Jump to content

Liam Haysward

New Elites
  • Content count

    147
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Liam Haysward last won the day on August 27

Liam Haysward had the most liked content!

About Liam Haysward

  • Birthday April 15

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

420 profile views
  1. Eenmaal nuchter was Liams motoriek een stuk beter. Met enig gemak tilde hij zijn brabbelende vrouw naar het bed toe. Ze sprak met een behoorlijke dubbele tong en hij deed weinig moeite om haar echt goed te verstaan, maar toen ze ook begon te hikken, kon hij het niet helpen dat hij moest gniffelen. Dit werd dus helemaal niets. "Misschien moet ik je maar laten slapen," zei hij plagend, al had hij heus wel door dat ze dat niet wilde; daarvoor was ze te knuffelig en te voortvarend begonnen met een poging om hem uit te kleden. "Straks spuug je alle hapjes van de avond nog over me uit." Het maakte hem niet uit dat dat weinig charmant was om te zeggen, hoor. Zijn eigen charme compenseerde genoeg, zodat hij wel gewoon kon zeggen wat hij vond van een ander... of waarin een ander mogelijk tekort schoot. Dat moest je andersom overigens niet proberen, want dat kon hij altijd maar weinig waarderen. Dat was de makkelijkste manier om van Liam een mokkende peuter te maken. Liam legde Evita op het bed, hij leunde over haar heen, kust haar innig, maar maande zichzelf tot zelfbeheersing. Nu vond hij het leuk hoor, dat ze door de drank zo meegaand was, maar hij wilde liever wel een vrouw die bij kennis was en nu ze zo graag wilde, was het dan alleen maar beter als ze ook een beetje enthousiast met hem mee zou werken. In zijn eentje kon hij er natuurlijk al een uitmuntende prestatie van maken, maar wie weet kon Evita er ook nog iets aan toevoegen. Daarom maakte Liam zich weer even van haar los, pakte hij de hotelkaart van de roomservice en tikte hij magisch de bestelling aan. Met een klein kwartiertje zou er een nieuw ontnuchteringsdrankje worden geleverd. En tot die tijd... Liam kleedde zichzelf langzaam uit; schoenen eerst, daarna zijn galagewaad, vervolgens zijn ondergewaad, toen zijn kousen en als laatste zou zo zijn ondergoed aan de beurt zijn, maar de man wilde natuurlijk wel eerlijk oversteken en dus ontfermde hij zich over de kleding van Evita. Hij trok haar schoenen en kousen uit. Met een spreuk waste hij magisch haar voeten en daarna begon hij zachtjes de bovenkant van haar voetje en blote onderbenen te kussen; hij moest zich toch ergens mee vermaken tot het echte werk kon beginnen. Hij was een beetje aan het testen hoe ze reageerde en hij wilde weten hoe ze rook van dichtbij... hoe haar huid proefde... voelen of ze wel zacht genoeg was.
  2. [1836/1837] We have different heartbeats

    "Oh. Dat is wel..." Liam had geen idee hoe het was om je moeder te verliezen. Het was ook lastig voor hem om zich daarin in te leven. Ze zou zich vast rot voelen en een tijdje. Gelukkig kon ze nu met hem afspreken en dat zou voor haar vast een hoop goedmaken. "Vervelend." Hij glimlachte haar wat vaag toe. "Van ouderdom?" Want als je de leeftijd had van hun ouders, dan was je toch wel al aanbeland bij dat je bejaard begon te worden hoor; je kreeg rimpels, grijze haren. De aftakeling was dan begonnen. De man fronste. "Wat is dat nu weer voor een vraag..." Maar eerlijkheidshalve moest hij zeggen dat hij ervan uitging dat hij wel iemand zou trouwen, die een stukje jonger was dan zesentwintig, dat ze tegen de tijd dat ze die leeftijd had wel al kinderen zou hebben en hij vermoedde niet dat hij verder heel erg monogaam en trouw zou zijn. Zeker niet wanneer zijn eigen vrouw oud en lelijk begon te worden. Oh, hij hoopte dat hij wel ooit een vrouw zou hebben die op acceptabele wijze oud werd, want ze moest wel aan zijn arm over rode lopers kunnen schrijden. Hummend nam Liam het ijsje over en nam hij een hapje. Hij trok zijn neus op. "Bonen in tomatensaus, yuck." Waarom zou iemand een ijsje willen hebben wat je ook dit soort smaken gaf. Dat wilde je toch niet hebben van een lekkernij? Hij vond het maar vreemd. Als dit het vreemdste aan Felicia was, echter, dan kon hij daar wel mee leven. Zij zag er wel uit alsof ze mooi ouder zou worden. Dus tot dusver voldeed ze wel aan zijn eisen. "Ben ik ook niet. Pas vanaf een derde date wordt het serieus, niet waar?" Hij grijnsde een beetje. Liam verwachtte namelijk wel dat hij Felicia bij een volgende date in zijn bed kon kletsen en vanzelfsprekend liet hij daarna niets meer van zich horen... Tenzij hij van haar onder de indruk bleef en dat alleen maar toenam... Maar dat zag hij dan wel weer. Dat was hem nog nooit overkomen en hij wilde voor nu ook niet zover op de zaken vooruitlopen. "En wie weet... We kunnen ook wel een jaartje of twee verloofd zijn..." Genoeg tijd om te bepalen of hij dit echt wilde en of zij hem wel waard was.
