Jump to content

Cassidy Kingston

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    104
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Cassidy Kingston last won the day on April 11

Cassidy Kingston had the most liked content!

About Cassidy Kingston

  • Birthday May 12

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

269 profile views
  1. "In dat geval zou het echt heel erg veel betekenen. Heel graag." Cassidy glimlachte. "Het is ... heel belangrijk voor me." Ze liet haar blik over het water glijden. "Ik ben de laatste tijd wel weer een beetje achteruit gegaan. Dus niet schrikken van al mijn spelfouten hoor." Ze schaamde zich ervoor. Ze vond het ook gewoon moeilijk. Ze deed echt haar best, maar al die lettertjes leken zo op elkaar en als je fonetisch nadacht, dan kon je dingen op zoveel verschillende manieren schrijven. Natuurlijk had ze wel die boekjes met de uitleg gekregen voor het verschil tussen 'ei' en 'ij', en de 'f' en de 'v', maar echt logisch werd het nooit. Wanneer was iets nu een harde klank en wanneer een zachte? Wanneer zette je ergens een 'd' achter en wanneer een 't' en dan had je ook nog zoiets als 'dt'. Taal was maar ingewikkeld en onlogisch en Cassy had het gevoel voortdurend maar te moeten gokken. Het meisje knikt. "Leuk." Brieven schrijven was leuk. Dat had ze ook met Irwin gedaan. Dat was wel hetgeen waardoor het allemaal mis was gegaan. De familie was erachter gekomen en dat was min of meer de reden geweest dat ze nu deze vloek had. "Maar onverstandig." Ze beet op haar lip. "Ik wil niet weer straf..." Ze keek naar haar handen. "Of dat jij door je omgang met mij in de problemen komt." Ja, iedereen hield van Daniel, misschien, maar Irwin was ook de erfgenaam geweest en hij was ook in de problemen gekomen. En zijn grootouders hadden toch ook wel van hem gehouden. En de grootouders zouden vast denken dat Cassy dus gewoon het middelpunt van de problemen was en dat ze alle mannelijke leden van de familie probeerde te verleiden. Jakkes. Nee. Dat zouden ze toch niet echt denken? Nee. Ze dachten vast dat Cassy gewoon ongepast was en zichzelf beter achtte dan de bediende en snul die ze was. "Ik brei ook geen sokken voor zwervers hoor...", maar dat was op zich niet een heel slecht idee. Al zou ze niet weten waar ze zwervers tegen moest komen. Die had je niet op Zweinstein of Dunfermline. In de lekke ketel... soms... maar die zwervers waren vervelend en daar wilde ze helemaal geen sokken voor breien. Dus zij was ook niet helemaal en alleen goed en puur. Waarschijnlijk niemand eigenlijk. Niemand was alleen maar goed. Dan was vast ook niemand alleen maar slecht? Ze vond die stelling alleen wat lastig opgaan voor haar grootouders. Ze giechelde even wat van de spanning die de scheve boot met zich meebracht en ze gleed dichter tegen Daniel aan. Haar hart ging sneller kloppen, meer door de situatie dan door de jongen, vast, maar ze merkte het wel. Een blos op haar wangen was onvermijdelijk. "Ik weet het niet. Ik weet niet of ik sterk genoeg ben. En ik ben niet magisch." Cassy zuchtte. "En bij jou werken trucjes tenminste." Bij Irwin niet. "En ik moet regelmatig terug naar de grootouders en dan willen ze van alles weten en misschien verstevigen ze de vloek wel weer? Ik weet niet hoe dat werkt? Jij wel? Of is een onvergeeflijke vloek iets waar je iemand geen vragen over hoort te stellen?"
