Jump to content

Cassidy Kingston

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    163
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Cassidy Kingston last won the day on April 11 2018

Cassidy Kingston had the most liked content!

About Cassidy Kingston

  • Birthday May 12

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

515 profile views
  1. [1838/1839] Thought you'd be my everything

    Cassidy wachtte niet even. Ze was boos en gekwetst en het was storend dat ze eerst boos moest worden, voordat iemand doorhad dat ze te ver waren gegaan. Toen Hiram haar had ingehaald, hij had nu eenmaal een stuk langere benen, en haar bij de arm had gepakt, hield ze wel halt. Ze probeerde haar arm los te trekken. Hiram deed anders nooit zo ruw. "Laat me los, Hiram," zei ze zachtjes, maar beslist. "Moeilijk doen dekt de lading niet helemaal." Ze schudde haar hoofd. "Als ik een fout heb gemaakt, dan is het niet meer dan logisch dat je me daarop aanspreekt. En het spijt me verschrikkelijk dat ik je nu in moeilijkheden heb gebracht en als het zo'n grote fout is dat je me niet langer in dienst kan hebben, dan moet je dat ook gewoon zeggen. Ik hoef geen voorkeursbehandeling op het professionele vlak, maar..." Ze beet op haar lip, voelde de tranen weer opkomen. "Hoe je net deed, was gewoon...compleet respectloos... Het was niet eens een beetje een uitval door stress, want dat begrijp ik heus wel.. Dit was gewoon..." Ze sloeg haar armen om zich heen. "Je weet hoe mijn familie me altijd heeft behandeld..." Dus hoe kon hij dat dan nu ook doen? Ze dacht dat hij van haar hield, maar daar had ze net nog niet een beetje wat van gemerkt. "Is het goed als ik vanmiddag even vrijaf neem?" Ze had even tijd nodig. Ze zou Hiram heus wel weer vergeven. Ze kende zichzelf en ze dacht hem te kennen...Dus dat was dan onvermijdelijk. Alleen vandaag nog verder moeten werken zag ze voor nu niet zitten.
  2. [1838/1839] Thought you'd be my everything

    En Hiram werd alleen maar naarder. Met enige verbazing keek Cassidy naar de man en ze begreep steeds minder en minder van hem. Hij begon nu ook langzaam voorbij het punt te gaan dat ze het nog probeerde te begrijpen of met de mantel der liefde wilde bedekken. Natuurlijk voelde ze zich schuldig en rot en wilde ze alles doen om het goed te maken, maar dit ging te ver... Ze voelde zich geschokt en gekwetst door hoe Hiram haar behandelde. Ze was van haar familie gewend dat ze haar gebruikte als voetveeg en waarschijnlijk hadden ze gelijk en was ze waardeloos en kon ze een heleboel niet, maar dat was niet de behandeling die ze wilde krijgen van de man van wie ze hield. "Nee, die heb ik niet," zei ze zachtjes, nog steeds timide. Dat wist Hiram ook wel. Dus het was een tikkeltje laag dat hij dat van haar vroeg. Ze slikte moeizaam en voelde dat haar oren lichtjes gingen suizen. Maar dan wel van boosheid. Eigenlijk. En niet meer van schrik en schuld. "En waarom dan niet? Ontsla me dan maar. Als ik het dan allemaal zo slecht doe... En je helemaal niets aan me hebt. Op deze manier wil ik niet eens meer voor je werken, Hiram. Ik doe mijn best en ik moet nog een hoop leren en ik maak fouten. Maar ik werk hard en doe mijn uiterste best. En als dat niet genoeg is, dan...Dan is dat maar zo." Ze voelde tranen in haar ogen parelen. "Waarom doe je zo?! Wat is er in Merlijns naam aan de hand?" Wat zat hem dwars? Dat hij van alles op haar aan het afreageren was? Ging dit echt alleen maar om geld? Cassy keek naar de rollen perkament en het woordenboek wat hij zojuist nog bij haar had neergelegd. Ze haalde diep adem en schudde haar hoofd. "Ik ga dit niet doen, Hiram." Ze wreef langs haar ogen. "Je bent nu denigrerend. Dat accepteer ik niet." Ze haalde diep adem, had nu al spijt van de woorden die ze nu ging zeggen. "En als jij mij dan niet ontslaat, dan neem ik bij deze ontslag." Ze draaide zich om en liep de kamer uit...
  3. [1838/1839] Thought you'd be my everything

