Jump to content

Gideon Kingston

Dit is Geen Partij
  • Content count

    87
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Gideon Kingston last won the day on April 18 2018

Gideon Kingston had the most liked content!

About Gideon Kingston

  • Rank
    We will walk away from empty gold

Profile Fields

Recent Profile Visitors

365 profile views
  1. [1838/1839] The two of us are just young gods

    9 november avond buiten het theater Hij had geen idee waarom hij dit deed. Hij had een verloofde, een zwangere verloofde. Hij had een vriendinnetje wat hem alles gaf wat hij miste in deze verloofde. HIj had dit niet nodig en hij had er bovendien geen geld voor. Maar dat laatste was het juist. Hij had hier geen geld voor, vond dat oneerlijk, vond dat er een soort drempel was, dat hij nooit echt erbij zou horen tot hij seks had gehad met veel te dure prostituees. Dus had hij iemand ingehuurd om die veel te dure prostituee te bestelen, dat was goedkoper dan haar betalen. En dan na zijn heldendaad kwam de rest vanzelf toch. “Hey!”, riep hij verontwaardigd terwijl hij zijn toverstok trok om een vloek op de man af te sturen die precies deed wat hij net gevraagd had te doen. “Hoe durf je zomaar vrouwen te bestelen!”, en met veel dramatiek rende hij naar het showspel toe zodat hij de man nog eens kon vervloeken en dat het meisje zich daarna in zijn armen zou werpen.
  2. Hij had het niet perse ontweken, al zat hij niet een twee drie te wachten op een huwelijk, maar er gewoon niet over gedacht. Vroeger was hij er altijd vanuit gegaan dat hij nooit zou trouwen, hij dan namelijk alsnog toestemming hebben moeten vragen aan zijn grootouders (al waren ze hem liever kwijt dan rijk) en wilde niemand het aan doen om door zijn grootouders gekeurd te moeten worden. Toen had hij even romantische dromen gehad over hoe hij weg zou rennen met zijn ware liefde, zijn moeder had het immers ook gedaan, en een gelukkig leven op zou bouwen. Ergens ver weg waar niemand hen vinden kon. Maar nu was hij weg uit de hel die zijn jeugd was geweest, hij en Wren waren samen en in hun kringen was (volgens hem) een bastaard niet echt een probleem. Het was ook niet alsof ze beiden nou echt geld hadden dus .. hij had gewoon niet gedacht dat een huwelijk nog nodig zou zijn. Praktisch gezien. Maar voor Wren was dat kennelijk wel een probleem. Duidelijk. “We kunnen wel trouwen”, hij glimlachte zwakjes, “maar ik heb niet het geld om je een droombruiloft te geven dus als je dat verwacht…” Dan zou hij zich eeuwig schuldig voelen en haar dat eeuwig kwalijk nemen.
  3. [1838/1839] Its trash-can not trash-can-not

