Jump to content

Sara Saint

Huffelpuf Zesdejaars
  • Content count

    78
  • Joined

  • Last visited

About Sara Saint

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

272 profile views
  1. Here's to you, you old wreck.

    Verzonnen door mensen? Om wat? Goh, professor Damarcus had wel een heel bijzondere kijk op het geloof. Sara keek hem even onderzoekend aan. "Er zijn wel meer stromingen die denken dat je nooit genoeg geboet hebt voor de zonden en dat je eigenlijk vrijwel altijd naar de hel toegaat. Vindt u dat dan geen gepaste manier dat mensen gestraft worden? Zeker als u vindt dat iedereen zélf verantwoordelijk is voor alles wat hij of zij doet?" En ja, ze maakte weer lange zinnen, maar het was niet alleen maar zinloos gebabbel wat er uit haar mond kwam, hoor. "Die opera ken ik niet," gaf ze eerlijk toe. "Of het verhaal." Ook niet. 'Wilt u erover vertellen?" Er veranderde iets in zijn stem of de blik in zijn ogen, Sara kon er niet precies de vinger op leggen, maar het maakte wel dat ze er nieuwsgierig naar was. "Wilt u daar dan geen muziek van luisteren. Ik ben wel benieuwd." En lag het aan haar? Of zei professor Damarcus gewoon echt heel erg weinig? Dat maakte hem wel mysterieus of hij was gewoon heel erg van haar onder de indruk. Het begon er steeds meer op te lijken dat dat laatste de juiste gok was. Hij vond haar een net een engel en een prachtige verschijning. Ze bloosde toen ze hem zo zachtjes haar voornaam hoorde zeggen. Ze hield haar adem in toen zijn hand, verweven door haar haren, haar nog dichter bij hem drukte. Het was zo warm en dat in combinatie met de muziek, de wijn, het gewieg; het was haast hypnotiserend. Ze leunde steeds meer tegen hem aan. Ze wist zeker dat het voor de man nu moest zijn alsof hij in de hemel was. Ha, alsof al zijn zonden vergeven waren omdat hij nu mocht dansen met een prachtige engel. Het was dan ergens ook niet verrassend dat hij teder en lief, volledig van haar onder de indruk, haar kin beetpakte. Sara voelde het moment en besloot het te pakken. Het meisje duwde zich op haar tenen en overbrugde het laatste beetje afstand. Ze keek de professor voor een moment aan met haar grote bruine ogen en drukte haar lippen toen op de zijnen. Ze wist zeker dat ze hem dan nu helemaal volledig had binnengehaald. Vanaf nu zouden haar cijfers voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten vast een heel stuk hoger gaan uitvallen. "Heeft u al een fijnere avond?" vroeg ze zwoel.
  2. Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    "Oh, betweter..." Ze duwde even haar voet wat krachtiger naar voren, maar glimlachte wel naar hem, want hij mocht dan best wel weten dat betweters vervelend waren, maar ze vond hem dan heus nog wel lief hoor... Want hij moest haar vooral lief blijven vinden. Een break-up was namelijk slecht voor je reputatie en status, want blijkbaar was iemand die je leuk een aantrekkelijk had gevonden, gestopt met die mening te hebben. Al leek dat leuk vinden voorlopig wel goed te zitten, wist ze vrij zeker, momenteel. "Wil je later zelf ook Waarzegger worden? Je kan het wel... Je hebt in ieder geval wel talent om het goed te kunnen brengen." En dat was bij waarzeggers immers al het halve werk. "Oh, waarom maar zo'n kleine markt? Is het met jongedames die net gedebuteerd zijn ook niet heel interessant? Die zijn jong, naïef en rijk en kunnen niet wachten om te giebelen over ware liefde." Want dat was het beeld wat Sara had van al die elite-meisjes. Op het moment dat Ayden in haar kuit kneep, hield Sara haar adem in. "Hartstocht," herhaalde ze zijn tekst fluisterend. "Misschien moeten we dat maar in de praktijk verder toetsen?, sprak ze zachtjes verder. Dus ja, ze schreven de vragen en de antwoorden inderdaad ook snel op een vel perkament. Ayden dicteerde, Sara schreef in krullerige letters. Ze zette hun namen eronder en ze leverden hun werkje in bij de leraar. Ze waren precies op tijd voor het wisselen van de les en ze hadden nu precies een uur voor de volgende les begon... En het astronomielokaal was als het goed was helemaal leeg... Daar was vanavond pas les in. Goh, op deze manier werd Waarzeggerij toch wel een van haar favoriete lessen. [OOC: Ayden en Sara uitgeschreven :)]
  3. [1837/1838] Hate Date

