Jump to content

Liam Haysward

New Elites
  • Content count

    156
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Liam Haysward last won the day on August 27

Liam Haysward had the most liked content!

About Liam Haysward

  • Birthday April 15

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

463 profile views
  1. En toen was zijn onderbroek ook verdwenen. Zo bijdehand was ze dus wel. Hij had ergens verwacht dat ze misschien als een hertje in het licht van lumos zou kijken en niet meer zou weten wat ze moest doen. Hij had gevreesd dat ze zo was dichtgeklapt dat het helemaal niets meer was geworden. En dan niet vanwege hem. Nee. Want natuurlijk wilde ze hem. Het kon echter natuurlijk wel zo zijn dat ze zo onder de indruk was, dat ze gewoon haast verlamd was. Zeker omdat ze nog een maagd was. Zijn vrouw was helemaal puur en helemaal voor hem. Hij zou haar nog alles moeten leren. Ze bofte maar dat hij al ervaring had en ze bofte ook maar dat er zo nu en dan een nichtje was om zijn verlangens te blussen, zodat hij nu redelijk geduld had om voor haar de tijd te nemen. Toch was dat niet zoveel nodig als dat hij had verwacht. Evita leek immers duidelijk naar hem te verlangen en hoewel ze onervaren was, was ze niet schuw. Ze liet haar handen gaan en verkennen. Liam glimlachte en deed hetzelfde bij haar. Hij spiegelde bij haar, waar zij haar hand liet gaan. Haar hand had zijn weg gevonden naar tussen zijn benen en dus deed hij hetzelfde. Hij streelde zachtjes, speelde met de haartjes die hij daar tegenkwam en met draaiende begingen gingen zijn vingers steeds meer naar het centrum van haar kruis. Hij glimlachte en beet hongerig in haar oorlel. De man draaide zich wat meer bovenop haar, toen hij na enige tijd vond dat het gefriemel aan elkaar wel weer lang genoeg had geduurd. "Laten we ons huwelijk officieel maken...", zei hij met een halve grijns. En voordat hij zijn zin had uitgesproken, zorgde Liam ervoor dat hij zich bij Evita naar binnen drukte en hij zo het huwelijk officieel consumeerde... zoals zijn recht was... Al leek Evita het hem ook maar al te graag te willen geven.
  2. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Isabelle was namelijk bij Liam in bed gekropen. De man was gisteravond naar bed gegaan, kwaad, hij had een hele tijd gedoucht en daarna had hij nog een dubbele whisky genomen om te kalmeren. Uiteindelijk was hij wel in bed gaan liggen en moe door alle schrik en emotie van de dag, gecombineerd met voldoende alcohol, was hij uiteindelijk in een diepe slaap gevallen. Liam had helemaal niet gemerkt dat er een peuter zijn kamer binnen was gewandeld, noch dat ze in zijn bed was gekropen, noch dat Isabelle nu als een soort klein katje tegen hem aan gekruld lag. Liam geeuwde en wreef in zijn ogen, ergens in de ochtend, omdat hij het koud had. Tocht kietelde zijn schouder en hals en hij draaide met een brom zijn wat verstijfde spieren...of dat was hij van plan, want dat ging niet, want iets -of iemand- blokkeerde die beweging. De man knipperde even en zag toen tot zijn verbazing dat er iemand in zijn bed lag. Het was geen scharrel en het was niet Evita. De lezer heeft het natuurlijk allang geraden, maar voor Liam kwam het op dat moment nogal als een schok dat Isabelle bij hem in bed was gekropen. Ze lag te slapen zelfs; heel tevreden en heel vredig. Het voelde weer precies zo als toen ze bij hem op schoot lag... Liam durfde niet te bewegen. Hij knipte in zijn vinger voor de huiself, die hij er vervolgens op uitstuurde om Evita te gaan halen. En dat deed de elf. Die maakte voor Evita een keurige diepe buiging, totdat zijn neus bijna de grond raakte en vroeg toen op zijn allerbeleefst of Evita de meester misschien wilde vergezellen in zijn slaapkamer en dat dit verzoek enige urgentie had. Verder zei de elf er niet zo heel erg veel over en vroeg nog wel beleefd of hij nog iets voor zijn meesteres kon betekenen.
  3. [1837/1838] The future is filled with good fortune