  3. [1837/1838] When the truth hunts you down

    "Waarom woon je hier?", vroeg Liam met een mengeling van irritatie, verbazing en de ondertoon was neerbuigend. Hij begreep werkelijk niet waarom iemand ervoor koos om vrijwillig in zulk een vuile en vervallen omgeving te gaan wonen. Ze hadden dan toch ook voor een leuk huisje op het platteland kunnen kiezen, of iets dergelijks. In plaats van een of ander krot in de binnenstad. Hij werd ook lastiggevallen door allemaal kinderen, waarvan hij zeker wist dat ze luizen hadden en mogelijk ook schurft. Hij trok zijn neus op en had zich in zijn leven nog nooit zo vies gevoeld. "Nu snap ik waarom je zo lang doet over jezelf opfrissen, voordat je naar mij toekomt." Alhoewel Julie zich waarschijnlijk pas vies voelde, nadat ze bij Liam was geweest. "Eh tante...", hij werd mee naar binnen getrokken en op een bank gedeponeerd. Liam keek zijn tante fronsend aan en keek daarna naar Julienne. "Ja, champagne, lekker," zei hij verbaasd. Sinds wanneer dronk zijn tante champagne? Hij knikte instemmend bij hetgeen Julienne vertelde. "Ja, een antiek vloerkleed van de familie Haysward. Dat moet een mooie plek hebben in het huis, niet waar? Dus ik wilde mijn nichtje even helpen met het te verplaatsen..." Nu had Evita er ook twee gewonnen en zover Liam wist, was zij die ook gaan terugbrengen, maar hij had besloten zich daar niet mee te bemoeien... en dus wel met de ondankbaarheid van Julienne. "Je kan niet tellen, tante, we zijn met drie personen." Hij werd altijd een beetje kriegel van dat mens en Julienne was het misschien niet waard om een echte Haysward te zijn... hij was de afgelopen maanden wel een béétje op het meisje gesteld geraak. In ieder geval voldoende dat hij niet zou doen alsof ze lucht was. "Goh, Julie, ik wist helemaal niet dat jullie een nieuwe bank hadden?", zei hij en hij trok een wenkbrauw op. "Ik wist niet dat jullie daar het geld voor hadden..." Iets met een schuld om terug te betalen en dergelijke... nieuwe banken en champagne... dat gaf nou niet echt het idee dat ze dat terugbetalen serieus namen.
  4. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Evita gunde zijn kind geen paniekaanval? Liam keek haar met een opgetrokken wenkbrauw aan. Was ze nu daadwerkelijk al aan dit kindje gehecht? Wat maakte het haar uit wat er wel of niet met Isabelle gebeurde? Nu moest hij toegeven dat hij liever ook niet had dat de peuter in paniek raakte, want de kans was redelijk groot dat hij dan zelf ook in paniek zou raken en hij had liever niet dat mensen hem in een dergelijke toestand zagen. Dat was niet echt iets waardoor mensen nu snel geneigd waren om onder de indruk van je te zijn. “Hm? Nou…” Daar vroeg Evita wat. “Je bent niet je professionele winkel-iets begonnen…” Al had hij dat haar wel aangeraden om te gaan doen. “En… Hmm… Pff, specifieke voorbeelden doen er niet toe,” wuifde hij haar vraag verder weg. Hij lachte maar gewoon een beetje spottend, zodat het leek alsof zij een stomme vraag stelde en niet alsof hij er gaan antwoord op wist. Was een handige strategie hoor. Genoeg personen werden daar toch behoorlijk onzeker van. Na hun korte toost, begaven ze zich naar de eettafel. Liam humde nipte nog wat en speelde wat doelloos met het kleinste vorkje van het bestek. De messenleggers hadden de vorm van teckels en het was vermakelijk om in die doelloosheid dat hondje een beetje over de tafel te schuiven of aan zijn achterpoten aan een wijnglas te hangen. Hij was moe. Hij had geen zin in zware of moeilijke gesprekken; of nog erger, moeilijke en zware beslissingen. Hij keek Evita ook niet meteen aan. Dat deed hij pas toen ze weer begon te praten. Ook Liam had in de tussentijd nagedacht over het huwelijk. Een klein bastaardje was natuurlijk genoeg reden, voor Evita, om het huwelijk af te blazen. Dat klonk als een snoekduik naar vrijheid, maar in de praktijk… mmm… Evita was vervelend, maar hij was wel een beetje aan haar gewend. Een volgende kon alleen maar vervelender zijn. Als het straks bekend werd dat hij Isabelle had, dan kreeg hij waarschijnlijk alleen nog maar armzaliger mogelijkheden om mee te trouwen. Daarbij was ene verbroken verloving ook weer niet echt goed voor je imago… Nu maakte ‘familie eer’ hem misschien niet zo heel veel uit, maar zijn eigen reputatie dan weer wel… Het idee dat hij bekend zou komen te staan als de man die ‘aan de kant was geschoven door een Spaanse wilde kat’ was er nou niet bepaald eentje waar hij echt heel enthousiast van werd. Dus nee. Liam ging er niets over zeggen en als Evita ook niet moeilijk ging doen, dan ging dit huwelijk wat betreft Liam gewoon door. “Een Ziener? Hoe kom je daar nu weer bij?” En toen kwam, heel wat overpeinzingen en stiltes tussen de twee verloofden later, een klein kindje de kamer binnen gerend. Liam trok zijn wenkbrauwen op en wist niet hoe te reageren. Hij trok een mondhoek op naar Evita en hing het messenlegger-teckeltje maar weer aan een ander glas. “Hoe kan zo’n klein verwaarloosd, mager mormeltje nu weer zo gelukkig zijn?” En dat werd gevraagd met een ongekende oprechtheid.
