Jump to content

Cassidy Kingston

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    152
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Cassidy Kingston last won the day on April 11 2018

Cassidy Kingston had the most liked content!

About Cassidy Kingston

  • Birthday May 12

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

449 profile views
  1. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Met een blos nam Cassidy alle complimenten in ontvangst. "Dankjewel. Ik vind het leuk om te doen." Dan was het alleen maar extra leuk dat het ook nog eens goed in de smaak viel natuurlijk. Het maakte ook dat ze vrijwel meteen het voornemen had om wat vaker voor Hiram te koken. Niet dat dat heel vaak zou kunnen, want de man had thuis een vrouw en een kind en een huishouden. Dus als ze bakjes zou maken, die hij thuis kon opwarmen, dan zou dat vast wat vreemd overkomen... Al kon ze misschien voor op werk wel eens een warme lunch voor hem maken, als hij dat leuk vond... Of was dat ook gek? Cassidy lachte half. "Als je me zo meeneemt op een reisje, dan is dit toch wel het minste wat ik voor je terug kan doen." Ze nam een hapje van de maaltijd en keek met een glimlach naar Hiram. "En ik kan me niet voorstellen hoe jij zou zijn als je te verwend was..." Hij zou er toch onmogelijk een naar persoon van kunnen worden? "Wat wil je straks na het eten doen? Een spelletje?" Of misschien een avondwandeling? Of misschien wilde Hiram wel iets voor zichzelf doen?
  2. [1837/1838] Lavender dreams

    Ze knikte. "Ja, ik denk het wel. Nu nog hopen dat ik het onthoud." Ze wist niet hoe vervelend Hiram het zou vinden als hij twee keer hetzelfde moest vertellen, of dat hij net iets had uitgelegd en dat iemand het dan alsnog fout deed. Hij kwam over als heel geduldig en iemand die dat niet erg zou vinden, maar je wist het natuurlijk nooit helemaal zeker. Cassidy bloosde. "Oh, sorry, Merlijn. Ik bedoelde het niet vervelend." Niet dat de man haar zou kunnen horen, want hij was allang overleden, maar misschien was het toch een soort van bijgeloof dat je maar beter niet de magische voorouders moest beledigen. Dat was hoogstwaarschijnlijk iets wat overgebleven was van toen ze bij haar grootouders in Obán woonde, want daar verklikten de schilderijen van de voorouders alles wat je mogelijk verkeerd had gedaan aan haar opa en oma. De kus was voorbij voor ze het wist, net als het moment dat ze in zijn arme stond, maar toch had ze een warme blos op haar wangen en het was juist een van de dingen die ze zo waardeerde aan Hiram; dat hij zo respectvol was, zo vriendelijk en lief. "Ja, dat denk ik wel... De nieuwsgierigheid neemt alleen maar toe..." En misschien fantaseerde ze er stiekem over om tegen Hiram aan te kunnen leunen, zittend op een kleedje, terwijl ze naar prachtige bloemen en planten keken. Cassidy legde haar hand weer op zijn arm, keek even opzij of hij dat wel kon waarderen en liet zich toen leiden naar de kassen. Of ze het nu officieel een affaire kon noemen, wist Cassidy niet, maar ze was verliefd en dat werd met de dag alleen maar meer. Het was maar te hopen dat hun tweelinghelften, zonder hun weten, de boel voor hen zouden verpesten... [OOC: topic done <3]
  3. [1837/1838]If I had a flower