    "Wat?!" Dit kon Agatha niet menen. Gemeen serpent dat het ook was. Ze kneep haar ogen tot spleetjes. "Dat neem je terug, lelijk kreng dat je bent. Slet! Waarom ben jij eigenlijk nog Klassenoudste?" Ze smeet de lege beker met wat kabaal door de grote zaal. "HOREN JULLIE DAT MENSEN?" Riep ze luid en keek in het rond of ze nog een beetje aandacht wist te trekken van de mensen om hen heen. iedereen was gematcht met iemand wie ze haatten. Dus waarschijnlijk hadden ze wel wat beter op haar hoofd. "DIT MEISJE." Ze wees met een priemende vinger naar Agatha. "HEEFT MET MEERDERE JONGENS HET BED GEDEELD." Sara spuugde in de richting van Agatha. En toen wat zachter. "Dat is pas belachelijk gedrag voor een jongedame." Ze glimlachte vals. Ze wist niet of het waar was of niet, maar de schade was nu waarschijnlijk toch al gedaan. Dagdag, Agatha, met je schijnheilige engelenglimlachje.
  4. [1837/1838] Hate Date

    "Nee, dat is het helemaal niet," zei Sara duidelijk geïrriteerd. "Ik ben echt niet verliefd op de jongens met wie jij allemaal bent geweest." Ha. Zo boeiend waren die jongens ook helemaal niet, zover Sara wist, want ze wist er eigenlijk helemaal niet zoveel van. Daarom was het dus ook zo'n raadsel waarom Agatha in Merlijnsnaam zo ontzettend populair was op school?! Wat was er nou zo speciaal aan dit meisje? In gesprek was Sara nou ook niet echt van haar onder de indruk; het was een schijnheilig, zoetsappig, stil meisje. "En anders was het dus mijn eigen schuld geweest? Zeg je..." Tssss. "Wat ben jij een arrogante, stomme lellebel! Lichtekooi!" Zo, daar had ze het vast niet van terug. En dit was dus ook het perfecte moment om haar niet originele plan ten uitvoer te brengen. Niet origineel, maar wel erg effectief. Dus. Met een dramatisch gebaar stond Sara op en draaide ze haar beker met pompoensap boven het hoofd van Agatha op. Alleen wat drinken gooien op iemands gewaad was natuurlijk niet vernederend genoeg. Dit zou haar minstens wat punten moeten kosten in populariteit.
  5. Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    "Volgens mij is er af en toe wel een horoscoop, maar meer van om te voorspellen hoe het jaar eruit gaat zien? Maar echt wekelijks volgens mij niet hoor..." Ze humde. "En anders doen we het dagelijks! En dan iets wat altijd wel op iedereen zou kunnen slaan." Ze dacht even na. "Zoals, ehhmm, 'vandaag gaat alles voorspoedig, maar let wel op dat je je niet laat verleiden'." Sara lachte. "Dat klinkt best spannend, toch?" Ze begon ook direct weer met het wiebelen en bewegen van haar voet. Aydens reacties waren gewoon te leuk om het te laten. "Oh, weet ik." Natuurlijk was ze geniaal! En dan was dit vanaf nu een plan. Toen Ayden haar been pakte, hield ze even haar adem in, waarna ze met een blos giechelde. Snel keek ze naar de leraar, maar als hij al wat doorhad, dan liet hij dit nu niet meteen merken. Hopelijk had ze dat niet verkeerd ingeschat. Maar ze nam het risico en vestigde haar aandacht weer op Ayden. Ze kon zich ook niet echt ergens op concentreren, want zijn strelingen over haar voet waren behoorlijk afleidend. Gelukkig brachten de kaarten over hun ontdekkingstocht en het schrijven van de horoscopen enkel goed nieuws. Dus daar hoefde ze ook niet meer echt dieper over na te denken. "Hoe weet je toch al die kaarten zo goed?", vroeg ze met een lachje en ze knikte. "Ja, als uw lieftallige assistente zal ik de volgende kaart weer trekken." Het was inderdaad een uitmuntende taakverdeling zo. Want ze kwamen ergens en Ayden wist waar hij het over had en zij hoefde dan weinig moeite te doen en alleen af en toe een kaart te trekken of een vraag te verzinnen. "Oh. Dit is een mooie kaart. 'De kracht'." Het was net of een serene mooie vrouw, een sterke leeuw in bedwang hield, of troostte, of aaide... Het was maar net hoe je ernaar keek.
  6. Here's to you, you old wreck.

