Jump to content

Cassidy Kingston

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    141
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Cassidy Kingston last won the day on April 11

Cassidy Kingston had the most liked content!

About Cassidy Kingston

  • Birthday May 12

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

392 profile views
  1. [1837/1838] Don't you crave excess?

    Zo af en toe werkte Cassidy nog een bardienst in de Lekke Ketel in Londen, zo ook vanavond. Ze was zich overigens van geen kwaad bewust; Cassidy had er geen idee van dat er liefdesdrank in het bier zat. Zelf dronk ze ook helemaal geen alcohol en al helemaal niet tijdens diensttijd. Zij was dus zo nuchter als maar zijn kon. De vrouw was net bezig een bestelling te serveren aan een nieuwe tafel, toen een onverlaat zo een biertje van haar dienblad omver stootte en zonder wat te zeggen, zelfs maar een excuus aan te bieden, verder liep. Op het moment dat de plons bier over haar heen viel, had Cassidy een kort gilletje geslaakt, want ze schrok en het was koud. Gelukkig was er een jongeman die haar direct droog spreukte -dat was altijd handig met magische klanten- en ze keek hem met een warme en dankbare glimlach aan. "Dank u, heer," zei ze snel tegen hem, waarna ze de andere klanten snel van hun bestelling bediende. Uiteraard beloofde ze de betreffende klant dat ze hem zo snel mogelijk het missende biertje zou komen brengen. Wat ze ook deed... Maar ze bracht ook de jongeman die haar had geholpen een extra biertje, van het huis. "Bedankt voor uw hulp daarstraks. Heel galant. Alstublieft.... Als dank. Dat het u moge smaken."
  2. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Afgesproken. Leuk." Met een brede glimlach keek Cassidy naar Hiram. "Zal ik dan wat lekkers bakken voor zo'n uurtje? Dat is lekker met ook wat thee erbij. Of koffie." Dan zou het echt een heel fijn, gemoedelijk uurtje worden. Ook zij kon er nu al naar uitkijken. "En je weet zo ontzettend veel, dat vind ik zo knap... En als je het zelf niet weet, dan weet je een boek met de kennis te vinden." Dus eigenlijk, als je dan verder redeneerde, wist Hiram bijna alles van de wereld, in ieder geval op heel wat onderdelen ervan. "Misschien moet je een lijstje maken? Met de tien meest interessante dingen en dan kies je daarvan, wat bij elkaar past, als onderwerp voor je boek? En alle andere dingen die je tegenkomt, bewaar je dan gewoon voor een volgende? Dan delen we alle interesses in in categorieën... En dan komen er misschien wel mooie samenstellingen uit?" Wauw, en ze gebruikte nog best intelligente woorden. Je kon wel merken dat ze de laatste tijd wat diepgaandere gesprekken had gehad -met Hiram- met intelligente mensen -Hiram dus-. Met een blos, door de knipoog, lachte Cassy zachtjes. "Ja? Het zijn toch wat meer...echt verhaaltjes? Spannend. En met ruzies en dergelijke..." En dat was toch een stuk interessanter om over te lezen. Ze had, sinds ze kon lezen, wel eens een poging gewaagd om de Bijbel te lezen, maar ze raakte doorgaans in de knoop met de veel te lange zinnen met veel te veel namen, zodat je eigenlijk helemaal niet meer wist over wie het nou ging en waar ze op dat moment waren. Het Boek had tot nu toe veel meer vragen opgeleverd, dan antwoorden, maar dat leek sowieso wel een beetje het geval te zijn bij het meisje. Het zat mogelijk wel een beetje in de familie. Irwin had ook altijd veel vragen, wist ze. Van de rest durfde ze het niet te zeggen. Het was meer dan prettig om Hirams hand zo vast te hebben. Zijn hand was groot, krachtig en warm en haar hand leek in de zijne te verdwijnen. Ze hield hem stevig vast en ze moest zich inhouden niet met haar duim over zijn hand te strelen. "Oh, graag, ja, als dat kan... Het lijkt me een prachtige stad om te bezichtigen. Franse vrouwen hebben zulke prachtige hoeden en jurken en de lichtjes zien er zo gezellig uit. De sfeer is zo heel anders dan in Londen." Maar waar dat dan precies aan lag, kon ze weer niet benoemen. Bij de havenmeester keek Cassidy vooral rond in de kamer en bestuurde de kaarten aan de muur. Ze verstond niets van het Frans en daarbij waren het zaken, daar hield ze zich dus volledig van buiten. Ze glimlachte wel heel vriendelijk naar de meneer, want dat kon nooit kwaad. "Ik heb nog nooit in een lift gezeten." Ze keek in het ding. "Het is wel echt heel hoog." En ondanks dat ze geloofde dat het dagelijks werd gebruikt en dat er veel mensen elke dag ingingen en dat allemaal overleefden, vroeg ze zich toch af of het wel veilig was en voelde ze een nerveuze kriebel in haar buik. Samen met Hiram stapte ze echter wel in de lift en toen het begon te bewegen, gaf ze een kreetje. "Oh.. Dit voelt zo raar!" Ze pakte zijn arm wat beter vast. "We vallen toch niet te pletter, he?!" Heel misschien sloeg haar stem een beetje over...