  5. -30 december 1837 - Rond 02:00 's nachts - In de bruidssuite- -Een magisch hotel op de Seychellen - ten navolging van het huwelijk op 29 december- "I am the big bad wolf, sweetheart. Now get your ass up to your room." Het huwelijksfeest was natuurlijk enorm uitbundig geweest. Het was een handelsovereenkomst tussen twee goede families, uit verschillende landen. Beiden families moesten natuurlijk wel laten zien dat ze rijk waren en dat ze zonder enige moeite zulke extravagante uitspattingen konden betalen. Daarbij was Liam natuurlijk beroemd. Daarom waren er ook fotografen aanwezig, was het op meerdere vlakken reclame en dus moest alles er tiptop in orde uitzien. Het feest was doorgegaan tot in de late uurtjes, een uur of half twee, waarna Liam en Evita met een Viavia –want werkelijk wie was er niet te dronken om zelf nog fatsoenlijk te Verschijnselen?- naar het hotel verdwenen en ze daar door een vriendelijke piccolo naar de bruissuite werden begeleid. Uiteraard was hun bagage daar ook al heen gebracht en rond de klok van 2 uur ’s nachts waren Liam en Evita voor het eerst sinds dagen eindelijk weer alleen. Isabelle was overigens voor een paar nachtjes bij Liams ouders, want die wilden ook wel eens zien wat voor nageslacht hun jongste zoon op de wereld had gezet. Ze leken tot nu toe nog weinig enthousiast. Behoorlijk aangeschoten stommelde Liam door de kamer en plofte hij naar het bed. “Mm… goed feessje he..”, zei met een beetje dikke tong. Hij prutste wat met het ontnuchteringsdrankje dat klaar stond op het nachtkastje, want anders zou hij straks alleen maar slapen deze nacht en dat was natuurlijk niet de bedoeling. Nee, nee, hij moest voor de eerste keer met Evita naar bed. Zij mocht van hem overigens kiezen, hoor, of ze dat nuchter of aangeschoten wilde ondergaan. Wat zij het leukste vond; hij vermaakte zich wel. Met een ellenboog leunend tegen de muur sloeg Liam het drankje naar achteren. Hij sloot even zijn ogen en wachtte tot het effect zijn werk had gedaan. “Dus… poes… tevreden met vandaag, jouw dag, genoeg in het zonnetje gestaan?” De man stond op en legde een hand op haar onderrug en trok haar een beetje naar zich toe, streelde met zijn andere hand door haar haren en hij kuste haar toen innig. Het liefdesspel was wat Liam betrof begonnen. [OOC: privé met Sonja] [15+, want huwelijksnacht... ]
  6. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Mannen hadden een verantwoordelijkheid? Wat wilde ze daar nu weer mee zeggen? Dat ze Isabelle moesten houden? Moest hij verantwoordelijkheid nemen? Hmf. Dat kon toch ook als hij zorgde dat ze ergens op een goede plek verzorgd werd. Een plek waar ze in ieder geval fatsoenlijk te eten krijgt en goede kleding, want hij kon niet accepteren dat een kind van hem eruit zag als een zwevertje. Hij sloeg zijn armen over elkaar en bromde iets onverstaanbaars, maar het mocht duidelijk zijn dat hij niet blij was met haar woorden; ofwel door de inhoud, ofwel door het feit dat hij op zijn plek werd gezet en kritiek kreeg. Liam kon niet zo goed omgaan met kritiek. "Ja, ja, ga nou maar... Ga maar de stad in kleding halen. En schiet een beetje op." Want hoe sneller ze ging, hoe sneller ze weer terug was en hoe langer hij niet alleen was met deze kleine koter, waar hij nog steeds geen idee bij had wat hij voelde, wat hij wilde voelde en wat hij ervaan dacht. Zijn brein voelde vooral een lichte mate van paniek en error. Evita liet hem, toen ze eenmaal -na een eewigheid- terug was, gewoon op de bank zitten met het slapende kindje. Ze hielp hem niets, behalve dat hij wat wijn in zijn hand gedrukt kreeg. Sneller dan hij misschien zou moeten doen, sloeg hij de wijn achterover. "Dankje", kon er nog net brommend vanaf. "En ik ben niet schattig... en