    "Was u dan ooit gelovig?", vroeg Sara geïnteresseerd. Ze kreeg vanzelfsprekend niets mee van zijn interne dialoog, dat haar naïviteit in het bijzonder hem nogal leek aan te spreken. Daarbij zou ze het er ook helemaal niet mee eens zijn geweest. Zelf vond ze zich al heel wereldwijs en heel verstandig. Ze wist heus wel hoe het leven in elkaar zat. Daarin verschilde ze niets van de meerderheid van bijna alle tieners, overigens. Pff. Hoe ingewikkeld en zwaar kon het leven nou werkelijk echt zijn, immers? "En zo oud bent u toch niet?", sprak ze vleiend. Complimentjes hielpen hoor, als je wilde dat iemand positief over je dacht én je een hoger cijfer ging geven. Wedden dat ze professor Damarcus al helemaal om haar vinger had gewonden!? "Ik vind al uw verhalen wel heel interessant, hoor." Ze zou heus wel blijven glimlachen, terwijl hij praatte. "Hmm. Ik vind zelf toneelstukken het leukst, maar opera hoort wel bij het genre theater, toch? Ik kan u wel de contactgegevens geven van mijn baas? Die weet dan misschien wel wanneer er weer een opera speelt? Misschien speelt er daar wel een keer een opera. Wat is uw favoriete opera?" Sara dacht niet dat ze één opera zou kunnen noemen. Het was niet alsof haar interesse hier nou echt werkelijk lag, maar hallo... Dit was onderdeel van het spel. Dus. Tot nu. Professor Damarcus liet zijn grammofoon muziek spelen. Maria Callas, dus. Ze glimlachte en luisterde ook. Het klonk wel mooi, op zich, maar het was ook wel een beetje heel erg dramatisch. Ze hield haar mond hoor, de opgestoken vinger maakte genoeg duidelijk en haast onverwacht stond hij opeens weer voor haar. Ze keek hem aan, ze vergat te ademen en liet het glas -zonder protest- uit haar handen pakken. Lief? Hij noemde haar lief? Ze kreeg warme wangen en ondertussen voelde ze zich inwendig jubelen; het was haar daadwerkelijk gelukt om deze man voor haar karretje te spannen! En ja, ze kwam overeind toen hij die beweging in gang zette door haar bij de rechterhand te pakken. Hij was zo dichtbij. Sara voelde zijn warme adem koud worden op haar voorhoofd. Ze kon de geur van wijn op zijn adem roken en een andere, kruidiger, geur in zijn gewaad. Ze voelde hoe zijn borstkas rees en weer daalde met zijn ademhaling en ze voelde zijn kloppende hart resoneren tegen haar rechterborst. Ze knikte. "Ja," sprak ze nog steeds ademloos en ze keek naar hem op. Haar ogen nog net iets groter dan daarvoor. Hij had haar stevig beet, haar lichaam volledig tegen het zijne geplakte. Hij was warm en te dichtbij. Haar plannetje had gewerkt, maar misschien iets te goed? Toch was ze echt nog niet van plan om nu af te breken, want dat zou haar de extra punten kosten, terwijl ze al zover was gekomen. Ze kon echt wel één nummer met hem dansen en dan zou ze daarna zeggen dat ze moe was? Dat werkte vast. "Danst u vaak?", hoorde ze zichzelf vragen en ze dwong de glimlach terug op haar gezicht. Ze probeerde ook een beetje mee te dansen, mee te bewegen, want je plots gaan gedragen als een dode mus, zou natuurlijk echt niets helpen.
  7. [1837/1838] Hate Date