    Het duurste, hij had daar nog nooit echt over gedacht. Hij stal meestal omdat hij iets wilde, het niet kon betalen en vond dat hij er toch recht op had. In elk geval niet minder recht dan mensen die het wel konden betalen, misschien zelfs meer omdat de wereld gewoon niet eerlijk voor hem was. Maar hij wilde nu wel een goed antwoord geven, wilde indruk maken. (En wilde gaan bijhouden wat de prijzen waren van de dingen die hij stal zodat hij steeds een stapje verder kon) “Ik heb ooit een tijdje op een vliegend schip gewerkt. En soms kwamen daar hele rijke mensen en nouja”, hij grijnsde even, “ik heb wel eens een hoop geld gepakt, ze hebben het vaak toch niet door of denken dat het al op is.”, hij schudde ze hoofd, “maar met spullen.. Ik pak meestal wat ik nodig heb en hoewel dat nog niet te betalen is is het minder spectaculair”. Hij wilde niet dat het gesprek nu zou stoppen. Wilde niet dat ze nu uit des-interesse weg zou gaan. Had eindelijk iemand om mee te praten die het begreep “Ik wil je wel laten zien hoe het moet als je dan wel durft”, bood hij vriendelijk (klein beetje hoopvol) aan.
  4. Nee. Het simpele antwoord was nee. Hij was niet blij. Maar Wren was zwanger, hij gaf om Wren, hield misschien wel van haar, (Maar dat bedenken was weer eng op een ander level. Want alles waar je van hield dat was alles wat je kwijt kon raken). HIj kon niet gewoon nee zeggen, daar had ze niks aan. En hoewel hij niet blij was wilde hij er wel voor haar zijn. Dat was gewoon verantwoordelijkheid nemen, op de momenten dat hij niet dronken was van alcohol of van woede had Gideon een aardig plichtsgevoel. Zo nu ook. “Ik vind het ook eng” , knikte hij en pakte voorzichtig haar hand vast. Hij wilde haar helpen, dichtbij zijn. Maar ergens ook niet want zijn kind zat in haar lijf en ineens voelde alles nog duizend keer kwetsbaarder. Voor zijn gevoel was zijn vriendinnetje ineens in porselein veranderd en Gideon wist dat hij goed was in dingen stuk maken, dus ergens durfde hij gewoon niet te dichtbij te komen. “Maar het komt wel goed toch. We redden het wel. Jij, ik.. wij” “Dus hoelang hebben we nog en hoe kunnen we zoveel mogelijk problemen voorkomen. Wat hebben we nog nodig, dat soort dingen”. Hij ging wat rechterop zitten. Dit was hij hij met problemen omging, door gewoon een plan te bedenken. Dit en ..nouja die fles drank op de keukenkast zag er goed uit maar daar wachtte hij wel mee tot Wren weg was.
  5. Hij haatte moeten wachten voor ze haar woorden gevonden had. HIj haatte zenuwachtig naar haar kijken, willen zien of hij kon lezen wat er was en zich vervolgens beseffen dat hij nog altijd analfabeet was als het op mensen lezen aankwam. HIj haatte, haatte dat toen ze het eindelijk had gezegd hij niet zeker wist of het beter was nu hij het wist. Het was beter geweest als het gewoon niet waar was. Als ze nu heel hard zou gaan lachen en zeggen dat het allemaal een grap was. Hij zou haar dat eigenlijk meteen vergeven, misschien zelfs mee-lachen, al was het maar van opluchting. Wren was in verwachting, hij werd vader, hij wist verdomme niet eens hoe het was om een vader te hebben. Hoe moest hij ooit weten hoe het was om er een te zijn. “Oh”, hij staarde even naar zijn bord op zoek naar woorden op terug te zeggen. “Ben je blij?”. Zolang ze over haar spraken hoefde hij niet na te denken wat hij hier van vond. Eng. Hij vond het vooral eng.
  6. [1838/1839] Its trash-can not trash-can-not