    Zover Cassidy wist, had ze nog nooit van Will gehoord. Nu moest ze daarbij wel toegeven dat ze eigenlijk vrijwel geen van de vrienden van Irwin van naam kende, behalve Hiram. Oh en Mat. En die beide vrienden waren enorme schatjes. Ze kende Irwin immers ook als zachtaardig. Daarbij voelde hij zich sinds de vloek was verbroken, door zijn actie, zo verschrikkelijk schuldig, dat Cassidy zich haast schuldig voelde, dat hij zich door haar zo voelde. Ze hoopte daarom dat het voor hem hielp dat ze gewoon bij hem in huis was blijven wonen, dat ze een kamer op de gastenvleugel had geaccepteerd, dat ze nog steeds zoveel mogelijk lekkere dingen voor hem bakte en dat ze nog altijd probeerde hem zoveel mogelijk te helpen. Ze vond dat nooit teveel moeite, nog steeds niet; nu ze eenmaal van de eerste schrik was bekomen, had ze heus wel doorgehad hoeveel Irwin voor haar had gedaan en met welke intentie en bedoelingen het was geweest. Ze kon er niet eens meer een beetje boos om zijn. Echt, ze had Irwin allang alles volledig vergeven. Daarom ging Cassidy er eigenlijk ook wel meteen vanuit dat Will ook vriendelijk en betrouwbaar was. Hoe zou het anders kunnen zijn? "Oh, nee hoor. Het is bijna allemaal al voor elkaar. Ik ga gewoon nog een beetje rommelen in de keuken. Zal ik warme chocolademelk voor jullie maken?", bood ze opgewekt aan. "Ik ga voor mezelf maken..." Want als je oren en neus nog gloeiden van de kou, was er haast niets heerlijkers om te drinken.
  4. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Hiram mocht dan ook zeker wel trots zijn. “Wat is het hier lekker warm,” constateerde ze dan ook content. Uiteraard liet ze toe dat hij haar naar een stoel begeleidde en lekker warm instopte. “Je bent zo galant.” Daar moest ze soms nog zo aan wennen, wel op een goede manier, vanzelfsprekend, maar het bleef nog altijd een ongewone gewaarwording dat iemand zoveel moeite voor haar deed en haar blijkbaar ook zoveel waard vond, ondanks… alles; alle redenen van de familie om te vinden dat ze waardeloos was. Bij Hiram voelde ze zich echter als een echte jongedame, als iemand die er mocht zijn, iemand die er toe deed. “Daar zeg ik geen nee tegen, hoor.” Cassy lachte naar hem. “Het mag van Irwin vast ook…” Misschien was het gemeen om te denken, maar na alles wat er was gebeurd… De vloek, de kus… Hoe bang hij haar had gemaakt om de vloek te breken… Het was heel onwaarschijnlijk dat Irwin haar iets zou weigeren. Niet dat ze daar misbruik van zou maken. Daar zou ze zich dan weer te schuldig om voelen, maar tripjes met Hiram… Dat moest wel kunnen, toch? Daarmee zat ze niemand in de weg, was ze niemand tot last. “Maar wat eet je normaal dan? Als je op reis bent?” Cassidy nam een slokje van de wijn. “En als het niet lekker is, eerlijk zeggen hoor… Ik heb een eenvoudig dessert gemaakt. Dan hoef je tenminste geen honger te lijden.” Dat was het leuke aan magische keukens; je kon er altijd zoveel meer maken met zoveel minder ruimte. Zij was dan misschien wel niet magisch, maar de rest allemaal wel en als snul kon ze die wel gebruiken; ideaal.
  5. [1837/1838] Lavender dreams