    Nog nooit had Cassidy Hiram zo fel en gemeen meegemaakt. Ze keek hem geschrokken aan. "Ik zal het niet meer ver-" Vergeten, wilde ze zeggen, maar Hiram sprak door en Cassy's adem stokte in haar keel. Ze trok een beetje bleek weg, sloeg een hand voor haar mond. "Oh nee? Heb ik dat... Het spijt me echt verschrikkelijk! Ik... Ik heb het niet gezien... Sorry," ze stamelde en beet op haar lip. Misschien zou Hiram haar nu wel ontslaan of misschien moest zij wel alle kosten van de vertraging betalen! Maar dat kon ze helemaal niet betalen! En met zo'n groot bedrag aan schuld durfde ze ook niet naar Irwin hoor. Ze zou nooit geloven dat Hiram haar zoiets aan zou doen, maar ze had ook nooit gedacht dat hij zo boos en kil kon doen; ze herkende hem op dit moment helemaal niet meer. "Het is mijn schuld..." Ze wilde hem niet nog bozer maken. "Maar uw verantwoordelijkheid?" Ze durfde hem niet meer te tutoyeren. Ze sloeg haar ogen neer. "Wat kan ik doen om het goed te maken?"
  4. [1838/1839] Thought you'd be my everything

    Met inderdaad een glimlach op haar gezicht wandelde Cassidy het kantoor van Hiram binnen. Ze was de laatste tijd dolgelukkig, keek uit naar de dagen dat ze bij Hiram werkte, ze genoot van de gestolen kussen en af en toe een knuffel tussen het werken door. Ze sliep niet met Hiram, maar dat kon Montague waarschijnlijk niet weten, want als ze eens een date hadden buiten kantooruren, dan was het hopelijk Hiram zelf die kwam opdagen. En op het werk zou ze zoiets natuurlijk nooit doen... Stel je voor; je eerste keer op de magische negentiende equivalent van een printer... Dat zou toch wel een beetje oneerbiedig en ongepast zijn. Maar nu werd ze toch wel wat ruw van die roze wolk geschud. Met grote verbaasde ogen keek ze naar Hiram. Hij had nog nooit zo ijzig geklonken. Ze wist heus wel eens dat hij ook dagen had met een wat minder humeur. Dat weet ze maar aan dat zijn vrouw zwanger was en dat hij zich vast heel erg schuldig voelde zo nu en dan, want zo'n lieve man was het wel. Dan liet ze hem ook maar wat meer met rust, maar vandaag leek hij kwaad, kil en zelfs afstandelijk? Even keek ze vragend. "Niet uit mijn hoofd... Ik kan het wel opzoeken? En uitrekenen." Ze was daar dankzij haar werk in de Lekke Ketel best goed in geworden. Daar was ze stiekem dan ook weer best trots op. "Ik meen dat het rond de 200 galjoen per maand zit in het hoogseizoen van de bouw..." Hoe specifiek zou hij het willen weten? En waarom voelde dit niet als een spontane popquiz. "Kan ik je ergens mee helpen?"
  5. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Het was niet erg, hoor. Daarom had ze het ook juist gezegd. Ze wilde niet dat Hiram voor gek zou lopen met haar naast zich. Ze glimlachte dan ook snel naar hem, met hopelijk een blik in haar ogen die hem gerust zou stellen? Hij leek zich er danig schuldig over te voelen? Terwijl dat echt absoluut onnodig was. "Ja, een wandeling klinkt heerlijk. Even de benen strekken." Het schip was heel groot geweest, maar ook heel koud, daarom hadden ze al met al toch best lang stil gestaan vandaag eigenlijk. En als je wel zou lopen, dan was je op een schip ook best wel weer snel klaar eigenlijk. Het was toch maar een klein rondje wat je liep, eigenlijk. Zeker als je het vergeleek met een wandeling door een stad als Parijs. "We kunnen terug in Engeland wel naar het theater? Als..." Als afspraakje? Dat was het eigenlijk wel, maar het voelde nog te vrijpostig om het zo te benoemen. "Voor als we een keer een succes te vieren hebben?" "Dan zou het net zijn alsof we in een sprookje liepen," zei ze met een glimlacht. "Een soort wondere wereld waar enkel schoonheid bestaat?" Dat zou toch mooi zijn, zo'n wereld? Waar men in vrede met elkaar leeft, waar de zon altijd scheen, waar dieren niet bang hoefden te zijn voor de mens, waar dreuzels, snullen en tovenaars elkaar respecteerden? Maar dat was een soort utopia... Daarom moest men zelf maar zoveel mogelijk zijn best doen om er een mooie wereld van te maken. "Als je een boek zou mogen kiezen, in welke wereld daarvan zou je dan willen leven?"