  2. Deze brief kon niet verstuurd worden, want een vloek zorgde ervoor dat het niet kon. Cassidy had het wel op kunnen schrijven, ware ze in een dagboek aan het schrijven was, maar de brief daadwerkelijk aan Irwin geven of sturen kon niet, want dat was niet gedrag dat paste bij een goede bediende. Ze had het wel laten slingeren. Dus als de brief gevonden werd, hopelijk door Irwin zelf of door de huiself, dan kon hij stiekem wel bij de geadresseerde komen. Zou Yara de brief vinden, dan zou de geschreven tekst vast de prullenbak in verdwijnen, maar dat was een risico wat ze maar moest nemen. Of de brief bleef voor altijd kwijt, dat kon in een landgoed als Dunfermline, en dan zouden haar woorden voor altijd verloren zijn. Liefe Geagte Irwin, Het gaat goet met mei. Ik miz het dat we niet guwoon met elkar kunne praten. Ik foel me verdrieteg dat ik door de vloek mijn konidisie ook geen goet susje kan zijn vor mein broertje en susje. Dit srijven foelt al alsov ik heel fout besig ben. Ik moet wir mir oevenen met srijven. Het gaat niet mir so goed. Je vriendin trouwe bediende, Cassidy
  3. [1836/1837] Well, hello there

    Net was ze nog gezellig en zijn interesse waard. Nu vroeg hij hoe het met haar ging, maar alles, alles aan hem straalde uit dat hij het niet wilde weten, dat het hem niet interesseerde. Hij wilde haar zojuist nog kussen en nu was ze nog minder waard dan niets? Zo voelde het. En daar was ze dan weer helemaal niet zo boos of gekwetst over als je zou verwachten. Nee. Iedereen dacht zo over haar. Haar familie. Vrienden had ze niet echt. Als mensen haar wel iets waard vonden, dan was het omdat ze hard werkte en anderen het leven gemakkelijk maakte door hen zaken uit handen te nemen. Ze wist ergens wel dat dat niet helemaal waar was. Er waren heus wel anderen die om haar gaven, die meer zagen dan haar schort, of haar altijd bezige handen. Hawk bevestigde echter haar gedachten over zichzelf, hoe ze zich voelde, hij spiegelde met zijn gedrag haar eigenwaarde. Aan de andere kant... Het was ook niet Hawk die wilde weten hoe het met haar ging. Het was Irwin. Irwin was haar vriend, voor zover mogelijk. Hij wilde nog steeds weten hoe het met haar ging en hoe ze zich voelde. Hij deed zijn uiterste best om contact met haar te maken. Ze moest de neiging om het vlak te houden en zich er snel vanaf te maken dus onderdrukken. Irwin verdiende meer dan 'Oh, het gaat goed, dank u voor uw zorgen'. Alleen zou ze haar antwoord in het gezicht van deze Hawk moeten zeggen en ze wilde niet dat hij iets wist van haar verdriet, zorgen of eenzaamheid. Sorry Irwin. Ze kon het niet. "Het gaat goed, meneer Dickson. Uw bezorgdheid is zeer vriendelijk, maar dat is in het geheel niet nodig. Ik ben dankbaar dat er zo goed op me gelet wordt. Ik wens u een prettige dag verder." Cassidy boog haar hoofd en hoopte dat Irwin zo snel mogelijk, bij voorkeur nu, zou besluiten dat ze terug zouden gaan naar het appartement. De huidige situatie werd namelijk met de seconde ongemakkelijker.