    Ja, ja hij had wel eens wat gestolen. Dat was niet iets waar hij mee te koop liep, als mensen wisten dat je dat deed dan waren ze oplettender en kon je het niet meer bij hen doen. Maar hij had al besloten dat hij niet van dit meisje wilde stelen. Ze zaten immers in hetzelfde schuitje en je stal nooit van je eigen tafel. Ook Gideon had moralen, nog een paar. Wat hij wel wilde was indruk maken, nog meer dan anders eigenlijk. Juist omdat hij zichzelf in haar kon herkennen was het belangrijk dat ze hem mocht of in elk geval goed over hem dacht. En daarom leek voor deze keer te koop lopen met zijn af-en-toe-dieven-praktijken hem een goed idee. “Jawel”, antwoordde hij casual. Alsof het niets was. Alsof het niet soms grandioos mis was gegaan, zoals die keer dat hij van zijn grootouders had willen stelen. Die mensen hadden toch meer dan genoeg. Maar ze hadden ook alles veel te snel door en het was kut geweest. “Niet heel vaak hoor, het voelt fijner om dingen te kunnen kopen”, hij glimlachte schaapachtig en wist niet of hij zich naar zichzelf of haar moest verantwoorden dat hij dat zo voelde. HIj liet het maar even hangen, als ze commentaar had dan was het antwoord een ja. “ Maar zo nu en dan van een winkel, soms wat zakkenrollen bij rijke mensen op school vroeger”. Was ook altijd leuk geweest, vaak genoeg hadden ze het niet eens door gehad en dat stak meer dan hij wilde toegeven. “Jij dan?", vroeg hij wat uitdagend.
  7. Het viel wel op dat dingen iets beter waren dan normaal. Niet dat het normaal gesproken slecht was, Gideon had niks te klagen met Wren in zijn leven en tenzij hij in een hele slechte bui was deed hij dat ook niet. Maar ze had haar best gedaan, en dat was te zien. En hij werd er zenuwachtig van want waarom? Was er iets speciaals, had hij ook iets moeten doen, had hij het nu verpest? Waarom vertelde ze hem het niet als er iets was wat hij moest doen. Waarom kon Wren alles goed doen en hij nooit. HIj had geen zin in ruzie, dus stelde hij al die vragen nog maar uit , hopelijk hoefde hij ze nooit te stellen, en ging zitten aan tafel. “Wat ziet het er mooi uit!”, grijnsde hij, hij drukte een kus op haar wang en gooide zijn jas over zijn stoel en pakte een broodje. Als hij at kon hij niets verkeerd zeggen. Ruzie of niet het eten was in elk geval goed.
  8. Ja hij vond het wel een beetje erg. Tuurlijk het was een opluchting, letterlijk om de broek die toch echt wel wat te strak al zat los te voelen komen. Maar hij had het zelf willen doen, dat had hij nog gezegd! En dat Wren het dan deed, omdat ze (waarschijnlijk??) dacht dat hij het niet kon, dat deed zijn ego een beetje pijn. Maar hij had geen zin in ruzie, geen echtte ruzie meer, daar was dit veel te fijn voor, daar was Wren zo naakt op bed veel te mooi voor, daar was hij ook veel te moe voor. Dus hij moest zijn frustratie maar op een andere manier kwijt. In haar als het even kon. “Wren”, zeurde hij een beetje geïrriteerd tegen haar huid aan, en veranderde even zijn tactiek. In plaats van kusjes over haar lichaam zette hij nu ietwat agressief een zuigzoen. Maar om te laten merken dat hij niet echt kwaad was duwde hij zichzelf vervolgens iets omhoog zodat hij zijn handen om haar polsen kon sluiten en zich bovenop haar plaatsen. “Heb je me niet gehoord? Of moet ik op andere manieren zorgen dat je die mooie handen van je netjes thuislaat tot ik iets anders zeg”, en hij grijnsde even uitdagend naar haar. Als ze echt zelf iets wilde doen dan.. eh vond hij dat ook wel goed. Hij kon opzich zijn ego opzij zetten om zijn sperma kwijt te kunnen, Maar liever niet.
  9. [1838/1839] Its trash-can not trash-can-not