  6. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Was het theater ook een optie? "Oh, ik wilde niet teveel vragen... Maar het theater lijkt me prachtig." Al zou ze er geen woord van verstaan, maar dat hoefde ook niet altijd; de kostuums, de lichten, de gezichtsuitdrukkingen, het was allemaal al prachtig genoeg om naar te kijken. "Alleen daar heb ik vast niet de juiste jurken voor..." Van Irwin had ze wel een stuk betere gewaden gekregen. Cassy liep er tegenwoordig goed gekleed bij, maar dat was iets anders dan een galagewaad waarmee je naar het theater kon gaan. Dat was dus vast allemaal teveel gedoe. Ze kon Hiram nu echt niet mee de stad in slepen om voor haar te gaan winkelen. "Een wandeling, door de stad? Langs het water?" Met van die mooie romantische lichtjes. Met een glimlach keek Cassidy naar Hiram. Hij was en sprak zo lief. Ze wilde zich nu het liefst in zijn armen draaien en hem niet meer loslaten. Alleen dat was echt heel erg ongepast. Dus ze hield het bij een lach, een blik en zwijmelende gedachten.
  7. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Met een blos nam Cassidy alle complimenten in ontvangst. "Dankjewel. Ik vind het leuk om te doen." Dan was het alleen maar extra leuk dat het ook nog eens goed in de smaak viel natuurlijk. Het maakte ook dat ze vrijwel meteen het voornemen had om wat vaker voor Hiram te koken. Niet dat dat heel vaak zou kunnen, want de man had thuis een vrouw en een kind en een huishouden. Dus als ze bakjes zou maken, die hij thuis kon opwarmen, dan zou dat vast wat vreemd overkomen... Al kon ze misschien voor op werk wel eens een warme lunch voor hem maken, als hij dat leuk vond... Of was dat ook gek? Cassidy lachte half. "Als je me zo meeneemt op een reisje, dan is dit toch wel het minste wat ik voor je terug kan doen." Ze nam een hapje van de maaltijd en keek met een glimlach naar Hiram. "En ik kan me niet voorstellen hoe jij zou zijn als je te verwend was..." Hij zou er toch onmogelijk een naar persoon van kunnen worden? "Wat wil je straks na het eten doen? Een spelletje?" Of misschien een avondwandeling? Of misschien wilde Hiram wel iets voor zichzelf doen?
  8. [1837/1838] Lavender dreams

    Ze knikte. "Ja, ik denk het wel. Nu nog hopen dat ik het onthoud." Ze wist niet hoe vervelend Hiram het zou vinden als hij twee keer hetzelfde moest vertellen, of dat hij net iets had uitgelegd en dat iemand het dan alsnog fout deed. Hij kwam over als heel geduldig en iemand die dat niet erg zou vinden, maar je wist het natuurlijk nooit helemaal zeker. Cassidy bloosde. "Oh, sorry, Merlijn. Ik bedoelde het niet vervelend." Niet dat de man haar zou kunnen horen, want hij was allang overleden, maar misschien was het toch een soort van bijgeloof dat je maar beter niet de magische voorouders moest beledigen. Dat was hoogstwaarschijnlijk iets wat overgebleven was van toen ze bij haar grootouders in Obán woonde, want daar verklikten de schilderijen van de voorouders alles wat je mogelijk verkeerd had gedaan aan haar opa en oma. De kus was voorbij voor ze het wist, net als het moment dat ze in zijn arme stond, maar toch had ze een warme blos op haar wangen en het was juist een van de dingen die ze zo waardeerde aan Hiram; dat hij zo respectvol was, zo vriendelijk en lief. "Ja, dat denk ik wel... De nieuwsgierigheid neemt alleen maar toe..." En misschien fantaseerde ze er stiekem over om tegen Hiram aan te kunnen leunen, zittend op een kleedje, terwijl ze naar prachtige bloemen en planten keken. Cassidy legde haar hand weer op zijn arm, keek even opzij of hij dat wel kon waarderen en liet zich toen leiden naar de kassen. Of ze het nu officieel een affaire kon noemen, wist Cassidy niet, maar ze was verliefd en dat werd met de dag alleen maar meer. Het was maar te hopen dat hun tweelinghelften, zonder hun weten, de boel voor hen zouden verpesten... [OOC: topic done <3]
  9. [1837/1838]If I had a flower

