Jump to content

Sara Saint

Huffelpuf Zevendejaars
  • Content count

    85
  • Joined

  • Last visited

About Sara Saint

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH, IC KO
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

344 profile views
  1. [1838/1839] I remember all the time

    [OOC: enige racistische gedachten] Bij Merlijn. Wat was dit? Waarom sprak hij haar aan? Hij was klein en zwart en... onverstaanbaar... Waarom had zij dit nu weer? Kon die nieuwe bediende, wie hij ook was, niet iemand anders lastig vallen? Nou goed, het had een uniform aan, dus het was een leerling en geen personeel, maar ze wilde nog steeds echt niet met hem geassocieerd worden, hoor! Ze keek om zich heen en het begon ook al wat aandacht van de andere leerlingen te trekken. Sara sloeg haar armen over elkaar en bekeek de jongen nog maar eens van top tot teen. Hij had het helaas toch echt tegen haar, want hij bleef haar met grote bruine ogen veel te verwachtingsvol aankijken. Wat moest ze hiermee? Pfff. Het enige wat ze had verstaan was 'mademoiselle' en de rest... dat had evengoed Mandarijn of Pekinees kunnen wezen. "Waar wat?" Vroeg ze een beetje bits. "De manege is buiten. BUI- TEN." Want als iemand je niet verstond, dan was harder gaan praten altijd de oplossing, niet waar? Ze gebaarde ook met haar hand uit het raam. "Daar...." Het was niet echt een manege, want het had niet eens echt paarden die de dreuzels ook gebruikten, maar dat snapte deze jongen vast niet. Zo slim zag hij er namelijk helemaal niet uit.
  2. Op een zeker moment was de hint toch aangekomen; professor Damarcus vond het juist niet fijn als ze teveel praatte en elke stilte gevuld werd met gebabbel en lachjes en loze informatie. Hij ging misschien ook wel teveel op in hun dans om haar vragen te horen en misschien had hij, net als zij, eigenlijk wel iets teveel gedronken. Dat was niet erg, ze was hier om hem te plezieren; ze wilde een beter cijfer en in dat licht was niet praten een stuk makkelijker dan wel te praten. Beter lui, dan moe, niet waar? De man kuste haar weer. Sara glimlachte en beantwoordde zijn kus zelfs met enig enthousiasme. Zijn lippen smaakten naar wijn en hij was oud, maar ondanks dat hij dus lelijk was (oud = lelijk, okay), had de man wel een bepaalde charme over zich. Ze kon dit echt wel, zeker voor een cijfer. En niemand zou er verder toch achter komen. Dus ze hoefde zich ook niet te schamen. En het was alleen maar een kusje… En dit zou verder toch geen gevolgen hebben, toch? En dit was ook maar eenmalig, niet waar? “U kunt goed kussen…,” complimenteerde ze de man met een engelachtig lachje op haar gelaat. “Doet u dit nou vaker?”, vroeg ze toch weer, tegen beter weten in, nieuwsgierig. Er was bij haar weten geen mevrouw Damarcus. En eigenlijk hoopte ze natuurlijk wel dat zij bijzonder was… dat haar imago en populariteit ook op de leraren effect had.
  3. [1837/1838] Eindfeest

    Natuurlijk geloofde Sara Agatha niet, want of ze nu wel of niet zwanger was, ontkennen zou ze het toch. Logisch... Want het was niet echt iets om trots op te zijn. Ze keek wat overdreven medelijdend naar het meisje en klakte met haar tong. "De vader wil zeker niets meer met je te maken hebben he.." Ach wat sneu, maar wel verdiend... "Werken om niet afhankelijk te zijn?". Ze lachte weer honend. "Juist ja... Om alleen jezelf te onderhouden, zeker?" Serieus, Agatha? Je moest je verhaal toch wel iets beter op orde hebben. Dit geloofde toch niemand? Zwerkbal? Assistente van de eigenaar? "Pfah, leugens..." Hoewel... Bij een zwerkbalteam werkte veel mannen en die hadden vast 'een assistente' nodig. Ze grinnikte. "Ah, ik snap het al... Typisch." Met haar eigen staf verwijderde Sara de vlek uit haar gewaad. Het was niet helemaal brandschoon, maar genoeg om niet voor gek te lopen op het feest. "Ik hoop dat je heel ongelukkig wordt in je leven!" En daarna liep ze weg, op zoek naar Ayden, want door die stomme Agatha had ze haar vriendje nog steeds niet gevonden.
  4. [1837/1838] Eindfeest

