Jump to content

Liam Haysward

New Elites
  • Content count

    196
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    8

Liam Haysward last won the day on March 14

Liam Haysward had the most liked content!

About Liam Haysward

  • Birthday April 15

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

571 profile views
  1. [1838/1839] The truth is ruthless

    "Ik ben Zelfverzekerd, Julienne, zo heet dat. En ik snap gewoon niet waarom een ander onderwerp boeiender zou zijn? Waarom zou je het willen hebben over kunst of geschiedenis." Hij geeuwde demonstratief. "Dat is saai of dood en altijd zo onnodig ingewikkeld, al die verbanden overal tussen. Ik raak de draad kwijt en dan kan ik het niet meer volgen..." Liam fronste. Dit was echt... Dit was het meest verschrikkelijke en meest kwetsbare gesprek wat hij ooit had gehad. Hij had vanaf nu een gruwelijke hekel aan Veritaserum. "Zeg, hallo, ik wilde een jas voor je kopen. Natuurlijk, kon je dat niet zelf betalen, maar dat hoefde toch ook helemaal niet, maar je moet gewoon leren dat je dan niet ondankbaar met spullen kan gaan gooien en daar ga ik dan niet voor betalen, he. Ik ben gekke Pietje niet." Wat dacht ze nou wel helemaal? "En hoezo heb ik je in een positie geduwd dat je wel met een jas moest gooien?" Hij schudde zijn hoofd. "Daar begrijp ik dan weer echt helemaal niets van hoor. Vind je jezelf nou echt een slachtoffer?" Terwijl ze een dader was en Liam zoveel voor haar had gedaan?! En kijk, er was eindelijk iets waarvoor ze dan weer wel dankbaar was. Liam glimlachte. "Graag gedaan, want ik geef heus wel om je." Huh? "Hoezo als gratis dienstmeid?!" Hij had een huiself, hoor. "Er gaat een knoet van je schuld af per klusje! Als ik het klusje meereken als klusje en het niet vergeet van je schuld af te halen als het een soort van vanzelfsprekendheid is dat je iets voor me doet. Bij Merlijn. Misschien heb je wel gelijk." En als Liam dan dacht dat het ergste nu wel geweest was... Dat was het niet. "Nee!" Hij keek Julienne verbijsterd aan. "Ik dwing je niet tot seks! Je vindt het fijn! Je flirt met me! Je daagt me uit. Je speelt soms hard to get!" Dat was het echt. Dat wist hij zeker. Zo was het gegaan voor zijn huwelijk en nu ook weer. Ze had nooit echt nee tegen hem gezegd, toch? Hij kon het zich niet herinneren in ieder geval. "En waarom zou je dat nou niet willen?" Hij was knap en had een mooi lijf. Hij was goed in bed. Hij deed haar verder ook geen pijn, dacht hij. "Ik doe je geen pijn, toch?" Je kon het maar beter vragen. "Moet ik liever doen? Meer kussen?" Misschien dat het daarom voelde als gedwongen worden? Waarom voelde hij zich nu misselijk? Was die wijn nou ook nog eens van slechte kwaliteit?
  2. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    "Wat ben je zorgzaam," hij lachte en liet haar even los. "Dat leek me vanzelfsprekend dat dat eerst even moest." Want je kon een hoop over hem zeggen, maar hij gaf heus wel om zijn dochter en die moest niet onderkoeld raken straks of dat ze er in haar blote nakie bij moest lopen. Dus deed Liam een stapje achteruit en liet hij Julienne het verschonen van Isabella afronden. Hij had wel een beetje geduld. "Je mag best laten merken dat je me hebt gemist..." Want hij wist dat het zo was. Daar hoefde ze heus niet zo geheimzinnig over te doen. "En we zijn alleen vandaag. Dus waarom zullen we het er niet van nemen?" Hij leunde tegen de muur. "Wat dacht je ervan me te masseren in bed... Beetje olie erbij?" Hij trok een wenkbrauw op. En van het een kwam dan vanzelf het andere en dan hadden ze al wat olie in de buurt en dan zou het vast behoorlijk spannend kunnen worden allemaal. Misschien kon hij haar zelfs wel een blinddoek voor doen.
  3. [1838/1839] There are no heroes...in life, the monsters win.