    "Geïnspireerd, wilde ik zeggen. Maar dat andere kan ook? Dus misschien bedoelde ik dat wel." Cassy aarzelde even. "Wat is het verschil precies?" Lastig dit. Ze had wel een vermoeden wat het precies betekende, maar als je nieuwe woorden leerde, dan was de nuance dus ook vrij essentieel. Maar het was gelukkig geen Iers. Ha. Ha. Aandachtig luisterde ze weer en ze knikte. "Dat was die man met dat zwaard, toch?" Daar had ze wel eens iets over voorbij horen komen en de namen Merlijn en Morgana kende ze zeker. Ze lachte zachtjes. "Ja, dat zegt iedereen als er iets mis gaat, als een soort vloek?" Ze keek een klein beetje ondeugend. "Net als uilenpoep." Ze giechelde. Zoiets zou ze thuis nooit durven zeggen. En het was toch ergens wel grappig dat juist na een dergelijke vraag en woord Hiram naar haar toe stapte om haar te kussen. Ze schudde haar hoofd en keek met een brede glimlach naar hem op. "Nee... Je bent lief." Ze duwde zich meer op haar tenen, meer naar hem toe, hielp hem die laatste afstand te overbruggen. "Je maakt me gelukkig." Toen sloot ze haar ogen en drukte ze haar lippen zacht op de zijne en ze legde haar handen op haar borst. Die glimlach werd ook alleen maar steeds breder. Ze was verliefd, zo ontzettend verliefd en dit moment voelde zoals een eerste kus bij The Sims, dat er een wervelwind aan hartjes om je heen verschijnt en er een romantisch muziekje op de achtergrond klinkt.
  6. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Sorry, Gianna. Geen Parijs meer dus. Of nog makkelijker, gaan ze de volgende keer naar Amsterdam. En ik heb dan weer geen idee of er in de negentiende eeuw een specifieke volgorde was in het doen van boodschappen, maar vast niet, want ze hebben vast magisch gekoelde mandjes om de boodschappen in te vervoeren. Dus er is geen reden om bederfelijk spul als laatste te doen, want dat is namelijk vaak ook weer het zwaarste. Dus dan wil je het wel onderin je mandje hebben, zodat het de rest van de boodschappen niet plet. Maar daar hebben ze vast ook magische oplossingen voor en anders koopt Hiram dat vast bij deze voor haar. "Wat is het hier schattig," zei Cassidy met een glimlach. "Ze hebben hier heel andere kleuren en patronen dan bij ons. Het heeft wel wat." Het voelde allemaal net wat zonniger en luchtiger en frisser. Het had vast te maken met dat in Frankrijk de lucht niet 90% van de tijd donkergrijs was. Na het doen van de boodschappen, toen ze weer terug waren op het luchtschip, ging Cassidy aan de slag met het maken van het diner. Ze liet Hiram niet helpen, maar hij mocht wel alvast de tafel dekken, kaarsen aansteken, wijn inschenken en dat soort dingen doen als hij er echt op zou staan. Als hij liever wat ging werken of routes uit ging stippelen, dan vond ze dat uiteraard ook helemaal prima. Met een brede glimlach serveerde Cassy enige tijd later het lamsvlees. "Ik hoop dat het je net zo smaakt als dat je in gedachten hebt..." "Eet smakelijk."
  7. [1837/1838] Don't you crave excess?

    "Iets beter dan normaal?", vroeg Cassidy met een lachje. Was deze jongeman nu een charmeur? Of nee, hij bedoelde natuurlijk omdat het gratis was. Veel mensen vonden iets net even wat beter, lekkerder of minder bezwaarlijk, wanneer ze er niet hun duur verdiende centen aan hoefden uit te geven. Bij zijn vraag schudde ze haar hoofd, ze glimlachte breed en de staart in haar blonde haren deinsde vrolijk mee op en neer bij deze hoofdbeweging. "Nee, het gebeurt gelukkig maar heel zelden en meestal als het gebeurd, dan is het een ongelukje, hoor." De man hoefde zich heus geen zorgen te maken. "Ja, respectloos, als het expres zou zijn. Maar ik denk dat ik mensen die gaan schelden en vloeken en gaan proberen je zo heel persoonlijk te beledigen erger zijn." Of als ze ook fysiek agressief zouden worden, bijvoorbeeld, maar daarvoor had ze gelukkig een magische knuppel voor onder de bar, die haar zou beschermen... moest ze wel op dat moment achter de bar staan en erbij kunnen. "Kan ik nog iets voor u doen, sir?" Cassy streek een pluk ontsnapt haar achter haar oor. "Wilt u misschien wat eten of nog wat anders drinken?" Ze pakte een doek uit de zak van haar schort. "Ik zal in ieder geval zorgen dat u een goed schone tafel heeft." Ze boende wat spetters bier en minder herkenbare vlekken van het tafeloppervlak en keek hem erna afwachtend en vragend aan.
  8. [1837/1838] Lavender dreams