  4. Verbaasd en vragend keek Cassidy Daniel aan. "Zou je dat.. echt.. doen?" Ze keek even niet begrijpend. Aan de ene kant leek dit een jongen die maar al te graag spotte met mensen die minder waren, fouten hadden, 'dom' waren en minder presteerden dan hij -of zo was zijn familie-, maar aan de andere kant was hij ontzettend lief geweest met haar vloed, had hij haar voorgelezen in plaats van dat hij misbruik van maar maakte en nu nam hij haar mee op een boottochtje. Dus ja, als iemand dit misschien echt zou willen doen, dan was Daniel het wel. "Dan zou ik je echt heel dankbaar zijn. Zoals met alles. Ik weet niet hoe ik ooit iets terug kan doen." Ze keek hem kort aan, glimlachte vluchtig. Ze keek daarna wat treuriger en heel bewust weg van hem. "Irwin? Nee. Dat... dat gaat niet. En dat is jammer, want dat vonden we gezellig om samen te doen." En toen dwong de vloek haar verder te spreken. "Maar dat is voor een bediende natuurlijk erg ongepast gedrag." "Vind je jezelf een goed persoon? En vind je dat iets belangrijks om te zijn? Waar meet jij succes aan af? Of gelukkig zijn?" Het waren serieuze vragen voor zo'n frivool boottochtje, maar Cassidy was nieuwsgierig. Ze wilde hem beter leren kennen. Hij gaf zijn imperfecties zo gemakkelijk toe en hij was in vrijwel alles haar tegenpool. Ze kon zich totaal niet inleven in hoe hij nadacht of redeneerde. Daniel zag ze er dan wel weer toe in staat om haar dat inzicht te geven. Ook zij nam een slokje. "Hetzelfde als bij jou eigenlijk? Door kwetsbaar te zijn? Afhankelijk van de goede intenties en de welwillendheid me te helpen? Niet gewend aan dat iemand zomaar iets voor je wil doen, zodat je je beter voelt en niet omdat er iets terug wordt verwacht?" Ze speelde met de punten van haar haren. "En misschien wel gewoon... omdat ik hem het meest waardeer als hij gewoon zichzelf is? Hij zegt niet veel, ook niet tegen mij, maar dat hij er is en tijd voor me maakt, dat is al..." Cassy haalde haar schouders op en werd toen weer overvallen door de vloek. "Al had ik uiteraard mijn gepaste afstand moeten houden en me niet gelijkwaardig aan hem mogen inschatten. Een vriendschap tussen ons is verwerpelijk en ik zou me moeten schamen voor mijn vrijpostigheid."
  5. [1836/1837]Scorchmarks

    Het was haar schuld. Als Cassidy die dag niet naar de grootouders toe was gegaan, dan had Moraine nu niet in deze onmogelijke positie gezeten. Dan had ze vast niet hoeven trouwen, dan had ze niet zo ongelukkig hoeven zijn. Ook Cassidy was de kwade blik van Gideon niet ontgaan en dit keer was het niet alleen naar haar toe, maar ook naar Moraine. Zij wist alleen niet precies waarom. Ze had opgemerkt dat Kai er niet was, maar omdat ze tegenwoordig bij Irwin woonde en ze hem niet kon horen en de rest weinig moeite nam om haar dingen uit te leggen, wist Cassy niet precies waarom. Ze wist ook niet of ze het wilde weten en durfde te vragen. Vandaag en morgen waren ook om een andere reden moeilijk. Het was de laatste dag dat Moraine en zij gewoon zusjes waren. Vanaf morgen zou Moraine een Foukes-Davenport zijn en dan zou de vloek zich ook uitbreiden naar haar zusje. Dan zou Cassy haar ook moeten gehoorzamen. Dat zou toch een hoop zaken anders maken. En ze kon het haar niet vertellen. Cassidy wilde het zo graag vertellen, uitleggen, maar het kon niet. Het maakte haar verdrietig, weemoedig. Het kostte meer moeite om haar glimlach om haar gezicht te plakken en een bescheiden en neutrale tevreden indruk te maken. "Yara studeert af in mei, als het goed is. Dan verhuizen we naar Dunfermline." Cassy beet op haar lip. Ze zou veel liever nog een jaartje op Zweinstein blijven, voor Moraine, maar als Irwin vertrok, dan had zij geen reden om te blijven. "Maar ik mag van Irwin wel de haard gebruiken. Dus ik kan je wat vaker opzoeken in het appartement?" In de leerlingenkamer kon ze niet komen, maar zodra Moraine een eigen plekje en een eigen haard had, dan was er vast iets te regelen. "Het uitzicht in de toren is prachtig." Cassy vlocht wat bloemen door elkaar heen en probeerde het groen ertussen gelijkmatig te verdelen. "En de huiselfen maken ook daar schoon, hoewel ik het altijd liever zelf deed. Net als zelf koken en bakken. Dan voelt het toch wat meer als een thuis. Dat is wel belangrijk, denk ik, dat je het eigen probeert te maken?" Ze keek naar haar zusje en legde toen haar hand op die van Moraine, haalde diep adem en kneep zachtjes. "Ik wilde dat... dat ik meer voor je had kunnen doen. Als ik je plek in had kunnen nemen, dan zou ik het doen... meteen..." Het was immers haar schuld dat Moraine nu in dit (huwelijks)schuitje zat.
