Jump to content

Liam Haysward

New Elites
  • Content count

    206
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    8

Liam Haysward last won the day on March 14

Liam Haysward had the most liked content!

About Liam Haysward

  • Birthday April 15

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

621 profile views
  1. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    "Waarom zoek je dan niet gewoon een wat betere baan?", vroeg Liam. "Zo moeilijk is dat toch niet?" Hij schudde zijn hoofd. "Ik had echt gedacht dat je inmiddels heus wel ergens promotie had kunnen krijgen." Bij Liam ging dat eigenlijk als vanzelf...Niet dat hij ooit echt een baan had gehad, zelfs niet in het familiebedrijf. En als Zwerkbalspeler ging je salaris vanzelf omhoog met elk succes dat je had en met hoe bekend en populair je was. Dat bewees maar dat je met hard werken echt wel helemaal zelfstandig kon worden. Hij had nu toch ook geen zakgeld van zijn ouders meer nodig? En wat als ze ziek werd, een been brak of zwanger werd? Euh. "Doe maar niet, dat is nogal problematisch. Maar als het er echt op aankomt, dan laat ik je heus niet stikken hoor. Want ik ben eigenlijk wel op je gesteld, ondanks dat je best wel vaak ook heel erg irritant vindt, zoals nu. En ik baal ervan dat je nu al deze dingen zegt, want ik vond het fijn te denken dat ik goed voor je ben." Ouch, waarom moest hij nu weer al die dingen zeggen? Wanneer werkte dat verdomde drankje nou een keer uit? Hij sloeg zijn armen over elkaar. Auw. Ze vond hem niet knap? En door dat drankje wist hij dat het nog waar ook. "Dat is echt kwetsend." Hij vond het geen leuk gesprek meer. Al langer niet, maar dit was toch wel een beetje een druppel. "Je kan ook best iets minder gemeen over de waarheid zijn, hoor. Je mag best een beetje mijn gevoel sparen..." Was dat nou echt zoveel gevraagd? Hij kon er toch ook niets aan doen dat het voor haar was overgekomen alsof Liam haar had verkracht. Het was niet expres geweest. Dus dan telde het niet. Liam draaide zich met zijn rug naar haar toe en zuchtte. "Ga maar... Doe wat je wilt..." Hij pakte zijn geldbuidel en pakte er wat willekeurige munten uit, schoof ze met behoorlijk wat kracht over de tafel naar Julie toe. "Hier... Een bijdrage voor deze maand. Koop wat leuk voor jezelf, komt niet bij de schuld erbij. Ik hoef je niet meer te zien tot je haat jegens mij wat is uitgedoofd. Als je me zo haat, dan wil je hier vast toch niet slapen..." Dus totdat ze Liam kon waarderen, moest ze dan maar lekker ergens anders een plek zoeken.
  2. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Ach, het schatje, kon echt niet wachten, zo hardhandig. Het verbaasde hem ook eigenlijk niet dat een vrouw zo erg naar hem verlangen kon, dat ze zo ongeduldig was. Hij liet het zich allemaal welgevallen en keek naar Julie op. Hij bestudeerde haar deinende boezem, terwijl ze haar ritme probeerde te vinden. Hij keek er met een verlangende glimlach naar en inderdaad, na vijf seconde begon hij zich ermee te bemoeien en wel door de knoopjes en sluitingen rondom haar borsten open te laten gaan. Hij scheurde het ook een beetje verder open en verwijderde de bustehouder, zodat hij nu naar ontblootte deiningen kon kijken. Kon hij niet afblijven, natuurlijk, dus hij zat er wel in te knijpen en streelde over haar tepels. Na een tijdje duwde hij haar iets voorover... Kont wel naar beneden zodat hij goed in haar bleef zitten, maar met haar rug voorover gebogen. Met een kreun nam Liam haar borst in zijn mond, zoog daar en lachte toen hij haar lichamelijke reactie daarop merkte. "Oh, meisje, hoe heerlijk is je weerloos verlangen," zei hij, met kreunende tussenpozen, voor zijn doen poëtisch. Het duurde verder niet lang. Hij verschoof zijn handen naar haar heupen en nam uiteindelijk de bewegingen van haar over. Stootte nog een paar keer hard bij haar binnen en kwam toen kreunend klaar. "Ah..." Hij rolde haar van zich af, naast zich, boog nog wel even opzij voor een kus op haar borst. "Dat had je gemist, he?" Haar lichaam vertelde hem genoeg om die conclusie te trekken.
  3. [1838/1839] There are no heroes...in life, the monsters win.