    Ach, arm kind, nu ging ze nog zielig doen ook. Ze wist het echt niet. Spottend trok Sara haar wenkbrauwen op. "Weet je het écht niet? Ik weet zeker dat wanneer je even goed gaat nadenken, dat je dan heus wel weet wat je hebt gedaan..." Ze draaide met haar ogen en sloeg de armen over elkaar...Wat niet handig was, want nu kon ze geen slokje drinken meer nemen. Ze kon echter ook niet weer meteen van positie veranderen. Dus bleef ze alsnog maar even zo met de armen over elkaar zitten. "Maar omdat ik zo'n aardig persoon ben, zal ik je een hint geven... Het heeft met een jongen te maken..." Eens zien wat voor suggesties Agatha zelf zou aandragen en wie weet wat Sara daarvan dan nog tegen het meisje zou kunnen gebruiken. "Maar, wees eerlijk, dat had je zelf wel kunnen raden, of niet?" Nu kon ze haar armen wel weer van elkaar afhalen. Sara pakte haar beker met pompoensap en nam er een slokje van, keek Agatha indringend aan en kreeg een gemeen, maar weinig origineel, idee wat ze zou kunnen doen als Agatha nu geen voldoenend antwoord gaf.
  8. Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    Sara giechelde bij Aydens samenzweerderige stem. "Ja, en als we zeggen dat het gebaseerd is op Waarzeggerij en blijkt uit een inzicht gegeven door de kaarten, dan is dat vast genoeg basis om het te willen en kunnen baseren. Met een beetje goed verhaal kunnen we in de H&H." En anders moesten ze het met de L&L doen. Geld was geld. En het was ook nog eens een leuke manier van verdienen. "Oeh, we zouden ook wekelijkse horoscopen kunnen schrijven per sterrenbeeld?" Ze grinnikte. "Dan hebben we straks misschien nog een vast inkomen ook?" Het gegiebel werd niet minder. Haar 'voetmassage' had duidelijk effect en dat moedigde haar juist natuurlijk alleen maar meer aan, in plaats van minder. Het was schattig hoe makkelijk het was om een mannenbrein te laten stoppen met functioneren. "Ja, kan je zolang wachten? Je klinkt alsof je bomvol inspiratie zit?" Sara grijnsde een beetje en leunde wat meer voorover. "Hmmm... Is er ook een manier om achter te komen wie?" Sara glimlachte naar Ayden, hield haar voet stil nu hij haar been vastklemde met zijn knieën. "Dan kan het best smeuïg zijn... maar laten we nog een kaart doen. Dan kunnen we straks het beste verhaal uitkiezen. Sara draaide, nadat ze haar hand over de kaarten liet zweven om een goede te 'voelen', de volgende tarotkaart om. "Ha. De ridder van bokalen!" Nieuwsgierig keek Sara naar Ayden. "Wat betekent dat?"
  9. "Dat snap ik. Voor mij hoef je ook geen heel groot materieel cadeau te kopen, hoor," zei Sara met een glimlach. Niet omdat ze nu een zo ontzettend goed persoon was, maar vooral ook omdat het natuurlijk veel leuker was om te vertellen dat iemand echt iets heel speciaals voor je had georganiseerd of geregeld, een bijzonder uitje. Dan deed iemand namelijk écht moeite en dat maakte toch ook altijd weer meer indruk dan een cadeautje wat, met het budget van een vijftienjarige, niet heel bijzonder kon zijn. Sara giechelde bij Aydens opmerking. "Ja, zielig he. Hij lijkt niet eens een beetje in de buurt van zijn leeftijd te komen. Het is alleen helemaal natuurlijk..." Jospeh had een babyface. Haha. Nee, het was niet origineel, maar het bleef leuk. "Hey! Dat is niet aardig, Joseph. Kan je nou nooit eens normaal doen. Dat je nou niet wat ouder lijkt, zou je bijvoorbeeld best eens goed mogen maken met wat volwassener gedrag. Kleuter." Met een frons op haar voorhoofd, sloeg Sara de armen over elkaar. "Goh, dat jij metéén denkt dat we niet braaf van elkaar afblijven, zegt meer over jou." Deden ze overigens niet, maar dat hoefde Joseph niet te weten. Gelukkig nam Amber het voor haar op en Sara schonk haar dan ook een heel wat vriendelijkere glimlach. "Precies." Stemde ze in. Het was léúk voor haar. "Al een tijdje. Iets van acht maanden ongeveer denk ik. Tijdens de examenperiode van vorg schooljaar," glimlachte Sara. "Ayden zag dat ik gespannen was voor de examens en hielp me met afleiden en een beetje ontspannen. En het heeft geholpen, want ik heb best mooie cijfers gehaald. Hij steunt me echt." In tegenstelling tot sommigen... "En hoe hebben jullie elkaar ontmoet?" En hoe kon iemand als Amber toch op haar broer vallen. Die vraag bleef onverminderd aanwezig.
  10. [1837/1838] Hate Date

