Jump to content

Sara Saint

Plotkarakter
  • Content count

    93
  • Joined

  • Last visited

About Sara Saint

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH, IC KO, Huff 7
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

536 profile views
  1. [1838/1839] Het magische plakbord.

    Of andere willekeurige briefjes: Zoooo die toets van Transfiguratie was echt dom! Morgen massaal aguamenti over Whitly! - S
  2. [1838/1839]Openingsfeest: Come my way

    Haar vriendje wist heel goed hoe Sara tevreden moest maken en houden. Het mooiste meisje van Zweinstein, he? Nou, daar deed ze het voor. Als hij dat maar vaak genoeg riep, dan zouden anderen dat vast ook gaan vinden en dat droeg alleen maar bij aan haar populariteit. "In één keer goed!" En dan mocht hij haar heus bijna op de mond kussen. Ze moest natuurlijk wel een beetje doen alsof ze klasse had en niet te makkelijk was. Dus een volle kus op de mond zat er nu niet in. Wél liet ze een arm om zijn middel liggen. En een beetje trots keek ze rond naar de andere leerlingen. Ayden was een van de populairste jongens van haar afdeling en misschien wel van de school. En het was de bedoeling dat iedereen wist dat hij dus van haar was. "Ja, heel lang. Veel te lang. Ik heb je gemist. De dagen duurden maar lang zonder jou.." Sara klapte natuurlijk enthousiast in haar handen bij Aydens spreuk. "Dat kan je echt zó goed." Aaide bij die woorden over zijn heup. "Accio?" Of werkte dat niet op mensen? Wel op kleine huisdieren, zoals padden. Dus misschien lukte dat bij dit manneke ook nog wel. "Maar misschien moeten we hem ook weer niet teveel helpen? Dan verpesten we de hele opdracht.... Je kan hem ook even op adem laten komen? En dan kan hij daarna weer verder spartelen?" Dat maakte het allemaal wel een stuk interessanter om naar te kijken in ieder geval.
  3. [1838/1839] Would you, could you, in the dark?

    Oktober 1838 - Zweinstein, leerlingenslaapkamer Huffelpuf. “He wasn't made of flesh and bone, or starlight. He was made of darkness.” [15+] Ze haatte hem. Haatte hem elke dag meer. Het was ooit leuk begonnen, maar na de zomer was het uit de hand gelopen. Bij elke deur, gang, hoek, was ze bang om hem tegen te komen en dat hij dan weer iets van haar wilde. Ze was Klassenoudste. Dus het was makkelijk een smoes te verzinnen om haar mee te nemen naar zijn kantoor. Veel zaken bespraken ze niet. Hij had zelfs liever dat ze helemaal niet sprak. Mocht niet met volle mond. En als het nou alleen daar bij was gebleven, maar haar lichaam was om te dienen. Ze walgde van zichzelf. Elke dag meer. Van haar monster in bed.
  4. [1838/1839]Openingsfeest: Come my way

    Iets minder verantwoordelijk stond Sara ook te kijken naar de nieuwe sjaarsjes. Ze humde, was tot nu toe wat weinig onder de indruk, moest ze eerlijk toegeven, en ze baande zich een weg naar Ayden. Ze had hem gemist de afgelopen zomer. Ze schudde even haar hoofd, een beetje grinnikend om zijn aandoenlijke gehups en geklap aan de kant. Natuurlijk wilde zij ook wel dat haar afdeling er het beste vanaf bracht met het klimmen en klauteren. Maar dat kon je ook doen door het de andere afdelingen moeilijker te maken. Dat was vast een stuk effectiever. Sara sloeg haar armen, van achter, om Aydens middel en drukte een kus in zijn hals. 'Rara, wie ben ik..." En nu had hij het beter in één keer goed, hè... "En ze kunnen vast zwemmen..." En zo niet... "Anders dan geven we ze toch allemaal een drijf of zweefspreuk" Ha, vooral dat laatste was grappig, stel dat ze dan uit ongemak rondjes gingen draaien in de lucht en dan plons, hun hoofd ook steeds zo door het water. Maar het klonk natuurlijk wel als een hele lieve suggestie. Sara vond het fijn als Ayden haar zag als een soort kleine engel. Daar ging hij namelijk altijd zo lief van kijken en dan stond ze op een voetstuk en dan deed hij alles voor haar. Zo werkte dat.
  5. [1838/1839] I remember all the time