    Hij was bij kennis! Liam was alleen een beetje helemaal verlamd. Daarom kwam het erop neer dat hij dus niet zo heel erg veel kon doen, Evita! Waarom begreep je dat niet gewoon en bevrijdde je hem uit zijn benarde toestand? Zolang dat niet gebeurde, bleef hij helaas nog een tijdje zo liggen. Het was niet alsof hij zelf die vloek kon verbreken en zijn eega was bezig met de heldin te speen. Niet zo heel erg lang hoor, want het volgende moment zaten ze aan elkaar vastgebonden. De man kreeg het wel voor elkaar om een klagend geluid uit te stoten en daar bleef het verder wel een beetje bij. Tja, zijn stembanden waren nu eenmaal ook verlamd, Evita! Hij had een geluk dat hij nog kon ademen, anders dan was het helemaal snel met hem afgelopen geweest. Hij zou haar alleen met oogbewegingen of oogknipperen iets kunnen vertellen, maar ze konden elkaar natuurlijk ook niet eens aankijken... Hij was behoorlijk nutteloos. En bang. Dat ook. Het wordt een thema bij mijn karakters, maar ook Liam liet van angst wel een beetje het een en ander lopen. Gelukkig zat er genoeg modder op zijn broek, en stonk de steeg al genoeg, om dat verder te kunnen verbloemen. Maakte niet dat hij zich er minder ongelukkig door voerde. Liam deed zijn uiterste best te bewegen, al was het maar een beetje, om zich uit de touwen te wrikken, maar hij bewoog nog geen vingerkootje. Het was frustrerend! En zijn hoofd deed zeer. De wereld draaide als hij zijn best deed zijn blik ergens op te focussen Door middel van zuchten, hijgen en ademhalen probeerde Liam het woord 'Diffindo' te spellen, maar hij kende geen morse code en hij kon haar ook niet aankijken om te zien of het werkte. Hij zuchtte elke keer maar zoveel als de hoeveelste letter van het alfabet hij bedoelde en dan liet hij er even een pauze tussen vallen, om aan te geven dat het om een nieuwe letter ging. Aan het einde van het woord was Liam wel licht in zijn hoofd. Man man, van dat zuchten ging je nog hyperventileren.... Een tikkeltje high sloot hij weer zijn ogen. Hallo, trouwens, kwam er nog iemand af op zijn noodsparkles?
  4. [1837/1838] They're not poodles, they're art.