    Als mensen meteen timide waren en hun excuses gingen aanbieden, dan was et behoorlijk lastig om boos te blijven, kon Sara je wel vertellen, maar ze was gemotiveerd om het te blijven proberen, want ze kon echt niet na nog geen vijf boze zinnen het al opgeven het leven van dit meisje miserabel te maken. "Ja, hoeveel namen van je afdelingsgenoten ken je eigenlijk? Of alleen die van de ouderejaars jongens? Want daar loop je wel graag achteraan, he?" Sara had alleen iets gehoord over Raine en een gerucht over dat ze nu ook alweer een nieuw vriendje had, of had gehad, maar dat maakte niet uit... Iemand uitschelden of pesten hoefde niet altijd goed onderbouwd te zijn. Agatha had gewoon niet moeten winnen met de populariteitswedstrijd. "Slet." Oef, en of Agatha haar ooit iets had aangedaan? "Niet mij persoonlijk...", zei ze bits. "Maar je weet zelf echt wel wat je hebt gedaan, dat zou ik echt niet hoeven te vertellen." Ha. Nu kon zíj lekker gaan piekeren over wat ze had gedaan en hoefde Sara niets te verzinnen. Win-win.
  11. Here's to you, you old wreck.

    De woorden van de man waren niet hoorbaar, niet echt. Ze hoorde wel dat hij onder zijn adem iets mompelde, maar de inhoud van zijn gefluister ging aan haar verloren. Dat was misschien maar goed ook. Iets aan de huidige situatie zorgde er toch voor dat het kippenvel op haar armen stond, Haar onderbewuste leek haar te willen waarschuwen, maar dat duwde ze mooi weg door nog een grote slok wijn te nemen en het kippenvel te wijden aan dat er een tochtstroom door de kamer was. "Ligt het aan mij? Of is het koud hier?", vroeg ze, natuurlijk net op het moment nadat de man zijn hand weer van haar knie had weggehaald. Ze keek de professor met een glimlachje aan. "Schenk nog maar een keer in...", een zacht giecheltje volgde, "van alcohol krijg je het ook warm, niet waar?" Ja, het leek er wel op dat ze de interesse wist te wekken van de man. Dan zou hij haar vast een hoog cijfer geven. De alcohol begon echter ook wel zijn werk te doen en Sara merkte dat haar benen toch wel wat zwaar werden en ze knipperde wat extra, omdat haar hoofd dan juist weer opvallend licht leek te worden. Ze dronk iets rustiger dan ze net had gedaan, maar ze stopte niet, te koppig om zich te laten kennen. "Iets over mij..." Sara bevochtigde haar lippen en dacht er even over na. Ze moest natuurlijk wel een beetje uitkijken met wat ze precies zei, want de professor moest er niet achter komen dat ze nog geen zeventien was. En om een of andere reden voelde dit ook niet helemaal als het moment om te vertellen dat ze al een vriendje had -sorry Ayden, maar cijfers zijn belangrijk-. "Ik zit in het zesde jaar van Huffelpuf. Ik kom uit een gezin van zeven kinderen. Mijn ouders hebben een parochie en hebben ons heel gelovig opgevoed. We moeten wel eens een weekend thuiskomen, mijn siblings en ik, om te helpen met de kerk, of een of andere fair of iets dergelijks." Ze rolde met haar ogen. "Wat vind u daar nou van? Zoiets? Bij tovenaars?" Ze had niet het idee dat deze man zo zwaar gelovig was. Dus dan kon ze dit heus wel zeggen. "Oh... en ik heb toch in de vakantie in de zomer als extra baantje in een theater kunnen werken. Dat was wel heel gaaf. Ik denk dat ik zelf ook ooit met een hoofdrol op een podium wil staan." Want dan zou je pas veel faam en erkenning hebben. "Het is wel jammer dat we op Zweinstein niet zo veel doen met kunst en acteren. Houdt u van theater?" Sara deed echt haar best hoor, om een gezellig gesprek gaande te houden, want als ze een avondje met hem doorbracht, dan zou hij haar cijfer verbeteren.
  12. [1837/1838] Hate Date