    Een beetje chagrijnig sjokte Liam achter Evita aan. Het was haar damesclubje, haar idee, haar activiteit en dit keer mocht aanhang mee en dus was Liam soort van verplicht om mee te gaan naar dit evenement. Het was verschrikkelijk; overal kleedjes met franjes, glazen bollen, oud heksjes met spinnenrag haar en de geur van wierook en sandelhout kriebelde in zijn neus. Hij had zijn handen in zijn zakken gestoken en bromde. "Moet dit echt? Je hebt mij toch niet nodig om je hier gekke verhaaltjes in je hoofd te laten praten." Hij wist wel dat ze het er twee maanden geleden ook over gehad, met Isabelle, maar blijkbaar was ze dus serieus geweest. "Alsof die demente kraaien iets kunnen vertellen over wat ik ruim vier jaar geleden heb gedaan. Ze weten waarschijnlijk niet eens welke gemalen maaltijd ze gisteren in hun tandeloze mond hebben weggeslobberd." En nu zag hij dat plaatje voor zich. Yuck. Liam keek om zich heen en wees naar een leeg tafeltje. "Nou, daar maar een kaartje laten leggen?" Of een hand laten lezen, of ene bol laten turen, of... wat ze dan ook deden. "Weet je al wat je gaat vragen?" Ze waren getrouwd en Isabella bleef bij hen... Dus dat kon toch echt niet de meest interessante vraag zijn, die ze te stellen had. "Vraag beter of je eerste kind een zoon wordt." Daar hadden ze dan veel meer aan. Dan wisten ze tenminste of ze meteen klaar waren.
  4. Het was niet meer dan logisch dat Evita maar al te graag aan hem zat, dat ze begerig was en dat ze niet kon wachten om met hem naakt tussen de dekens te liggen Ze was nog steeds wel een maagdje, maar oh, wat wilde ze graag. Uiteraard kwam dat door zijn aantrekkelijkheid. Hij grijnsde een beetje en liet haar strelingen en gemasseer zich welgevallen. Dit was een stuk leuker dan het bed delen met Julienne, want die was elke keer zo diep onder de indruk, en zo bang iets fout te doen en hem niet te behagen, dat ze vrij weinig inbreng had in de vrijpartij, maar Evita ontdekte graag zelf. Het verbaasde hem niet dat deze Spaanse wel zo brutaal durfde te zijn. Het was een interessante afwisseling. Tevreden keek Liam hoe het lijfje steeds losser kwam. Hij streelde met zijn vingers over haar borst, nam haar tepel tussen duim en wijsvinger, kneep zachtjes, toen ze de kamer plots versierde met kleffe lichtjes en versiering. Hij keek haar met een half lachje aan. "Je houdt van romantiek?" Serieus? Eigenlijk zou het hem niet moeten verbazen, want ze had ook al steeds zoveel aandacht gewild. Liam lachte Evita zachtjes uit -niet eens heel gemeen bedoeld- toen ze schrok van zijn erectie. "Je zou trots moeten zijn, poes. Je had me ook helemaal niets kunnen doen..." De man trok haar weer naar zich toe en kuste haar hongerig, liet zijn handen verder verkennend over en langs haar borsten en daarna naar haar heupen, die een mooie ronding hadden en wat hem straks een lekker houvast zou geven. Ongeduldig pakte hij zijn staf en liet haar kleding Verdwijnen naar de vloer van haar eigen inloopkast. Het maakte hem niet uit dat ze vast wilde dat hij voorzichtiger was met haar trouwjurk. Hij wilde haar gewoon naakt zien, naakt aanraken, naakt bezitten.
  5. Castle in the Sky - Daycare

