in verwachting..." Oh help. Hoe hard zou hij er nu vandoor gaan? "Ongeveer sinds begin juni..." Het liet zich niet zo heel moeilijk raden welke dag dat moest zijn geweest.
  9. [1838/1839] She's my sister. Mine to torture and mine to protect.

    Het was altijd maar moeilijk om hoogte te krijgen van Tabitha. Ze had op een bepaalde manier wel moeite gedaan om een datum te vinden, maar ze leek, nu ze er eenmaal was, ook weer niet heel erg enthousiast. Nu ja, zo kende Wren haar zusje. Het gaf niet. Ze hield toch wel van de tweeling, hoe vaak ze je ook de neiging gaven je haren uit je hoofd te trekken. "Zal ik je straks een rondleiding geven? Het is boven wel nog een beetje leeg. We hebben een paar kamers over." Dus als Tabitha het lief zou vragen en ze na het komende jaar ook uit huis wilde, dan kon ze wel bij Wren komen wonen hoor, tegen een zachte huurprijs/ bijdrage aan de kosten van de boodschappen. Niet omdat Wren aan haar familie wilde verdienen, maar ze had een krappe beurs en extra monden om te voeden was een uitdaging. "Maar jullie kamer is groter toch? Ik wist helemaal niet dat je graag mijn kamer had gewild." Het was niet alsof Tabitha zich over het algemeen nou positief had uitgelaten over het kleine kamertje waar Wren had geslapen. Er paste een bed, een bureau en een kledingkast. Het was een prima kamer hoor, zeker als je het netjes opgeruimd hield. Het beste was misschien wel dat er een raam inzat dat ook open kon. Ah, misschien had Tabitha dat wel gewild. "Hebben jij en Avi nog steeds veel ruzie?" "Je werkte nu bij een klokkenmaker, toch? Is hij een beetje aardig voor je?" Wren glimlachte. "Het gaat wel goed. Werken in de winkel...voorbereiden op mijn studie... Samenwonen met Gideon." Ze lachte. "Niet aan papa en mama vertellen, hoor." Ongetrouwd samenwonen was namelijk nogal een dingetje. "Het is wel raar om over een maand niet mee terug te gaan naar Zweinstein. Ben je zenuwachtig? Voor je P.U.I.S.T.-en?"
  10. Eind juli 1838 - Huis van Wren (en Gideon) in Zweinsveld. "I'm so proud of you that it makes me proud of me. I hope you know that." Goh. Hoe deed je zoiets? In ieder geval niet met een fles wijn of wat blikken met speciaal bier, want goh, was dan ook weer zo zuur als je zelf helemaal niets van die lekkernij mee kon drinken. Ze wilde het ook niet heel erg dramatisch maken, maar het was wel een beetje ernstig, want op zich had ze wel een klein beetje een probleem als Gideon niet inzag dat dit serieus was. Zou hij nu heel erg hard wegrennen? Wat nou als hij dit allemaal echt niet wilde? Wren wachtte geduldig tot Gideon thuis kwam, van wie weet wat, ze had voor hem wat broodjes gesmeerd, zoals met kaas én komkommer. Het was niet luxe, maar net iets meer dan ze normaal aten of zich normaal konden veroorloven. Ze glimlachte naar hem, maar had van de spanning wel wat vlekken in haar hals - dat verraadde voor hem vast al dat er wat was, maar Wren liet zich niet kennen. "Hey knapperd, ik hoop dat je honger hebt...," probeerde ze zo nonchalant mogelijk te zeggen. "Kom je zitten?" Zitten was beter als je groot nieuws te verkondigen had. Uitstellen? Meteen maar met de deur in huis vallen. Moeilijk, moeilijk. Ze probeerde eerst maar een beetje sfeer te creëren. Daarom had ze ook een bos wilde bloemen op tafel gezet. Dat was wel een beetje romantisch, toch? [OOC: Prive met Lily]
  11. [15+][1837/1838] Gamble everything for love, if you're a true human being.

    Ze kon het niet verklaren, ze wist niet waarom, maar dat Gideon nu zo bazig deed, gaf haar echt enorme kriebels in haar buik. Van die gevoelens van boosheid was ook vrijwel niets meer overgebleven. Dit was zo interessant dat het al haar aandacht en concentratie opeiste. Wren kreunde zachtjes en keek hem met een glinstering in haar ogen aan. "Oh?"", vroeg ze plagend. "En wat voor manieren had je dan in gedachten?" Ze grijnsde terug en probeerde, speels en een beetje ondeugend, haar polsen los te wurmen vanonder zijn handen. Met haar knie streelde ze ondertussen langs zijn benen om hem verder nog een beetje te plagen. Ze kon het niet helpen; het was spannend, ze was opgewonden en zei men niet dat dit de beste manier was om ruzies weer goed te maken? "Misschien ga ik dan juist wel expres niet naar je luisteren?" En ze draaide haar hoofd om kusjes te geven op de plekken van zijn armen, waar ze net bij kon. Dat was dus niet heel veel, maar hopelijk genoeg om hem ook verder te prikkelen.
  12. Woensdag 1 augustus 1838 - Zweinsveld, huis van Wren - In de middag rond theetijd. “What are sisters for if not to point out the things the rest of the world is too polite to mention.” Tabitha en Wren zagen elkaar niet vaak. Dat was op Zweinstein al zo geweest en zelfs in de vakantie was de tweeling behoorlijk op zichzelf geweest en vooral met elkaar bezig; met name elkaar het leven zuur te maken. Wren was dan over het algemeen maar gewoon haar ouders aan het helpen en bemoeide zich er dan enkel mee als het allemaal uit de hand dreigde te lopen. Maar nu was Wren van Zweinstein af en ze had een eigen huis. Ze hielp natuurlijk nog wel in de winkel van haar ouders, maar Tabitha had deze vakantie een ander baantje gevonden. Het was wel heel jammer als ze elkaar helemaal niet meer zagen en dus had Wren haar zusje uitgenodigd om een dagje langs te komen, thee te drinken en koekjes te eten. Het was wel lastig om een datum te vinden dat ze allebei vrij waren en zo was het uiteindelijk augustus geworden, voordat het zover was. Met een glimlach serveerde Wren de thee. Normaal dronk ze ook wel koffie, maar de laatste tijd kon ze de geur ervan niet meer uitstaan. Een schaaltje met koekjes -wel een beetje hard geworden, sorry, maar ze was nu eenmaal niet zo rijk- kwam aangevlogen. "En wat vind je ervan? Het is de eerste keer dat je hier bent , he?" Gaf niet, Tabby was er nu. "Hoe is het met je? Is het thuis nog een beetje uit te houden?" Hoeveel ruzie zou er deze vakantie zijn thuis? "Oh! En hoe bevalt je nieuwe baan?" [OOC: Privé met Gianna]
  13. [15+][1837/1838] Gamble everything for love, if you're a true human being.