    "Die twee woorden lijken zo op elkaar... Ik had echt gedacht dat het hetzelfde was, of in ieder geval op elkaar ge... ehm... Hoe heet dat als iemand het een gebruikt voor het andere?" Ze was nog steeds niet altijd goed in alle moeilijke woorden. Cassidy bloosde lichtjes, omdat ze zich op dit soort momenten toch altijd een beetje dom voelde. Irwin kon dan wel zeggen dat intelligentie echt niet direct te maken had met hoeveel onderwijs je had genoten, maar dat was toch wel hoe de meeste personen het zouden opvatten. "Wat is Avalon?" Ze liep nog erg achter met boeken lezen, hoor. Voor even wist ze niets te zeggen en wist ze alleen maar naar Hiram op te kijken. Zijn vingers over haar wang, zorgden voor een zwerm vlinder in haar buik. Even bestond er niets anders in de wereld dan Hiram en zijn glimlach. "Dat geef je me al," zei ze zacht, want iemand als Hiram zou immers nooit met een snul trouwen. Daar ging ze niet eens vanuit, dat paste niet bij wat ze verwachtte in het leven. Daarom kwam het niet eens bij haar op dat hij dat haar zou willen bieden. Cassy liet zijn hand los, sloeg haar armen toen om zijn middel, deed een stapje dichterbij. Ze knuffelde hem en legde haar kin tegen zijn borst, terwijl ze nog steeds naar hem opkeek. Het voelde als een goed moment om dat te doen.... Al was een klein stemmetje in haar achterhoofd haar wel aan het vertellen dat ze dit met haar baas aan het doen was. Oops... Maar het was nog raarder om het nu heel plots en schrikachtig af te breken.
  9. [1837/1837] Sugar will leave a lover's kiss on your lips.

    “As he read, I fell in love the way you fall asleep: slowly, and then all at once.” Het waren de kleine dingen die ervoor hadden gezorgd dat ze tot over haar oren verliefd was geraakt. Hiram was attent en zorgzaam. Hij deed altijd zijn best om ervoor te zorgen dat ze het naar haar zin had. De moeite die hij soms deed om een nieuwsgierige vraag van haar beantwoord te krijgen... Hij zorgde dat al haar stiekeme wensen uitkwamen. Dan bedoelde ze heus niet alleen de reis naar Parijs, of het uitje naar het archief van de Geschiedenisfaculteit, maar juist ook dat kleine, dat geborgen gevoel; dat je weet dat er altijd iemand is die naar je verhalen wil luisteren, iemand die even aan je denkt voor het slapen gaan, iemand bij wie je altijd even kan knuffelen, iemand die je nog steeds leuk vindt als je even niet sterk of perfect bent. En ze had het goed te pakken. Ze kwam met een glimlach naar haar werk bij Hiram... Ze was aan het neuriën wanneer ze een dienst had bij de Lekke ketel. Oh, hoe ze soms niet meer kon eten, omdat haar maag zo vol was van de vlinders. En hoe beschamend ze moest blozen als alleen al zijn naam viel! Iets waar Irwin haar natuurlijk meedogenloos mee kon plagen. En oh, als hij glimlachte, naar haar.... die fijne kriebels in haar buik... het zwevende gevoel in haar benen, alsof ze op wolken liep in plaats van op de grond. Alle romantische boeken en gedichten waren opeens logisch en duidelijk en beschreven precies haar gevoel. Cassidy kon nu, zonder aarzelen, zeggen dat ze gelukkig was.
  10. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Gelukkig hield Hirams belofte stand en kwamen de twee inderdaad veilig beneden. Waren ze na een lange val een pijnlijke dood gestorven, had Cassidy hem er overigens nooit op kunnen wijzen dat hij had gelogen, maar goed... Allemaal niet aan de orde. Ze haalde opgelucht adem en pakte met een lachje zijn arm vast. "Aaah, dat was zo..." Ze wilde niet weer het woord spannend gebruiken, maar ze wist zo snel even geen betere. Ze glimlachte dus breed. "Ik voel me helemaal... opgelaten... nee... uitgelaten!" Ja, dat was het. Cassidy keek haar ogen uit; naar alles wat er gebeurde, naar alle mensen, naar de jurken, naar de hoeden en de kapsels, naar de andere stijl van huizen, naar het zwakker zonnetje, naar de gezellige kerstversiering. Ze verbaasde zich erover hoe het wel koud was, maar niet guur... Al was dat misschien ook wel omdat ze net van een heel winderige boot afgestapt waren. "Het is hier... zo anders..." Ook wel heel veel hetzelfde, maar vooral heel erg anders. "En iedereen praat zo gek." Ja, Frans dus, maar toch, als opeens de hele wereld zo sprak om je heen, dan was dat wel een stuk maffer, dan wanneer het alleen Hiram en de havenmeester waren. "Zullen we naar de Frans Wegisweg?" Want ja, Cassy was eigenlijk altijd alleen maar in magische delen van een stad geweest. Dus hoe het precies werkte met dreuzelgeld wist ze ook niet heel goed. Of wat je daar kon kopen. Eigenlijk. Was dat raar? Het had er waarschijnlijk mee te maken dat ze bij de Foulkes-Davenports was opgegroeid. "Jij moet wel overal het woord doen, hoor, want dat kan ik niet." Ze glimlachte. "Kan je me een paar woorden leren? En hoe zeg je Wegisweg in het Frans? De Oui et Oui?"
  11. [1837/1838] Lavender dreams