    Oh, nu deed Sara opeens vies… Het meisje trok een wenkbrauw op en keek Agatha een tikkeltje spottend aan. “Dat komt voor, hoor… En jij leek me er wel het type voor…” Ze glimlachte wat vals. “Je leek me nou niet echt héél kieskeurig.” Ja, Agatha deed vast alles voor ieder brokje aandacht mogelijk. “Om te werken?” Alsof Sara dat zou geloven. “Waarom zou je dat nou weer doen? Je zit toch onder de pannen bij die rijke familie?” En als het niet nodig was, waarom zou je dan in Merlijns naam gaan werken? Dan ging je het jezelf alleen maar moeilijker maken. “En wat voor baantje heb je dan?” Ze lachte hol. “Dame van plezier zeker?” Was op zich wel ene verbetering, want dan kon ze tenminste geld voor die hobby van haar vragen. “Echt niet dat ik jou mij laat bespreuken! Straks verklein je m’n borsten…” Sara greep meteen ook naar de staf in haar zak. “Waag het… En ik maak je af.”
  5. [1837/1838] Eindfeest

    Natuurlijk dacht Sara wel dat Agatha het expres deed, want het was Agatha en sinds Sara een hetze tegen haar was begonnen, was het niet zo heel vreemd dat het meisje -een beetje laat- met een tegenactie was begonnen. Ging ze niet van school? "Laf hoor... Dit nog even je laatste dag op Zweinstein doen en dan straks hard wegrennen." Ze keek het meisje kwaad aan. "Maar geen zorgen, vanaf hier kan ik je leven nog steeds kapot maken..." Een briefje was snel naar de L&L geschreven. Of naar de H&H als ze een wat beter onderbouwd verhaal had. "Je bent zeker zwanger?", lacht Sara. "Dat je daarom met school stopt?" Had ze nou echt gedacht dat de afdeling het niet ter oren zou komen; er moest weer een nieuwe KO komen het nieuwe schooljaar. Natuurlijk wisten ze er dan van. Misschien zou Sara wel haar stokje overnemen. Dat was pas zoete wraak. "Geen wonder dat je familie je in de steek heeft gelaten..." Wat de precieze reden was dat Agatha in het Zomerhuis van de Silvershores verbleef, wist Sara natuurlijk niet, maar roddels gingen snel en de wildste verhalen deden de ronde, maar het meest voorkomend was natuurlijk dat de dreuzelfamilie te dom en te arm was om nog voor haar te kunnen zorgen. "Ze hebben je precies op tijd opgegeven..." "En welke jongen was het?" Ze keek triomfantelijk rond. "Zeker een Dickson..." Want die waren niet zo moeilijk te verleiden, wist ze zelf uit ervaring met Hawk... "Of nee... een meisje als jij... Dat was zeker met een huiself." Iew.
  6. [1837/1837] Sugar will leave a lover's kiss on your lips.

    “Never love anyone who treats you like you're ordinary.” Sara hield vooral van zichzelf. En van het krijgen van aandacht. Ze hield van populair zijn en van status hebben. Ze hield van hoe anderen keken als ze aan Aydens arm liep. Ze hield ervan als anderen jaloers op haar waren. Sara vond het machtig als ze anderen kon vernederen en naar beneden kon trappen. Het was alsof een droom uitkwam wanneer duidelijk werd dat meer en meer mensen bevriend met haar wilden zijn. Liefde was iets wat je kon gebruiken om te krijgen wat je wilde. En het was nooit genoeg.
  7. [1837/1838] Hate Date