  3. [1837/1838] Lavender dreams

    "Dat klinkt inderdaad heel ingewikkeld, maar dat soort dingen doen tovenaars soms ook met tassen en koffers en jaszakken toch?" Al leek het Cassy een heel stuk ingewikkelder wanneer je gebouwen zo extra vergrootte. Ze keek Hiram met een fronsje aan. "Maar is het dan wel echte extra ruimte? Of is het een soort illusie? Want dan is het misschien wel gevaarlijk als zoiets opeens instort?" Of dacht ze nu te ingewikkeld? Ze kwam er zelf niet meer helemaal uit in ieder geval. Het was zo abstract. En ze wist ook niet zo goed hoe het allemaal in elkaar zat. Ze kreeg er nog hoofdpijn van, van al dat denken. Niet van Hiram. Nooit van Hiram. "En is het aantal extra ruimte wat je dan kan maken eindig? Of oneindig. En...ah... De wereld is soms zo ingewikkeld, niet?" Ze wreef even over haar hoofd. Misschien was dit niet het beste onderwerp als je er stiekem een heel romantische date van wilde maken? "Slim, zo'n kaartenbak systeem... Wie houdt dat bij? Ook studenten?" Studenten leken gebruikt te worden voor allerlei taakjes en klusjes. Dat had haar verbaasd, de eerste paar keren dat ze het hoorde. Door de Foulkes-Davenports had ze gedacht dat iedereen overal huiselfen voor gebruikte, of snullen...of halfbloedjes... Iedereen die zich geen rechtmatige erfgenaam van een puurbloed familie kon noemen, maar studenten waren blijkbaar afkomstig uit alle lagen van de bevolking en die hadden allerlei baantjes. Hoewel misschien hadden de puurbloed studenten de betere baantjes. Maar hoe maakte je daar dan weer onderscheid in? Ah! Ze dacht echt teveel na vandaag. Gelukkig zorgde Hiram snel voor afleiding. Met bewondering en eerbied keek Cassidy naar de kaart. "Maar hoe kon hij dat dan zo maken? Is hij op een berg gaan staan?" "Een geheim plekje?", vroeg Cassy met grote ogen. "Nu maak je me nieuwsgierig." Ze keek rond, om te kijken of ze kon raden waar die geheime plek zou zijn, maar die kon natuurlijk ook nog een heel eind lopen. "Zijn daar ook allemaal schatten?", vroeg ze met een lachje.