    Er was iets aan de frustratie waarmee ze hem het uitlegde. Niet frustratie naar hem, gelukkig niet, maar naar het onderwerp. Het voelde goed ergens om eindelijk iemand te horen die begreep hoe de wereld in elkaar zat, die precies die woede leek te delen hij ook had. Gewoon alsof het goed was en hij zichzelf niet meer hoefde uit te leggen. Niet dat dit meisje dat wist, maar toch. Toch werd hij ergens een klein beetje gelukkiger als hij mensen tegenkwam die dezelfde hekel aan de wereld leken te hebben. “Dit is waarom arme mensen eigenlijk gewoon zouden moeten stelen”, niet dat ze dat niet al deden maar toch. “Zelfs al kun je deze week toevallig je boodschappen betalen dan zou je het niet eens moeten doen. Al die rijke mensen geven niet om ons dus waarom zouden we ze geld geven”, hij inhaleerde zijn sigaret nog eens diep en wierp een halve verontschuldigende blik vanwege zijn uitbarsting. Voor het geval dat ze het erg zou vinden. “Geld is het enige waar ze om geven, dan raak je ze waar het pijn doet”
  10. CW: Seksuele getinte ect “As you wish”, hij grijnsde even en ging ietwat onhandig, zo recht kon hij ook niet staan op zoek naar dat drankje in een van de ladekasten. Voor iemand die een paar van dat soort drankjes casual rond had liggen was hij erg slecht in ze vinden wanneer hij ze nodig had. “Oh” , hij moest zich toch even vastgrijpen aan het uiteinde van de kast, maar dat was ook omdat Wren er gewoon heel mooi uitzag met minder kleren aan, en hij even vergeten wad dat hij dat ging zien toen hij zich weer omdraaide nadat de missie om drankjes te vinden geslaagd was. Deels was het ook nog de alcohol, maar daar zouden ze het niet meer over hebben. “Wacht ik wilde rest doen”, grinnikte hij terwijl hij zich naar het bed bewoog en wren zachtjes ietwat in het matras duwde zodat hij haar kon helpen met de laatste knoopjes. Hij deed echt zijn best en hij had ze zelfs niet stuk gemaakt zelfs al duurde het veel te lang als je het hem vroeg. “Dit is beter”, hij kuste haar toen hij haar ontdaan had van nog wat kleren (ondergoed nog niet maar dat kwam wel. Het duurde allemaal zo laaaaaaang), gooide deze op de grond en liet zijn lippen steeds wat verder naar beneden dwalen terwijl hij met een hand onhandig probeerde zijn eigen riem en broek los te maken.
  11. “Ik zal het niet meer doen”mompelde hij een beetje terwijl hij zich tegen haar huid aandrukte. Hij wilde alles doen, haar elke belofte geven die ze wilde horen. Hij ging ze toch wel weer breken, dat was hoe hij was. Hij was gemaakt van verbroken beloftes en teleurstellingen, had daar ook recht op vond hij zelf, want de wereld had hem immers ook nooit iets anders gegeven. Maar dat was voor later, voor de volgende fout, voor de volgende ruzie, vandaag, vanavond, nu, wilde hij Wren alles geven wat ze wilde horen. Wilde hij haar laten geloven dat hij haar de wereld en nog meer kon geven. Want hoe ze ontspande in zijn armen en hem vergaf, dat voelde als meer opluchting dan hij ooit hardop zou zeggen. Hij wilde haar soms niet in zijn leven, vanwege allemaal redenen die niks met haar te maken hadden Maar hij wilde haar vooral niet kwijt. “Hmm”, hij glimlachte even gelukzalig toen ze hem in zijn hals kuste en haalde even zijn hand door haar haren waarna hij haar hoofd iets omhoog trok zodat hij haar aan kon kijken. Verstevigde zijn grip op haar geheel zodat hij haar zo als het nodig was snel kon optillen. “Zullen we naar boven”, hij drukte even een kus op haar voorhoofd, “ik heb boven nog wel een drankje liggen dat die geur weghaalt en misschien wil je me dan nog wel wat langer en meer kussen”
  12. [1838/1839] Its trash-can not trash-can-not

    Nou dat vond hij dus best wel interessant. Gideon was nooit een lezer geweest, had altijd het gevoel dat elke seconde die hij met leren doorbracht er een was die hij beter voor iets anders had kunnen gebruiken. Want de hele wereld was toch niet voor mensen zoals hem gemaakt dus erover leren zou alleen maar nutteloos zijn. Hij wilde iets anders, iets beters. (Maar aan de andere kant wilde hij dan wel weer de beste resultaten halen op school, want in een wereld die niet voor jou gemaakt was moest je zorgen dat je opviel zodat mensen de wereld een klein beetje meer voor jou wilden laten zijn. Examentijd was leuk geweest! Totaal geen bron voor existentiële crises ) Blij dat hij daar vanaf was. Maar boeken zoals deze, boeken die de wereld blootlegden in alle dingen die lelijk en oneerlijk waren, daar had hij wel interesse in. Al was het maar dat het fijn was om een keer iets te lezen wat wel voor jou geschreven leek te zijn. “Eerlijk, en dit verpest vast mijn stoere vreemdeling in een steeg imago, maar dat klinkt best wel interessant. Kan je wat meer vertellen, als je wilt natuurlijk, ik heb me nooit kunnen concentreren op boeken maar de informatie.. nou het is gewoon waar wat dat boek zegt als ik het zo hoor dus ”, en hij schopte even een stuk afval tegen een stenen muur. Alleen over alle oneerlijkheden denken maakte hem al gefrustreerd.
  13. Het speet hem echt, het had hem ergens al gespeten vanaf het moment dat hij de deur dicht gooide. Eerder misschien zelfs, misschien speet het hem gewoon dat Wren in deze situatie zat, dat ze met hem en zijn schulden, alles wat dat weer meebracht zat. Het speet hem dat ze ooit verliefd op hem geworden was, dat hij ooit op haar verliefd geworden was. Want uiteindelijk zouden ze elkaar alleen maar in de weg staan, hij zou nooit groots en rijk en belangrijk genoeg kunnen worden om te kunnen zorgen dat hij haar verdiende, niet zolang zij er was. Want ze maakte dat hij spijt hat, dat hij soms misschien de betere persoon wilde zijn. En compassie en ambitie hielden elkaar nou eenmaal tegen. En zij zou juist daardoor nooit echt samen kunnen zijn met de persoon die hij zou zijn als hij daadwerkelijk de beste versie van zichzelf was. Uiteindelijk verloren ze het allemaal. Maar bier, wijn, dingen zoals dat zorgden gewoon dat hij het wat eerder durfde toe te geven. Met woorden en niet met acties. Maar hij ging het niet allemaal zeggen, ging niet alles zeggen wat hem speet. Want hoe verrot alles stiekem ook was momenteel was hij wel gewoon gelukkig, een soort van, want hier met haar zijn, en zij die er was, dat was beter dan iets anders. Dus het speet hem gewoon en daar hield hij het op. “Je praat met mij, Gideon Kingston”, hij grijnsde nog even vaagjes, “En ik heb spijt Wren voor alles gewoon, en ik hou van je, en ik hou meer van je dan ik zou kunnen drinken”, dan hoefde hij ook niet te zeggen hoeveel hij precies gedronken had. Hij wilde gewoon even dat het simpel was nu, want alles was normaal al moeilijk genoeg. Onhandig sloeg hij een arm om haar heen om haar vooral zo dichtbij mogelijk te houden. “Vergeef me, asjeblieft”?
  14. [1838/1839] Its trash-can not trash-can-not