    @Liam Haysward brengt Isabelle (3,5jr oud) (of laat haar brengen) wanneer hij wedstrijden heeft, want izjn vrouw moet natuurlijk daarbij aanwezig zijn als fan. Bijoznderheden: ze is stom (alsin dat ze niet praat). Liam doneert per keer dat Isabelle komt een sikkel en verwacht dat zijn kind met topprioriteit wordt behandeld. (@Evita Magdalena Reyes, dat je dit ook weet :F)
  6. [1836/1837] We have different heartbeats

    "Oh, vijftig is nog niet bejaard nee..." Maar het scheelde niet heel veel. Liam kon zich niet voorstellen dat hij ooit vijftig zou zijn. Misschien was hij dan allang aan een zwerkbaltrauma overleden. Hij hoopte het ergens. Hij overleed liever op zijn veertigste, nog in het harnas, een jonge god en knap, dan met hangende theezakjes als binnen en wallen tot naast zijn neusvleugels. Ouderdom was lelijk. Beschuldigde Felicia hem er nu van dat hij saai en rigide was? Dat hij niet de juiste persoon was om een ijsje te eten? "Ik ben heus wel avontuurlijk", verdedigde hij zich en op het moment dat de woorden zijn lippen over waren, realiseerde Liam zich hoe knullig dat klonk; zorgde er niet perse voor dat hij een beter humeur kreeg, hoor. Snel trouwen. Ze wilde snel trouwen. Met hem? Blijkbaar? Mmh. "Dus je verwacht dat iemand meteen na de eerste date voor je op een knie gaat?" Was dat niet een beetje heel erg snel. "Of na de tweede?" Nu niet. Nee. Maar dan zou hij wel moeten bedenken of hij haar wilde vragen na een tweede date. Dat werd hem een beetje te intens hoor. Och, ze zou snel genoeg realiseren dat ze hem zou missen en dat ze dan ook die tweede en derde date met hem wilde zonder een ring om haar vinger. "Maar ik dacht dat je de komende jaren nog niet wilde trouwen? Maar als je trouwt, dan snel? Maar wat nou als je in de tussentijd de ware tegenkomt?" Liam dus.
  7. [Dec. 1837] Half a Haysward