    "Ah, sorry, ik stel echt allemaal heel moeilijke vragen," zei ze met een lachje. 'En sorry, maar ik begrijp echt niets van het antwoord," ze zond hem een warme blik toe. "Maar ik waardeer je poging om het uit te leggen echt heel erg." Zij was waarschijnlijk gewoon niet slim genoeg en als Hiram het zelf ook niet helemaal begreep, dan was het natuurlijk wel iets lastiger uit te leggen dan met iets wat wel in zijn vakgebied lag. "Laten we concluderen dat het maar ingewikkeld is." Ze keek een beetje bijdehand. "Ja, sinds ik kan lezen, maak ik zulke zinnen." En daar was ze stiekem best een beetje trots op. Maar toen trok ze toch nog een keer haar wenkbrauwen verbaasd op. "Oh, dat klinkt inderdaad heel knap.. Maar dan moet hij die hele stad zijn doorgelopen, elke centimeter... Dat is echt zo veel werk.... En dat zonder magie..." Dan was je wel heel erg gedreven. Te bedenken dat de meeste mensen al niet het geduld hadden voor een puzzel van meer dan duizend stukjes. "Huh, maar Brazilië bestaat toch wel?" Dit was echt een dag van dat ze in de ene verbazing in de andere viel. "Ah, je maakt de nieuwsgierigheid alleen maar meer..." Dan is het daar in ieder geval wel lekker warm." In van die grote hallen kon het vast tochtig zijn als je lang stil stond, zeker als je op een kleedje op een stenen vloer zat. De kou trok dan toch altijd een beetje door. "Wat lief dat je het zo uitgebreid hebt voorbereid..." In een vlaag van dapperheid pakte ze zijn hand en streelde met haar vingers langs de zijnen. "Je bent zo lief..."
  12. [1837/1838] Don't you crave excess?