    Het zou echt nog heel erg lang duren voordat Sara haar excuses aan zou bieden. Serieus? Alsof ze dat zou doen nu Agatha haar nog een week nablijven had opgelegd. Ja ja, om haar zonden te overdenken. "Gosh, je lijkt wel een van mijn kerkelijke ouders..." Ze trok een afkeurend gezicht. "Typisch... Hoe zedelijker je je voordoet, hoe meer ik ervan overtuigd bent dat je vies en smerig meisje bent." Ze lachte wat honend. "Ga maar douchen, meis, maar schoon wordt jij toch nooit meer." En dat zei ze inderdaad op een toon dat de tafeltjes om hen heen Sara's woorden ook konden horen. "Trouwens, ik vermoed dat een andere Klassenoudste je straf wel weer zal terugdraaien." Ze lachte. "En je weet toch niet wie... want je interesseert je niet in iemand anders dan jezelf. Nou daaaag!" Sara draaide zich op haar hielen om, en met geheven kin en toch wel een beetje een voldaan gevoel, paradeerde ze de grote zaal uit. [OOC: Sara uitgeschreven :)]
  8. Verzonnen door mensen? Om wat? Goh, professor Damarcus had wel een heel bijzondere kijk op het geloof. Sara keek hem even onderzoekend aan. "Er zijn wel meer stromingen die denken dat je nooit genoeg geboet hebt voor de zonden en dat je eigenlijk vrijwel altijd naar de hel toegaat. Vindt u dat dan geen gepaste manier dat mensen gestraft worden? Zeker als u vindt dat iedereen zélf verantwoordelijk is voor alles wat hij of zij doet?" En ja, ze maakte weer lange zinnen, maar het was niet alleen maar zinloos gebabbel wat er uit haar mond kwam, hoor. "Die opera ken ik niet," gaf ze eerlijk toe. "Of het verhaal." Ook niet. 'Wilt u erover vertellen?" Er veranderde iets in zijn stem of de blik in zijn ogen, Sara kon er niet precies de vinger op leggen, maar het maakte wel dat ze er nieuwsgierig naar was. "Wilt u daar dan geen muziek van luisteren. Ik ben wel benieuwd." En lag het aan haar? Of zei professor Damarcus gewoon echt heel erg weinig? Dat maakte hem wel mysterieus of hij was gewoon heel erg van haar onder de indruk. Het begon er steeds meer op te lijken dat dat laatste de juiste gok was. Hij vond haar een net een engel en een prachtige verschijning. Ze bloosde toen ze hem zo zachtjes haar voornaam hoorde zeggen. Ze hield haar adem in toen zijn hand, verweven door haar haren, haar nog dichter bij hem drukte. Het was zo warm en dat in combinatie met de muziek, de wijn, het gewieg; het was haast hypnotiserend. Ze leunde steeds meer tegen hem aan. Ze wist zeker dat het voor de man nu moest zijn alsof hij in de hemel was. Ha, alsof al zijn zonden vergeven waren omdat hij nu mocht dansen met een prachtige engel. Het was dan ergens ook niet verrassend dat hij teder en lief, volledig van haar onder de indruk, haar kin beetpakte. Sara voelde het moment en besloot het te pakken. Het meisje duwde zich op haar tenen en overbrugde het laatste beetje afstand. Ze keek de professor voor een moment aan met haar grote bruine ogen en drukte haar lippen toen op de zijnen. Ze wist zeker dat ze hem dan nu helemaal volledig had binnengehaald. Vanaf nu zouden haar cijfers voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten vast een heel stuk hoger gaan uitvallen. "Heeft u al een fijnere avond?" vroeg ze zwoel.
  9. [1837/1838] Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    "Oh, betweter..." Ze duwde even haar voet wat krachtiger naar voren, maar glimlachte wel naar hem, want hij mocht dan best wel weten dat betweters vervelend waren, maar ze vond hem dan heus nog wel lief hoor... Want hij moest haar vooral lief blijven vinden. Een break-up was namelijk slecht voor je reputatie en status, want blijkbaar was iemand die je leuk een aantrekkelijk had gevonden, gestopt met die mening te hebben. Al leek dat leuk vinden voorlopig wel goed te zitten, wist ze vrij zeker, momenteel. "Wil je later zelf ook Waarzegger worden? Je kan het wel... Je hebt in ieder geval wel talent om het goed te kunnen brengen." En dat was bij waarzeggers immers al het halve werk. "Oh, waarom maar zo'n kleine markt? Is het met jongedames die net gedebuteerd zijn ook niet heel interessant? Die zijn jong, naïef en rijk en kunnen niet wachten om te giebelen over ware liefde." Want dat was het beeld wat Sara had van al die elite-meisjes. Op het moment dat Ayden in haar kuit kneep, hield Sara haar adem in. "Hartstocht," herhaalde ze zijn tekst fluisterend. "Misschien moeten we dat maar in de praktijk verder toetsen?, sprak ze zachtjes verder. Dus ja, ze schreven de vragen en de antwoorden inderdaad ook snel op een vel perkament. Ayden dicteerde, Sara schreef in krullerige letters. Ze zette hun namen eronder en ze leverden hun werkje in bij de leraar. Ze waren precies op tijd voor het wisselen van de les en ze hadden nu precies een uur voor de volgende les begon... En het astronomielokaal was als het goed was helemaal leeg... Daar was vanavond pas les in. Goh, op deze manier werd Waarzeggerij toch wel een van haar favoriete lessen. [OOC: Ayden en Sara uitgeschreven :)]
  10. [1837/1838] Hate Date