  6. "Maar ik vind het fijn om te werken en dingen te doen voor anderen." Cassidy haalde haar schouders een beetje op. "En ik doe wel dingen voor mezelf. Ik oefen met lezen en schrijven. Ik heb van Yara een schriftje gekregen en daar probeer ik een soort dagboek van te maken. Alleen dat is moeilijk om consequent te doen." Ze hield haar hoofd schuin. "Ik vind het eerder een prestatie dat het jou lukt om zo min mogelijk te doen?" Oops. Dat klonk alsof ze hem lui en een nietsnut vond. Dat was nu ook weer niet helemaal de bedoeling. "Wat doe jij helemaal voor jezelf?" Hij had de gelegenheid en de middelen veel meer om dat ook daadwerkelijk te doen als hij er behoefte aan had. Zou hij het echter ook echt doen? Of deed hij stiekem dan toch ook iets voor anderen? Cassidy kende Daniel daar eigenlijk niet genoeg voor om daar een mening over te hebben. Ze kende de familie wel. Al moest ze dan naar alle eerlijkheid zeggen dat de Foulkes-Davenports zelf altijd vonden dat ze iets toch zeker ook voor een ander deden, op zijn minst voor iemands bestwil. Of het lijdend voorwerp het daar nu mee eens was of niet. Daniels vraag deed haar verbaasd lachen. "Ja. Dat ik hier nu zit." Ze trok een gezicht, glimlachte wat verlegen en trok haar schouders een beetje op. "Hier. Op een boot. Met een wijntje. Naast een Foulkes-Davenport en ik ben niet eens aan het poetsen." En verder wilde zij ook vooral niet ingaan op zijn statement dat ze geen reden had om van mensen te houden, want dat was eigenlijk wel een beetje pijnlijk.
  7. Voor een moment aarzelde Cassidy, maar ze knikte vervolgens. "Ja, dat zou ik wel willen leren." Het kon vast wel eens nuttig zijn en je kon jezelf tenminste redden in de buurt van water, want zij had geen magie tot haar beschikking om met trucjes ervoor te zorgen dat je niet verdronk. Je zelfstandig kunnen redden was dan een prettige en geruststellende gedachte, al wist Cassy ook niet precies wanneer ze nou heel vaak te maken zou krijgen met water. Het kasteel van Irwin had echter wel een zwembad en water in de buurt. Och, misschien was het wel praktisch als ze kon zwemmen voor het geval dat Yara en Irwin kinderen zouden krijgen en ze dan wel op moest kunnen letten als het kleine hummeltje door de tuin banjerde. Dus ja, ze wilde leren zwemmen. "Ik denk dat de volgende vrije dag pas na de eindexamens is. Tijdens de periode van hard studeren voor Yara en veel nakijkwerk en administratie voor Irwin dan is er geen tijd voor een dag vrij." Iemand moest er dan voor zorgen dat die twee nog een beetje fatsoenlijk aten en dat ze genoeg dronken, want het echtpaar had nogal de neiging om in verstrooide kluizenaars te veranderen. Dan was het toch handig als er iemand een kopje thee en een schaaltje koekjes naast je neerzette en rond etenstijd een dampend bord met voedzame producten voorschotelde. Deed zij het, zodat ze zichzelf beter zou voelen? Dat was lastig. Het was vaak wel een gevolg van als ze iets voor een ander deed, maar ze zou het ook doen als ze zich er niet beter van zou voelen. Ze zou ook iets voor een ander doen, als ze er zelf iets voor moet opgeven. Dat laatste deed ze natuurlijk niet voor iedere willekeurige voorbijganger, maar niet per se voor iemand die ze lief had. Voor haar familie, bijvoorbeeld, deed ze heel veel en die droeg ze heus niet allemaal een warm hart toe. "Misschien als je je hulp opdringt aan een ander? En dan denkt 'goh, dat heb ik even goed gedaan zeg'? Dat het dan niet meer echt telt?" "Vanwege het tweede meer. Alsof je je aan me zou moeten verantwoorden? Alsof ik ... " Alsof ze hem misschien inderdaad niet genoeg zou vertrouwen dat ze naar zijn motivatie vroeg. Bij haar grootouders had ze nooit mogen twijfelen aan dat wat zij deden louter het beste voor de familie was, ook al was het niet voor de Kingston-individu het beste mogelijk. Nee, van hen een vraag in twijfel trekken, zou enkel nare gevolgen opleveren en een antwoord zou ze vast nooit krijgen. Maar Daniel sprak verder en voor moment zat ze daar met haar mond vol tanden, haar tong compleet roerloos. Hield ze van mensen? Van de meesten misschien niet? Veel mensen bleken naar of onaardig, zeker van hogere kringen. Veel mensen brachten je narigheid, zodra ze proefden dat je zwakker en afhankelijker was dan zij. Maar ze probeerde altijd iedereen een kans te geven, cijferde zichzelf weg om een ander een voordeel te gunnen, hoopte nog steeds day op een dag de familie haar in hun armen zou sluiten... Maar hield ze van mensen? "Van een paar, denk ik." Ze glimlachte een beetje treurig. "Maar ik wil graag van mensen houden." Misschien was dat het wel, maar stelden ze haar gewoon steeds weer teleur.