    Ach, het was wel treurig... Was de man een keer heldhaftig en wilde hij een keer iets voor een ander doen, ging het helemaal mis. Want ja, Liam had gedacht dat als hij zijn neus liet zien, dat boeven dan spontaan wel weg zouden rennen en dat zijn verschijning indrukwekkend genoeg was om alles op te lossen, maar dat was niet het geval, natuurlijk. Daarbij had hij ook helemaal niet op zijn omgeving gelet, was er geen sprake van een strategisch plan, was hij ook helemaal niet goed in duelleren en ook al had hij dan wel zijn staf beet, betekende dat niet dat hij snel genoeg was om ook maar iets te betekenen, voordat hij van achteren een klap op zijn hoofd kreeg en vervolgens werd verlamd. Liam viel voorover met zijn snufferd in de modder. Het was zwart voor zijn ogen en hij voelde zich alsof hij zich in een dimensie tussen slapen en waken bevond. Het was heel verleidelijk om zich over te geven aan de warmte die hij nu pulserend over zijn achterhoofd voelde stromen, maar langzaam begon er een vervelende en irritante hoofdpijn op te komen, wat daar een stokje voor stak. Hij kon zich niet bewegen, maar hij kreeg wel van alles mee. Inwendig schreeuwde Liam Evita's naam, maar het mocht niet baten. Wel viste iemand lachend zijn beurs uit de zak. Hoe durfde ze! Dit was niet eerlijk! Niet eerlijk! Konden ze wel?! Tegen iemand die verlamd was! Hoe konden ze tegen hem?! Als hij los zou komen he.... Dan zou hij ze wel een lesje leren... Maar voorlopig lag hij zwijgend, inwendig kokend, kwaad in de modder. Wel klonk er rumoer in de volgende straat...alsof allerlei mensen snel hun illegale kraampjes aan het dichtklappen waren en het op een lopen zetten. Misschien waren er dan toch hulptroepen in aankomst?
  4. [1837/1838] They're not poodles, they're art.

    Ja, als je niet wilde dat een hond verder ging met je af te lebberen, dan moest je niet zeggen dat hij braaf was... Maar heel misschien was er ook een heel klein stukje van Liam dat er ook expres mee doorging. Hij kon momenteel niet zo heel erg veel, maar wraak nemen met kwijl behoorde dan weer wel tot zijn opties. Maar helaas ging hij dan wel weer meteen gehoorzaam 'af', zodra Evita dat zei. Hij ging plat op zijn buik liggen, voorpoten naast elkaar vooruit en zijn kop er gehoorzaam en wat ineengedoken bovenop, oortjes plat, grote ogen en een pruillip. Ook dit duurde maar even, want hij wist zich steeds wel weer te herpakken, maar helaas steeds pas na dat hij zichzelf al belachelijk had gemaakt. Kwispelend keek hij haar aan. "Ja? Korter? Echt waar?" Liam keek achterom naar zijn staart, was al niet meer af en draaide toen een rondje achter zijn eigen billen aan om zijn staart goed te kunnen bekijken. "Ik weet het niet, hoor..." Want hij wist eigenlijk niet hoelang zijn staart net was geweest. Lebberend nam hij een slokje en kneep toen ongemakkelijk zijn ogen een beetje dicht. "Gil niet zo, vrouwtje...." Dat deed echt pijn aan zijn oren, weet je. "Ja, ja, ik luister heus wel..." En daarna probeerde hij als EEN MENS te drinken. Het kostte heel wat wilskracht, moest hij toegeven, maar het lukte met wat motivatie wel. En waarschijnlijk totdat hij straks weer werd afgeleid... De spreuk begon daadwerkelijk uit te werken... De hondenbillen werden langzaam mensenbillen. Misschien was het maar goed dat Liam voor nu nog erg geconcentreerd met zijn drinken bezig was.
  5. [1838/1839] The truth is ruthless