    "Wat?!" Dit kon Agatha niet menen. Gemeen serpent dat het ook was. Ze kneep haar ogen tot spleetjes. "Dat neem je terug, lelijk kreng dat je bent. Slet! Waarom ben jij eigenlijk nog Klassenoudste?" Ze smeet de lege beker met wat kabaal door de grote zaal. "HOREN JULLIE DAT MENSEN?" Riep ze luid en keek in het rond of ze nog een beetje aandacht wist te trekken van de mensen om hen heen. iedereen was gematcht met iemand wie ze haatten. Dus waarschijnlijk hadden ze wel wat beter op haar hoofd. "DIT MEISJE." Ze wees met een priemende vinger naar Agatha. "HEEFT MET MEERDERE JONGENS HET BED GEDEELD." Sara spuugde in de richting van Agatha. En toen wat zachter. "Dat is pas belachelijk gedrag voor een jongedame." Ze glimlachte vals. Ze wist niet of het waar was of niet, maar de schade was nu waarschijnlijk toch al gedaan. Dagdag, Agatha, met je schijnheilige engelenglimlachje.
  11. [1837/1838] Hate Date

    "Nee, dat is het helemaal niet," zei Sara duidelijk geïrriteerd. "Ik ben echt niet verliefd op de jongens met wie jij allemaal bent geweest." Ha. Zo boeiend waren die jongens ook helemaal niet, zover Sara wist, want ze wist er eigenlijk helemaal niet zoveel van. Daarom was het dus ook zo'n raadsel waarom Agatha in Merlijnsnaam zo ontzettend populair was op school?! Wat was er nou zo speciaal aan dit meisje? In gesprek was Sara nou ook niet echt van haar onder de indruk; het was een schijnheilig, zoetsappig, stil meisje. "En anders was het dus mijn eigen schuld geweest? Zeg je..." Tssss. "Wat ben jij een arrogante, stomme lellebel! Lichtekooi!" Zo, daar had ze het vast niet van terug. En dit was dus ook het perfecte moment om haar niet originele plan ten uitvoer te brengen. Niet origineel, maar wel erg effectief. Dus. Met een dramatisch gebaar stond Sara op en draaide ze haar beker met pompoensap boven het hoofd van Agatha op. Alleen wat drinken gooien op iemands gewaad was natuurlijk niet vernederend genoeg. Dit zou haar minstens wat punten moeten kosten in populariteit.
  12. [1837/1838] Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    "Volgens mij is er af en toe wel een horoscoop, maar meer van om te voorspellen hoe het jaar eruit gaat zien? Maar echt wekelijks volgens mij niet hoor..." Ze humde. "En anders doen we het dagelijks! En dan iets wat altijd wel op iedereen zou kunnen slaan." Ze dacht even na. "Zoals, ehhmm, 'vandaag gaat alles voorspoedig, maar let wel op dat je je niet laat verleiden'." Sara lachte. "Dat klinkt best spannend, toch?" Ze begon ook direct weer met het wiebelen en bewegen van haar voet. Aydens reacties waren gewoon te leuk om het te laten. "Oh, weet ik." Natuurlijk was ze geniaal! En dan was dit vanaf nu een plan. Toen Ayden haar been pakte, hield ze even haar adem in, waarna ze met een blos giechelde. Snel keek ze naar de leraar, maar als hij al wat doorhad, dan liet hij dit nu niet meteen merken. Hopelijk had ze dat niet verkeerd ingeschat. Maar ze nam het risico en vestigde haar aandacht weer op Ayden. Ze kon zich ook niet echt ergens op concentreren, want zijn strelingen over haar voet waren behoorlijk afleidend. Gelukkig brachten de kaarten over hun ontdekkingstocht en het schrijven van de horoscopen enkel goed nieuws. Dus daar hoefde ze ook niet meer echt dieper over na te denken. "Hoe weet je toch al die kaarten zo goed?", vroeg ze met een lachje en ze knikte. "Ja, als uw lieftallige assistente zal ik de volgende kaart weer trekken." Het was inderdaad een uitmuntende taakverdeling zo. Want ze kwamen ergens en Ayden wist waar hij het over had en zij hoefde dan weinig moeite te doen en alleen af en toe een kaart te trekken of een vraag te verzinnen. "Oh. Dit is een mooie kaart. 'De kracht'." Het was net of een serene mooie vrouw, een sterke leeuw in bedwang hield, of troostte, of aaide... Het was maar net hoe je ernaar keek.