ik heb niets met kinderen... en ik wil dit niet..." Hij luisterde ondertussen wel naar wat Evita dan weer vertelde. Blijkbaar was het kindje echt ondervoed geweest en had ze, ondanks dat ze pas drie was, een moeilijk leven achter de rug. Hij humde. "Denk je dat het echt mijn kind is?" Was dat überhaupt te testen? Hij vermoedde van niet, want dan zouden er vast een hele hoop meer schandalen zijn. Nu kon men, zonder bewijs, vrouwen gewoon afwimpelen. Hij kon Isabelle vast ook afwimpelen. Want wie wilde nu niet beweren dat haar kind van een beroemde Zwerkbalspeler was. Maar ergens wist hij dat het waar was? De tijdlijn klopte...ongeveer. Hij zou geen datum kunnen zeggen, maar hij had wel ongeveer vier jaar geleden een affaire gehad met de vrouw die Isabelle's moeder zou kunnen zijn. Wat kon hem dat schelen? Dit maakte zijn leven alleen maar moeilijker! Ugh. Al kwam Evita toen wel met iets nieuws wat hem voldoende afleidde. Ze wilde met haar handen over zijn benen gaan aaien? Hij grijnsde half. "Ja, ja, je kan haar ook magisch optillen, he?" Liams spreukwerk was er waarschijnlijk niet goed genoeg voor, dat hij dit bij een klein meisje kon, maar Evita vond zichzelf toch zo goed en geweldig? Dan kon ze dit vast, volgens zichzelf, maar ze raakte dus liever hem aan. Geen verrassing, eigenlijk, natuurlijk. Wie had niet diezelfde keuze gemaakt in haar positie. Maar goed, hoe dan ook, het was ze gelukt om Isabelle op de bank te krijgen op een kussen en Liam was bevrijd, hurray, en hij haalde een hand door zijn haar, keek opgelucht en schonk hen beiden een nieuw glas wijn in. "Dus. Proost? Op onze eerste succesvolle samenwerking? Ik heb het idee dat je eindelijk een beetje naar me begint te luisteren." Al had zij alle aanwijzingen gegeven en het plan van aanpak bedacht, maar dat werd voor het gemak genegeerd.
  7. [1836/1837] We have different heartbeats

    "Oh, gecondoleerd," zei Liam, die er inderdaad geen idee van had wat er echt gebeurd was met Felicia. Hij bekeek haar even kritisch. "Was zeker iemand die dichtbij je stond?" Want daarom zag ze er natuurlijk wat bleek en magertjes uit. Van al het verdriet had ze vast weken niet kunnen slapen en eten. Arm ding. Vrouwen konden altijd zo weinig hebben. "Is het al lang geleden?" Als ze er nu al last van had, dan was het misschien wel een van haar ouders... Kon toch... Tja, Liam waist feitelijk niets van Felicia, behalve dat April haar had uitgezocht. Dus dat was voldoende 'background check' voor Liam. Vooraf had ij overigens ook niet verwacht dat hij die hele date maar een beetje interessant zou vinden. Dus waarom zou hij er dan moeite in hebben moeten steken? "Mm... Drieëntwintig gaat nog wel." Liam bekeek haar nog eens kritisch. "Je ziet er jong uit... en je bent knap... Dan word je over het algemeen wel wat meer vergeven." Natuurlijk waren er wel wat vrouwen wat ouder, voordat ze trouwden, maar je wilde als man toch niet al aan het begin van je huwelijk een vrouw in je bed hebben die al kraaienpootjes kreeg... Het zou vanaf dat punt namelijk alleen maar erger en minder knap worden. "Ik denk dat zesentwintig wel een beetje de bovengrens is..." Liam bestelde de ijsjes, en voor Felicia inderdaad gewoon de smaak die ze had uitgekozen en niet eens de smaakjes waarvan hij had gedacht dat ze ze lekker zou vinden. "Heeft dat smekkie ijs soms ook vieze smaken? Of alleen de lekkere?" Want waarom zou je een ijsje willen eten dat je zo kon verrassen met bloemkoolsmaak... "Maar mint en kokos...dat is toch...helemaal niet lekker samen..." Hij trok zijn neus een beetje op... Nee, als ze van zulke combinaties hield, dan was iets verfijnd als framboos en witte chocolade niet voor haar weggelegd. "Dus... Wat wil je met onze tweede date gaan doen?"
