Jump to content

Liam Haysward

New Elites
  • Content count

    181
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    6

Liam Haysward last won the day on December 22 2018

Liam Haysward had the most liked content!

About Liam Haysward

  • Birthday April 15

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

508 profile views
  1. [1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Natuurlijk duurde het hem allemaal te lang. Zijn dochter had een poepluier en elke seconde die het langer duurde voordat Julienne beneden was, betekende dus dat hij langer in die lucht moest blijven zitten. Waarom was het leven zo oneerlijk? Waaraan had hij het verdiend met zulke vrouwen opgescheept te zitten in zijn leven. "Nou, dat is dus precies wat er is," zei Liam een tikkeltje geïrriteerd. Hij wees, op geruime afstand, met een wijsvinger naar Isabelle. "Evita is er niet. De huiself is er niet. En mijn dochter heeft zichzelf bevuild in een luier..." Hij humde. "En jij bent een vrouw." Dat had hij goed gezien. "Dus jij moet haar verschonen." Was niets tegen in te brengen, toch?
  2. Juni 1838 - Huize Liam Haysward in Londen - Een middag waarop Evita niet huis is. "How's the world treating you this morning?'...'Like a baby treats a diaper." Evita was ergens heen. Waarheen... Weet ik niet, laat ik open als speler om niet teveel te bepalen, Liam wist het waarschijnlijk ook niet, want dat waren nu eenmaal geen dingen waar hij zich heel erg in interesseerde. Wat maakte het hem uit? Als ze maar met etenstijd weer bij hem aan tafel lag, of anders toch minstens in zijn bed als het donker begon te worden... Het enige dingetje was... Evita had dus ook de huiself meegenomen. Dat was normaal geen probleem. Liam was een grote jongen... Alleen Isabelle was dus nog geen groot meisje. Ze droeg nog luiers. En luiers wilde na verloop van tijd nog wel eens vol raken. Dat merkte Liam omdat er een heel onaangename geur zijn neus was binnengedrongen; Isabelle huilde nog altijd niet. Terwijl Liam wat fanmail aan het beantwoorden was, had hij met een schuin oog op zijn dochter gepast. Het meiske zat heel zoet met houten puzzels te spelen en tot dusver was hij dan ook heel erg trots geweest op zijn oppastalent... Alleen dat had momenteel zijn plafond bereikt. Maar geen Evita? Denk je dan. En geen huiself? Dan moest Liam nu zeker de eerste luier van zijn leven gaan verschonen? Oh nee, wat verschrikkelijk. Nou. Dat zou inderdaad verschrikkelijk zijn... De gedachte alleen al. Alleen ging Liam dat dus niet doen. Hij had nog een plan C. En dat plan C woonde op zolder. "Julieeeee!!?" [OOC: privé met Gianna :D]
  3. [1836/1837] They're not poodles, they're art.

    "Je lacht me uit," klonk het jankend en klagelijk tegelijkertijd. En dat wist ze zelf ook, want ze zei meteen sorry. Niet dat dat het goed maakte, want zijn ego deed momenteel echt heel erg veel pijn. Hij stak zijn neus in de lucht en probeerde beledigd te kijken. Dat lukte alleen dus helemaal niet, want vanaf het moment dat ze haar hand op zijn hoofd legde, begon hij te kwispelen en kreeg hij meteen zo'n dommige tevreden hondenblik op zijn gelaat en moest hij zijn best doen de neiging haar hand te gaan likken te onderdrukken. "Ik heb een fles wijn gekregen van fans!, zei hij pieperig en hij trok een pruillip. "Van iemand die zijn wijn naar mij wil vernoemen met een hele speciale druif. En toen ik proefde, gebeurde er dit!" En nu kwam er daadwerkelijk gejank uit zijn strot en zette hij héle zielige puppy-ogen op. "En ik kan niet ophouden met kwispelen....", klonk het verongelijkt. "Je aait me!...." Hij verraadde er nu dan wel meteen mee dat hij dat dus stiekem fijn vond. Of zijn hondenvorm vond dat in ieder geval fijn. Hij zou het altijd ontkennen dat zijn mensen-ik het fijn zou hebben gevonden. Hoor. "Evita.... Wat moet ik nou... Ik heb morgen een wedstrijd. Hoelang duurt dit? Kan je dit niet ongedaan maken? Hoe moet ik eten? Wat is er met de dure cashmere trui gebeurd die ik aanhad?" Zoveel vragen en zo weinig antwoorden. En hij had zelf geen staf meer... Dus hij kon helemaal niets doen!
  4. [1837/1837] Sugar will leave a lover's kiss on your lips.