    Zo af en toe werkte Cassidy nog een bardienst in de Lekke Ketel in Londen, zo ook vanavond. Ze was zich overigens van geen kwaad bewust; Cassidy had er geen idee van dat er liefdesdrank in het bier zat. Zelf dronk ze ook helemaal geen alcohol en al helemaal niet tijdens diensttijd. Zij was dus zo nuchter als maar zijn kon. De vrouw was net bezig een bestelling te serveren aan een nieuwe tafel, toen een onverlaat zo een biertje van haar dienblad omver stootte en zonder wat te zeggen, zelfs maar een excuus aan te bieden, verder liep. Op het moment dat de plons bier over haar heen viel, had Cassidy een kort gilletje geslaakt, want ze schrok en het was koud. Gelukkig was er een jongeman die haar direct droog spreukte -dat was altijd handig met magische klanten- en ze keek hem met een warme en dankbare glimlach aan. "Dank u, heer," zei ze snel tegen hem, waarna ze de andere klanten snel van hun bestelling bediende. Uiteraard beloofde ze de betreffende klant dat ze hem zo snel mogelijk het missende biertje zou komen brengen. Wat ze ook deed... Maar ze bracht ook de jongeman die haar had geholpen een extra biertje, van het huis. "Bedankt voor uw hulp daarstraks. Heel galant. Alstublieft.... Als dank. Dat het u moge smaken."
  13. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Afgesproken. Leuk." Met een brede glimlach keek Cassidy naar Hiram. "Zal ik dan wat lekkers bakken voor zo'n uurtje? Dat is lekker met ook wat thee erbij. Of koffie." Dan zou het echt een heel fijn, gemoedelijk uurtje worden. Ook zij kon er nu al naar uitkijken. "En je weet zo ontzettend veel, dat vind ik zo knap... En als je het zelf niet weet, dan weet je een boek met de kennis te vinden." Dus eigenlijk, als je dan verder redeneerde, wist Hiram bijna alles van de wereld, in ieder geval op heel wat onderdelen ervan. "Misschien moet je een lijstje maken? Met de tien meest interessante dingen en dan kies je daarvan, wat bij elkaar past, als onderwerp voor je boek? En alle andere dingen die je tegenkomt, bewaar je dan gewoon voor een volgende? Dan delen we alle interesses in in categorieën... En dan komen er misschien wel mooie samenstellingen uit?" Wauw, en ze gebruikte nog best intelligente woorden. Je kon wel merken dat ze de laatste tijd wat diepgaandere gesprekken had gehad -met Hiram- met intelligente mensen -Hiram dus-. Met een blos, door de knipoog, lachte Cassy zachtjes. "Ja? Het zijn toch wat meer...echt verhaaltjes? Spannend. En met ruzies en dergelijke..." En dat was toch een stuk interessanter om over te lezen. Ze had, sinds ze kon lezen, wel eens een poging gewaagd om de Bijbel te lezen, maar ze raakte doorgaans in de knoop met de veel te lange zinnen met veel te veel namen, zodat je eigenlijk helemaal niet meer wist over wie het nou ging en waar ze op dat moment waren. Het Boek had tot nu toe veel meer vragen opgeleverd, dan antwoorden, maar dat leek sowieso wel een beetje het geval te zijn bij het meisje. Het zat mogelijk wel een beetje in de familie. Irwin had ook altijd veel vragen, wist ze. Van de rest durfde ze het niet te zeggen. Het was meer dan prettig om Hirams hand zo vast te hebben. Zijn hand was groot, krachtig en warm en haar hand leek in de zijne te verdwijnen. Ze hield hem stevig vast en ze moest zich inhouden niet met haar duim over zijn hand te strelen. "Oh, graag, ja, als dat kan... Het lijkt me een prachtige stad om te bezichtigen. Franse vrouwen hebben zulke prachtige hoeden en jurken en de lichtjes zien er zo gezellig uit. De sfeer is zo heel anders dan in Londen." Maar waar dat dan precies aan lag, kon ze weer niet benoemen. Bij de havenmeester keek Cassidy vooral rond in de kamer en bestuurde de kaarten aan de muur. Ze verstond niets van het Frans en daarbij waren het zaken, daar hield ze zich dus volledig van buiten. Ze glimlachte wel heel vriendelijk naar de meneer, want dat kon nooit kwaad. "Ik heb nog nooit in een lift gezeten." Ze keek in het ding. "Het is wel echt heel hoog." En ondanks dat ze geloofde dat het dagelijks werd gebruikt en dat er veel mensen elke dag ingingen en dat allemaal overleefden, vroeg ze zich toch af of het wel veilig was en voelde ze een nerveuze kriebel in haar buik. Samen met Hiram stapte ze echter wel in de lift en toen het begon te bewegen, gaf ze een kreetje. "Oh.. Dit voelt zo raar!" Ze pakte zijn arm wat beter vast. "We vallen toch niet te pletter, he?!" Heel misschien sloeg haar stem een beetje over...
  14. [1837/1838] Lavender dreams