  13. "Was u dan ooit gelovig?", vroeg Sara geïnteresseerd. Ze kreeg vanzelfsprekend niets mee van zijn interne dialoog, dat haar naïviteit in het bijzonder hem nogal leek aan te spreken. Daarbij zou ze het er ook helemaal niet mee eens zijn geweest. Zelf vond ze zich al heel wereldwijs en heel verstandig. Ze wist heus wel hoe het leven in elkaar zat. Daarin verschilde ze niets van de meerderheid van bijna alle tieners, overigens. Pff. Hoe ingewikkeld en zwaar kon het leven nou werkelijk echt zijn, immers? "En zo oud bent u toch niet?", sprak ze vleiend. Complimentjes hielpen hoor, als je wilde dat iemand positief over je dacht én je een hoger cijfer ging geven. Wedden dat ze professor Damarcus al helemaal om haar vinger had gewonden!? "Ik vind al uw verhalen wel heel interessant, hoor." Ze zou heus wel blijven glimlachen, terwijl hij praatte. "Hmm. Ik vind zelf toneelstukken het leukst, maar opera hoort wel bij het genre theater, toch? Ik kan u wel de contactgegevens geven van mijn baas? Die weet dan misschien wel wanneer er weer een opera speelt? Misschien speelt er daar wel een keer een opera. Wat is uw favoriete opera?" Sara dacht niet dat ze één opera zou kunnen noemen. Het was niet alsof haar interesse hier nou echt werkelijk lag, maar hallo... Dit was onderdeel van het spel. Dus. Tot nu. Professor Damarcus liet zijn grammofoon muziek spelen. Maria Callas, dus. Ze glimlachte en luisterde ook. Het klonk wel mooi, op zich, maar het was ook wel een beetje heel erg dramatisch. Ze hield haar mond hoor, de opgestoken vinger maakte genoeg duidelijk en haast onverwacht stond hij opeens weer voor haar. Ze keek hem aan, ze vergat te ademen en liet het glas -zonder protest- uit haar handen pakken. Lief? Hij noemde haar lief? Ze kreeg warme wangen en ondertussen voelde ze zich inwendig jubelen; het was haar daadwerkelijk gelukt om deze man voor haar karretje te spannen! En ja, ze kwam overeind toen hij die beweging in gang zette door haar bij de rechterhand te pakken. Hij was zo dichtbij. Sara voelde zijn warme adem koud worden op haar voorhoofd. Ze kon de geur van wijn op zijn adem roken en een andere, kruidiger, geur in zijn gewaad. Ze voelde hoe zijn borstkas rees en weer daalde met zijn ademhaling en ze voelde zijn kloppende hart resoneren tegen haar rechterborst. Ze knikte. "Ja," sprak ze nog steeds ademloos en ze keek naar hem op. Haar ogen nog net iets groter dan daarvoor. Hij had haar stevig beet, haar lichaam volledig tegen het zijne geplakte. Hij was warm en te dichtbij. Haar plannetje had gewerkt, maar misschien iets te goed? Toch was ze echt nog niet van plan om nu af te breken, want dat zou haar de extra punten kosten, terwijl ze al zover was gekomen. Ze kon echt wel één nummer met hem dansen en dan zou ze daarna zeggen dat ze moe was? Dat werkte vast. "Danst u vaak?", hoorde ze zichzelf vragen en ze dwong de glimlach terug op haar gezicht. Ze probeerde ook een beetje mee te dansen, mee te bewegen, want je plots gaan gedragen als een dode mus, zou natuurlijk echt niets helpen.
  14. [1837/1838] Hate Date