    “The saddest people in life are the ones who don't care deeply about anything at all. Passion and satisfaction go hand in hand, and without them, any happiness is only temporary, because there's nothing to make it last.” Niemand was het waardig om zijn aanbidding en zijn liefde te verdienen. Hij had nog niemand gevonden door wie hij minder aan zichzelf wilde denken. Hij had nog niemand gevonden voor wie hij zijn eigen belangen opzij wilde zetten. Hij was geweldig. Hij was als een God. Niemand kon aan hem tippen. Niemand hield zoveel van Liam als Liam. Liam zou nog jaloers kunnen worden op de vrouw op wie hij verliefd was, omdat zij dan wat van zijn aandacht voor zichzelf zou stelen. Liam hield van zijn sterrenbeeld en kon uren naar zichzelf kijken, tuttelen, zijn haren doen, zijn tanden poetsen, naar zichzelf lachen en knipogen en hem alle complimenten geven die hij verdiende. Het was prettig om in een spiegel te kijken en jezelf herkennen in de ogen die terugkeken. Er waren geen twee betere ogen op de wereld. Hij was als Narcissus. Alleen deze bloem begon zijn hoofdje langzaam te heffen. Want naast hem aan de waterrand was een nieuwe bloem gaan groeien. Niet identiek, maar wel zijn evenbeeld, met even mooie ogen. Hij hield van haar, als het verlengde van zichzelf. Hij hield van haar. Zijn Isabel.
  5. Ergens in mei - Huis van Liam en Evita in Londen - In de avond. “Love is the emotion that a woman feels always for a poodle dog and sometimes for a man” Altijd onaardig doen tegen fans, was misschien niet het meest briljante wat je kon doen als beroemdheid. Zeker niet als inmiddels ook de verhalen de ronde gingen doen dat je met name meisjes behandelden alsof het voorwerpen waren en dat je alles en iedereen altijd aan het afzeiken was. Het zou dan vast ook niemand verbazen dat er een dag kwam dat iemand het helemaal zat was en daarom dus ook had besloten om wraak te nemen. Dat was op zich niet zo heel erg moeilijk met Liam... Als je maar een beetje vleiend was en zijn ego genoeg streelde, dan was de kans behoorlijke aanwezig dat hij met ogen open in de val liep. Dat was dus ook precies wat er was gebeurd.... Liam had een fles wijn ontvangen, van een fan, of zo leek het. Er zat een keurig briefje bij; iemand was een eigen wijngaard begonnen en daar ook zelf wijn aan het maken. De druiven waren perfect, vol van smaak en goed. Het was een wijn waardig aan zo'n beroemdheid als Liam en de fan wilde niet liever dan dat Liam zou proeven van de wijn en als het zijn goedkeuring had, dan zou de fan desbetreffende wijn pas op de markt gaan verkopen. Nou, het was avond... Dus een glaasje wijn ging er best in, niet waar? En ja... Toen bleek het spul dus vervloekt te zijn... Jankend, keffend en in blinde paniek rende Liam op zijn donzige poten door het huis. "Evitaaaaaaa!" [OOC: Privé met Sonja! (Al woont Julienne daar ook in huis, so be my guest).]
  6. [1837/1838] When the truth hunts you down

    Zie je wel... Het was eigenlijk te goed. Liam knikte. "Je mag dankbaarheid en blijdschap best wat meer tonen, hoor, Julie," bood hij haar als ongevraagd advies. "Mannen vallen niet op een zuurpruim." Nee, hij ook niet. Niet dat hij op dit moment überhaupt zin had in iets; hij was onzedelijk betast door zijn tante. Liam had dus echt wel even een hete douche nodig en een dubbele whisky om hier van bij te komen. Hij schudde zijn hoofd naar haar. "Glimlachen, enthousiast zijn, een licht , gezellig en fijn gezelschap... Maar met die moeder van je, verbaast het me dus echt helemaal niets dat je hier niets van bakt." Daarom kon ze natuurlijk niet zonder hem. "Ja, dan zou je verloren zijn," beaamde hij. "Goed." Hij was eigenlijk wel weer klaar met dit gesprek. "Ik ga dus dingen regelen voor je kamer." En daar had hij haar niet bij nodig, want waarom zou hij het meisje mee laten bepalen over hoe haar kamer eruit kwam te zien? "Ga je maar ergens nuttig maken, of zoiets." Daarna verliet Liam de kamer. Die avond stond er op zolder een heel goed bed, met meerdere dekens en kussens, een kledingkast, een bureautje, een boekenkast met zeer interessante boeken: 'spelen met driejarigen voor dummies', 'hoe stralend te glimlachen voor dummies', 'Etiquette voor dummies', etc. Het was nog best een behoorlijke kamer. Overigens moest Julienne het wel netjes houden, want de spullen waren van Liam en elke schade die ze aan de kamer maakte, zou ze zelf moeten gaan betalen. [OOC: Liam uitgeschreven <3]
  7. [1837/1838] When the truth hunts you down