    "Eh nee... Ik zat in bad een wijntje te drinken. Hoezo?" En dat was overigens heel erg normaal hoor. Wie deed dat nu niet? Dat was toch wel het ultieme genieten. Lekker in een warm band en dan genieten van een alcoholische versnapering, terwijl je in totale ontspanning verkeerde. "Doe jij dat nooit?" Overigens was dat ook wel een traumatisch puntje. "Weet je hoe lastig het is om als hond uit een glad bad te klauteren? En die nagels maken echt zo'n naar geluid over het porselein." Dat was gewoon ware marteling geweest. Hij had niet het idee dat Evita zich ook maar een beetje realiseerde wat Liam allemaal had moeten doorstaan vandaag... Ze vond het allemaal nog steeds veel te grappig. Liam kust haar terug en kreeg ondertussen wel kippenvel. "Ik wist niet dat jij graag met honden... Anders kunnen we straks wel op z'n hondjes..." Poedelnaakt? Hij keek naar beneden en snapte plots waarom hij het, bij Merlijn, zo vervloekte koud had. Hij bromde en ging rechter overeind zitten. "Ah... Mens... Geef me je mantel... Je laat me er toch niet zo bijzitten?" Oh! En er waren wel meer dingen die hij zich afvroeg. "Waarom gaf je me al die commando's! Heb je überhaupt wel een beetje medelijden met me?!" Evita kon soms zo'n harteloos vrouwwezen zijn.
  5. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    "Wat is dat nu weer voor een vergelijking? Jij hebt toch armen en een rug? Dan kan je een jas toch goed gebruiken? Iedereen kan een mooie jas gebruiken. Het was geen cadeau waar je verder speciale vaardigheden voor nodig had. Al kan je niets, heb je niets, een jas dragen moet altijd lukken..." Daarom snapte Liam werkelijk niet waar Julienne nou zo ontzettend moeilijk over deed en ze maar bleef hameren op dat punt. Hij had het met nog best goede bedoelingen voor haar gekocht?! Waarom deed ze er dan zo dramatisch over?! Waarom was ze zo kritisch en ondankbaar over een presentje! Alsof hij zijn geld wat hij toch al voor haar vrij had willen maken, dan maar in iets anders had moeten stoppen? Maar zo werkte het nu eenmaal niet, Julie. Ze snapte ook helemaal niets van de wereld! Hoe het dan wel werkte? Eh... ja, dat was wel een beetje lastig uitleggen. Dus daar gingen ze het maar niet over hebben. "En wat houdt voor jou idee dan 'eerlijk behandeld' worden in?" Moest hij haar méér geven omdat ze een achterstand had? Wat was daar nu weer eerlijk aan. "Je hoeft niet eens huur te betalen en je hebt een plek waarvandaan je naar je werk kan gaan. Weet je hoeveel mensen daar een moord voor zouden doen? Je klaagt en klaagt maar, over dat je zoveel van je salaris in moet leveren, maar zoveel geld heb je nu ook nog helemaal niet nodig. Je krijgt eten, je hebt geen huur... Dus..." Dus al haar salaris kon naar Liam. Hij snapte nog steeds het probleem niet. "En op je knieën hoeft niet, maar een beetje meer dankbaarheid zou wel mogen. Ik doe moeite voor je en dat doe ik bijna nooit voor iemand. Daarom zou het wel prettig zijn als iemand dat een keer erkent. Ik snap nu wel weer waarom ik dat eigenlijk nooit deed. Mensen zijn toch nooit dankbaar." Hij zuchtte. "Het leven van een weldoener is maar zwaar." En ja, daar bedoelde hij zichzelf mee, want dat was nu eenmaal het beeld dat hij van zichzelf had. "Nee, niet boos... Wel een beetje gekwetst of beledigd, omdat ik niet zou snappen waarom je het niet zou willen. Maar niet boos..." Hij fronste even. "Maar niet om me te belonen." Nee, dat sloeg nergens op. "Nee, gewoon omdat je me een knappe en woest aantrekkelijke man vindt en je geniet van de seks en je je vereerd voelt elke keer als ik tijd maak om het bed met je te delen. Wie zegt daar nou nee tegen?" Maar dat had dus niet te maken met hoe aardig hij tegen haar was. Of hoe onaardig. "Nee?" Maar ze zou het wel doen. "Ik begrijp er echt niets van..."
  6. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Zie, July had hem echt gemist. Ze kon niet wachten. Hij keek haar met een lachje aan. "Ah, kitten, je hebt echt haast..." Hij begreep het wel. Hem in haar te hebben was waarschijnlijk het meest aangename gevoel in de wereld. Al die maanden dat hij nu enkel aandacht aan Evita had besteed, moesten voor haar verschrikkelijk zijn geweest. Hij begreep het wel, hoor. "Ik zal de komende tijd weer wat vaker aandacht geven," beloofde hij haar, met een stem gesmoord van lust. Met een grijns knikte Liam en hij hielp haar een handje door Julienne vast bovenop zich te tillen. Hij sloeg zijn armen achter zijn hoofd. "Doe wat je wilt, kitten, ik ben benieuwd..." Het was wel nieuw dat het meisje zelf met initiatieven kwam, en suggesties voor op welke manier ze het samen naar hun zin zouden hebben. Bij Evita beviel hem dat doorgaans uitstekend en dus mocht zijn nichtje dat ook wel een keer proberen. Hij drukte zich alvast iets meer tegen het meisje aan. Hij had zoveel zin, dat hij bijna niet meer helder kon nadenken. Hij wilde maar een ding... Ach, en Julie wilde dat ook, niet waar? Dus dan hoefde hij verder eigenlijk niet echt meer te wachten he... Hij besloot haar nog vijf seconden te geven om het zelf te doen en anders zou hij zich bij haar naar binnen duwen.