  4. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    Geschrokken keek Cassidy naar Hiram. "Oh. Dat wist ik niet." Ze beet even op haar lip. "Het spijt me om te horen. Gecondoleerd." Ze keek snel naar het perkament waar ze mee bezig was, ze wist zich niet zo goed een houding te geven. "Mijn ouders zijn overleden. Ook jaren geleden. Al kan ik me er niet meer zo heel veel van herinneren..." Ze sorteerde weer een document op de juiste tafel. "Mensen vinden het altijd heel moeilijk daarop te reageren. Niemand weet wat te zeggen. Vaak zeggen ze dan maar niets... Dat is lastig he..." Ze kleurde een beetje. "Wat ik wil zeggen is... Als je er over wilt praten, dan kan dat... Maar het hoeft niet... Wat je wilt... Ik weet een beetje hoe het voelt... En wat mensen zeggen...dat maakt niet zoveel uit..." Ze haalde haar schouder op. "Dat verandert niets aan hoe je je voelt. Of het nou aardig is. Of onaardig. Maar wat mensen doen... Dat kan wel een verschil maken..." En Hiram deed zoveel voor haar; hij had haar aangenomen, terwijl ze een snul was en nog moest leren fatsoenlijk te lezen. Misschien kon ze wel een klein beetje terugdoen. "Ik wil niet weten hoe de gesprekken tussen Irwin en jou verlopen," giechelde ze zachtjes. "Volgens mij kunnen jullie dan heel diep op alle materie ingaan?" En dat werd dan vast ook nachtwerk, met een hoop whisky, maar dat liet de vloek haar dan weer niet helemaal zeggen. Blijkbaar was ze nu een beetje op de grens aan het balanceren van acceptabel commentaar op haar meester... Of het werd deels toegestaan omdat normale gesprekken ook gevoerd moesten kunnen worden? Zij zou het nooit helemaal zeker weten. Ze ging het haar grootouders ook niet vragen. "Twee weken.... Dat klinkt lang, maar als je bedenkt dat je dan helemaal aan de andere kant van de wereld uitkomt... Dan is dat zo snel.." Ze glimlachte en genoot in stilte dat Hiram de tijd nam om alles zo uitgebreid aan haar uit te leggen; het was net alsof ze ertoe deed. Blijkbaar had ze goed gezeten met haar gok en waren ze in Japan inderdaad bang. Bang voor verandering... "Is verandering niet goed? Als het beter wordt?" Want als de nieuwe optie slechter was, dan zou het met een heel land toch niet zo snel die kant op veranderen? Of was dat te simpel gedacht. Ze keek met hem mee, leunde, niet met opzet, iets meer naar hem toe om beter mee te kunnen kijken. "Ja... Poe... Het duizelt me... Zoiets is toch haast niet voor te stellen." Het was zo knap wat mensen allemaal wisten en begrepen en dat mensen dat voor zich konden zien. Haar ruimtelijk inzicht was blijkbaar niet zo goed. Ze keek naar hem opzij en glimlachte vluchtig naar hem. "Zullen we een volgende stapel doen?" [OOC: topic done]
  5. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Oh, ja, dat zou echt geweldig zijn," stemde Cassidy in. "Zal ik dan ook al mijn vragen over van alles voor dan bewaren?" Hoewel ze, met hoe leuk Hiram het leek te vinden om haar vragen te beantwoorden, haar vragen vast toch niet voor zich kon houden. Maar hoe dan ook was het vooruitzicht van een uur samen... Waarbij ze gewoon echt iets samen zouden doen, iets anders dan werken... Fantastisch... En daar kon ze alleen maar heel erg naar uitkijken. "Welk onderwerp maakt je nu het meest enthousiast? Dan kies je dat? Of... Je doet een algemeen boek waar je allemaal interessante dingen oppervlakkig beschrijft en dan kan je ingaan op hetgeen waar je de meeste reacties of enthousiasme op ontvangt?'" Ze lachte half. "Of is dat een stom idee?" Want wat wist zij nou van boeken schrijven? Cassidy knikte. "Als je dat zou willen opzoeken graag, maar ik denk dat ik al die geloven met al die verschillende goden met al die grote stambomen en menselijke ruzies wel veel leuker vind... Voor het beetje wat ik er dan van weet van Irwin." Dat was dus niet zo heel erg veel, behalve dat ze wel eens wat had opgevangen over het Griekse pantheon...geen pantalon dus... Dat had ze vandaag dan weer geleerd. "Het is zo knap wat jullie allemaal kunnen met magie. Sommige dingen had ik zelfs nooit over nagedacht en er is gewoon al een oplossing voor," verzuchtte ze onder de indruk en ze glimlachte naar Hiram. Ze waren er en dus deed ze wel iets van een stapje bij hem vandaan. Wat zouden andere mensen anders wel niet denken? Al deden ze in Parijs, de stad van de liefde, misschien iets minder moeilijk over ogenschijnlijke affectie in het openbaar, maar toch. Het idee dat ze Cassy zouden aanzien voor de vrouw van Hiram...of iets dergelijks. Het meisje voelde een warme blos op haar wangen. "Oh, ik wacht wel... Tenzij het een bespreking is waar ik niet bij hoor te zijn?" Want ze wilde hem absoluut niet in de weg lopen. Ze pakte zijn hand en liep voorzichtig over de loopplank. "Dan ga ik wel even van het uitzicht genieten.." Zowel van de stad als van Hiram, ze onderdrukte een giechel en keek voor de vorm maar snel in de verte. "Het is zo mooi, al die lichtjes langs de rivier..."