    Wat was Julienne toch een raar meisje. Het was dat ze familie was hoor... Maar hoe zij met dat kleine brein van haar ooit Ravenklauw had kunnen doen, was hem een compleet raadsel. Hij glimlachte wat minzaam. "Vind je het geen goed aanbod? En dan kan je nog je nichtje goed leren kennen ook..." Dus dan had ze toch alleen maar een bonus. "Ik dacht dat alle meisjes het leuk vonden om op kleine kinderen te passen?" Dus waarom sprong ze dan nu geen gat in de lucht van blijdschap? "En dat is het voor nu... Misschien heeft Evita nog wat klusjes voor je? Of wil zij graag dat je haar af en toe gezelschap houdt. Dan moet je dan maar dan." Liam maakte een wat wegwerpend gebaar. "Die is lastig als ze ontevreden is... Dat geef ik je maar mee als tip." Want Liam was namelijk nooit lastig, vervelend of ontevreden... "Red je het zo?" Oh. "En eten doe je maar op je eigen kamer." Want hij had geen zin om vanaf nu elke maaltijd ook nog het geklets en gezeur van een tweede vrouw aan te moeten horen. Liam had een heel zwaar leven.
  8. [1837/1838] When the truth hunts you down

    Precies. Hij had gelijk. Hij glimlachte vergevend, aangezien Julienne inzat dat ze inderdaad fout zat en dat ze ondankbaar was. Ze hoefde op dit moment geen spullen te halen en dus stak Liam even zijn hand op naar zijn tante, die dat overigens niet zag want ze was vast te druk met het oprapen van de munten op de grond. Julienne en Liam Verschijnselden naar zijn huis in Londen. "Evita!," riep hij charmant door het huis. "We hebben vanaf nu een huisgenoot..." Hij wist niet of ze het hoorde en of ze thuis was, maar hij had het in ieder geval verteld. Dus dat stukje plicht was verder ook weer afgehandeld. "Ik zal de huiself een kamer in orde laten maken en ik moet even bedenken wat dit verder betekent voor je schuld, die je hebt lopen." Een frons verscheen op zijn voorhoofd en hij zette een hand in zijn zijde. "Want hoelang was je nu nog bezig met afbetalen." Hij dacht na. "Als het nog minstens acht jaar is..., dan kan je ook als oppas fungeren voor Isabelle, totdat ze naar Zweinstein kan." Dat was een briljant idee. "Dan kan je dat doen in ruil voor kost en inwoning... en dan houden we de rest hetzelfde." En dat scheelde dan ook weer een heleboel hoofdrekenen en nadenken en daar was hij niet goed in. Daarom deed hij dat liever niet. Dus dit was beter. "Eens?" Ja, mooi. Klaar.
  9. [1837/1838] The future is filled with good fortune