    Zover Cassidy wist, had ze nog nooit van Will gehoord. Nu moest ze daarbij wel toegeven dat ze eigenlijk vrijwel geen van de vrienden van Irwin van naam kende, behalve Hiram. Oh en Mat. En die beide vrienden waren enorme schatjes. Ze kende Irwin immers ook als zachtaardig. Daarbij voelde hij zich sinds de vloek was verbroken, door zijn actie, zo verschrikkelijk schuldig, dat Cassidy zich haast schuldig voelde, dat hij zich door haar zo voelde. Ze hoopte daarom dat het voor hem hielp dat ze gewoon bij hem in huis was blijven wonen, dat ze een kamer op de gastenvleugel had geaccepteerd, dat ze nog steeds zoveel mogelijk lekkere dingen voor hem bakte en dat ze nog altijd probeerde hem zoveel mogelijk te helpen. Ze vond dat nooit teveel moeite, nog steeds niet; nu ze eenmaal van de eerste schrik was bekomen, had ze heus wel doorgehad hoeveel Irwin voor haar had gedaan en met welke intentie en bedoelingen het was geweest. Ze kon er niet eens meer een beetje boos om zijn. Echt, ze had Irwin allang alles volledig vergeven. Daarom ging Cassidy er eigenlijk ook wel meteen vanuit dat Will ook vriendelijk en betrouwbaar was. Hoe zou het anders kunnen zijn? "Oh, nee hoor. Het is bijna allemaal al voor elkaar. Ik ga gewoon nog een beetje rommelen in de keuken. Zal ik warme chocolademelk voor jullie maken?", bood ze opgewekt aan. "Ik ga voor mezelf maken..." Want als je oren en neus nog gloeiden van de kou, was er haast niets heerlijkers om te drinken.
  10. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Hiram mocht dan ook zeker wel trots zijn. “Wat is het hier lekker warm,” constateerde ze dan ook content. Uiteraard liet ze toe dat hij haar naar een stoel begeleidde en lekker warm instopte. “Je bent zo galant.” Daar moest ze soms nog zo aan wennen, wel op een goede manier, vanzelfsprekend, maar het bleef nog altijd een ongewone gewaarwording dat iemand zoveel moeite voor haar deed en haar blijkbaar ook zoveel waard vond, ondanks… alles; alle redenen van de familie om te vinden dat ze waardeloos was. Bij Hiram voelde ze zich echter als een echte jongedame, als iemand die er mocht zijn, iemand die er toe deed. “Daar zeg ik geen nee tegen, hoor.” Cassy lachte naar hem. “Het mag van Irwin vast ook…” Misschien was het gemeen om te denken, maar na alles wat er was gebeurd… De vloek, de kus… Hoe bang hij haar had gemaakt om de vloek te breken… Het was heel onwaarschijnlijk dat Irwin haar iets zou weigeren. Niet dat ze daar misbruik van zou maken. Daar zou ze zich dan weer te schuldig om voelen, maar tripjes met Hiram… Dat moest wel kunnen, toch? Daarmee zat ze niemand in de weg, was ze niemand tot last. “Maar wat eet je normaal dan? Als je op reis bent?” Cassidy nam een slokje van de wijn. “En als het niet lekker is, eerlijk zeggen hoor… Ik heb een eenvoudig dessert gemaakt. Dan hoef je tenminste geen honger te lijden.” Dat was het leuke aan magische keukens; je kon er altijd zoveel meer maken met zoveel minder ruimte. Zij was dan misschien wel niet magisch, maar de rest allemaal wel en als snul kon ze die wel gebruiken; ideaal.
  11. [1837/1838] Lavender dreams