    Dat vriendje... Sara trok haar neus op. Zie, Agatha was gewoon een bitch. Ze deed nu zó erg haar moeite te doen alsof ze niets aan Sara boeiend vond. Ze wist alles maar zo half, alsof zij beter was en anderen gewoon niet de moeite waard waren om interesse in te tonen en iets van te weten. "Ayden, ja. Klopt. We zitten allebei in je afdeling en hij is toevallig klassenoudste... Maar waarom zou je dát weten." Sara rolde met haar ogen. "Ik bedoel... oh nee.. dan draait de wereld even niet om jou...hij kust niet de vloer waar je loopt... waarom zou je zijn naam onthouden... Het idee...." Het meisje klakte met haar tong en sloeg de armen over elkaar. "Voel je je nu goed over jezelf? Nou, schat, ik zal je even uit de droom halen... Zó bijzonder ben je niet... Over vijf jaar is iedereen vergeten wie je bent..." Met een beetje een valse blik in haar ogen trok ze een mondhoek op. "Al sinds mei. Dus dat is nu al tien maanden dat we samen zijn. Langer dan dat jij ooit een jongen hebt weten te interesseren." Die voor je, Agatha, je was gewoon een loser.
  13. Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    “Ja, dat is wel zo, maar kan je ook geen dingen vragen voor het heden?” Sara keek Ayden vragend aan, want hij wist duidelijk veel meer van Waarzeggerij dan zij en dus was hij meteen gepromoveerd tot antwoordbaken wat betreft al haar vragen over dit vak. “Oh, maar anders, als er ‘ja’ uitkomt, dan kunnen we mooi iedereen in de gaten gaan houden! En dan zijn we er als eerste bij en dan hebben we een primeur.” Ze keek haar vriendje met en lachje aan. “Oeh! We kunnen onze uitkomst sowieso wel opsturen naar de L&L. Of liever naar de H&H?” Want de volledige namen uitspreken van al die roddelbladen was veel te veel moeite. Aandachtig keek Sara hoe Ayden de stapeltjes maakte en verdeelde en hoe hij ondertussen toch wel een beetje blosjes kreeg, door hetgeen wat zij onder de tafel deed. Hihi. “Een beetje, maar dat is in een uurtje wel klaar,” knikte ze met een glimlachje. “Wilde je weer een feestje plannen?”, vroeg ze met een ondeugend lachje. Na Aydens uitleg draaide Sara een kaart om… Het was de vijf van pentagrammen. “Wat betekent dat?”
  14. [1837/1838] Hate Date