  8. "Dat waardeer ik." Een lieftallige passagier zoals zij... Ze kon het niet helpen daar toch weer van te gaan blozen. Lieftallig, zo had nog nooit iemand haar genoemd. Ze wist niet zo goed hoe ze erop moest reageren, want wat zei je in een dergelijke situatie? Daarbij, hij was een Foulkes-Davenport, dus hij zou dat vast allemaal wel niet echt zo vinden van haar, een Kingston en zijn verre nichtje. "Ik kan niet zwemmen." Zijn aanname daarover was dus correct geweest. Al bleef zij vooral hangen bij waarom Daniel zoiets zei. Wilde hij haar op haar gemak stellen? Dat had dan niet helemaal dat effect.Ze werd er een beetje zenuwachtig van en ze wist niet eens precies waarom. Het gaf verrassend veel voldoening dat haar vraag zoveel goedkeuring van zijn kant weg kon dragen. Haart hart leek een soort sprongetje te maken, en nee nog steeds niet vanwege gevoelens of dat soort gekkigheid, maar vanwege het feitdat Daniel wat ze zei zo leek te waarderen. Dan waardeerde hij haar vast ook. En hoewel ze een dergelijke gedachte altijd snel voor zichzelf probeerde te verwerpen, bleef die indruk toch wel hangen. Ze probeerde niet teveel te stralen, te duidelijk te laten merken dat ze even erg blij met zichzelf was, want dat was toch wel gênant stel dat hij haar daar op zou wijzen. Hemel, ze was gewoon even vol van zichzelf. "Hoezo onmogelijk? Er zijn vast meer mensen die zo zijn als ik?" Toch? Er was zoveel voldoening te halen uit het helpen van anderen. De dankbaarheid en blijdschap bij anderen zien, zien dat een ander gelukkig was, dat was toch... meer dan genoeg om iets voor te doen? Cassidy keek vragend. "Dieren?" Ze knikte. "Ja, zeker. Heel erg veel. Waarom...waarom wil je dat weten?"
  9. Bij Daniel bleef je gewoon van de ene in de andere verbazing vallen. Cassy keek hem even verbaasd aan, maar deed toen toch de stappen, zodat ze naast hem op het kussen kon gaan zitten. Ze nipte nog eens van haar glas wijn. Langzaam kon ze zich iets meer ontspannen, leunen tegen het hout achter zich en genieten van de kustlijn, de schitteringen van het water en de prachtige hemel. De lucht was blauw, met hier en daar een wolkje. geen stralende lucht dus, maar zoveel beter dan de dikke grijze bepakking waar ze zo gewend aan was geraakt. "Wat vind je zo ontspannen aan varen? Het klotsende water? De vrijheid?" Ze had er geen verstand van. Dit was de eerste keer dat ze op een zeilbootje zat. Dan had ze nu zelfs een glas wijn in haar handen in plaats van op een dienblad en leek er niets meer van haar verwacht te worden dan dat ze zou zitten, niets doen en genieten. Maar hoe deed je dat? Dat was toch best wel lastig eigenlijk. "Helemaal voor mezelf? Nee. Dat denk ik niet. Ik ben altijd wel bezig. Er zijn altijd zoveel klusjes. Hoewel...misschien.. Op Dunfermline heb ik een hondje. Hij heet Vriendje. Daar ga ik wel eens een stuk mee wandelen. Of hem trucjes leren. Dat vind ik ook erg leuk, maar dat doe ik ook wel voor Vriendje natuurlijk, zodat hij gelukkig is. Telt dat dan als iets helemaal voor jezelf?" Voor Cassidy telde het wel in ieder geval, want dat deed ze voor geen enkele Foulkes-Davenport en niet een voor een Kingston. De enige persoon waarvoor ze het deed, was ze dan zelf. "Doe jij wel eens iets alleen voor een ander?"