    "Dat klinkt inderdaad heel ingewikkeld, maar dat soort dingen doen tovenaars soms ook met tassen en koffers en jaszakken toch?" Al leek het Cassy een heel stuk ingewikkelder wanneer je gebouwen zo extra vergrootte. Ze keek Hiram met een fronsje aan. "Maar is het dan wel echte extra ruimte? Of is het een soort illusie? Want dan is het misschien wel gevaarlijk als zoiets opeens instort?" Of dacht ze nu te ingewikkeld? Ze kwam er zelf niet meer helemaal uit in ieder geval. Het was zo abstract. En ze wist ook niet zo goed hoe het allemaal in elkaar zat. Ze kreeg er nog hoofdpijn van, van al dat denken. Niet van Hiram. Nooit van Hiram. "En is het aantal extra ruimte wat je dan kan maken eindig? Of oneindig. En...ah... De wereld is soms zo ingewikkeld, niet?" Ze wreef even over haar hoofd. Misschien was dit niet het beste onderwerp als je er stiekem een heel romantische date van wilde maken? "Slim, zo'n kaartenbak systeem... Wie houdt dat bij? Ook studenten?" Studenten leken gebruikt te worden voor allerlei taakjes en klusjes. Dat had haar verbaasd, de eerste paar keren dat ze het hoorde. Door de Foulkes-Davenports had ze gedacht dat iedereen overal huiselfen voor gebruikte, of snullen...of halfbloedjes... Iedereen die zich geen rechtmatige erfgenaam van een puurbloed familie kon noemen, maar studenten waren blijkbaar afkomstig uit alle lagen van de bevolking en die hadden allerlei baantjes. Hoewel misschien hadden de puurbloed studenten de betere baantjes. Maar hoe maakte je daar dan weer onderscheid in? Ah! Ze dacht echt teveel na vandaag. Gelukkig zorgde Hiram snel voor afleiding. Met bewondering en eerbied keek Cassidy naar de kaart. "Maar hoe kon hij dat dan zo maken? Is hij op een berg gaan staan?" "Een geheim plekje?", vroeg Cassy met grote ogen. "Nu maak je me nieuwsgierig." Ze keek rond, om te kijken of ze kon raden waar die geheime plek zou zijn, maar die kon natuurlijk ook nog een heel eind lopen. "Zijn daar ook allemaal schatten?", vroeg ze met een lachje.
  15. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    Geschrokken keek Cassidy naar Hiram. "Oh. Dat wist ik niet." Ze beet even op haar lip. "Het spijt me om te horen. Gecondoleerd." Ze keek snel naar het perkament waar ze mee bezig was, ze wist zich niet zo goed een houding te geven. "Mijn ouders zijn overleden. Ook jaren geleden. Al kan ik me er niet meer zo heel veel van herinneren..." Ze sorteerde weer een document op de juiste tafel. "Mensen vinden het altijd heel moeilijk daarop te reageren. Niemand weet wat te zeggen. Vaak zeggen ze dan maar niets... Dat is lastig he..." Ze kleurde een beetje. "Wat ik wil zeggen is... Als je er over wilt praten, dan kan dat... Maar het hoeft niet... Wat je wilt... Ik weet een beetje hoe het voelt... En wat mensen zeggen...dat maakt niet zoveel uit..." Ze haalde haar schouder op. "Dat verandert niets aan hoe je je voelt. Of het nou aardig is. Of onaardig. Maar wat mensen doen... Dat kan wel een verschil maken..." En Hiram deed zoveel voor haar; hij had haar aangenomen, terwijl ze een snul was en nog moest leren fatsoenlijk te lezen. Misschien kon ze wel een klein beetje terugdoen. "Ik wil niet weten hoe de gesprekken tussen Irwin en jou verlopen," giechelde ze zachtjes. "Volgens mij kunnen jullie dan heel diep op alle materie ingaan?" En dat werd dan vast ook nachtwerk, met een hoop whisky, maar dat liet de vloek haar dan weer niet helemaal zeggen. Blijkbaar was ze nu een beetje op de grens aan het balanceren van acceptabel commentaar op haar meester... Of het werd deels toegestaan omdat normale gesprekken ook gevoerd moesten kunnen worden? Zij zou het nooit helemaal zeker weten. Ze ging het haar grootouders ook niet vragen. "Twee weken.... Dat klinkt lang, maar als je bedenkt dat je dan helemaal aan de andere kant van de wereld uitkomt... Dan is dat zo snel.." Ze glimlachte en genoot in stilte dat Hiram de tijd nam om alles zo uitgebreid aan haar uit te leggen; het was net alsof ze ertoe deed. Blijkbaar had ze goed gezeten met haar gok en waren ze in Japan inderdaad bang. Bang voor verandering... "Is verandering niet goed? Als het beter wordt?" Want als de nieuwe optie slechter was, dan zou het met een heel land toch niet zo snel die kant op veranderen? Of was dat te simpel gedacht. Ze keek met hem mee, leunde, niet met opzet, iets meer naar hem toe om beter mee te kunnen kijken. "Ja... Poe... Het duizelt me... Zoiets is toch haast niet voor te stellen." Het was zo knap wat mensen allemaal wisten en begrepen en dat mensen dat voor zich konden zien. Haar ruimtelijk inzicht was blijkbaar niet zo goed. Ze keek naar hem opzij en glimlachte vluchtig naar hem. "Zullen we een volgende stapel doen?" [OOC: topic done]
×