    “Nee, dat zie ik niet zo voor me. Daarbij schijnen ze in China ook heel erg klein te zijn. Dus dan heb je een mannetje dat tot je navel komt. Ha.” Want zoiets had hij een keer in de ‘Lumos & Luminosity’ gelezen en alles wat in dat blad stond, was waar, natuurlijk. Behalve dat hij met zijn duim in de mond sliep en een knuffelbeer had met eigen bezem! Dat was NIET WAAR! Had je daar nog aan getwijfeld. Hij humde even en meende dat Evita nu ook wel inzag dat het beter was bij Liam te blijven. Dus maakte hij er verder geen woorden aan vuil. Verbouwereerd keek Liam naar Evita. “Zeg, schreeuw eens niet zo. Je lijkt wel een viswijf,” beet hij Evita toe. “Daarbij maak je haar nog meer van slag.” En dat er nu dus een overstuur huilend kind bij Evita op schoot zat, was dus mooi wel even haar eigen schuld. “En ik heb geen trek meer in een dessert. Misschien moest jij het ook eens laten staan.” Niet dat Evita (te) dik was, maar als je een vrouw wilde kwetsen, dan was haar gewicht de makkelijkste weg daartoe. Nou, nou, haar uitbarsting ging alleen nog maar verder. “Serpent? Hoe durf je?” siste hij haar toe, ironisch genoeg. “Je bent zelf een feeks. En een harpij. Een tuttebel en een hautain wicht!” Daar had ze het vast niet van terug. “En beter alleen dan samen in een kamer met jou…”, gromde hij met lage stem. “Je bent een ijskonijn dat bij geen enkele man in staat is een warm hart te krijgen. Het is nooit genoeg, je bent nooit tevreden. Je bent rijp voor opname in een gekkenhuis voor vrouwen.” Wat heus nog eens een optie zou zijn in de toekomst… Ze was van hem weggedraaid. En hij was niet van plan om meer dan die vier zinnen tegen haar rug te spreken. En dus beende hij kwaad de kamer uit, de huilende Isabelle bij Evita achterlatend.
  8. “Je bent echt nog een maagdje he,” zei Liam half tevreden, half spottend. Ergens was dat natuurlijk de bedoeling, heel prettig en heel fijn. Dat hij de eerste en enige was waar Evita zichzelf aan had gegeven, een soort ultiem huwelijkscadeau. Aan de andere kant was het ook maar lastig, want dat betekende dat hij haar dus alles moest gaan aanleren. Toch moest hij grinniken. “Wat je nu moet doen, he,” zei hij, een lachje in zijn stem, hij bracht zijn hoofd tot naast haar oor en fluisterde zwoel, “is het ontnuchteringsdrankje innemen.” Want hikken en met dubbele tong praten was nou niet echt optimaal voor zijn lustgevoelens. Zij was niet de enige die bewonderd wilde worden en wel de minimale vereiste aandacht wilde krijgen. Daarbij was zijn genot belangrijker dan het hare, niet waar? Hallo, vrouwen waren toch onverzadigbaar. Dus het was nooit genoeg. Dus je moest er dan maar net zin in hebben om een beetje extra moeite te doen. Vandaag wel hoor. Zelfs Liam wist dat een eerste keer én de huwelijksnacht (en dan zeker de combinatie) speciaal moest zijn. Hij kwam niet uit een ei. Het bestelde drankje arriveerde en Liam pakte het flesje van het nachtkastje en drukte het in haar hand. Hij ging haar niet voeren, dus het opdrinken moest ze toch echt zelf doen. Ondertussen kust Liam in haar hals en begon hij ondertussen de touwtjes van het lijfje wat losser te maken. “Overigens mag je me overal aanraken, maar wel met enig beleid, uiteraard.” Niet kietelen. Dat soort dingen. Het moest vanzelf spreken. Bij vrouwen wist je het echter nooit. De toevoeging dat ze niet mocht kietelen, zei hij overigens niet hardop. Je zou bij Evita natuurlijk net zien dat ze het dan juist expres ging doen. “Ik ga jou ook overal aanraken,” beloofde hij haar stellig. Overigens ging hij haar ook uitgebreid bekijken. Zouden Spaanse borsten heel anders zijn dan Engelse? Zou ze anders aanvoelen? Zou ze straks inderdaad spannend en vurig zijn in bed?
  9. [1837/1838] When the truth hunts you down

    Vond Julie champagne niet lekker? "Daar heeft ze niets over gezegd, toen ze bij mij was." Hij schonk zijn nichtje een duistere blik toe en schudde even met zijn hoofd. Het was echt hopeloos met haar smaak. Hij had misschien ergens de ijdele hoop gehad dat Julie, door in Liams aanwezigheid te zijn, wat smaak en gevoel voor stijl en klasse zou ontwikkelen, maar tot dusver leek er niets van die verwachting uit te komen. Hij klakte met zijn tong en nam daarna een slokje van de champagne. "Mm. Kan beter." Hij ging natuurlijk niet enthousiast zijn over de champagne van zijn tante. Zwijgend luisterde hij naar het gesprek tussen Julienne en haar moeder. Julie wist niet dat ze een geldprijs had gewonnen? Of dat de vrouw een bank had gekocht. Dat was toch... raar? "Julienne, moeten we langs een heler? Heb je last van geheugenproblemen?" Hij humde, nam nog een slokje en zette het glas champagne toen maar weg. "Je woont hier toch? Waarom moet je al die dingen dan vragen?" Niet dat hij het erg vond, want het waren wel dingen die Liam ook had willen weten en nu hoefde hij geen moeite te doen om die vragen te stellen. Raar was het echter wel. "Enne... Ben je als moeder tot Juliennes zeventiende eigenlijk niet aansprakelijk voor haar financiële problemen?" Ging er toen een helder lichtje branden. Hij grijnsde. "Ha. Dan is die bank, en de fles champagne, eigenlijk van mij..." Niet dat hij wist waar hij het meubelstuk moest laten. Daarbij was het ook niet zijn smaak.
  10. [Dec. 1837] Half a Haysward