    Met een zure blik op haar gezicht stond Sara naast Agatha. “Blijkbaar ben jij mijn date vandaag,” zei ze, een tikkeltje chagrijnig. “Iemand vond dat blijkbaar grappig ofzo.” Want Sara had helemaal geen zin in een hate-date –goh- en zeker niet met Agatha, want Agatha was het meisje dat blijkbaar om echt super onbegrijpelijke redenen bovenaan de populariteitslijst gestaan. Waarom zij? Van alle mensen mogelijk? Het was een stille, saaie, grijze muis. Ze deed niets bijzonders, ze zag er niet bijzonder uit, ze ging niet alle feestjes af, ze voerde niet de boventoon, ze was niet super grappig. Ze was niets, maar dan ook niets, bijzonders. Dus wat maakte haar dan beter dan Sara? Agatha leek niet eens haar best te doen om populair te zijn. Dus het was oneerlijk dat zij bovenaan stond! Wat had dit suffe meisje wat Sara niet had?! En ze was nog jonger ook! En ze had kleinere borsten! En ze had dan misschien wel sinds dit jaar opeens gewaden van uitmuntende kwaliteit, maar daar leek ze dan niet eens trots op te zijn! Ugh! Ja, Sara had echt een dikke hekel aan Agatha. “Maar je had vast toch geen date gehad voor Valentijn. Ik wel. Maar dat gaat door die stomme onzin van school nu allemaal niet door.” Sara had veel liever een date met Ayden gehad.
  15. Here's to you, you old wreck.

    "Oh, nee, natuurlijk niet," zei Sara met een lachje, alsof het vanzelfsprekend was, dat hij inderdaad niet uit twee glazen kon drinken. Dûh, pfff. Wat dacht hij wel niet, haha.. Help. Ja, het was ook logisch en het voelde nu ook niet echt als de meest slimme actie het glas niet gewoon zelf te pakken, maar met hoe streng de leraar in de les kon zijn en hoe hij kon vloeken en tieren en brommen, had ze nou niet meteen verwacht dat ze zo goed was in Bambi-ogen, dat ze meteen een glas wijn kreeg en dus was ze voorzichtig geweest, om maar zo'n groot mogelijke kans te hebben met te slagen in haar missie; dat cijfer omhoog te krikken. Tot dusver leek het wel aardig te gaan lukken. "Dank u wel, hoor, professor." glimlachte ze hem zoetjes toe en ze nam demonstratief maar meteen een slok wijn, om te laten zien dat ze er heus wel aan gewend was en ze dus echt ook wel oud genoeg was om alcohol te drinken. Ze dronk eigenlijk nooit alcohol, en ze kon er ook niet tegen. Dat zou straks misschien tot problemen leiden, maar nu niet... Nu leek ze stoer en volwassen... Met de volgende vraag kreeg Sara echter een blos op haar wangen, ze fronste ook lichtjes, want het was alles behalve aardig wat de man zei, ook al kon hij er nog zo lief bij glimlachen. "Ik ben helemaal niet ignorant en ik vroeg of u even de tijd voor me had..." Dus daar kon hij haar echt niet zomaar van beschuldigen? Of was ze het vergeten te vragen? Nu ging ze twijfelen. Ze kon ook niet zo goed nadenken met hoe intens hij naar haar leek te staren. Ze glimlachte zelf ook maar liefjes, daar leek de man gevoelig voor te zijn. "En omdat u nu inziet dat ik echt wel heel erg mijn best ga doen vanavond," zei ze braafjes. Ze moest toch een beetje slijmen om haar zin te krijgen. "En vanaf nu in de toekomst..." Niet dat ze dat van plan was, overigens, maar dat hoefde meneer Damarcus niet te weten. "Bent u dan eenzaam?, vroeg Sara een tikkeltje verbaasd, nadat ze had gehoord wat de man wilde. Hij wilde haar leren kennen, onder het genot van wat rode wijn én hij wilde graag haar gezelschap. Nou, dat klonk niet echt als heel erg veel moeite. "Want dan wil ik u wel gezelschap houden, hoor, professor." Ze glimlachte liefjes. "Wat wilt u graag weten. U bent natuurlijk nieuw op Zweinstein..." Dus dan wist ze misschien wel meer over de school dan hij, en dat zou betekenen dat de professor haar nodig had, en dat betekende dat ze belangrijk was en dat betekende dikke dikke winst. Dus.
×