  6. Opgelucht haalde Cassidy adem en ze kon niet voorkomen dat er weer wat tranen over haar wangen liepen, maar dit keer met een heel andere emotie als oorsprong. "Oh, echt... Oh, Moraine..." Ze snufte. "Ik heb je zo gemist... Maar dan durf ik je nu wel vaker op te zoeken. Of je kan bij ons langskomen? Dat mag vast wel van Irwin." Ze was tenslotte aangetrouwde familie nu. "Alleen kan ik het niet voor je vragen..." Want ze kon Irwin niet om dingen vragen, tenzij het hoogst noodzakelijk was voor haar functioneren of in leven blijven,m of iets dergelijks, en daar vielen bezoekjes van je zusje niet onder. Delano een klootzak. Cassy knipperde even toen ze het haar zusje zo direct hoorde uitspreken. Dan moest het wel heel erg zijn. "Het spijt me voor je..." Niet dat zij er écht iets aan kon doen, maar hier was ze dus indirect - door de vloek- wel verantwoordelijk voor. De grootouders waren er dan weer direct verantwoordelijk voor en hoewel ze wel onaardige dingen over hen kon denken, kon ze ze niet uitspreken en was ze op dat vlak dus een weinig interessante toevoeging aan het gesprek, behalve dat ze heel erg de lippen op elkaar aan het klemmen was. Maar gelukkig was er een verandering van onderwerp. En ook Canada werd moeiteloos overgeslagen. Cassy knikte. "Ja, laten we dat doen. Leuk." Ze glimlachte half. "We kunnen voor iedereen kerstcadeautjes kopen..." Een stomme suggestie, bedacht door haar stomme vervloekte tong... deels... voor Irwin en Daniel en Moraine zou ze wel echt een cadeautje willen kopen, maar voor de rest? Niet echt. Ze zouden haar toch aardiger vinden. Als ze haar maar een klein beetje zouden waarderen... Dan zou ze het waarschijnlijk nog meteen doen ook, maar helaas... Ze trok een gezicht en hoopte dat Moraine begreep dat ze niet serieus op deze optie in hoefde te gaan. En winkelen gingen ze.... En elkaar subtiel vaker zien ook... En na de kerst was Cassidy's vloek verbroken. Na haar reisje met Hiram was Moraine de eerste aan wie ze het goede nieuws ging vertellen. Daarna ook aan Daniel en wel door hem -voor de grap- met wat vriendelijke scheldwoorden aan te spreken in een brief. Oh, in het nieuwe jaar ging het leven van de zusjes er heel anders uitzien. [OOC: topic done]
  7. [1837/1838] Lavender dreams

    Toen Hiram had gevraagd of Cassidy iets met hem samen had willen doen op Valentijnsdag had haar hart een sprongetje gemaakt en ze had waarschijnlijk ook veel te blij toegestemd. Door het observeren van de dames uit de elite, van Yara, van de gasten op de feestjes van de Foulkes-Davenport, had ze wel opgemerkt dat je als dame altijd een beetje moest doen alsof je de ander een gunst verleende door ja te zeggen, door mee te gaan. Ze deden altijd een beetje alsof ze er echt over moesten nadenken, alsof de man veel meer moeite voor ze zou moeten doen, alsof ze maar een zwaar leven hadden en ze nu al het vijfde verzoek van de avond kregen...of zoiets. Dat begreep Cassidy nooit zo. Als je graag tijd met iemand doorbracht, waarom mocht je dat dan niet laten zien? Maar in contrast toonde zij het misschien wel teveel? Die kleine piekering had haar echter niet tegengehouden om een heel uitgebreide picknickmand te maken. Ze hield ervan voor anderen te zorgen en mensen een beetje te kunnen verwennen. Ze had dus muffins gemaakt, scones, Ayrshire Shortbread, Schotse fruitcake, flapjacks, chocolade truffel-taart en gezouten Schotse Fudge. Voor de zekerheid had ze ook maar wat sandwiches gemaakt en een gezonde salade... Stel je voor dat Hiram net vandaag geen zin zou hebben in zoetigheid? Dat zou dan wel een ramp zijn. Het meisje bloosde, toen ze werd begroet met een kus op de wang. "Hey", zei ze gemengd vrolijk en verlegen. Ze zette de picknickmand op zijn instructie weg en liep toen snel achter hem aan. Hij was een stuk langer dan zij, met dus ook langere benen en ondanks zijn beenprothese en wandelstok was hij daarom ook een stuk sneller dan Cassidy. "Wat een doolhof?", zei ze, terwijl ze om zich heen keek en probeerde hem bij te houden. "Ik wist helemaal niet dat dit departement zo groot was?" Cassidy haalde Hiram in en kwam naast hem lopen. Het was jammer dat hij, vanwege de wandelstok en de toverstok, geen arm vrij had voor haar. Ze durfde er in ieder geval niet om te vragen. Dan was het misschien alleen maar onhandig als hij het dan toch zou willen proberen. "Ja, leuk. Wat een bijzondere plek. Weet je van alles wat het is?" Dat was zo knap. Dat iemand zoveel kennis in zijn hoofd kon hebben. "Gaan we dan ook in deze ruimte picknicken? Tussen alle kunst?" En niemand die hen zou storen.