  7. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    "Waarom zou ik dat vragen?! Als je iemand een cadeautje geeft, ga je van tevoren toch ook niet controleren of iemand dat specifieke cadeau wel wil hebben? Ik ben helemaal niets aan je verplicht. Dus waarom moet ik dan rekening houden met wat jij nodig hebt of wat jij stiekem liever wilt! En als je het niet zegt, dan kan ik het ook niet weten, hè?!" Daarbij was ze die dag als een soort bedelaarster op hem afgestapt, gestuurd door haar moeder, om hem geld af te troggelen. Dus ze moest hem maar dankbaar zijn dat hij haar toen niet meteen had weggestuurd en aan haar lot had overgelaten. "Je hebt een hele zolder tot je beschikking! Je hebt allemaal mooie spulletjes, die je kan gebruiken. Je hebt een dak boven je hoofd, je krijgt hier te eten, je hebt altijd schone kleding en er liggen heus wel wat basissets kleding boven." Wat je bij een soort magische Zeeman kon kopen; prima kwaliteit, maar zag er een beetje goedkoop uit en past vaak net niet helemaal precies, maar tegelijkertijd is er ook eigenlijk niet echt iets mis mee, behalve dat het niet echt 'cool' is om te verkondigen dat je kleding uit die winkel draagt. Dat gold zeker voor Liam, maar die droeg dan ook alleen maar merkkleding, maar het was prima voor zijn nichtje om in ieder geval niet in kapotte kleding over straat te hoeven, totdat ze zelf genoeg had gespaard om fatsoenlijke kleding te kunnen kopen. "Sinds wanneer ben jij zo verwend geraakt?" "Maar het is helemaal niet verplicht..." Hoe kwam ze daar nu weer bij. "Dus je kan best 'nee' zeggen, maar ik heb je nog nooit horen zeggen dat je het niet wil... Alleen dat je wat onzekerheden opnoemde, zoals een zwangerschap en dan zorg ik voor een oplossing." Dat was dus hartstikke attent, Julie, dat je het maar even weet. "En tja, of je een keuze hebt... Ik snap dat het best moeilijk is om tegen iemand als ik", zo bijzonder en knap en rijk, "moeilijk is om nee te zeggen." "Zou je het straks bijvoorbeeld willen? Om de ruzie weer bij te leggen?" Liam zou dat op zich best willen doen. "En dan zal ik erop letten dat het voor jou ook wat liever is en dat je er meer genot uit haalt." Want dat was best wel pijnlijk om te horen als man, een knauw in zijn ego. Dat moest dus even rechtgezet worden. Hij had echt niet verwacht dat zo'n simpel meisje zo veeleisend zou zijn, hoor. Daar kon hij toch niets aan doen?
  8. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Waarheen? Ja... Dat was nog best een goede vraag. Liam dacht even na en besloot dat hij zijn nichtje voor deze keer zou verwennen. "Mijn slaapkamer," zei hij met een opgetrokken mondhoek. Dat was dus een andere dan die van Evita en Liam samen. Wat? Evita had ook een eigen slaapkamer. Je moest toch wat als de ander snurkte? Of als de Zwerkbalwedstrijd een keer midden in de nacht was afgelopen? En hoezo had hij een van die kamers ook aan zijn nichtje kunnen geven? Ze had het toch prima naar haar zin op de zolder? Zodra Isabelle op haar eigen kamer met wat speelgoed was neergezet, besloot Liam er niet nog meer gras over te laten groeien. Hij tilde Julienne op en droeg haar gewoon naar het beoogde bed. De zin voor spelletjes was voorbij en hij verlangde nu naar het echte werk. Hij legde haar met weinig beleid op het bed en kroop meteen over haar heen, kuste in haar hals. "Oh, je hebt me gemist, hè, jij kleine, speelse vixen." Julienne wilde dit natuurlijk meer dan hij.... dûh.
  9. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    "Hoe moet ik nou weer weten wat je nodig hebt? En waarom zou je niet ook mooie kleding willen hebben? Daar is een gezegde voor 'wie mooi wilt zijn, moet pijn lijden'. Of kou lijden dus. In dit specifieke geval. Waarom doe je zo moeilijk? Waarom ben je niet gewoon blij met wat ik je geef uit de goedheid van mijn hart? Ik had je die dag ook helemaal aan je lot over kunnen laten! Waarom zeuren vrouwen altijd zoveel? Waarom willen jullie altijd meer? Ugh! Vrouwen maken me zo gefrustreerd!" Hij snapte niets van die wezens. "Net als nu! Je blijft maar doorgaan met het aanvoeren van negatieve punten, maar je kijkt geen moment naar wat voor positieve dingen het allemaal voor je betekende!" Als er al iemand mocht klagen, dan was hij dat... Hallo!! "En sinds wanneer moet je vragen of iemand een cadeautje wil? Ik was helemaal niet verplicht ook maar iets voor je te kopen!" Ja, Julienne was duidelijk maar een ondankbare hond. "Ja, of je betaalt gewoon af..." De klusjes waren gewoon een extra manier om geld af te lossen. Dus ze moest niet zo zeuren. En anders moest ze misschien zelf maar bijhouden wat ze allemaal deed en hoeveel tijd het haar kostte. Dat was toch niet werkelijk zijn verantwoordelijkheid? Dit werd wel een beetje de omgedraaide wereld hoor... Julienne begon wel echt te hangen in de slachtofferrol. Een beetje vermoeiend, want dan werd het wel heel makkelijk om hem overal de schuld van te geven. Dat was gewoon niet waar! "Wanneer je me zit uit te dagen? Wanneer je zit uit te stellen? Wanneer je mij ergens bij vraagt waar ik helemaal niet nodig ben, zoals laatst met de luier van Isabelle..." Dat was toch echt overduidelijk geweest. En zie... Soms wilde ze het best... "Ik word toch niet boos als je niet met me naar bed wilt.... Ik zou alleen niet weten waarom je dat niet zou willen. Je zou je vereerd moeten voelen... Zo krijg je nog van iemand aandacht... En het is lekker." Maar het deed dus soms pijn. "Dus je hebt meer stimulatie nodig." Hmm, apart. Misschien moest hij haar dan vooraf hem maar laten verwennen. Daar werden vrouwen opgewonden van, weet je. Liam trok een wenkbrauw op. "Een pop?" Ah, ze hield dus van romantische seks. "Dus je wilt dat ik je wat meer zoen?" En langs haar wang aaide en aardige dingen zei en dat soort dingen. Hij zuchtte. "Ik zal er voortaan wel bij zeggen dat ik je knap vindt. Of is dat nog niet genoeg?" Ja, man, Julie was echt veeleisend.