    Met een verbijsterde blik keek Liam naar Julienne. "Waarom zou ik er in Merlijns naam wat aan toevoegen? Dat had ik me nog helemaal niet bedacht. Het is alleen dat er dan wat extra afgaat, omdat je mijn leven makkelijker of prettiger maakt..." En dan waarschijnlijk wel minder dan ze waarschijnlijk verdiende, want hij was nou ook weer niet zo'n gul of goed persoon... Dat wist hij heus wel, maar dat maakte hem toch niet perse een slecht mens? "Waarom vind je me geen leuk gezelschap? Ik ben beroemd en rijk en ik heb alles wat iemands hartje kan begeren? Door mij heb je een beter leven?! Ik geef je gratis onderdak, nadat je moeder zo stom deed en ik heb die schuld voor je afbetaald..." Hij deed echt zo veel voor Julienne, zoveel meer dan hij zou hoeven doen. En Julienne vond hem dus wel een slecht mens. "Waarom? Wat heb ik ooit iemand aangedaan? Behalve Izzy pesten dan, maar dat telt niet. Of zou hij die fles wijn hebben gestuurd?" Ha! Dat moest het zijn.
  6. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    [15+; seksuele insinuaties.] “Ja, maar soms is je best doen nou eenmaal niet genoeg, hè,” zei hij onnodig en bewust om haar een beetje te stangen. Ja, sorry hoor, maar ze klonk zo vermoeid dat het voor Liam maar al te duidelijk was dat ze een beetje humor en plagerijtjes nodig had in haar leven. Dan kon ze straks weer lachen en dan kwam ze vast vanzelf in een speelse bui. Dat was ze onderliggend al een beetje, want anders zou ze hem niet de hele tijd op zoeken. Onweerlegbare logica. En hij had gelijk, want het werkte. Hij grijnsde, want hij had heus wel door dat Julienne nu speelde alsof ze ‘hard to get’ was. “Ja, Isa kan zo weer fijn spelen op het kleed…”, zei hij weinig neutraal. Hij probeerde haar spelletje mee te spelen, maar hij kon het niet helpen dat de amusement doorklonk in zijn stem. Dit was weer zo anders dan met Evita en nu Julie zich zo aanbood, had hij het toch wel een beetje gemist. Liam stapte naar achter Julienne en legde zijn handen op haar heupen, duwde haar met haar billen tegen zich aan. “En waar wil jij zo spelen, poes?”
  7. [1838/1839] The truth is ruthless

    Nou moe, Liam keek verbijsterd naar Julienne. "Hoe bedoel je dat je dat helemaal niet wilt?" Waarom zou ze dat niet willen. En waarom begon ze dan over die schuld. "Je voelt je verplicht?" Was dat wat ze bedoelde. "Dus alle dingen die je voor me doet ervaar je als dat het moet?" Hij haalde een hand door zijn haar. "Maar je bent toch gewoon een huisgenoot, die zijn steentje bijdraagt en andere taakjes bied ik je aan om te helpen met je schuld, zodat je extra kan verdienen..." Huh. "En waarom zou je dat dan niet willen doen? Ik ben toch hartstikke leuk gezelschap? Knap, flitsend, modern, grappig. Dat is nog eens een extra bonus ook." Dus hij snapte er helemaal niets van dat ze dat niet wilde doen. "ja, natuurlijk doe ik dat." Liam schudde zijn hoofd. "Anders kom ik toch dom over... Dat ben ik wel, maar dat hoeft niemand te weten." Okay. Dit was niet meer leuk. "Ik ben klaar met dit gesprek." Dit was verschrikkelijk. "Wat heb je door mijn wijn gedaan, Julienne?" Dit moest wel. Waarom was ze hem aan het uithoren. Waarom vernederde ze hem zo? "Waar heb ik dit aan verdiend?" De man stond ook op en liep eigenlijk mee, want ook al wilde hij eigenlijk niet zelf verder praten, wilde hij wel meer weten.
  8. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Ja, daarmee had je het dus mis, Julienne, want Liam vond helemaal niet dat dit een samenwerkingsgroepproject was. Nee, het had te maken met luiers en poep en stank en viezigheid en bah en iew en help en het was een vrouwentaak. De man was dus heel tevreden bezig met zijn teennagels vijlen, in zijn eigen badkamer, want dat was wel heel mannelijk en heel belangrijk. Hij keek dan ook heel erg verbaasd bij wat hij even meende te horen vanuit de andere kamer. ... Liam kon het niet helpen heel erg hard te moeten lachen. "Eh nee...." Hij grinnikte. "Wat denk je zelf?" De man kwam wel haar kant op gewandeld om te kijken hoe ze het ervan afbracht. "Lukt het een beetje....Pfoe...wat een stank... Het wordt alleen maar erger..." Maar Julie zo bezig zien met een vol bad, haalde bepaalde fijne herinneringen naar boven. Dat had zij vast ook. Daarom dat ze hem erbij wilde betrekken. Sluw hoor. Liam aaide over Julies schouder. "Moeten we ons zo maar even opfrissen in mijn badkamer na al ons harde werk."
  9. [1838/1839] There are no heroes...in life, the monsters win.