  10. [1836/1837] I have a Sister in law, but she is crazy and scares me sometimes.

    En inderdaad. Cassy kon niets voor Laurelle doen, maar ze had het in ieder geprobeerd. Zeker als ze zoals eerder genoemd in de familie zou komen. Dan was het toch prettig als je met elkaar op goede voet stond. Nu ja, misschien dat niet eens, maar ergens hoopte Cassidy dat ze via Laurelle Oliver weer een keertje zou zien. Het was natuurlijk de vraag of ze daar wel echt op moest hopen, maar het ging vanzelf. Wie weet. Ze dacht graag positief. "Ik zit hier alleen maar als bediende," gaf ze wat bedremmeld als antwoord. Lesgeven? Zij? Het idee alleen al. En ze had Laurelle zojuist toch al verteld dat ze een snul was? Dus dat ze niet magisch was. Dus dat ze geen onderwijs had gevolg aan Zweinstein en dat ze hier dus onmogelijk les zou kunnen geven? Of het moest zoiets zijn als geschiedenis ofzo, waar je niet magisch voor hoefde te zijn, maar daar was ze vast niet slim genoeg voor. Maar pardon. Cassidy had verteld een snul te zijn! Dat was toch nieuws wat je wel zou onthouden? Of deze vrouw luisterde al niet naar wat ze te zeggen had, zonder dat ze van dat vervelende feitje op de hoogte was. En om een of andere reden voelde ze zich daardoor toch wel beledigd. Als ze dat niet had geweten? En toen al niet echt luisterde? Wat wilde ze dan van haar? Informatie vergaren? Maar dan zou je verwachten dat ze luisterde toch? Echt, deze vrouw was zo raar. "Ik moet weer verder met mijn werk. Mijn excuses. Maar we treffen elkaar vast weer." Of niet. Of idealiter met Oliver samen.
  11. Waarom? Waarom? Waarom? Waarom? "Ja, meester." Ze wilde hem niet slaan. Ze wilde hem niet slaan. Maar waarom? Waarom wilde hij dat wel? Ze snapte het niet. Had hij ergens last van? Wilde hij kijken of hij wakker was? Ze hield haar hoofd gebogen, maar stond wel op. Ze kon hem toch geen pijn doen? Maar hij had ook helemaal niet gezegd wáár ze hem moest slaan, of hoe hárd. Het was eigenlijk al heel wat dat ze niet meteen was opgesprongen en hem een klap had verkocht. Dat had namelijk ook heel erg goed gekund, maar dit stond haar zo ontzettend tegen om te doen, dat ze het toch wat kon vertragen. Dat het haar lukte naar manieren om te gehoorzamen zonder dat ze haar eigen grenzen overging. Net als toen ze bijna uit het raam was gesprongen. Blijkbaar kreeg ze toch een klein beetje grip op de vloek? Of was slaan iets wat ook niet bij een bediende hoorde? Soms was het moeilijk om erachter te komen wat de reden was van waarom iets wel of niet kon, maar voor nu was ze dankbaar dat ze een klein beetje bewegingsruimte had. Cassy gaf Irwin een zacht tikje, een fractie harder dan een aai zou zijn, op zijn schouder. Hopelijk was hij zo tevreden, wat zijn reden ook had mogen zijn.