  10. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Pffffffff, Juliee.... Het was echt niet alsof het Isabelle uitmaakte welke jurk ze aan kreeg, hoor. Ze deed echt heel erg haar best om hem te plagen, hoor. Dan moest ze wel heel erg veel zin hebben, want zo zorgde ze er namelijk ook voor dat hij meer verlangend werd. Slim, hoor, meisje. Nou, hij zou het haar zo geven ook, hoor. Het was al een behoorlijke tijd geleden en hoe meer hij erover nadacht, hoe meer Liam het meisje weer begon te begeren. "Ik denk dat ze een aantal dingen wel begrijpt, maar niet alles hoor..." Want het kind was drie. Wat begreep een kind van drie nu weer? Hij glimlachte half om het grapje, maar begon het wachten nu wel een beetje zat te worden. Hij ging weer achter haar staan, liet zijn handen naar haar borsten glijden. "Je bent wel goed met kinderen, hoor. Wil je daar later ook mee gaan werken?", vroeg hij haar, terwijl hij een beetje gemenig kneep, om Julienne ook weer een prikkel te geven; dan voelde ze ook weer wat ze aan het uitstellen was en dan zou ze nu vast ook weer meer gaan opschieten. "Je kan zo wel samen met haar spelen..." Maar nu dus eerst met papa spelen.
  11. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    "Ik ben Zelfverzekerd, Julienne, zo heet dat. En ik snap gewoon niet waarom een ander onderwerp boeiender zou zijn? Waarom zou je het willen hebben over kunst of geschiedenis." Hij geeuwde demonstratief. "Dat is saai of dood en altijd zo onnodig ingewikkeld, al die verbanden overal tussen. Ik raak de draad kwijt en dan kan ik het niet meer volgen..." Liam fronste. Dit was echt... Dit was het meest verschrikkelijke en meest kwetsbare gesprek wat hij ooit had gehad. Hij had vanaf nu een gruwelijke hekel aan Veritaserum. "Zeg, hallo, ik wilde een jas voor je kopen. Natuurlijk, kon je dat niet zelf betalen, maar dat hoefde toch ook helemaal niet, maar je moet gewoon leren dat je dan niet ondankbaar met spullen kan gaan gooien en daar ga ik dan niet voor betalen, he. Ik ben gekke Pietje niet." Wat dacht ze nou wel helemaal? "En hoezo heb ik je in een positie geduwd dat je wel met een jas moest gooien?" Hij schudde zijn hoofd. "Daar begrijp ik dan weer echt helemaal niets van hoor. Vind je jezelf nou echt een slachtoffer?" Terwijl ze een dader was en Liam zoveel voor haar had gedaan?! En kijk, er was eindelijk iets waarvoor ze dan weer wel dankbaar was. Liam glimlachte. "Graag gedaan, want ik geef heus wel om je." Huh? "Hoezo als gratis dienstmeid?!" Hij had een huiself, hoor. "Er gaat een knoet van je schuld af per klusje! Als ik het klusje meereken als klusje en het niet vergeet van je schuld af te halen als het een soort van vanzelfsprekendheid is dat je iets voor me doet. Bij Merlijn. Misschien heb je wel gelijk." En als Liam dan dacht dat het ergste nu wel geweest was... Dat was het niet. "Nee!" Hij keek Julienne verbijsterd aan. "Ik dwing je niet tot seks! Je vindt het fijn! Je flirt met me! Je daagt me uit. Je speelt soms hard to get!" Dat was het echt. Dat wist hij zeker. Zo was het gegaan voor zijn huwelijk en nu ook weer. Ze had nooit echt nee tegen hem gezegd, toch? Hij kon het zich niet herinneren in ieder geval. "En waarom zou je dat nou niet willen?" Hij was knap en had een mooi lijf. Hij was goed in bed. Hij deed haar verder ook geen pijn, dacht hij. "Ik doe je geen pijn, toch?" Je kon het maar beter vragen. "Moet ik liever doen? Meer kussen?" Misschien dat het daarom voelde als gedwongen worden? Waarom voelde hij zich nu misselijk? Was die wijn nou ook nog eens van slechte kwaliteit?
  12. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    "Wat ben je zorgzaam," hij lachte en liet haar even los. "Dat leek me vanzelfsprekend dat dat eerst even moest." Want je kon een hoop over hem zeggen, maar hij gaf heus wel om zijn dochter en die moest niet onderkoeld raken straks of dat ze er in haar blote nakie bij moest lopen. Dus deed Liam een stapje achteruit en liet hij Julienne het verschonen van Isabella afronden. Hij had wel een beetje geduld. "Je mag best laten merken dat je me hebt gemist..." Want hij wist dat het zo was. Daar hoefde ze heus niet zo geheimzinnig over te doen. "En we zijn alleen vandaag. Dus waarom zullen we het er niet van nemen?" Hij leunde tegen de muur. "Wat dacht je ervan me te masseren in bed... Beetje olie erbij?" Hij trok een wenkbrauw op. En van het een kwam dan vanzelf het andere en dan hadden ze al wat olie in de buurt en dan zou het vast behoorlijk spannend kunnen worden allemaal. Misschien kon hij haar zelfs wel een blinddoek voor doen.
  13. [1838/1839] There are no heroes...in life, the monsters win.