    Met zijn mond bootste Liam de woorden van Evita na. Als hij goede schoenen had gehad… Wat dacht ze wel… Hij had de beste schoenen, hij had mooie schoenen; kijk nou naar die veters? Die nieuwe, mooie veters. “Ik ga toch niet op van die geitenwollensokken sandalen lopen?”, mopperde hij. Of hoe die fatsoenlijke, degelijke, lelijke en saaie schoenen wel niet heetten. Dus ja… Liam was blij dat hij even rust had en dat hij niet naar Evita’s schelle stem hoefde te luisteren, die hem alleen maar kon afkatten en becommentariëren. Misschien moest hij straks maar ergens goede oordoppen kopen. Maar terwijl hij aan het fantaseren was over die oase van rust en stilte, klonk er opeens een snerpende gil uit een van de zijstraten van de Wegisweg; de verdonkerde maansteeg. En Liam kende die klank als geen ander… Dat was zijn eigen gillende keukenmeid! De man sprong op, staf getrokken, en rende –op zijn lakleren schoenen, die meteen onaangenaam begonnen te knellen- in de richting van het geluid. Hij was op dit moment blij met zijn fitte conditie; dat kon lang niet elke tovenaar zeggen, maar als sporter had je toch op regelmatige basis training op het gebied van cardio. Hij kwam bij een kruispunt van steegjes. Het was duidelijk dat hier een worsteling had plaatsgevonden. Er was bloed. Er was chaos. Bij de gedachten aan de verschrikkelijke vleeswond die Evita moest hebben opgelopen, werd het de man even licht in zijn hoofd, maar hij weigerde eraan toe te geven. “EVITAAAA?” Kijk, ze hadden vaak ruzie en met vlagen kon hij haar bloed wel drinken, maar Liam was toch wel een beetje gesteld geraakt op zijn vrouw en vooral op alles wat ze voor hem deed. En het was maar goed dat hij op dit moment niet ging overpeinzen, waarom hij nu een enorme golf van bezorgdheid voelde, want dat was zo niet zijn stijl. “EVITAAAA?”, brulde hij nog een keer en hij meende wat geluid uit een smaller, smeriger –zijn arme schoenen- hoorde komen. Zonder aarzelen rende hij verder die kant op en kwam toen oog in oog te staan met zijn vrouw… En een wat bruut uitziende man. “Scheer je weg! Vlegel! Blijf van mijn vrouw af! Weet je wel niet wie ik ben?! De schouwers zullen je nooit meer één dag met rust laten….” Over schouwers gesproken… Liam zelf kon helemaal niet vechten of duelleren, maar hij kon wel heel erg snel een rode vuurpijl in de lucht afschieten… Zie, lafaards konden best nuttig zijn!
  10. [1837/1838] They're not poodles, they're art.