    "Nee, dat wil ik niet echt weten. Ik wil er helemaal niet méér over weten. Ik wil gewoon..." Hij humde... "Weten op welke schaal deze vrouw een oplichter is of niet." Hij schudde zijn hoofd en klakte afkeurend met zijn tong. "Ik snap niet waarom ze haar hebben uitgenodigd." Ze zette allemaal belangrijke mensen voor schut, dat Medium had Liam voor schut gezet. Dus hopelijk werd deze vrouw nu op een soort zwarte lijst gezet ergens? "Pff, ja, De Lumos publiceert wel vaker complete onzin over me," mopperde hij. Dat hij met zijn duim in de mond sliep bijvoorbeeld! Belachelijk. Maar goed, ze hadden natuurlijk niets kunnen vinden aan Liam wat niet perfect was en daarom hadden ze maar iets verzonnen. Ergens kon hij ze dat ook niet kwalijk nemen. "Nou, als ze dit gaan publiceren, dan stuur ik een advocaat op ze af." En dan zou hij een hoop geld van ze eisen. Als schadevergoeding en gewoon voor het feit dat ze zijn naam gebruikten om geld te verdienen. Liam nam zijn overmantel aan en trok hem aan, hielp daarna Evita met één mouw, want de rest had ze als zelfstandige vrouw natuurlijk alweer zelf gedaan. "Een Obscurus?", vroeg hij ondertussen, want het was niet alsof hij al dat soort informatie over Fabeldieren wist, hoor. Hij had dat vak niet gevolgd en hij had er ook nooit zelf iets over opgezocht. Waarom zou hij? "Dat klinkt duister," Hij lachte half. ha. Want hij was zo grappig. "Poes, mijn kraag zit prima,"mopperde hij, voor zijn doen wel goedmoedig. Hij pakte haar hand en knikte haar toe naar haar excuus. "Ja, maar ik ga dus echt nooit meer mee naar een Waarzegger." Of het nu wel of geen Damesactiviteit was. En de twee verlieten het clubhuis. [OOC: Evita en Liam uitgeschreven]
  10. [1836/1837] We have different heartbeats

    "En ik dacht dat je niet makkelijk verliefd werd...", humde Liam, maar blijkbaar was dit meisje toch niet helemaal eerlijk geweest. Hoewel ze waarschijnlijk vooral van die lichtzinnige tienerliefdes had gehad, die verbleekten nu ze hem eenmaal had ontmoet. Hij kon wel aan haar zien dat ze verliefd op hem was. Kon je haar ongelijk geven? Hij was gul en besloot haar een charmante en vriendelijke lach te gunnen. "Maar alles verandert met de tijd, niet waar... Tegenwoordig zijn je eisen en standaarden vast veel hoger..." Tegenwoordig zou ze vast alleen genoegen nemen met iemand zo subliem als hij... Oh, hij lette niet goed op? Op wat ze had gez-...Ah, op de wereld om hem heen blijkbaar? Liam trok een wenkbrauw aan. "Waarom zou ik aandacht besteden aan zulke futiele mensen?" Jaja, hij gebruikte een intelligent woord. "Dat is alleen maar een verspilling van mijn tijd." Hij pakte haar hand. "En de jouwe..." Felicia zou haar aandacht veel beter kunnen richten op Liam, bijvoorbeeld. Als ze dat nu haar prioriteit zou maken... Dan zou ze zich vast een stuk gelukkiger voelen. "Goed, schrijf me over een week. Uiterlijk." Hij had geen zin om langer te moeten wachten dan dat. Daarbij...hoelang had Felicia nodig om de eerste vrije datum in haar agenda voor hem te reserveren? Hallo... Dat zou ze waarschijnlijk ook doen, nadat ze was bijgekomen van hun afspraakje van vandaag. Liam pakte haar hand en gaf er een luchtkus boven. "Tot over twee weken, miss..." Eh wat was haar achternaam ook alweer? "Felicia."
  11. [Dec. 1837] Half a Haysward

    In zijn hoofd telde Liam tot tien en hij nam nog een hap van zijn ontbijt. "Ik zie toch ook wel dat ze geen uiltje is." Merlijn, Evita! Waarom moest ze hem nou voortdurend kleineren en van die stomme opmerkingen maken en hem beledigen. Hij rolde met zijn ogen. "En ja, ik ben haar papa..." Want hoeveel deden vaders nou aan de opvoeding. Hij had Evita, hij had een huiself en als zij er niet uitkwamen, dan wilde Julienne vast af en toe wel helpen -hij wist nu nog niet dat zijn nichtje over enige tijd zelfs bij hen in zou wonen- en als zelfs dát niet lukte, dan konden ze altijd nog een nanny of een gouvernante of een babysitter of wat dan ook inhuren. Geld was niet het probleem, dus personeel ook niet. "Ik zorg toch dat ze eten heeft, een dak boven haar hoofd, kleding en dat er iemand voor haar zorgt..." Wat voor taken had een vader nog meer? Pfff. Evita spoorde soms echt niet. "Jouw hoofd kan soms echt niet nadenken he... Jij woont hier toch ook... Dus je weet dat dat goed zit." Of ze was, natuurlijk, weer eens ondankbaar. Dat papierwerk was dan echter wel weer een dingetje. "Ja, dat komt wel goed." Hij humde. Daarvoor ging hij natuurlijk ook gewoon iemand inhuren. Iemand die discreet was als je er genoeg geld tegenaan gooide, niet letterlijk en dan kon dat allemaal nog best snel geregeld zijn. "Daar heb je notarissen en advocaten voor, poes." Maar als vrouw wist je daar het fijne niet zo van. Ja, Liam was echt chagrijnig op het moment. "Nog andere dingen die iedereen snapt, maar die je toch nog even hardop wil zeggen?" Evita deed soms echt alsof hij dom was. Maar dat was ze zelf. "Of kan je ook nog iets aardigs zeggen? Zoals 'oh, wat goed dat je je dochter in huis wil nemen. Wat gul en vriendelijk van je.'" Maar nee, dat kon ze uiteraard niet.
  12. [1837/1838] The future is filled with good fortune