    Ach, het was wel treurig... Was de man een keer heldhaftig en wilde hij een keer iets voor een ander doen, ging het helemaal mis. Want ja, Liam had gedacht dat als hij zijn neus liet zien, dat boeven dan spontaan wel weg zouden rennen en dat zijn verschijning indrukwekkend genoeg was om alles op te lossen, maar dat was niet het geval, natuurlijk. Daarbij had hij ook helemaal niet op zijn omgeving gelet, was er geen sprake van een strategisch plan, was hij ook helemaal niet goed in duelleren en ook al had hij dan wel zijn staf beet, betekende dat niet dat hij snel genoeg was om ook maar iets te betekenen, voordat hij van achteren een klap op zijn hoofd kreeg en vervolgens werd verlamd. Liam viel voorover met zijn snufferd in de modder. Het was zwart voor zijn ogen en hij voelde zich alsof hij zich in een dimensie tussen slapen en waken bevond. Het was heel verleidelijk om zich over te geven aan de warmte die hij nu pulserend over zijn achterhoofd voelde stromen, maar langzaam begon er een vervelende en irritante hoofdpijn op te komen, wat daar een stokje voor stak. Hij kon zich niet bewegen, maar hij kreeg wel van alles mee. Inwendig schreeuwde Liam Evita's naam, maar het mocht niet baten. Wel viste iemand lachend zijn beurs uit de zak. Hoe durfde ze! Dit was niet eerlijk! Niet eerlijk! Konden ze wel?! Tegen iemand die verlamd was! Hoe konden ze tegen hem?! Als hij los zou komen he.... Dan zou hij ze wel een lesje leren... Maar voorlopig lag hij zwijgend, inwendig kokend, kwaad in de modder. Wel klonk er rumoer in de volgende straat...alsof allerlei mensen snel hun illegale kraampjes aan het dichtklappen waren en het op een lopen zetten. Misschien waren er dan toch hulptroepen in aankomst?
  14. [1837/1838] They're not poodles, they're art.