    "Het is het proberen waar. Het is wel een interessant idee. Waarschijnlijk loopt het uit op niets. Negenennegentig procent van die Zieners is waarschijnlijk een oplichtster." Want het waren uiteraard natuurlijk voornamelijk vrouwen. "Maar wie weet geeft het wat inzicht." Het was niet alsof hij het geld voor een dergelijk experiment niet kon missen. Liam liet de vloeistof in zijn wijnglas een rondje draaien en nam daarna een klein slokje. Waar hij zich haast in verslikte. Wilde Evita de verloving verbreken? Met hem? "Het is niet alsof je er iets beters voor in de plaats krijgt." Zelfs inclusief bastaard. Ik bedoel ze had nu Liam, hallo, maar zij zou ook in waarde dalen als verlovingen werden verbroken. Zelfs al zou ze dan vast hoog en laag springen om hém de schuld te geven... Men zou toch een beetje twijfels hebben bij deze Reyes, want wie verbrak er nu weer een verloving met Liam Haysward; dan was je niet helemaal honderd in je bovenkamer. "En je hebt heus niet de bemoeienis van een oude feeks nodig om te weten dat hier blijven je beste optie is." Dûh. "Vergeleken bij haar is iedereen een verwend nest," mopperde Liam een beetje, want nu deed Evita net alsof het iets negatiefs was dat hij zo van zijn weelde aan het genieten was. Dat Isabelle zo'n armzalig kindje was geweest, was toch niet zijn probleem... of.. dat was het nu wel, nu hij wist dat ze zijn dochter was. Liam vond dit allemaal echt geen leuk gespreksonderwerp, voor zover dat nog niet duidelijk was... "Dat is een optie," antwoordde hij wat vlak. Het leek hem ook de meest reële suggestie. Wat kon anders de reden zijn dat Isabelles moeder zo haar best had gedaan om Liam buitenspel te houden? Dat moest wel zijn omdat ze zijn reputatie en carrière niet wilde schaden, dat ze dit alles vóór hem had gedaan. En toen ging Evita samen met Isabelle heel sentimenteel en knuffelig zitten doen, daarbij haakte Liam een beetje af. "Nou, dames, vermaak je samen..." Hij hield het hier wel weer voor gezien. De man stond op. "Tot morgen..." Ofzo, ergens...
  11. Eenmaal nuchter was Liams motoriek een stuk beter. Met enig gemak tilde hij zijn brabbelende vrouw naar het bed toe. Ze sprak met een behoorlijke dubbele tong en hij deed weinig moeite om haar echt goed te verstaan, maar toen ze ook begon te hikken, kon hij het niet helpen dat hij moest gniffelen. Dit werd dus helemaal niets. "Misschien moet ik je maar laten slapen," zei hij plagend, al had hij heus wel door dat ze dat niet wilde; daarvoor was ze te knuffelig en te voortvarend begonnen met een poging om hem uit te kleden. "Straks spuug je alle hapjes van de avond nog over me uit." Het maakte hem niet uit dat dat weinig charmant was om te zeggen, hoor. Zijn eigen charme compenseerde genoeg, zodat hij wel gewoon kon zeggen wat hij vond van een ander... of waarin een ander mogelijk tekort schoot. Dat moest je andersom overigens niet proberen, want dat kon hij altijd maar weinig waarderen. Dat was de makkelijkste manier om van Liam een mokkende peuter te maken. Liam legde Evita op het bed, hij leunde over haar heen, kust haar innig, maar maande zichzelf tot zelfbeheersing. Nu vond hij het leuk hoor, dat ze door de drank zo meegaand was, maar hij wilde liever wel een vrouw die bij kennis was en nu ze zo graag wilde, was het dan alleen maar beter als ze ook een beetje enthousiast met hem mee zou werken. In zijn eentje kon hij er natuurlijk al een uitmuntende prestatie van maken, maar wie weet kon Evita er ook nog iets aan toevoegen. Daarom maakte Liam zich weer even van haar los, pakte hij de hotelkaart van de roomservice en tikte hij magisch de bestelling aan. Met een klein kwartiertje zou er een nieuw ontnuchteringsdrankje worden geleverd. En tot die tijd... Liam kleedde zichzelf langzaam uit; schoenen eerst, daarna zijn galagewaad, vervolgens zijn ondergewaad, toen zijn kousen en als laatste zou zo zijn ondergoed aan de beurt zijn, maar de man wilde natuurlijk wel eerlijk oversteken en dus ontfermde hij zich over de kleding van Evita. Hij trok haar schoenen en kousen uit. Met een spreuk waste hij magisch haar voeten en daarna begon hij zachtjes de bovenkant van haar voetje en blote onderbenen te kussen; hij moest zich toch ergens mee vermaken tot het echte werk kon beginnen. Hij was een beetje aan het testen hoe ze reageerde en hij wilde weten hoe ze rook van dichtbij... hoe haar huid proefde... voelen of ze wel zacht genoeg was.
  12. [1836/1837] We have different heartbeats