  8. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    "Oh! Heb je een broer. Dat wist ik helemaal niet," glimlachte ze. "Werkt hij ook voor het bedrijf?" Dat kwam vaak voor met familiebedrijven. Dan was ze natuurlijk best nieuwsgierig naar de man en vroeg ze zich af of hij op Hiram leek. Ze hoopte in ieder geval dat Hiram een betere band had met zijn broer en eventueel nog andere siblings dan zij. Het komen uit een groot gezin bracht soms namelijk nog best de nodige drama met zich mee. Aha, met echte vleugels. "Ja, ik ben wel benieuwd. Zit er ook een plaatje bij?" Want dat was nog wel hetgeen waar ze dan het meest nieuwsgierig naar was. Alleen was het dan wel weer jammer dat het waarschijnlijk allemaal nep was. "Tot hoe dichtbij kan men nu de maan bekijken? Heb jij wel eens door een telescoop gekeken?" En eigenlijk wilde ze ook vragen of zij dan misschien een keer door zo'n telescoop mocht kijken, maar dat voelde op dit moment nog te vrijpostig. Dus glimlachte ze hem alleen maar breed toe. Ze hoopte dat ze liet merken dat ze het gesprek en de onderwerpen van gesprek erg aangenaam vond. "Waar ben je professor van? Of is het dat je ergens professor voor bent?" De man was vriendelijk genoeg dat ze ook de 'dommere' vragen durfde te stellen, zonder bang te zijn dat Hiram haar daadwerkelijk een dom gansje zou vinden. "Sterren even groot als de zon?" Ze fronste nadenkend. "Dat kan ik me maar moeilijk voorstellen..." Al stonden ze wel heel erg ver weg, natuurlijk, maar dat stond de zon ook en die grootte van de afstanden was niet iets wat ze zich nu kon voorstellen. Cassidy kwam terug met twee nieuwe kopjes koffie en had daarnaast ook voor hen beiden nog een glas water meegenomen. Van teveel koffie kreeg je namelijk hoofdpijn, had ze wel eens eerder aan den lijve ondervonden. Nieuwsgierig bekeek ze de kaart, liet haar vinger er voorzichtig en met eerbied overheen glijden. "Hoever is dat varen? Dat is zover weg....die zee is wel tien keer breder dan Engeland, misschien wel meer, en daar kan je al heel erg lang over doen?" "Maar waarom mag er dan niemand komen? Mensen kunnen toch ook andere dingen doen dan handelen? Zijn ze bang voor ons?" Al zou ze niet zo goed weten waarom. "Misschien lukt het je ooit nog wel." Cassy glimlachte naar Hiram, waarna ze een slokje van haar koffie nam. "Als iets zo mysterieus is, dan wil je het gewoon weten, niet?"