    Ja, als je niet wilde dat een hond verder ging met je af te lebberen, dan moest je niet zeggen dat hij braaf was... Maar heel misschien was er ook een heel klein stukje van Liam dat er ook expres mee doorging. Hij kon momenteel niet zo heel erg veel, maar wraak nemen met kwijl behoorde dan weer wel tot zijn opties. Maar helaas ging hij dan wel weer meteen gehoorzaam 'af', zodra Evita dat zei. Hij ging plat op zijn buik liggen, voorpoten naast elkaar vooruit en zijn kop er gehoorzaam en wat ineengedoken bovenop, oortjes plat, grote ogen en een pruillip. Ook dit duurde maar even, want hij wist zich steeds wel weer te herpakken, maar helaas steeds pas na dat hij zichzelf al belachelijk had gemaakt. Kwispelend keek hij haar aan. "Ja? Korter? Echt waar?" Liam keek achterom naar zijn staart, was al niet meer af en draaide toen een rondje achter zijn eigen billen aan om zijn staart goed te kunnen bekijken. "Ik weet het niet, hoor..." Want hij wist eigenlijk niet hoelang zijn staart net was geweest. Lebberend nam hij een slokje en kneep toen ongemakkelijk zijn ogen een beetje dicht. "Gil niet zo, vrouwtje...." Dat deed echt pijn aan zijn oren, weet je. "Ja, ja, ik luister heus wel..." En daarna probeerde hij als EEN MENS te drinken. Het kostte heel wat wilskracht, moest hij toegeven, maar het lukte met wat motivatie wel. En waarschijnlijk totdat hij straks weer werd afgeleid... De spreuk begon daadwerkelijk uit te werken... De hondenbillen werden langzaam mensenbillen. Misschien was het maar goed dat Liam voor nu nog erg geconcentreerd met zijn drinken bezig was.
  15. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    Met een verbijsterde blik keek Liam naar Julienne. "Waarom zou ik er in Merlijns naam wat aan toevoegen? Dat had ik me nog helemaal niet bedacht. Het is alleen dat er dan wat extra afgaat, omdat je mijn leven makkelijker of prettiger maakt..." En dan waarschijnlijk wel minder dan ze waarschijnlijk verdiende, want hij was nou ook weer niet zo'n gul of goed persoon... Dat wist hij heus wel, maar dat maakte hem toch niet perse een slecht mens? "Waarom vind je me geen leuk gezelschap? Ik ben beroemd en rijk en ik heb alles wat iemands hartje kan begeren? Door mij heb je een beter leven?! Ik geef je gratis onderdak, nadat je moeder zo stom deed en ik heb die schuld voor je afbetaald..." Hij deed echt zo veel voor Julienne, zoveel meer dan hij zou hoeven doen. En Julienne vond hem dus wel een slecht mens. "Waarom? Wat heb ik ooit iemand aangedaan? Behalve Izzy pesten dan, maar dat telt niet. Of zou hij die fles wijn hebben gestuurd?" Ha! Dat moest het zijn.
×