    Wat deze jongen verder allemaal brabbelde was een groot mysterie. Kwa? Of iets wat daar op leek? Het klonk behoorlijk onaardig. Het was dat hij van haar eigen afdeling was, want anders had ze hem nu gewoon punten van zijn afdeling ontnomen. Misschien moest ze zichzelf maar punten geven, omdat ze zo behulpzaam was geweest tegen zo'n onnozelaar. Dat kon natuurlijk weer niet. Ha! Ze kon hem wel punten geven... Mm... "Vijf punten voor Huffelpuf, omdat je...eh... Al drie woorden in het Engels kan!" Zo, dat was makkelijk scoren. Op deze manier ging haar afdeling dit jaar echt wel de cup halen. En dat hadden ze dan aan haar te danken. Zie, iedereen zou zo blij zijn dat Sara dit jaar tot Klassenoudste was verkozen! De jongen maakte een buiging. Dat betekende nu dat het klaar was. Eindelijk. Hij had toch hopelijk niet haar hulp nodig met het eten zelf. "Ja? Red je het zo weer verder?" Vroeg ze nog maar eens, terwijl ze heel langzaam sprak en wat luider, zodat hij haar maar goed zou verstaan. "Nou, tot ziens!"Of niet. "Eet smakelijk..." Ze wist dat laatste zelfs een tikje spottend te laten eten. "We hebben geen rauw vlees of olifant om te eten," zei ze, met een gemenig lachje. "Dus ik hoop dat je iets vindt dat je lekker vindt... Nou dag hoor!" Ze draaide zich van hem af en liep zelf ook naar de Grote Zaal. "En val de volgende keer iemand anders lastig," mompelde ze nog, hoofdschuddend. Echt he.. [Sara out!]
  6. [1838/1839] I remember all the time

    "Een trap," verbeterde Sara hem. Een la? Hoe kwam hij daar nu weer op. Ze schudde haar hoofd. Waarom had deze jongen in voorbereiding op zijn komst naar Zweinstein de taal niet een beetje geleerd? Dat was echt niet zo moeilijk, hoor. "En we moeten inderdaad die kant op." Ze merkte dat ze steeds meer tegen hem ging praten alsof hij vier was in plaats van minstens elf jaar oud. Ze ging hem weer voor de trap af. "Dus Sahara, waar kom je vandaan?" Ha, zijn naam leek nog best een beetje op de hare; een meisjesnaam dus. Ze bekeek de jongen nog maar eens goed en vroeg zich af of het eigenlijk een jongen of een meisje was. Nou, ze gokte toch op een jongen, maar ze moest wel toegeven dat deze persoon er heel anders uitzag dan ze gewend was. Daarom was feitelijk alles mogelijk. "Kijk, vanaf hier is het dus heel makkelijk. We zijn de trap op en dan ga je deze gang door, twee keer links. Dan nog een keer rechts en tada... Je bent in de grote hal. En drie keer raden wel deur je dan moet hebben naar de Grote Zaal?" Die waar iedereen nu doorheen aan het sjokken was, op de vroege ochtend... Je zou zeggen dat deze gok niet mis kon gaan.
  7. Friends & co

    Ik heb @Jude Foulkes-Davenport in jaar 6 van Ravenklauw En @Maia de Liedekerken in jaar 5 van Ravenklauw. Ook nog Sara Saint in jaar 7 van Huffelpuf (tagsysteem kapt ermee...dan post ik dit maar met dat personage xD)
  8. [1838/1839] I remember all the time

    Waar had deze jongen het over? Nou, met die gebaren begon het haar wel een beetje te dagen. Hij wilde iets eten. Gokte ze, maar wat bedoelde hij dan met 'pijn', 'oef'. Ah! Soep! Kijk, dat begreep ze wel. Hij wilde soep eten en waar had hij haar dan voor nodig? "Dat vind je beneden in de Grote Zaal..." Duh... "Of eigenlijk is het boven, want we zijn nu in de kelder." Ze zuchtte diep en voelde zich heel erg ongelukkig met dat zij hiermee werd lastig gevallen. Nou had hij al een kleurtje, maar waarom moest hij nou ook weer haar minst favoriete taal spreken. Frans. Jakkes. "Je praat echt een hele hoop onzin," mopperde ze verder. "Daar moet je hard aan werken hoor, want echt niemand begrijpt je zo en je accent laat mijn nekharen overeind staan. Je bent ook nog eens zo lelijk..." Wat? Kon ze best zeggen. Hij verstond haar toch niet. Sara zuchtte nog maar eens, demonstratief en sloeg haar armen over elkaar. "Nou, vooruit... Ik laat het je wel zien. Voor deze ene keer. Ik hoop dat je dan niet zó dom bent, dat ik je elke keer moet helpen..." Toen zij eerstejaars was, had men haar vaker dan eens de weg moeten wijzen, maar dat was nu natuurlijk helemaal niet meer relevant. "Hoe heet je überhaupt. Je bent wel echt heel onbeleefd dat je je niet eens hebt voorgesteld." Natuurlijk zou ze elk klein foutje uitvergroten. "Ik ben Sara Saint. Zie, ik heb wel manieren, ondanks alles wat jij zo onbeleefd aanpakt," sprak ze verder. "Nou goh, wat denk je nu? Moeten we de trap op of verder de duisternis is?" Het was echt heel makkelijk hoor; de weg vinden op Zweinstein.
  9. [1838/1839] I remember all the time