  9. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Als je daar boeken over hebt, dan zou ik dat wel heel leuk vinden...". knikte Cassidy met een glimlach. "Al is het misschien wel een moeilijk onderwerp als het wetenschappelijk is?" Want de boeken die Irwin schreef, waren vaak ook maar lastig te begrijpen. "Misschien kunnen we het samen doen? Of dat je me in ieder geval langs de ingewikkelde woorden helpt?" Dat zou vast al een hoop schelen. "Als je het leuk vindt.." Ze wilde hem echt tot niets verplichten. Niet dat ze hem ergens toe zou kunnen verplichten, al zou ze willen. "Heb je zelf wel eens een boek geschreven?", vroeg ze. De vraag was in haar opgekomen, omdat ze dus aan Irwin en zijn gedrevenheid tot schrijven had gedacht. Bij zijn uitleg luisterde ze aandachtig. "Dan is het wel een bijzondere stap, denk ik, dat ze op een zeker moment van veel goden naar ééntje zijn overgestapt en eigenlijk het oude geloof hebben verdrongen?" Dat was ook al zo interessant. De wereld zat vol interessante dingen. Ze trok een mondhoek op, keek Hiram met een lachje aan. "Misschien moet ik daar ook maar een boek over lezen?" Tenzij Hiram er meer vanaf wist natuurlijk, want zijn stem was ongelooflijk aangenaam om naar te luisteren. "Niet zo heel veel. Ik heb wel een kookboek over de Schotse en Engelse keuken en verder vooral wat kookboeken voor cakes en koekjes." Als Cassidy echt zou moeten kiezen, dan vond ze bakken waarschijnlijk net iets leuker dan koken. Al lag het ook weer helemaal aan de situatie en voor welke gelegenheid ze in de keuken stond. Ze vond het allebei heel leuk hoor, maar het een misschien net wat meer dan het andere. Cassidy dook niet weg. Ze keek Hiram even met een licht verbaasde blik aan, maar ze glimlachte al snel weer breed. Ook deed ze een stapje dichter naar hem toe. "Zo sta ik net iets meer uit de wind," zei ze met een lachje en vroeg zich af of hij zou doorzien dat het ook een klein beetje een smoesje was om dichter bij hem te kunnen staan. Ze keek naar waar Hiram naar de horizon wees. "Oh! Wat een grote stad! Is dat Parijs?" Ze voelde de spanning en het enthousiasme in haar buik. Al kwam dat waarschijnlijk niet alleen door het uitzicht in de verte.
  10. "Kan je me vergeven?", zei ze zachtjes, haar stem nog steeds rauw van het huilen, de ogen nog steeds dik, de wangen nog rood en de neus nog snuffend. Ze wreef in haar gezicht en probeerde niet eens te glimlachen. Dit was niet het moment voor een masker, voor schone schijn en doen alsof alles nog steeds prima was, ondanks dat het dat evident niet was. "Vergeven voor mijn verraad..." Waardoor Moraine dus had moeten trouwen en nu ook een Foulkes-Davenport was en ze ongelukkig was. "Ik moest... Als de grootouders me iets vragen..." Dan moest ze gehoorzamen. Dit weglopen had ze, zodra ze het wist, dus onmogelijk kunnen verzwijgen. Ze had het niet gewild...maar blijkbaar was haar weerzin haar siblings te verklikken niet sterk genoeg geweest. "Verder weet ik het niet," ze haalde wat verloren haar schouders op. "Het is wat het is..." Op sommige dagen dacht Cassidy nooit meer van de vloek af te komen. Ze probeerde er soms wel tegen te vechten, maar het had zo weinig resultaat... en het maakte haar alleen maar moe en verder verslagen. Moraine moest er dan niet te hard ook wat proberen aan te doen, want die leek het zonder Cassy al zwaar genoeg te hebben. "Sorry dat ik je tot last ben. Ik zou voor jou moeten zorgen, niet andersom. Ik wilde bij jou langskomen voor de gezelligheid en met koekjes en je een beetje opbeuren, want je lijkt zo treurig af en toe... en zie me nou...zit ik hier te snotteren..." Ze ging er spontaan weer van sniffen. "Sorry." "Je was aan het vertellen ove Canada?"