    "Oh. Dat is wel..." Liam had geen idee hoe het was om je moeder te verliezen. Het was ook lastig voor hem om zich daarin in te leven. Ze zou zich vast rot voelen en een tijdje. Gelukkig kon ze nu met hem afspreken en dat zou voor haar vast een hoop goedmaken. "Vervelend." Hij glimlachte haar wat vaag toe. "Van ouderdom?" Want als je de leeftijd had van hun ouders, dan was je toch wel al aanbeland bij dat je bejaard begon te worden hoor; je kreeg rimpels, grijze haren. De aftakeling was dan begonnen. De man fronste. "Wat is dat nu weer voor een vraag..." Maar eerlijkheidshalve moest hij zeggen dat hij ervan uitging dat hij wel iemand zou trouwen, die een stukje jonger was dan zesentwintig, dat ze tegen de tijd dat ze die leeftijd had wel al kinderen zou hebben en hij vermoedde niet dat hij verder heel erg monogaam en trouw zou zijn. Zeker niet wanneer zijn eigen vrouw oud en lelijk begon te worden. Oh, hij hoopte dat hij wel ooit een vrouw zou hebben die op acceptabele wijze oud werd, want ze moest wel aan zijn arm over rode lopers kunnen schrijden. Hummend nam Liam het ijsje over en nam hij een hapje. Hij trok zijn neus op. "Bonen in tomatensaus, yuck." Waarom zou iemand een ijsje willen hebben wat je ook dit soort smaken gaf. Dat wilde je toch niet hebben van een lekkernij? Hij vond het maar vreemd. Als dit het vreemdste aan Felicia was, echter, dan kon hij daar wel mee leven. Zij zag er wel uit alsof ze mooi ouder zou worden. Dus tot dusver voldeed ze wel aan zijn eisen. "Ben ik ook niet. Pas vanaf een derde date wordt het serieus, niet waar?" Hij grijnsde een beetje. Liam verwachtte namelijk wel dat hij Felicia bij een volgende date in zijn bed kon kletsen en vanzelfsprekend liet hij daarna niets meer van zich horen... Tenzij hij van haar onder de indruk bleef en dat alleen maar toenam... Maar dat zag hij dan wel weer. Dat was hem nog nooit overkomen en hij wilde voor nu ook niet zover op de zaken vooruitlopen. "En wie weet... We kunnen ook wel een jaartje of twee verloofd zijn..." Genoeg tijd om te bepalen of hij dit echt wilde en of zij hem wel waard was.
  13. [1837/1838] When the truth hunts you down