  8. [1837/1838] Watch it from your ivory tower

    Armoedig en onverzorgd? Liam grinnikte. "Dat moet je maar niet tegen de oudere en gedistingeerde heren zeggen met mooie volle baarden." Hij grijnsde. Nu moest je als man, als je een baard liet staan, het wel kunnen hebben. Bij Liam stond een baard zeker niet, maar er waren genoeg personen bij wie het wel stond of waarbij het zelfs een toevoeging was. "Of de heren die een lelijke kin, of onderkin, proberen te verbergen," grinnikte hij. Hij keek even kritisch naar zijn broer. "Izzy is vast knapper zonder baard..., maar alles is natuurlijk relatief." Sommige gezichten waren nu eenmaal verloren gevallen. Dat grinniken verging Liam echter, toen Evita wel erg kritisch was over zijn familie. "Pardon? Dit is over een paar maanden jouw familie en het siert je in het geheel niet dat je je zo over hen uitlaat..." Alsof Liam uit een erbarmelijke familie zou komen. Hij liet zijn glas zweven en sloeg de armen wat geïrriteerd over elkaar. Hij was Evita zo zat. In dansen had hij dus ook geen zin meer. Hij humde bij haar opmerking. "Waarom heb ik überhaupt de moeite genomen om je even aandacht te geven? Je wordt er alleen maar een vals kreng van en er komt alleen maar negativiteit uit je mond," bromde hij. Hij dronk in een teug zijn glas champagne, of wat madam met haar dure woorden voor alcohol het ook zou noemen. Hij hief zijn kin iets en liep naar een ander groepje van de familie toe. Ze moest zelf maar zien of ze volgde of dat ze zichzelf zou vermaken, maar hij zou geen woord meer aan haar vuil maken. Verderop in de zaal was er ook drama ontstaan en een fikse ruzie tussen twee familieleden ontstaan. Dus hier zou Liam zich wel even mee vermaken. Met een beetje geluk zou het nog op een vals en heftig magisch duel uitlopen ook. Niet tot de dood... Dat dan weer niet... maar de vonken konden er altijd wel goed vanaf vliegen.
  9. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    “Naast ons woont een ouder stel.” Dat klonk nu net alsof het twee oude besjes waren. Dat viel alles mee. Ze waren in de veertig, maar voor een jonge God als Liam was dat natuurlijk al haast bejaard. Hij humde en knikte. “Ja. We kunnen er binnenkort wel bij op visite. Ik zal een afspraak organiseren.” Hij had er nu al geen zin, maar goed, op lange termijn zou dat vast wel schelen in hoe ontevreden Evita was. Alles om een herhaling van vanavond te voorkomen. Dat had, in Liams mening, helemaal geen positieve invloed op zijn gedrag en houding. Rekening met anderen houden was niet zijn forte en het was niet alsof hij dat nu wel belangrijk of interessant vond. Het was ook gewoon nog nooit eerder voorgekomen dat iemand hem zo overduidelijk voor zijn voeten had gegooid dat enkel in zijn aanwezigheid zijn niet voldoende was om gelukkig te zijn. Dat was toch wel een hele vreemde gewaarwording. En nu wilde ze ook zijn vrienden ontmoeten… “De meesten zijn wel getrouwd, inderdaad, maar niet allemaal. Hun vrouwen ken ik ook niet.” En dat was verder ook helemaal niet de bedoeling van de Club. Dan was het juist de bedoeling dat je even met de mannen onder elkaar was en je voor een avond niet aan vrouwen of verplichtingen hoefde te denken. Liam had dat tot nu toe nooit zo heel erg begrepen; als je geen zin had in je vrouw, dan liet je haar toch lekker in haar sop gaar koken. Alleen nu zag hij dus wel de charme ervan en realiseerde hij zich dat zijn aannames niet klopten. Al met al een heel verwarrende en informatieve avond dus. “Izzy? Nee, natuurlijk vraag ik die niet als getuige. En April ook niet, want zij is een vrouw. Zij kan niet voor mij getuigen.” Dat zou raar zijn. “Mijn vader is mijn getuige. Heb jij geen eigen?” Ze had toch wel iemand die ze nog mocht? En die voor haar naar Engeland zou komen? “Anders kan jij het toch wel aan April vragen?” Hij glimlachte haar kleintjes toe. Het was feitelijk niet zijn probleem. “En je hebt er ook niet echt een nodig he,” Als vrouw. Liam nam ook nog een slokje en het hoofdgerecht werd nu ook opgediend. Hij keek naar het raam. Nog twee gangen… Hij was nu eigenlijk wel weer klaar met praten. Hij groef in zijn gedachten waar hij het nu met Evita over kon hebben, maar dat was toch lastig. “Wil je een huisdier?” Vrouwen hielden immers van pluizige diertjes. Misschien konden ze het hier tijdens het hoofdgerecht over hebben. “Een puppy? Of een kitten?” Of zou ze meer het type zijn dat van konijn hield?