    “Nee ligt thuis”, mompelde hij even kort en maakte een wegwerp gebaar richting de uitgang van de steeg om thuis aan te wijzen. Niet dat dit meisje zou weten waar Wrens huis in Zweinsveld lag, het was meer een reflex dan iets anders. Hij viste een tweede sigaret uit zijn pakje, liever had hij niet gedeeld want hij had er niet veel meer. Maar aan de andere kant hoorde dat er een beetje bij als je iemand om vuur vroeg, hoorde het sowieso een beetje bij rokerscultuur dat je minstens een keer per dag moest delen, dus hij nam het maar voor lief. “Thanks”, hij boog zich wat voorover om de peuk tussen zijn lippen aan te steken aan haar toverstok en stak vervolgens de tweede sigaret naar haar uit. Een verlichtende zucht ontsnapte toen hij de nicotine eindelijk kon inademen hij voelde zich iets meer ontspannen toen hij tegen de vuilnisbak waar het meisje op zat aan leunde. Gek wat dat spul met je mentale staat kon doen. “Wat lees je eigenlijk”
  15. Hij wilde dit, hij wilde dat ze hem met rust liet op dit vlak, dat ze hem nu liet gaan zodat hij iets, iets kon verzinnen om uit de schulden te komen. Hij wilde het allemaal alleen doen maar het moment dat ze losliet voelde het alsof hij alsnog verloren had. Ze hield van hem, hij ook van haar maar hij kreeg het niet over zijn lippen om te antwoorden. In elk geval niet tot hij kwaad de duur achter zich dicht had gesmeten en de zachte ‘ik ook van jou’ die hij tussen neus en lippen door mompelde geen ander publiek had dan de kille buitenlucht. Anderhalf Cognac, Acht Bier, een paar uur en een hoop zelfmedelijn later had hij zijn woorden weer terug gevonden. En verbazingwekkend genoeg ook de weg naar huis. “Wren”, riep hij toen hij een klein beetje wankel, maar nog wel stabiel genoeg om niet om te vallen, het huis binnenwandelde. “Wren het spijt me, het spijt me”, hij zag haar op de bank zitten en ging er voorzichtig naast zitten. Heel even sprak hij niet veel, streelde gewoon met zijn hand door haar haren al was het maar om te weten dat ze er nog was. Toen leunde hij naar voren om haar te kussen, in hoop dat ze ook terug zou kussen, “je hebt gelijk, je wilde gewoon helpen, je hebt gelijk en het spijt me. Ik hou van je, ik hou van je”, mompelde hij toen zijn gezicht vlakbij dat van haar was.
×