    "Waarom woon je hier?", vroeg Liam met een mengeling van irritatie, verbazing en de ondertoon was neerbuigend. Hij begreep werkelijk niet waarom iemand ervoor koos om vrijwillig in zulk een vuile en vervallen omgeving te gaan wonen. Ze hadden dan toch ook voor een leuk huisje op het platteland kunnen kiezen, of iets dergelijks. In plaats van een of ander krot in de binnenstad. Hij werd ook lastiggevallen door allemaal kinderen, waarvan hij zeker wist dat ze luizen hadden en mogelijk ook schurft. Hij trok zijn neus op en had zich in zijn leven nog nooit zo vies gevoeld. "Nu snap ik waarom je zo lang doet over jezelf opfrissen, voordat je naar mij toekomt." Alhoewel Julie zich waarschijnlijk pas vies voelde, nadat ze bij Liam was geweest. "Eh tante...", hij werd mee naar binnen getrokken en op een bank gedeponeerd. Liam keek zijn tante fronsend aan en keek daarna naar Julienne. "Ja, champagne, lekker," zei hij verbaasd. Sinds wanneer dronk zijn tante champagne? Hij knikte instemmend bij hetgeen Julienne vertelde. "Ja, een antiek vloerkleed van de familie Haysward. Dat moet een mooie plek hebben in het huis, niet waar? Dus ik wilde mijn nichtje even helpen met het te verplaatsen..." Nu had Evita er ook twee gewonnen en zover Liam wist, was zij die ook gaan terugbrengen, maar hij had besloten zich daar niet mee te bemoeien... en dus wel met de ondankbaarheid van Julienne. "Je kan niet tellen, tante, we zijn met drie personen." Hij werd altijd een beetje kriegel van dat mens en Julienne was het misschien niet waard om een echte Haysward te zijn... hij was de afgelopen maanden wel een béétje op het meisje gesteld geraak. In ieder geval voldoende dat hij niet zou doen alsof ze lucht was. "Goh, Julie, ik wist helemaal niet dat jullie een nieuwe bank hadden?", zei hij en hij trok een wenkbrauw op. "Ik wist niet dat jullie daar het geld voor hadden..." Iets met een schuld om terug te betalen en dergelijke... nieuwe banken en champagne... dat gaf nou niet echt het idee dat ze dat terugbetalen serieus namen.
  14. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Evita gunde zijn kind geen paniekaanval? Liam keek haar met een opgetrokken wenkbrauw aan. Was ze nu daadwerkelijk al aan dit kindje gehecht? Wat maakte het haar uit wat er wel of niet met Isabelle gebeurde? Nu moest hij toegeven dat hij liever ook niet had dat de peuter in paniek raakte, want de kans was redelijk groot dat hij dan zelf ook in paniek zou raken en hij had liever niet dat mensen hem in een dergelijke toestand zagen. Dat was niet echt iets waardoor mensen nu snel geneigd waren om onder de indruk van je te zijn. “Hm? Nou…” Daar vroeg Evita wat. “Je bent niet je professionele winkel-iets begonnen…” Al had hij dat haar wel aangeraden om te gaan doen. “En… Hmm… Pff, specifieke voorbeelden doen er niet toe,” wuifde hij haar vraag verder weg. Hij lachte maar gewoon een beetje spottend, zodat het leek alsof zij een stomme vraag stelde en niet alsof hij er gaan antwoord op wist. Was een handige strategie hoor. Genoeg personen werden daar toch behoorlijk onzeker van. Na hun korte toost, begaven ze zich naar de eettafel. Liam humde nipte nog wat en speelde wat doelloos met het kleinste vorkje van het bestek. De messenleggers hadden de vorm van teckels en het was vermakelijk om in die doelloosheid dat hondje een beetje over de tafel te schuiven of aan zijn achterpoten aan een wijnglas te hangen. Hij was moe. Hij had geen zin in zware of moeilijke gesprekken; of nog erger, moeilijke en zware beslissingen. Hij keek Evita ook niet meteen aan. Dat deed hij pas toen ze weer begon te praten. Ook Liam had in de tussentijd nagedacht over het huwelijk. Een klein bastaardje