  12. Het werkte, zowaar, de opdracht die Daniel had gegeven had geen effect op haar. Nu was ze nog steeds wel aan het opruimen, maar gewoon nog steeds op haar eigen ontspannen tempo. Ze hoefde er niet op te reageren met een bevestiging dat ze hem had gehoord en dat ze het ging doen. "Ons plannetje heeft gewerkt," zei ze met een klein lachje. Blijkbaar was dit met alle familieleden, behalve Irwin, wel een mogelijkheid. Voor Irwin hadden de grootouders immers bedacht wat de regels waren. De kantjes eraf lopen was voor Cassidy overigens nooit een optie geweest, want, in tegenstelling tot bij Daniel, zij moest daar wel de gevolgen van dragen als het werd ontdekt. Of het haar persoonlijkheid was, of een gewoonte was die erin gesleten was en daarna een onderdeel van haar persoonlijkheid was geworden, zal waarschijnlijk nooit meer duidelijk worden. Maar feit was, Cassy vond opruimen en dingen schoon en netjes maken helemaal niet vervelend om te doen. Er verscheen spontaan een blos op de wangen van het meisje, toen Daniel haar bij de hand pakte, schat noemde en vond dat ze wel uit eten konden gaan samen. Meer dan wijn en haar gezelschap had hij blijkbaar niet nodig. Dat was... nieuw. Het was bijna niet te geloven dat iemand al dat soort dingen gewoon voor haar deed, voor haar over had of in ieder geval niet te beroerd was om het met haar te delen. De magische hulp van Daniel was overigens heel welkom. Dan ging het allemaal sneller en ze wilde hem ook niet te lang laten wachten. Als snul deed je overal immers toch een stuk langer over. Cassy liet zich meeslepen door het haardrooster en meteen de boot op. Voor ze goed en wel de boot had bekeken, waren ze alweer vertrokken uit de haven. "Is deze boot van jou?", vroeg ze nieuwsgierig. Ze zocht een plekje om te zitten en pakte het glas wijn uit de lucht. Ze moest een beetje wennen aan het schommelen en wiegen van de boot, maar gelukkig werd ze er niet misselijk van. Het meisje glimlachte. "Het gaat goed." Ze keek uit over het water. "Waar zijn we?" Cassy nam een slokje van de wijn en voelde zich best tevreden zo, al was ze nog best een beetje gespannen of ze wel aan zijn verwachtingen zou voldoen qua gezelschap. Ze was vast niet zo spannend, dapper of vermakelijk als zijn andere vrienden. "Doe je dit vaak?"
  13. [1836/1837] I have a Sister in law, but she is crazy and scares me sometimes.

    Dit was echt een heel erg lastig gesprek. Cassidy wist nog steeds niet zo goed wat Laurelle nu van haar wilde en wat ze verwachtte. Daarbij verliep het gesprek zelf ook een beetje stroef, want het ging toch wel over heftige dingen, maar ze kenden elkaar eigenlijk niet. Daarom wilde ze ook niet teveel doorvragen, want dan zou ze het vast veel te persoonlijk maken. Stel dat Laurelle dan te beleefd was om dingen met Cassidy te delen, die ze helemaal niet wilde bespreken? Omdat ze zich dan ook een beetje verplicht voelde om antwoord te geven? Dat wilde Cassy niet op haar geweten hebben. "Dat lijkt me echt een heel moeilijke situatie," herhaalde ze nog maar eens. Wat kon ze anders zeggen? "Ik hoop dat ze snel een aanwijzing vinden. Dan is de familie in ieder geval niet meer zo in onzekerheid." Fijn dat Oliver voor zijn verloofde deed wat hij kon. Er voor iemand zijn, was vaak al genoeg. Want hoeveel dingen kon je feitelijk doen? Het echte zoeken lieten tovenaars immers aan de schouwers over. En als je geen verstand van zaken had, was zelf gaan zoeken vast heel prettig, omdat je dan in ieder geval iets te doen had, maar nuttig? Dat was dan maar de vraag. En nu had Cassy het gevoel dat ze Laurelle een beetje moed in de schoenen moest praten en een hart onder de riem moest steken. "Oh, dat weet je toch niet. Misschien houden ze haar gevangen ergens." En dan zonder losgeld te vragen? "Of misschien...is ze gewoon verdwaald." Maar dat was wel erg lang en tovenaars konden Verschijnselen. Dus dat ging ook niet op. "Of misschien wil ze niet gevonden worden?" Zoals Irwin destijds. "Maar dan leeft ze in ieder geval nog?" Was dit opbeurend? Nee? Niet echt, hè. Maar niets zeggen en hard weglopen was ook geen optie. "Kan ik iets voor u doen?" Vast niet, maar dan had ze het in ieder geval gevraagd. Mocht er nu wel iets zijn, dan zo Cassidy overigens met alle wil van de wereld helpen. Zo was ze. En dat was iets wat ze tenminste kon.