  10. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Zijn haar, wat? Dreef ze nu de spot met hem? Liam fronste en keek haar allesbehalve geamuseerd aan. “Evita, dit is niet het moment voor grapjes.” Het was toch niet te geloven dat hij dat haar nu nog uit moest leggen. Toch kon hij het niet helpen een spiegeltje uit zijn zak te pakken en het open te klappen en even zijn kapsel te bekijken. Hij haalde een hand door zijn haar om het nog een beetje te fatsoeneren, maar het was hopeloos. Net als de situatie. Hij zuchtte verdrietig. “Natuurlijk ben ik geschrokken.” Liam keek zijn verloofde kort aan, maar richtte zijn blik daarna eigenlijk weer op het stille meisje. “Ik wist helemaal niet dat… Ze heeft nooit gezegd… Hoe moest ik nou…En dan moet ik nu… Dit is toch….Dit wil ik helemaal niet.” Ja, hij wist ook heus wel dat hij ooit kinderen moest krijgen en dan als het even meezat met Evita en als hij helemaal geluk had dan meteen een zoon en dan waren ze daar ook weer mee klaar. “Gelukkig is het een meisje…” Dan was er ook geen probleem met wie zijn erfgenaam zou zijn… mits Evita hem dus een zoon zou geven… Maar dat was geen gesprek voor nu. Dat kwam allemaal wel na het huwelijk… Over twee weken…Joepie. En nu had het kindje ook nog eens geen kleding. Dat was ook niet iets wat Liam zomaar ergens had rondslingeren, nee. Zeker niet voor kleine driejarige koters. “Heb jij geen hemd wat ze als jurkje aan kan tot die tijd?” Want terwijl Evita naar de winkel was, thuis zitten met een blote peuter was… nou ook niet echt iets wat op zijn bucketlist stond. “Kunnen we Julie anders niet sturen… Of laten oppassen…” Of desnoods zou hij haar een bericht sturen en dat ze halveerwege bij kwam springen, met haar trage manier van doen… Zijn nichtje had overal altijd enorm veel tijd voor nodig. Of nee, dan wist ze dat hij een bastaard had… Waarom was alles nou opeens zo moeilijk! “Ja, ga maar… Ik red me wel…” De huiself moest in dit geval dan maar voor oppas spelen, want Liam had géén idee wat hij met een kindje aan moest… Wat deed je daar eigenlijk mee? Zou hij een bal naar haar toe moeten gooien? Net zoals bij een puppy? “Schiet maar gewoon op.” De man keek naar het meisje en humde. Toen Evita weg was, knipte hij in zijn vingers en droeg de huiself op om iets te eten te maken voor het kind. Hij tilde Isabelle, nog altijd gewikkeld in handdoeken maar op en droeg haar naar beneden en bracht haar naar de kamer waar ze het minst zou kunnen slopen. Ze was erg licht, merkte hij op, en ze zat hem met grote ogen aan te staren. Ongemakkelijk. Nadat ze had gezeten, zittend naast hem op de bank, geholpen door de huiself, viel Isabelle in slaap. Op zijn schoot. Liam zat doodstil en verroerde geen vin. Hij keek Evita toen ze thuis kwam ook een beetje benauwd aan. “Wat moet ik nu doen?” Voor het eerst in zijn leven voelde Liam zich compleet onzeker en volledig incompetent en hulpeloos.
  11. SHOUT!

    En nog eentje Ik ben een bofkont vandaag
  12. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    Dus ze wilde wel een gezelschapsdame? Maar een getrouwde. Pff... "Ik weet niet of die er getrouwd zijn, hoor, dan hebben ze toch hun eigen man om voor te zorgen." Hij fronste. "Het wordt eens tijd dat je vriendinnen krijgt, hier." Hij humde en kwam toen op een heel erg goed idee. "Voor mannen heb je 'The Club'. Daar ga ik mee op stap. Maar ik weet dat er ook een vereniging is voor getrouwde vrouwen. Dus daar kan je wel heen na ons huwelijk. 'De gouden roos' heet het volgens mij." Hij humde. "Ehm... Niet dat ik iemand ken die daar bij zit." Dus dat eerste contact moest ze zelf maar zoeken. Hey! Hij had haar toch in ieder geval een mogelijkheid gegeven. Dus beter ging ze nu niet zeuren. Evita leek van zeuren te houden. Dus ze was vast al voldoende voorbereid op het huwelijk. Hij wist niet of ze nog meer voorbereiding nodig had. "Mij blij maken?" Ja, hij was een tikkeltje verbaasd en blijkbaar was dat voor al al wonderlijk en onbetaalbaar waardevol. Juist ja, alsof zij de gelukkigste vrouw op aarde zou zijn als hij de hele tijd met opgetrokken wenkbrauwen rondliep. Toch... Mm... Het was in ieder geval vanuit een positieve insteek. Ze wilde iets voor hem doen en hem positief stemmen? Het was dus niet om hem maar wéér de hele tijd te laten zien hoe goed ze was. Want dat was gewoon heel erg vermoeiend. Zijn angst dat men hun billen konden wassen met zijn edele gelaat was onterecht. Op het zeepje zelf stond dan 'LH' en dat was natuurlijk ook dé afkorting voor 'Lekkere Hunk'. Daar kon hij wel mee leven en knikte tevreden, schonk haar een klein glimlachje. "Nee, dan is het goed." Moest ze nou huilen? Waarom? Hij was toch aardig? Hij deed toch zijn best? Hij kon zich er al haast over gaan opwinden, maar het leek vals alarm te zijn. Hij wist niet wat er gaande was, maar Evita leek in ieder geval niet verdrietig te zijn. Vrouwen... waren ze allemaal zo ingewikkeld? Die in zijn bed vielen doorgaans toch wel mee. "Al vier dagen?!" Hij schudde zijn hoofd. "Poes, je kan geen kluizenaar worden, hoor. Ga dan toch minstens naar de tuin of op theevisite bij de buren." Want zijn vrouw kon niet teruggetrokken en verlegen zijn. Dat paste helemaal niet bij hem. Hij noemde haar toch ook bewust variaties van het katachtige huisdier en niet iets van een knaagdier... grijze muis... ha... Nee. Je kon veel van Evita zeggen, maar dat niet. "Vind je het gek dat je je op deze manier eenzaam en ongelukkig voelt." Niet dat Liam iets wist van het positieve effect van zonlicht, maar hijzelf zou er helemaal niet tegen kunnen als hij meerdere dagen helemaal niemand zou zien. Zijn ego zou verwelken... Onmogelijk!