    [OOC: enige racistische gedachten] Bij Merlijn. Wat was dit? Waarom sprak hij haar aan? Hij was klein en zwart en... onverstaanbaar... Waarom had zij dit nu weer? Kon die nieuwe bediende, wie hij ook was, niet iemand anders lastig vallen? Nou goed, het had een uniform aan, dus het was een leerling en geen personeel, maar ze wilde nog steeds echt niet met hem geassocieerd worden, hoor! Ze keek om zich heen en het begon ook al wat aandacht van de andere leerlingen te trekken. Sara sloeg haar armen over elkaar en bekeek de jongen nog maar eens van top tot teen. Hij had het helaas toch echt tegen haar, want hij bleef haar met grote bruine ogen veel te verwachtingsvol aankijken. Wat moest ze hiermee? Pfff. Het enige wat ze had verstaan was 'mademoiselle' en de rest... dat had evengoed Mandarijn of Pekinees kunnen wezen. "Waar wat?" Vroeg ze een beetje bits. "De manege is buiten. BUI- TEN." Want als iemand je niet verstond, dan was harder gaan praten altijd de oplossing, niet waar? Ze gebaarde ook met haar hand uit het raam. "Daar...." Het was niet echt een manege, want het had niet eens echt paarden die de dreuzels ook gebruikten, maar dat snapte deze jongen vast niet. Zo slim zag hij er namelijk helemaal niet uit.
  10. KO's gezocht: editie 1838/1839

    Naam: Sara Saint Leeftijd: 17 Waarom wil je KO worden? Om populair te worden Om Huffelpuf op de kaart te zetten en de reputatie te verbeteren Denk snel! Geef je beste openingszin op of een horde Dicksons komt met je worstelen: Men zegt dat kussen de taal van de liefde is. Zin in een kleine conversatie? Wat is je geheime talent? De taal van de liefde Wat is de beste manier om onrecht uit de wereld te werken? Publiekelijk bekend maken wat mensen hebben misdaan. Wat is de beste manier om je familie te irriteren? Hun tekortkomingen in hun gezicht wrijven. Wat is jouw plan om de alcoholvoorraad van Huffelpuf terug te stelen van ons oud-afdelingshoofd? Zeggen dat je haar ex net in Zweinsveld hebt zien rondlopen.
  11. [1837/1838] Eindfeest

    Natuurlijk geloofde Sara Agatha niet, want of ze nu wel of niet zwanger was, ontkennen zou ze het toch. Logisch... Want het was niet echt iets om trots op te zijn. Ze keek wat overdreven medelijdend naar het meisje en klakte met haar tong. "De vader wil zeker niets meer met je te maken hebben he.." Ach wat sneu, maar wel verdiend... "Werken om niet afhankelijk te zijn?". Ze lachte weer honend. "Juist ja... Om alleen jezelf te onderhouden, zeker?" Serieus, Agatha? Je moest je verhaal toch wel iets beter op orde hebben. Dit geloofde toch niemand? Zwerkbal? Assistente van de eigenaar? "Pfah, leugens..." Hoewel... Bij een zwerkbalteam werkte veel mannen en die hadden vast 'een assistente' nodig. Ze grinnikte. "Ah, ik snap het al... Typisch." Met haar eigen staf verwijderde Sara de vlek uit haar gewaad. Het was niet helemaal brandschoon, maar genoeg om niet voor gek te lopen op het feest. "Ik hoop dat je heel ongelukkig wordt in je leven!" En daarna liep ze weg, op zoek naar Ayden, want door die stomme Agatha had ze haar vriendje nog steeds niet gevonden.
  12. [1837/1838] Eindfeest