was natuurlijk genoeg reden, voor Evita, om het huwelijk af te blazen. Dat klonk als een snoekduik naar vrijheid, maar in de praktijk… mmm… Evita was vervelend, maar hij was wel een beetje aan haar gewend. Een volgende kon alleen maar vervelender zijn. Als het straks bekend werd dat hij Isabelle had, dan kreeg hij waarschijnlijk alleen nog maar armzaliger mogelijkheden om mee te trouwen. Daarbij was ene verbroken verloving ook weer niet echt goed voor je imago… Nu maakte ‘familie eer’ hem misschien niet zo heel veel uit, maar zijn eigen reputatie dan weer wel… Het idee dat hij bekend zou komen te staan als de man die ‘aan de kant was geschoven door een Spaanse wilde kat’ was er nou niet bepaald eentje waar hij echt heel enthousiast van werd. Dus nee. Liam ging er niets over zeggen en als Evita ook niet moeilijk ging doen, dan ging dit huwelijk wat betreft Liam gewoon door. “Een Ziener? Hoe kom je daar nu weer bij?” En toen kwam, heel wat overpeinzingen en stiltes tussen de twee verloofden later, een klein kindje de kamer binnen gerend. Liam trok zijn wenkbrauwen op en wist niet hoe te reageren. Hij trok een mondhoek op naar Evita en hing het messenlegger-teckeltje maar weer aan een ander glas. “Hoe kan zo’n klein verwaarloosd, mager mormeltje nu weer zo gelukkig zijn?” En dat werd gevraagd met een ongekende oprechtheid.
  15. -30 december 1837 - Rond 02:00 's nachts - In de bruidssuite- -Een magisch hotel op de Seychellen - ten navolging van het huwelijk op 29 december- "I am the big bad wolf, sweetheart. Now get your ass up to your room." Het huwelijksfeest was natuurlijk enorm uitbundig geweest. Het was een handelsovereenkomst tussen twee goede families, uit verschillende landen. Beiden families moesten natuurlijk wel laten zien dat ze rijk waren en dat ze zonder enige moeite zulke extravagante uitspattingen konden betalen. Daarbij was Liam natuurlijk beroemd. Daarom waren er ook fotografen aanwezig, was het op meerdere vlakken reclame en dus moest alles er tiptop in orde uitzien. Het feest was doorgegaan tot in de late uurtjes, een uur of half twee, waarna Liam en Evita met een Viavia –want werkelijk wie was er niet te dronken om zelf nog fatsoenlijk te Verschijnselen?- naar het hotel verdwenen en ze daar door een vriendelijke piccolo naar de bruissuite werden begeleid. Uiteraard was hun bagage daar ook al heen gebracht en rond de klok van 2 uur ’s nachts waren Liam en Evita voor het eerst sinds dagen eindelijk weer alleen. Isabelle was overigens voor een paar nachtjes bij Liams ouders, want die wilden ook wel eens zien wat voor nageslacht hun jongste zoon op de wereld had gezet. Ze leken tot nu toe nog weinig enthousiast. Behoorlijk aangeschoten stommelde Liam door de kamer en plofte hij naar het bed. “Mm… goed feessje he..”, zei met een beetje dikke tong. Hij prutste wat met het ontnuchteringsdrankje dat klaar stond op het nachtkastje, want anders zou hij straks alleen maar slapen deze nacht en dat was natuurlijk niet de bedoeling. Nee, nee, hij moest voor de eerste keer met Evita naar bed. Zij mocht van hem overigens kiezen, hoor, of ze dat nuchter of aangeschoten wilde ondergaan. Wat zij het leukste vond; hij vermaakte zich wel. Met een ellenboog leunend tegen de muur sloeg Liam het drankje naar achteren. Hij sloot even zijn ogen en wachtte tot het effect zijn werk had gedaan. “Dus… poes… tevreden met vandaag, jouw dag, genoeg in het zonnetje gestaan?” De man stond op en legde een hand op haar onderrug en trok haar een beetje naar zich toe, streelde met zijn andere hand door haar haren en hij kuste haar toen innig. Het liefdesspel was wat Liam betrof begonnen. [OOC: privé met Sonja] [15+, want huwelijksnacht... ]
×