  13. [Dec. 1837] Half a Haysward

    "Nee, ik heb geen diarree...," protesteerde Liam. Waarom was dat nu weer het eerste waar ze bij hem aan dacht? Iew, Evita, en dan sprak ze het ook nog eens hardop uit. Dat was echt niet damesachtig. Kon Liam daar zich op een moment als dit druk om maken? Ja, dat kon hij. Hij was er vooral ook verbolgen over, want hij was gewoon geschrokken en dan moest zijn bijna-vrouw meteen denken aan lelijke bostrollen en modderige ontlasting. Blijkbaar riep hij zeer aardse beelden bij haar op. Dat was niet wat hij wilde. Hij riep liever iets hemels bij iemand op. Gehoorzaam ging Liam zitten op de stoel. Hij had half willen protesteren, maar met zicht op de driejarige, kwam er helemaal niet meer zoveel uit hem. Ook weigerden zijn knieën nog verdere dienst en dus zat er niets anders aan dan 'dankbaar' de stoel aan te nemen en te gaan zitten. "Nee. Het gaat wel. Je hoeft niemand te halen.," bromde hij. Hij wilde voorlopig ook niet dat er iemand hier bij hen thuis zou komen. Totdat Liam wist wat ze met deze Isabelle gingen doen, mocht niemand van haar bestaan weten. Liever had hij ook dat Evita er niet vanaf wist, maar daar was het overduidelijk te laat voor. Liam proestte. Hij had gezeten. Dus de vloedgolf was volledig over hem heen gegaan. Er was niets meer over van zijn kapsel of zijn mooie gewaad. Hij zag er uit als een drenkeling, een verzopen kat. Met een hand wreef hij het water uit zijn gezicht en hij plukte een badeend van zijn schoot. Hij kuchte nogmaals en knipperde verwoed om ook al het water tussen zijn wimpers en oogleden vandaan te krijgen. Zijn kind was al magisch met drie. Gog, dat was toch wat. Met een staf nog ook en blijkbaar had ze woordeloos aan de staf duidelijk kunnen maken wat ze had willen doen. Of hoe dat ook werkte... "Ja." Dat had hij inderdaad gezegd. "Ik neem aan dat je niet het kind van een ander op wil voeden. Dus dan kunnen we maar beter zo snel mogelijk een pleeggezin zoeken. Dan moet dat geregeld kunnen zijn, voordat we trouwen." Een pleeggezin was vast wel in twee weken te regelen, toch? Hij keek ondertussen maar naar het raam in plaats van naar het kind. Hij wist nog steeds niet wat hij met het meisje moest. Dus dan was even negeren, zover mogelijk, maar de beste optie.
  14. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    Pff. Had Evita zelf door dat ze wel een erg vermoeiende vrouw was. Hij gaf haar opties, maar die waren natuurlijk allemaal niet goed genoeg. Hij trok een wenkbrauw op. "Er zijn wel meer jongedames van stand, of net iets lagere stand, beschikbaar om als gezelschapsdame te dienen, dan alleen Celia." Hij kende Celia niet eens. Dus hij wist niet of ze wel aardig was. Misschien was ze wel heel vervelend en hij wist niet of hij het een goed idee vond als deze twee vrouwen heel dik met elkaar werden. Dat zou best nog wel eens vervelend en gevaarlijk kunnen worden voor Isaiah en Liam, want zij waren nooit echt een team. En als ze dan de vrouwen wel als een hecht blok tegenover zich kregen. Jakkes. Hij voelde nu al de neiging om te kreunen... en dan niet van genot. "En nou...Dan weet ik het ook niet hoor... Ga je verder met je zeepzaakjes?" Waar hij dan nu maar zijn toestemming voor gaf. "Maar dat heb je dus echt helemaal vanaf de basis zelf georganiseerd en bedacht?" Dat was wel weer knap. Niet dat hij dat liet doorschemeren in zijn stem. Er klonk nog steeds vooral verbazing in door. "Maar waarom?" En waarom had ze dan ook zonder te vragen zijn gezicht daarvoor gebruikt? Het vleide hem wel hoor, daar niet van. En als hij er langer over nadacht, dan wist hij ook niet wiens portret ze beter had kunnen gebruiken. "En heb je alleen een mannenzeep ervoor? Of ook voor vrouwen?" Want bij de laatste categorie had ze ook nog kunnen overwegen een kitten als afbeelding te nemen. Al snapte hij ook wel dat zijn beeltenis op de lange termijn dan leuker was. Behalve dat... "Wat.... Zitten nu allemaal mensen hun lijf te wassen met mijn gezicht?" En straks ook de billen! BIJ MERLIJN! Ugh! "Het weer is hier bijna altijd slecht. Daarom heb je ook regenwerende mantels en een paraplu." Hij nam een hap van zijn eten en keek haar een tikkeltje plagend aan... plagende spot, maar niet perse slecht bedoeld. Hij was op het moment namelijk wel even iets voorzichtiger met haar. In ieder geval voor zijn eigen doen. "Hoelang ben je al niet meer buiten geweest?"