  11. Verwoed wreef Cassidy in haar gezicht, maar als ze een traan had weggeveegd, dan drupte de volgende alweer over haar wangen. Oh en ze snifte, want de huilbui had een loopneus op gang gebracht. Haar gezicht was een beetje gezwollen, rode ogen, heel sip. Niet dat het doorgaans ook maar iets voor elkaar kregen. De grootouders waren niet te vermurwen, Than en Daphne negeerden haar maar een beetje, Irwin kon niets doen en Yara had vooral oog voor zichzelf. Cassy knikte; Irwin wist het. "Daniel... Maar hij heeft de opdracht gegeven dat ik hem alleen mag gehoorzamen als hij mijn volledige naam gebruikt. En dat doet hij nooit..." Dus daarbij hoefde dat ook niet. Ze knikte weer. "Ja, in principe wel, mits het een relevante vraag is van wat je een bediende zou stellen. Als je vraagt hoeveel uur ik heb geslapen, moet ik antwoorden, maar als je vraagt wat ik mooi vind, dan maakt het niet zo uit..." Al kon ze het ook weer niet echt negeren, maar dan kon ze rustiger nadenken, dan kon ze ook zeggen dat ze het niet wist of niet wilde zeggen. Daarin was de vloek dan niet zo aanwezig. "Ik denk dat je het wel uit kan zetten? Alleen Irwin niet." Ze snifte nog eens en pakte een koekje van de schaal; troostvoer. "Ja, omdat hij me leerde lezen en schrijven en we elkaar brieven schreven, die hij verbeterde, en hij me boekjes gaf, zodat ik beter kon oefenen..." En om zoiets kleins al, hadden de grootouders dit gedaan. "Om Irwin te straffen." En zij werd daarin meegenomen, zonder dat de grootouders zelfs maar met hun ogen knipperden. "En ik kan hem alleen horen als hij me bevelen geeft..." Ze haalde haar schouders op. "Ik weet niet wat hij kan doen? Hij doet al zoveel mogelijk... Laat me ook ergens anders werken... geeft me soms als opdracht met Vriendje te wandelen..." Dus het had, nog steeds, zoveel malen erger kunnen zijn. "Ik heb er een zooitje van gemaakt, hè?"
  12. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Ja, sneeuw. Dat zie ik er ook wel in." Het meisje glimlachte even opzij. "Misschien vraag ik nu teveel hoor, maar weet je waarom wolken met sneeuw altijd zo heel donkergrijs zijn, terwijl wat eruit komt juist wit is. En als het regen is, dan zijn ze veel lichter vaak, maar dan lijkt de hele wereld weer grijs. Behalve bij onweer, want dan zijn de wolken haast zwart en de druppels heel dik." Cassidy bloosde een beetje. "Het is gewoon fascinerend... En ik geloof niet echt de verklaringen van de Noorse goden met hun dondergod of dat van de...ehm... Er waren meer volkeren met een pant....pantalon?" Pantheon was best een moeilijk woord hoor, als je alles had moeten houden van wat een enthousiaste neef je had verteld en je het zelf allemaal nooit had gelezen. Zo langzamerhand kwam er een hele maaltijd bij elkaar; lamsbout, wijn, taartjes. Cassy knikte enthousiast. "Ja, graag. Dan ga ik ze wel helemaal uit elkaar pluizen, want misschien kan ik ze dan wel eens namaken. Of het in ieder geval proberen. Het is jammer dat ik geen Frans spreek, anders had ik misschien een kookboek kunnen kopen." Ze had daar wel genoeg geld voor gespaard inmiddels en ze had van Irwin een buideltje met geld meegekregen voor op haar reis met Hiram. "Lamsbout moet me lukken zonder kookboek," zei ze echter op positieve noot. "Wat is Versailles?" Want ook die stad zei haar, sorry, niet zoveel. "Is dat ook een romantische stad?" Cassidy dook inmiddels wat dieper in haar sjaal, want er was even een behoorlijke frisse wind opgestoken.
  13. Huil maar. Dat was het laatste zetje wat Cassidy nodig had om echt hardop te huilen. Ze hield zich niet meer in. Ze kon voor een vijftal minuten niets meer dan alleen maar huilen. Huilen van alle pijn, van alle verdriet, van alle angst, van alle schuldgevoelens, van het niet kunnen praten en van het zo ontzettend alleen zijn. Vijf minuten waren misschien niet genoeg. Niet genoeg om alles eruit te gooien, maar het luchtte op. Het zorgde dat er een beetje lucht kwam in die enorme rugzak vol ellende. Cassidy knikte op de vraag; ja, ze was onder invloed van iets magisch. Ze knikte; het waren de schoonouders. Ze knikte; ze was gebonden om te luisteren naar bevelen van de familie. Ze schudde haar hoofd. “Meester Foulkes-Davenport heeft ervoor gezorgd,” ze huiverde eventjes en snifte nog na van haar huilbui van zo-even, “dat wanneer Delano me een opdracht geef, dat ik eerst bij hem moet verifiëren of ik de opdracht moet opvolgen.” Ze wreef in haar ogen. “Want hij wilde ook dat ik jou in de gaten zou houden.” Wat ze nu kon vertellen want Moraine was een FD en zij stond hoger in de hiërarchie van de vloek –dankzij Irwin- dan Delano; want die bungelde ergens onderaan.