  14. "Ja, meneer," zei ze gehoorzaam. Het ging vanzelf. Daniel gaf haar een opdracht en dan reageerde de vloek. Ze glimlachte hem echter vluchtig toe, om hem gerust te stellen, want dit keer was het een gunstig bevel. Of dat was in ieder geval te hopen. Tot haar verbazing testte de jongen niet meteen uit of hun plannetje had gewerkt.Zover mogelijk werd ze zelfs nog verbaasder, toen Daniel haar vroeg of ze wel eens eens had gevaren en of ze dat wilde en wel nu? Aarzelend keek Cassidy de keuken door. Ze moest eigenlijk nog opruimen en de koekjes moesten in de oven en ze moest de taart nog versieren, et cetera. "Ik heb nog nooit gevaren," antwoordde ze voorzichtig. "En ik wil wel eens mee." Cassy keek op en zocht Daniels blik, keek daarna weer naar haar handen. "Wil je dan met mij varen? Nu? Of bijna nu? Want ik moet dan wel even opruimen." En ze zou een briefje achterlaten voor Irwin en Yara voor het geval ze eerder thuiskwamen en dan hun bediende kwijt zouden zijn. Plots voelde ze zich eigenlijk nerveus. Daar was ze dan helemaal niet op bekend terrein. Wat zou ze moeten doen? Wilde hij haar dan echt mee voor de gezelligheid? "Kom je niet in de problemen als je teveel met mij omgaat? Of teveel leuke dingen doet?" Hoewel Delano ook met Morraine mocht trouwen. Dus blijkbaar golden per neef andere regels wat betreft de omgang met de Kingstons. "Zal ik anders nog broodjes maken voor op de boot? Of een geheel picknickmandje?" Dan deed ze voor haar gevoel nog iets nuttigs en dan kwam Daniel in ieder geval qua vocht en voeding niets tekort. Dan kon ze een dergelijk tripje wel voor zichzelf goedpraten.
  15. [1836/1837] Well, hello there

    Oei, wat een duistere blik. Cassidy maakte zich instinctief meteen wat kleiner en ging nog wat dichter bij Irwin staan, alsof ze bang was dat de jongen in zijn woede zou besluiten naar haar uit te halen. Dat was niet zo, overigens. Ze was niet zo naief te denken dat mensen haar niet zouden slaan, maar ze had wel de overtuiging dat iemand dat toch niet zou doen waar Irwin naast stond. Zeker niet als je al straf aan het ontvangen was. Maar ze kreeg een excuus. En geen vraag hoe het met haar ging. Dus Irwin kreeg geen antwoord, want Hawk kreeg opnieuw het bevel om het opnieuwd aan haar te vragen. Eigenlijk was dat wel ongemakkelijk, want welk antwoord anders dan 'Oh, het gaat goed, dank u voor uw zorgen' verwachtte hij dat ze zou gaan geven? Zou ze mogen inspringen? Het feit dat ze hier zo over na kon denken, betekende toch dat Irwins bevelen aan Hawk geen directe invloed hadden op haar. Ze kon hem begrijpen en ze kon in relatieve zin vrij handelen. Misschien dat ze daar ook maar gebruik van moest maken...of proberen? "Ik aanvaard uw excuses, meneer Dickson," zei ze vriendelijk. En ze opende haar mond om te zeggen dat het goed ging, maar het vervelende stemmetje in haar hoofd sommeerde haar dat te laten, omdat ze daarmee Irwins bevel aan een ander onderuit schopte en ondermijnde. Helaas.
×