    "Ik laat voortaan Julie wel proeven," bromde hij. "Want ik wil ook niet dat jij in een hond verandert..." Hoewel...Als ze nu in een hond zou veranderen... Dan zouden ze samen wel een leuke tijd kunnen hebben. Hij wist dan wel een bepaalde activiteit waarmee hij zich met haar wilde vermaken totdat het spul was uitgewerkt... Het zou wel ooit uitwerken, toch? Anders hadden ze inderdaad wel iemand als mens nodig, die de belangrijke dingen kon regelen. Liam kon op dit moment niet eens een staf vasthouden. En hoelang? Voordat Evita zou beslissen dat ze het zelf niet opgelost kregen? Was dat een dag? Twee dagen? Een week? Totdat hij zijn volgende wedstrijd moest spelen? Of wanneer zijn trainer ging klagen dat hij niet op zijn training van morgen was gekomen? Hij slaakte een diepe zucht en liet zijn hoofd voor een moment hangen. "Ja, maar ik ga niet achter een slurk aan omdat mijn vrouwtje met me wil spelen..." Dan was het een serieuze wedstrijd, waarom begreep ze niet gewoon dat dat allemaal heel erg anders was. "Nieeet doeeeen." Kwispel, kwispel. "Ik ben niet braaf!" Maar hij maakte die uitspraak vrijwel direct weer ongedaan, toen hij gehoorzaam ging liggen, over zijn rug rolde, weer ging zitten en Evita een poot gaf. En haar wel ging likken, want 'niet' was een vrij moeilijk woord en likken was leuker en makkelijker. Totdat hij weer besefte wat hij aan het doen was. "Waarom pest je me zo?!" Niet eerlijk!!
  11. Juli 1838 - Rond een uur of vijf - in een zijstraat van de Wegisweg, Londen. “What? A great man? I only ever see the ape of his own ideal.” Wat een dag... Dit ging hij dus mooi niet vaker doen... shoppen met Evita. Man, hij dacht dat hij kritisch kon zijn en veel tijd kon besteden aan het juiste uitzoeken en dat hij erover kon zeuren als de kwaliteit van iets niet helemaal tiptop in orde was, maar zijn vrouw was echt nog een tiental malen erger! Zijn voeten waren moe, hij had pijn in zijn onderrug, hij wilde eigenlijk geen winkel meer in, hij irriteerde zich aan alle tassen die achter hen aan zweefden en steeds overal aan bleven hangen... En al die mensen die in de weg liepen... En al die kinderen die aan het gillen waren... En hij had al zijn koffie om twee uur gemist en zijn glaasje champagne van vier uur.... Hij werd zelfs moe van zijn interne klagende monoloog. Evitaaaaaa... wanneer was ze nou een keer klaar? Liam was maar voor een etalage met zwerkbalspullen gegaan toen Evita weer een winkeltje in was gegaan..met kraaltjes....of kapsels...of kleding... of kunst... iets met een k.... Hij was benieuwd hoelang het nu weer zou duren. Zou hij daarna eindelijk naar huis mogen? [OOC: Privé met Sonja!]
  12. [1838/1839] The truth is ruthless

    "Totdat ik je weer stoorde?", vroeg Liam verbaasd met een frons. "Hoezo stoor ik je? En Hoezo weer? Ik vraag je toch gewoon dingen? Het lijkt nooit alsof je het erg vindt!" Want dat zou hij dan toch heus wel door hebben gehad... Bij haar andere vraag keek hij even moeilijk. "Ik heb werkelijk geen idee," gaf hij eerlijk toe, in plaats van er een mooi verhaal van te maken. "Ik doe altijd maar alsof... Al die druifsoorten zeggen me ook helemaal niets. Daarvoor moet je bij Evita zijn, die weet daar daadwerkelijk wel veel van." En dat bracht een nieuwe frons op zijn gezicht, want nu gaf hij niet alleen toe zelf iets niet te kunnen, maar ook nog eens dat een ander -zijn vrouw nog ook!- ergens veel beter in was dan hij. Liam pakte de fles en kon vrij weinig bijzonderheden ontdekken van wat er op de fles zelf stond. Het leek een wijn als alle anderen. "Ik weet het echt niet..."
  13. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Moesten vrouwen uit een boek leren hoe ze een luier moesten verschonen? Liam trok een wenkbrauw op en sloeg vervolgens zijn armen over elkaar? "Are you shitting me?" Wat ik hem even in het Engels laat zeggen, want dat is in de context namelijk een stuk passender. Hij schudde zijn hoofd. "Een instructieboek? Voor een luier? Ha.... Dat geloof je toch zelf niet..." Al zou hij anders ook niet weten hoe vrouwen zulke kennis opdeden? "Heb je dat niet van je moeder geleerd?" Pff, en de vragen bleven maar komen. "Goh. Ik denk op de kinderkamer?" Hij kwam in ieder geval in zijn badkamer en zijn eigen kamer nooit stinkende luiers tegen of materialen die je leek te kunnen gebruiken voor het verwijderen van deze verschrikkelijke lucht. Hij sprak wat luchtverfrissende spreuken uit en pakte een dure zakdoek om voor zijn neus te houden. Deze geur was echt onmenselijk. "Zou ze verrot zijn van binnen?", vroeg hij zich hardop af.
  14. [1837/1838] They're not poodles, they're art.