  14. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    "Zijn er wel schepen die naar de maan kunnen?", vroeg ze nieuwsgierig, want het was toch wel een heel onvoorstelbaar onderwerp. Ze knikte met een glimlachje. "Ja, misschien zijn het wel fabeltjes, of fantasieën van mensen?" Dat begreep Cassidy heus wel. Zelf kon ze ook altijd heel erg over dingen dromen, die waarschijnlijk eeuwig onbereikbaar zouden zijn. Ze keek Hiram met een verbaasd lachje aan. "Mensen met vleermuisvleugeloren?" Of zo vatte Cassidy het in ieder geval op en ze zag die toestanden meteen voor zich. Ze giechelde een beetje. Wat was dat een krankzinnigheid. "Hebben ze die dan gezien? Of denk je dat het verzonnen is?" Het kon toch niet echt waar zijn? Ondanks dat ze binnen was, keek ze wel even omhoog. "Ja, het ziet er nooit uit alsof er veel bomen of riviertjes op de maan zijn, maar misschien is dat ook wel te ver om te zien. Al is de maan wel al veel groter dan sterren, want dat zijn maar mini-stipjes ver weg. Of zouden ze even ver zijn als de maan, maar gewoon een stukje kleiner zijn?" Ze kleurde. "Sorry, ik vraag heel veel, niet waar?" Snel knikte Cassidy en vanzelfsprekend liet ze dat onderwerp nu verder rusten. Het ging haar ook niet aan. Vluchtig stond Cassidy op. "Uiteraard, ik zal het voor je pakken." Het meisje glimlachte vriendelijk en liep toen terug naar het kantoor en ging op zoek. Bureau. Check. Links. Check. Boekenkast. Check. Groot boek. Oh, dat waren er meer. Het woord A T L A S op de rug.... Cassidy was even aan het zoeken, maar toen; check! Ze haalde het boek uit de kast en liep er vlug mee terug. "Oh wil je nog wat drinken?" vroeg ze, toen ze de atlas bij hem neerlegde, "Of eten?" Ze stond nu toch. Dus dan liep ze net zo makkelijk even vlug heen en weer.
  15. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Mijn haren?", vroeg ze verbaasd en toen lachte ze zachtjes. "Nouhou, dat bedoelde ik niet," mopperde ze een beetje goedmoedig, maar het plezier door zijn grapje was in haar ogen te zien. Ze trok ook nog warme handschoenen aan en zo was ze uiteindelijk wel redelijk goed ingepakt. Het was zo mooi, de omgeving, dat ze genoeg afleiding had van de kou in haar schoenen. Ergens kon ze niet wachten om samen met Hiram ergens bij een vuurtje te zitten, maar nu nog niet... Voor nu wilde ze genieten van het vliegen en het gevoel van vrijheid wat dat met zich meebracht. "Wolken zijn heel anders van dichtbij dan ik dacht. Als je erin zit is het meer een mistige sluier. Ik had gedacht dat ze zacht en wattig waren." Cassy bloosde een beetje, want dat was vast heel erg dom en naïef om te denken, maar hoe had ze het anders moeten weten? Het was niet alsof je op een willekeurig moment met mensen over de structuur van wolken ging praten en ze vond het wel een slimme gedachte van zichzelf. Parijs of Lyon? "Ik ken Parijs wel van naam. Lyon niet. Dus ik kan daar moeilijk een keuze in maken. Ik heb het allebei nog nooit gezien..." Cassidy keek Hiram even peinzend aan. "Zullen we Parijs kiezen? Dat is de stad van de liefde en die wil ik toch wel ooit een keer in mijn leven hebben gezien? Als je dat goed vindt..." Uiteraard. "Wat vind je lekker? Om te eten? Dan kunnen we daar ook de boodschappen op uitkiezen?" En dan zou ze als het even kon zijn lievelingseten maken, als bedankje voor dat hij haar vandaag meenam op het vliegende schip en helemaal niet omdat ze verliefd op hem was en ze graag wilde dat hij haar lief en leuk vond.
×