    Met een lachje keek Wren naar Gideon hoe hij zich als een soort kip zonder kop door de kamer bewoog. Het was aandoenlijk, en een beetje ergerlijk, maar tegelijk ook wel weer schattig dat een paar losse knoopjes van haar kleding zo'n effect bij hem teweeg bracht. En hij wilde de rest doen. Wren wachtte, aaide zichzelf een beetje over haar buik, totdat Gideon ook eindelijk weer op het bed zat. Hij nam zijn tijd, maar het 'cadeautje' uitpakken, was zeker deel van de charme? Daarbij het wel spannend dat hij haar een beetje in het bed duwde en zo de leiding nam. Ze kust terug en ging verder met het strelen door zijn haar, terwijl zijn lippen zich steeds meer een weg naar beneden maakte. "Laat me je helpen..." Want een beetje langzaam was niet erg, maar als hij nu weer een kwartier over zijn eigen broek ging doen, dan kreeg ze het straks nog koud. Ze wilde zijn lichaam bovenop zich voelen, zijn warmte om haar heen... Ze pakte haar staf en na een lichte zwaai en het mompelen van de spreuken, begon de riem als een slang uit zijn broek weg te kronkelen en schoten de knoopjes open. Wren beet -zo zwoel mogelijk- op haar lip en lachte naar hem. Aaah, dit was spannend. En oeps? Zou Gideon het erg hebben gevonden dat ze de 'leiding' weer even had overgenomen?
  14. [15+][1837/1838] Gamble everything for love, if you're a true human being.

    Het was zo makkelijk om nu te doen alsof het goed was, zoals Gideon haar tegen zich aanhield en met de zachte woorden die hij sprak. Als zij het zou laten rusten, dan was de ruzie voorbij, dan zouden ze het nu fijn en gezellig kunnen hebben, dan konden ze het goed maken... Dan was hij weer bij haar en zou hij voorlopig bij haar blijven, in bed, in haar armen... Dan zou hij niet weer weglopen, dan hoefde ze zich geen zorgen meer te maken, hoefde ze niet opnieuw boos te worden. En ze wilde dat het goed was, niets liever dan dat het goed was. En dus gaf ze toe. Wren knikte. "Ja, laten we naar boven." Ze glimlachte naar hem en kuste verder in zijn hals. Ze liet zich optillen en vervoeren naar de slaapkamer. Ze aaide over zijn biceps, want het was als meisje natuurlijk altijd een heel compliment als een jongen je zo'n eind kon dragen en dan nog de trap op ook. "Nou, snel, neem dat drankje," lachte ze naar Gideon, terwijl ze het zich gemakkelijk maakte op het bed. Ze begon langzaam haar vest open te knopen, om de jongen maar vast aan te moedigen op te schieten met zijn alcoholmeur kwijt te raken.
  15. [15+][1837/1838] Gamble everything for love, if you're a true human being.

    Het was een stomme opmerking, maar toch moest ze even lachen. "Nou...." Ze wilde niet lachen. Als ze moest lachen, dan kon ze niet boos op hem zijn. Ze moest boos zijn, ze moest haar grenzen aangeven. Hij kon haar toch niet al te vaak op deze manier in de rats laten zitten? Maar ze hield van hem en ze was opgelucht dat hij weer terug was... Ze sloeg hem, zonder er enige kracht achter te zetten op zijn best. "Stommerd! Ik was bezorgd! En verdrietig! Je deed stom! Je hebt me gekwetst!" Met elke beschuldiging kreeg hij een pijnloze tik te verduren. Misschien moest ze niet slaan, maar ze moest haar emoties kwijt. En toen sloeg hij zijn arm om haar heen en was haar verzet gebroken. Ze zuchtte diep en liet zich toen maar tegen hem aanleunen. Ze liet haar armen om zijn hals glijden en kuste toen zachtjes zijn wang -want uit zijn mond stonk hij echt nog steeds teveel naar alcoholdampen en verschraald bier-. "Ja, ik vergeef je, maar je bent een stomme murtlapstekel... Niet meer op deze manier doen, okay?" Wren humde. "Ik hou ook van jou..." En toen voelde ze zich schuldig over dat ze hem niet wilde zoenen, want dat kwam vats heel erg kwetsend over... En om het goed te maken, kuste ze hem toen zachtjes in zijn hals, net onder zijn kaaklijn.
×