    Ach, arm kind, nu ging ze nog zielig doen ook. Ze wist het echt niet. Spottend trok Sara haar wenkbrauwen op. "Weet je het écht niet? Ik weet zeker dat wanneer je even goed gaat nadenken, dat je dan heus wel weet wat je hebt gedaan..." Ze draaide met haar ogen en sloeg de armen over elkaar...Wat niet handig was, want nu kon ze geen slokje drinken meer nemen. Ze kon echter ook niet weer meteen van positie veranderen. Dus bleef ze alsnog maar even zo met de armen over elkaar zitten. "Maar omdat ik zo'n aardig persoon ben, zal ik je een hint geven... Het heeft met een jongen te maken..." Eens zien wat voor suggesties Agatha zelf zou aandragen en wie weet wat Sara daarvan dan nog tegen het meisje zou kunnen gebruiken. "Maar, wees eerlijk, dat had je zelf wel kunnen raden, of niet?" Nu kon ze haar armen wel weer van elkaar afhalen. Sara pakte haar beker met pompoensap en nam er een slokje van, keek Agatha indringend aan en kreeg een gemeen, maar weinig origineel, idee wat ze zou kunnen doen als Agatha nu geen voldoenend antwoord gaf.
  15. [1837/1838] Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    Sara giechelde bij Aydens samenzweerderige stem. "Ja, en als we zeggen dat het gebaseerd is op Waarzeggerij en blijkt uit een inzicht gegeven door de kaarten, dan is dat vast genoeg basis om het te willen en kunnen baseren. Met een beetje goed verhaal kunnen we in de H&H." En anders moesten ze het met de L&L doen. Geld was geld. En het was ook nog eens een leuke manier van verdienen. "Oeh, we zouden ook wekelijkse horoscopen kunnen schrijven per sterrenbeeld?" Ze grinnikte. "Dan hebben we straks misschien nog een vast inkomen ook?" Het gegiebel werd niet minder. Haar 'voetmassage' had duidelijk effect en dat moedigde haar juist natuurlijk alleen maar meer aan, in plaats van minder. Het was schattig hoe makkelijk het was om een mannenbrein te laten stoppen met functioneren. "Ja, kan je zolang wachten? Je klinkt alsof je bomvol inspiratie zit?" Sara grijnsde een beetje en leunde wat meer voorover. "Hmmm... Is er ook een manier om achter te komen wie?" Sara glimlachte naar Ayden, hield haar voet stil nu hij haar been vastklemde met zijn knieën. "Dan kan het best smeuïg zijn... maar laten we nog een kaart doen. Dan kunnen we straks het beste verhaal uitkiezen. Sara draaide, nadat ze haar hand over de kaarten liet zweven om een goede te 'voelen', de volgende tarotkaart om. "Ha. De ridder van bokalen!" Nieuwsgierig keek Sara naar Ayden. "Wat betekent dat?"
×