    "Geïnspireerd, wilde ik zeggen. Maar dat andere kan ook? Dus misschien bedoelde ik dat wel." Cassy aarzelde even. "Wat is het verschil precies?" Lastig dit. Ze had wel een vermoeden wat het precies betekende, maar als je nieuwe woorden leerde, dan was de nuance dus ook vrij essentieel. Maar het was gelukkig geen Iers. Ha. Ha. Aandachtig luisterde ze weer en ze knikte. "Dat was die man met dat zwaard, toch?" Daar had ze wel eens iets over voorbij horen komen en de namen Merlijn en Morgana kende ze zeker. Ze lachte zachtjes. "Ja, dat zegt iedereen als er iets mis gaat, als een soort vloek?" Ze keek een klein beetje ondeugend. "Net als uilenpoep." Ze giechelde. Zoiets zou ze thuis nooit durven zeggen. En het was toch ergens wel grappig dat juist na een dergelijke vraag en woord Hiram naar haar toe stapte om haar te kussen. Ze schudde haar hoofd en keek met een brede glimlach naar hem op. "Nee... Je bent lief." Ze duwde zich meer op haar tenen, meer naar hem toe, hielp hem die laatste afstand te overbruggen. "Je maakt me gelukkig." Toen sloot ze haar ogen en drukte ze haar lippen zacht op de zijne en ze legde haar handen op haar borst. Die glimlach werd ook alleen maar steeds breder. Ze was verliefd, zo ontzettend verliefd en dit moment voelde zoals een eerste kus bij The Sims, dat er een wervelwind aan hartjes om je heen verschijnt en er een romantisch muziekje op de achtergrond klinkt.
  12. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Sorry, Gianna. Geen Parijs meer dus. Of nog makkelijker, gaan ze de volgende keer naar Amsterdam. En ik heb dan weer geen idee of er in de negentiende eeuw een specifieke volgorde was in het doen van boodschappen, maar vast niet, want ze hebben vast magisch gekoelde mandjes om de boodschappen in te vervoeren. Dus er is geen reden om bederfelijk spul als laatste te doen, want dat is namelijk vaak ook weer het zwaarste. Dus dan wil je het wel onderin je mandje hebben, zodat het de rest van de boodschappen niet plet. Maar daar hebben ze vast ook magische oplossingen voor en anders koopt Hiram dat vast bij deze voor haar. "Wat is het hier schattig," zei Cassidy met een glimlach. "Ze hebben hier heel andere kleuren en patronen dan bij ons. Het heeft wel wat." Het voelde allemaal net wat zonniger en luchtiger en frisser. Het had vast te maken met dat in Frankrijk de lucht niet 90% van de tijd donkergrijs was. Na het doen van de boodschappen, toen ze weer terug waren op het luchtschip, ging Cassidy aan de slag met het maken van het diner. Ze liet Hiram niet helpen, maar hij mocht wel alvast de tafel dekken, kaarsen aansteken, wijn inschenken en dat soort dingen doen als hij er echt op zou staan. Als hij liever wat ging werken of routes uit ging stippelen, dan vond ze dat uiteraard ook helemaal prima. Met een brede glimlach serveerde Cassy enige tijd later het lamsvlees. "Ik hoop dat het je net zo smaakt als dat je in gedachten hebt..." "Eet smakelijk."
  13. [1837/1838] Don't you crave excess?

    "Iets beter dan normaal?", vroeg Cassidy met een lachje. Was deze jongeman nu een charmeur? Of nee, hij bedoelde natuurlijk omdat het gratis was. Veel mensen vonden iets net even wat beter, lekkerder of minder bezwaarlijk, wanneer ze er niet hun duur verdiende centen aan hoefden uit te geven. Bij zijn vraag schudde ze haar hoofd, ze glimlachte breed en de staart in haar blonde haren deinsde vrolijk mee op en neer bij deze hoofdbeweging. "Nee, het gebeurt gelukkig maar heel zelden en meestal als het gebeurd, dan is het een ongelukje, hoor." De man hoefde zich heus geen zorgen te maken. "Ja, respectloos, als het expres zou zijn. Maar ik denk dat ik mensen die gaan schelden en vloeken en gaan proberen je zo heel persoonlijk te beledigen erger zijn." Of als ze ook fysiek agressief zouden worden, bijvoorbeeld, maar daarvoor had ze gelukkig een magische knuppel voor onder de bar, die haar zou beschermen... moest ze wel op dat moment achter de bar staan en erbij kunnen. "Kan ik nog iets voor u doen, sir?" Cassy streek een pluk ontsnapt haar achter haar oor. "Wilt u misschien wat eten of nog wat anders drinken?" Ze pakte een doek uit de zak van haar schort. "Ik zal in ieder geval zorgen dat u een goed schone tafel heeft." Ze boende wat spetters bier en minder herkenbare vlekken van het tafeloppervlak en keek hem erna afwachtend en vragend aan.
  14. [1837/1838] Lavender dreams