  15. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Het was ongeveer een half uur later dat Liam thuiskwam. Hij had vandaag een pittige training gehad. Hij was moe en hij had spierpijn. Hij was bezweet! Zijn haar zat niet meer hoe hij het graag had willen hebben en hij had wel een half uur voor de spiegel gestaan in zijn kleedkamer, maar het had allemaal helemaal geen baat gehad. Het was dus een zware dag voor de man en hij had een heleboel medelijden met zichzelf. Toch had hij niet écht zin om naar huis te gaan, want daar was Evita en die moest je toch anders behandelen dan een huiself. Ja, hij had inmiddels wel door dat zijn acties, maar ook zijn gebrek aan actie, effect had op Evita en hoe gelukkig of ongelukkig zij zich voelde. Dat was belangrijk in die zin dat hoe ongelukkiger ze was, hoe meer ze hem lastig kwam vallen. Nu viel dat op zich allemaal wel mee, maar ze gingen over twee weken trouwen en als ze te weinig aandacht had, dan was opeens zijn mening voor allemaal dingen heel erg belangrijk. Of die indruk kreeg Liam in ieder geval. Eenmaal thuis begon het rustig. Evita leek bezig te zijn, want die zag hij niet meteen en dus liep hij op zijn gemak naar de woonkamer, waar hij in een gemakkelijke stoel neerplofte en zijn laarzen uittrapte. Hij rekte zich een beetje uit en wilde net onderuit zakken en een elf om een glas wijn vragen, toen de elf al uit zichzelf naar hem kwam toegelopen. Evita had de elf opgedragen wat papieren te lezen? Liam trok een wenkbrauw op en bromde. "Nou, geef die papieren maar." Het was vast één of ander tierelantijntje wat ze voor de bruiloft had verzonnen en dat zou dan weer veel meer geld kosten dan nodig zou moeten zijn. Uiteraard zou hij het goedkeuren, maar hij zou er natuurlijk wel om gaan mokken en mopperen dat ze een gat in haar hand had. Nadat Liam alsnog zijn zo verlangde wijntje had gekregen vouwde hij het vod van een perkament open. Jakkes. In wat voor winkels kwam Evita dat je een bonnetje kreeg van deze kwaliteit. Vluchtig las hij de tekst en met elke regel werd hij een toon bleker. Hij had een kind... Een kind van drie jaar oud... Een dochter... Isabelle. Vier jaar geleden , toen hij twintig was, had Liam meerdere scharrels gehad. Vrijwel altijd was het bij één nachtje gebleven. Liam was immers niet het type voor een vaste relatie. Een O'Sullivan... Hij groef in zijn herinnering, maar hij kon zich er absoluut geen plaatje bij vormen. Hij kwam er waarschijnlijk ook niet meer achter, want de vrouw was deed, bleek uit het tweede papier. De man wreef over zijn voorhoofd en had een moment nodig om alle informatie te verwerken. Een kind... Hij had een kind... Dat nu hier was... Bij Evita... Oh, het begon hem te duizelen. Hij hoorde zijn bloed in zijn oren suizen en over zijn zicht kwam een wat groenige waas. Het volgende moment vel het glas wijn uit zijn handen en werd het zwart voor zijn ogen... Arme Liam was flauwgevallen. Niets ernstigs dus, want tien seconde later was hij weer bij kennis en kwam hij langzaam bij. Aan de situatie was nog steeds niets veranderd. Bij Merlijn! Hij knipte in zijn vingers, zodat de elf de wijn en het glas op kon ruimen. Zelfs hees hij zich overeind en liep, ondanks dat zijn knieën nog wat wiebelig waren naar boven toe. "Evita?" De twee vrouwen vond hij in de badkamer. Liam stond als verstijfd in de deuropening en keek naar het kleine meisje met het sop in de haren. Leek het meisje op hem? Hij zou het niet kunnen zeggen. Hij fronste een beetje en verzette verder geen stap. "Ik zal wel een pleeggezin voor haar zoeken," was het eerste wat hij over zijn lippen kreeg. Hij vulde zelf al in dat Evita vast geen zin had om voor een kind te gaan zorgen en hijzelf vond het allemaal even te intens en te eng. Beter haar nu wegdoen, voordat hij er straks gehecht aanraakte. Zo moest je ook altijd te werk gaan met een nest kittens, want voor je het wist had je er vijf huisgenoten bij.
×