    "Je vindt het wel leuk," kaatste Liam met een grijns terug, maar hij liet verder het onderwerp rusten. Ze hadden nu eerst belangrijker vragen te stellen en met het stukje drama wat het medium zo zou opvoeren, zouden deze huidige gedachten inderdaad niet meer zo heel erg snel terugkomen. Niet dat de man dat op dit moment wist, want dan was hij waarschijnlijk langer door gegaan met het plagen van zijn vrouw. Liam trok een wenkbrauw en trok een gezicht naar Evita. Serieus, meende dat medium dit? Ze maakte ook veel te veel geluid en zo trokken ze veel te veel de aandacht van de andere bezoekers. Niet de hele 'Gouden Roos' hoefde te weten dat Liam een bastaard had, vriendelijk bedankt. Hij ging dan ook steeds kwader kijken. "Ssshhh!", zei hij wat dwingend, maar daar had de vrouw helemaal geen boodschap aan. "Houd je gedeisd, anders betalen we je niet, hoor!" Mensen deden alles voor geld. Het hielp ook dat ze de lila heks nog geen muntjes hadden toegestopt. Alleen het hielp niet. Helaas... Het moment dat Evita de foto wilde pakken, was ook het moment dat Liam weg had willen lopen. Alleen het wijf waagde zijn vrouw bij haar arm te pakken. "Blijf van haar af!" sprak hij boos, wat een beetje afstak bij Evita's droogheid. Hij had de handen van de vrouw wel weg willen slaan, maar dan moest hij haar aanraken en hij hield niet van fysiek geweld. Dus helaas. Evita wist het tegelijkertijd ook wel weer zelf af te handelen. Dat was tot nu toe het eerste voordeel wat hij had ontdekt van een dominante vrouw. En toen was het zeker... Hij was de vader. Of dat was hij in ieder geval volgens een medium met wie hij nou niet echt op heel goede voet stond. En de moeder was dood. Dat had ze dan wel weer goed. En Isabelle zou al magie vertonen op jonge leeftijd? En ze zou daarvoor zijn mishandeld. Oof. Hij werd even een beetje bleek en hij legde een hand op Evita's schouder om stabiel te blijven slaan. Zoals gebruikelijk reageerde hij vooral boos en hautain om zichzelf een houding te geven. "Klets geen onzin, mens. En je stelt je echt verschrikkelijk aan. Dat iemand dit gelooft, ha! Nou, dit was nog geen knoet waard. Kom, Evita, we gaan." Hij pakte nu zelf het fotootje en nam Evita aan haar arm mee, naar de uitgang. "Denk je dat het waar is?", vroeg hij zachtjes toen ze bij de garderobe kwamen.
  13. [1837/1838] When the truth hunts you down

    Waarom deed Julienne nu weer zo moeilijk. Wilde ze dat gesprek nu echt hier voeren? Dat betekende dat ze alleen maar langer hier moesten blijven en Liam was liever vijf minuten geleden al vertrokken, zoals het er nu aan toeging. "Je kan je kamer op zolder maken, dan loop je helemaal niet in de weg," zei hij ook snel en een tikkeltje kortaf. "Doe niet zo moeilijk, wees blij dat je in zo'n mooi huis kan wonen..." Waarom zou iemand daar nou weer nee tegen zeggen. "Dus gedraag je niet zo ondankbaar." Kon zijn nichtje niet gewoon eens één keer dankbaar voor zijn? Met alles wat hij voor haar deed... Pfff... Oh en toen had hij twee jammerende en bekvechtende vrouwen om mee te moeten dealen. Liam rolde met zijn ogen en sloeg de armen over elkaar. "Nou, dan weet ik het mooi gemaakt. Dan neem ik die zware last van je over, want als zwakke vrouw kan je dit inderdaad allemaal niet aan. Begrijp ik toch." Hij zocht in zijn zakken en gooide een handje wisselgeld -voornamelijk knoeten en een enkele sikkel- voor de voeten van zijn tante op de grond. "Hier, voor alle moeite... En laat me dan vanaf nu met rust..." En dan vooral dat ze niet meer aan hem zou zitten. Met twee passen stond Liam bij Julienne en hij pakte haar bij de arm. "Of moet je nog iets pakken hier?" Zo nee, dan Verschijnselden ze dus per direct naar zijn huis. Doeeeii!
  14. [Dec. 1837] Half a Haysward