    "Die twee woorden lijken zo op elkaar... Ik had echt gedacht dat het hetzelfde was, of in ieder geval op elkaar ge... ehm... Hoe heet dat als iemand het een gebruikt voor het andere?" Ze was nog steeds niet altijd goed in alle moeilijke woorden. Cassidy bloosde lichtjes, omdat ze zich op dit soort momenten toch altijd een beetje dom voelde. Irwin kon dan wel zeggen dat intelligentie echt niet direct te maken had met hoeveel onderwijs je had genoten, maar dat was toch wel hoe de meeste personen het zouden opvatten. "Wat is Avalon?" Ze liep nog erg achter met boeken lezen, hoor. Voor even wist ze niets te zeggen en wist ze alleen maar naar Hiram op te kijken. Zijn vingers over haar wang, zorgden voor een zwerm vlinder in haar buik. Even bestond er niets anders in de wereld dan Hiram en zijn glimlach. "Dat geef je me al," zei ze zacht, want iemand als Hiram zou immers nooit met een snul trouwen. Daar ging ze niet eens vanuit, dat paste niet bij wat ze verwachtte in het leven. Daarom kwam het niet eens bij haar op dat hij dat haar zou willen bieden. Cassy liet zijn hand los, sloeg haar armen toen om zijn middel, deed een stapje dichterbij. Ze knuffelde hem en legde haar kin tegen zijn borst, terwijl ze nog steeds naar hem opkeek. Het voelde als een goed moment om dat te doen.... Al was een klein stemmetje in haar achterhoofd haar wel aan het vertellen dat ze dit met haar baas aan het doen was. Oops... Maar het was nog raarder om het nu heel plots en schrikachtig af te breken.
  15. [1837/1837] Sugar will leave a lover's kiss on your lips.

    “As he read, I fell in love the way you fall asleep: slowly, and then all at once.” Het waren de kleine dingen die ervoor hadden gezorgd dat ze tot over haar oren verliefd was geraakt. Hiram was attent en zorgzaam. Hij deed altijd zijn best om ervoor te zorgen dat ze het naar haar zin had. De moeite die hij soms deed om een nieuwsgierige vraag van haar beantwoord te krijgen... Hij zorgde dat al haar stiekeme wensen uitkwamen. Dan bedoelde ze heus niet alleen de reis naar Parijs, of het uitje naar het archief van de Geschiedenisfaculteit, maar juist ook dat kleine, dat geborgen gevoel; dat je weet dat er altijd iemand is die naar je verhalen wil luisteren, iemand die even aan je denkt voor het slapen gaan, iemand bij wie je altijd even kan knuffelen, iemand die je nog steeds leuk vindt als je even niet sterk of perfect bent. En ze had het goed te pakken. Ze kwam met een glimlach naar haar werk bij Hiram... Ze was aan het neuriën wanneer ze een dienst had bij de Lekke ketel. Oh, hoe ze soms niet meer kon eten, omdat haar maag zo vol was van de vlinders. En hoe beschamend ze moest blozen als alleen al zijn naam viel! Iets waar Irwin haar natuurlijk meedogenloos mee kon plagen. En oh, als hij glimlachte, naar haar.... die fijne kriebels in haar buik... het zwevende gevoel in haar benen, alsof ze op wolken liep in plaats van op de grond. Alle romantische boeken en gedichten waren opeens logisch en duidelijk en beschreven precies haar gevoel. Cassidy kon nu, zonder aarzelen, zeggen dat ze gelukkig was.
×