    "ja, maar nouuuwwww," jankte Liam een beetje, voornamelijk in het einde van zijn zin. "Ik wil geen mooie hond zijn. Ik wil een mooie man zijn. Dit is niet eerlijk..." Hij keek Evita heel erg sip aan. "Welk onmens doet nou zoiets?" Het was niet eerlijk! Hij stond nu helemaal voor schut! En wat had hij ooit iemand misdaan? Nooit! Niemand! Hij was een heel onschuldige en heel succesvolle man! "Het is vast gedaan door één van die stomme... Ballycat Badgers..." Of hoe dat team ook heette... Het was niet alsof Liam moeite ging doen de naam van een ander team te onthouden. De man liet zich knuffelen. Het was niet echt alsof hij daartegen kon protesteren. Daarbij was het stiekem eigenlijk wel fijn; wat hij maar mooi verried met die kwispelende staart. Liam was er niet rouwig om dat hij als mens geen kwispelstaart had bij zijn achterste. "Ja, hoe weet ik dat? Misschien kan je een heler hierheen halen?" Pff, alsof Liam verstand had van Vervloekte Toverdranken en andere Kwaadaardige Magische Toepassingen. Het was niet alsof hij zich daar echt mee bezig hield, of nou heel erg goed had opgelet in zijn lessen over Toverdranken en Verweer Tegen de Zwarte Kunsten vroeger. Goh. Dit was de eerste keer dat hij zich besefte dat die lessen misschien nut hadden gehad... Okay... Tweede keer. Na een ernstige kater had hij ook graag antikater-drankjes hebben kunnen brouwen. En toen vloog er een bal door de kamer!!! Liam blafte enthousiast. Door de kamer klonk het krassen van zijn nagels over het hout. Hoepla! De man ging er zo achteraan en hij rustte niet totdat hij de bal goed en wel te pakken had. Daarna stapte hij parmantig en trots met het ding in zijn mond terug naar Evita en legde het zo elegant, als alleen een poedel kan, voor haar voeten. ... "Evitaaaa!! Wat doe je me aan!"
  15. [1838/1839] The truth is ruthless

    Ja, sinds dat grapje met de wijn die hem in een poedel verandert had, proefte Liam zijn wijn niet meer zelf als eerste. Het was leuk hoor, beroemd zijn, of berucht zijn, maar het was hem inmiddels duidelijk dat alles een prijs had. En Liam was geen ezel, dus deze tweede geschonken fles wijn ging hij mooi niet zelf proeven. Daar had hij zijn beschermelinge voor; Julienne. Hij humde en knikte, terwijl hij ondertussen de verdere inhoud van de mand aan het bekijken was. Hij moest straks zijn elf maar een schaal met toastjes en kaviaar laten maken. Misschien liet hij Julienne wel met hem mee eten... Behalve wanneer ze straks in een of ander wanstaltig dier was veranderd, zoals een murtlap of iets dergelijks. "Ja, dat klopt," antwoordde hij, nu al weer vermoeid omdat ze weer allemaal nieuwsgierige onnozele vragen moest stellen. "Als ik hem zelf in een winkel had gekocht, dan had je hem niet hoeven proeven." Dûh. Maar de wijn rook dus goed en smaakte heerlijk. Hij lachte even spottend. "Goed, maar wat weet jij nou van wijn..." Het kon nog steeds bocht zijn, maar zo te zien leken er geen nare magische foefjes aan te zitten. "Waar was je net nou mee bezig? Dat het weer zolang duurde voor je beneden was?" July zou onmogelijk een eigen leven kunnen hebben, natuurlijk. Toen nam Liam ook een slok, uit een eigen schoon glas. Hij humde. "Het smaakt inderdaad heel erg goed." Dat moest hij haar dan wel weer eerlijk nageven. En toen werd de wereld opeens heel duidelijk en overzichtelijk.
×