    Oh, nu deed Sara opeens vies… Het meisje trok een wenkbrauw op en keek Agatha een tikkeltje spottend aan. “Dat komt voor, hoor… En jij leek me er wel het type voor…” Ze glimlachte wat vals. “Je leek me nou niet echt héél kieskeurig.” Ja, Agatha deed vast alles voor ieder brokje aandacht mogelijk. “Om te werken?” Alsof Sara dat zou geloven. “Waarom zou je dat nou weer doen? Je zit toch onder de pannen bij die rijke familie?” En als het niet nodig was, waarom zou je dan in Merlijns naam gaan werken? Dan ging je het jezelf alleen maar moeilijker maken. “En wat voor baantje heb je dan?” Ze lachte hol. “Dame van plezier zeker?” Was op zich wel ene verbetering, want dan kon ze tenminste geld voor die hobby van haar vragen. “Echt niet dat ik jou mij laat bespreuken! Straks verklein je m’n borsten…” Sara greep meteen ook naar de staf in haar zak. “Waag het… En ik maak je af.”
  13. [1837/1838] Eindfeest

    Natuurlijk dacht Sara wel dat Agatha het expres deed, want het was Agatha en sinds Sara een hetze tegen haar was begonnen, was het niet zo heel vreemd dat het meisje -een beetje laat- met een tegenactie was begonnen. Ging ze niet van school? "Laf hoor... Dit nog even je laatste dag op Zweinstein doen en dan straks hard wegrennen." Ze keek het meisje kwaad aan. "Maar geen zorgen, vanaf hier kan ik je leven nog steeds kapot maken..." Een briefje was snel naar de L&L geschreven. Of naar de H&H als ze een wat beter onderbouwd verhaal had. "Je bent zeker zwanger?", lacht Sara. "Dat je daarom met school stopt?" Had ze nou echt gedacht dat de afdeling het niet ter oren zou komen; er moest weer een nieuwe KO komen het nieuwe schooljaar. Natuurlijk wisten ze er dan van. Misschien zou Sara wel haar stokje overnemen. Dat was pas zoete wraak. "Geen wonder dat je familie je in de steek heeft gelaten..." Wat de precieze reden was dat Agatha in het Zomerhuis van de Silvershores verbleef, wist Sara natuurlijk niet, maar roddels gingen snel en de wildste verhalen deden de ronde, maar het meest voorkomend was natuurlijk dat de dreuzelfamilie te dom en te arm was om nog voor haar te kunnen zorgen. "Ze hebben je precies op tijd opgegeven..." "En welke jongen was het?" Ze keek triomfantelijk rond. "Zeker een Dickson..." Want die waren niet zo moeilijk te verleiden, wist ze zelf uit ervaring met Hawk... "Of nee... een meisje als jij... Dat was zeker met een huiself." Iew.
  14. [1837/1837] Sugar will leave a lover's kiss on your lips.

    “Never love anyone who treats you like you're ordinary.” Sara hield vooral van zichzelf. En van het krijgen van aandacht. Ze hield van populair zijn en van status hebben. Ze hield van hoe anderen keken als ze aan Aydens arm liep. Ze hield ervan als anderen jaloers op haar waren. Sara vond het machtig als ze anderen kon vernederen en naar beneden kon trappen. Het was alsof een droom uitkwam wanneer duidelijk werd dat meer en meer mensen bevriend met haar wilden zijn. Liefde was iets wat je kon gebruiken om te krijgen wat je wilde. En het was nooit genoeg.
  15. [1837/1838] Hate Date

    Het zou echt nog heel erg lang duren voordat Sara haar excuses aan zou bieden. Serieus? Alsof ze dat zou doen nu Agatha haar nog een week nablijven had opgelegd. Ja ja, om haar zonden te overdenken. "Gosh, je lijkt wel een van mijn kerkelijke ouders..." Ze trok een afkeurend gezicht. "Typisch... Hoe zedelijker je je voordoet, hoe meer ik ervan overtuigd bent dat je vies en smerig meisje bent." Ze lachte wat honend. "Ga maar douchen, meis, maar schoon wordt jij toch nooit meer." En dat zei ze inderdaad op een toon dat de tafeltjes om hen heen Sara's woorden ook konden horen. "Trouwens, ik vermoed dat een andere Klassenoudste je straf wel weer zal terugdraaien." Ze lachte. "En je weet toch niet wie... want je interesseert je niet in iemand anders dan jezelf. Nou daaaag!" Sara draaide zich op haar hielen om, en met geheven kin en toch wel een beetje een voldaan gevoel, paradeerde ze de grote zaal uit. [OOC: Sara uitgeschreven :)]
×