    "Gisteren was het nou niet echt heel gezellig tussen ons," bromde Liam, nog steeds chagrijnig en met een steeds groter wordend ochtendhumeur. Hij nam een paar slokken van zijn koffie. Hij luisterde zwijgend naar haar uiteenzetting van wat er gisteren door zijn hoofd moest zijn gegaan. Het verbaasde hem dat ze zo rustig en zo zoetjes sprak. Hij vertrouwde het niet helemaal, maar hij had ook niet echt een idee wat ze hiermee nu van plan zou kunnen zijn. "Nee, dat dacht ik helemaal niet gisteravond," zei hij wat snerend, toen ze eíndelijk was uitgesproken. "Dat dacht ik nu net. Nu je wéér vervelend naar mij deed, maar dan wel lief tegen Isabelle. Dus dan heeft ze een goede invloed op je." Hij nam een hap van zijn ontbijt. "En volgens mij is dit de eerste keer sinds tijden dat je de moeite neemt met mij tegelijk te ontbijten." Nu was dat ook wel een uitdaging, want Liam ontbeet nooit op hetzelfde tijdstip, sloeg het soms over en was een andere keer alweer heel vroeg van huis, vanwege een training. Daarbij deelde hij zijn rooster ook niet echt. Dus het zou voor Evita haast onmogelijk zijn om zich daar altijd goed op aan te kunnen passen. Isabelle was nog steeds smaakvol aan het eten en ze keek soms met een zwijgend lachje naar Evita. "Kijk, ze mag je... En jij haar ook. Dus wat is nu het probleem?" Hij zag er geen. Dus wat hem betreft was dit vraagstuk en de beslissing of ze Isabelle wel of niet zouden houden bij deze opgelost.
  15. [1836/1837] We have different heartbeats

    "Ik denk niet dat ik ooit verliefd ben geweest, nee...", zei Liam en hij dacht na over zijn antwoord. Was er ooit een meisje geweest waar hij echt verliefd op was geweest? Nee. Hij meende van niet. "Niet dat ik heb onthouden... En als wat men zegt over verliefdheid waar is, dan had me daar vast nog wel iets van bijgestaan." En dat deed het niet. "En jij? Vast wel op Zweinstein?" Want al die meisjes hadden altijd wel een vurige kalverliefde, meestal op een jongen een paar jaar ouder, een jongen zoals hij. En die rol van onbereikbare verre liefde vervulde hij natuurlijk nog steeds voor heel veel dames. "En is de wereld echt zo gevuld met verliefde mensen? Dat valt toch ook wel weer mee?" Liam had daar in ieder geval nooit zoveel oog voor gehad. Hij was meer met zichzelf bezig over het algemeen en als hij door een parkje liep, dan was hij meer bezig met wie hem allemaal nakeek en of hij nog knappe smachtende meisjes zag, zoals laats Heaven, oh, zij was zo verschrikkelijk verkikkerd op hem geweest. Hij had soms bijna medelijden met het zwakkere geslacht, ze waren zo gedoemd om voor hem te vallen. "Kijk je daar graag naar?" Dat zou wel een beetje raar zijn, toch? Liam wist eigenlijk niet wat hij daar dan van moest vinden. Zou je zien, dacht hij het perfecte meisje te hebben gevonden, dan bleek ze toch weer stiekem heel vreemd te zijn. Er was altijd wat mis... Moest ook wel, als je de 'hot vs. crazy matrix' moest geloven. Inmiddels had Liam zijn ijsje wel al op en ze begonnen op de terugweg van de wandeling. "Krijg je nu veel problemen met je chaperonne?" Vast niet. Stiekem kneep die Vasilisa in haar handjes. "Ik haal je over twee weken op voor de tweede date." Hij hoefde het niet te vragen, want ze zei toch wel ja. Hij wist niet meer precies wat ze nou had gezegd dat ze leuk vond om te doen. "Het wordt een verrassing." Zo, daar had hij zich ook weer uit gered.
×