Jump to content

Butterfly Dickson

Huffelpuf Vijfdejaars
  • Content count

    25
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Butterfly Dickson last won the day on December 24 2017

Butterfly Dickson had the most liked content!

About Butterfly Dickson

  • Rank
    Butterfly hella fly

Recent Profile Visitors

199 profile views
  1. [1837/1838][slow] It's not a pathetic crush if you're technically in charge

    Butterfly wist niet zo goed of er vaker gevoelige snaren werden geraakt bij professor Ryder, deels omdat ze daar eigenlijk helemaal niet zo oplette, deels omdat Ryder niet het type professor was dat hartstochtelijke speeches gaf over hoe ze zich voelde bij jan en alleman. Nah, ze gaf gewoon willekeurige straffen op en niemand wist dan eigenlijk wat de precieze druppel geweest was, maar dat was dan dat. En uh. Butterfly ging er ook niet naar vragen, want waarom zou ze dat doen als het haar een soortement van rendez-vous met Laurence Astoria schonk? Hallo. ‘Oh, ja,’ knikte Butterfly, want Laurence Praatte Tegen Haar en dat vond ze op zich wel wat om vooral vol te houden en dus, dus, dus was alles wat Laurence nu zei Waar™, want anders moest ze toegeven dat ze volstrekt neutraal was in deze kwestie en dat vond hij vast oninteressant. Je weet wel, naast dat hij verder geen interesse in haar toonde en soort van gedwongen was om met haar te praten. En naast dat overmatig je best gaan doen om Interessant™ te zijn vast niet het beste plan was om je ~ware liefde~ in je gevijlde klauwen te krijgen. ‘Zodra ze binnenkomt in onze leerlingenkamer, is het maar beter om niet al te veel te zeggen. Maar je mag ook weer niet te stil zijn, want dan wordt ze boos dat we “bang” zijn of zo, echt heel raar.’ Was ook weer ferm overdreven (plus, Laurelle hing nooit rond in de leerlingenkamer), maar wist Laurence veel. ‘Hoe is dat in Zwadderich?’ polste ze. ‘Is jullie afdelingshoofd gemakkelijker?’
  2. [1837/1838] Taking another step too far

    Butterfly had het zelf vooral spannend geworden, drugskoerier spelen. Rebels zelfs. Ze was de enige van haar familie die het deed, de enige die het durfde om in ieders gezicht Zweinstein rond te gaan met verborgen drugs en ze uit het zicht door te geven, de enige die het zomaar even dééd. Of het echt iets was om trots te zijn, tja, dat viel te betwisten, maar op zich deed ze dit niet omdat ze per se fier op zichzelf wilde zijn. Het voelde gewoon goed dat ze uit de greep van haar ouders danste op haar voorwaarden. Ook al kwamen die er op neer dat ze moest aanhoren over hoe teleurgesteld professor Astoria wel niet in haar was. Pfft. ‘Het is heus wel veilig,’ zei ze mokkend. Goh, op zich wist ze dat niet – ze had het nooit zelf gecontroleerd of zo – maar dit was niet de eerste keer en er was nog nooit iemand aan gestorven, dus. Dat zei genoeg, toch? ‘Gewoon… leuk.’ Professoren waren zo saai. ‘Het is niet eens voor mij. Mag ik nu gaan?’
  3. [18361/1837] Never ending story

    ‘Waarom zou je je schuldig voelen?’ informeerde Butterfly nieuwsgierig, vlak vooraleer ze zich omdraaide en het Meisje™ natspetterde en alvast Agatha’s pols vastgreep om giechelend een aantal meter verderop te gaan rondhangen. ‘Zo erg is het allemaal niet, toch?’ Gewoon er een beetje voor zorgen dat niemand stierf van je passiefagressief gedrag en tadaaaaa, opgelost. ‘Is er echt niemand op wie je een beetje boos bent dan?’ Bizar. Butterfly was altijd op iedereen boos.
  4. [18361/1837] Never ending story

    Oh, ja, op haar kon ook. Omdat Butterfly zo’n luid gillerig kind was, slaakte ze een kort gilletje en spetterde ze meteen wat terug, take that, bitch, en daarna lachte ze. Gewoon. Mood swings, dat soort dingen, als je als tiener niet elke vijf seconden een ander humeur had, was je dan wel echt een tiener? En nu moeten jullie allemaal “ja, Margaux, zo werkt dat” zeggen, want anders ben ik mijn excuus kwijt en dat kunnen we niet hebben. ‘Ga je nooit passiefagressief zijn tegen mensen die een keer rot tegen je deden dan?’ Hallo, wat was dat? Ze klakte met haar tong. ‘Agatha, dat moet je eens leren.’ Ze keek even rond. ‘Kijk, zij daar heeft een keer bij me afgekeken en toen heb ik ervoor gezorgd dat de jongen met wie ze naar een feestje wou gaan met mij ging.’ Ze knikte wijs. ‘Hij ging na vijf minuten haar opzoeken, maar het was het waard.’
  5. [1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

    ‘Drank ?’ herhaalde Butterfly, niet echt zeker of ze daarachter stond of niet. Niet in de zin van “oh, nee, drank”, meer in de zin dat het Nieuw was en Volwassen en Butterfly voelde zich op dit moment heel erg geen van beiden, voelde heel erg dat ze veertien was en nog in het midden van opgroeien zat, een kind nog in de meeste oudere ogen. Dat was niet per se slecht. Nee, echt, Butterfly was niet het type veertienjarige dat per se nu ouder moest zijn, ze vond het wel prima, maar nu wilde ze heel graag ouder zijn zodat ze geen seconde zou moeten aarzelen. In Butterfly’s hoofd aarzelden volwassenen nooit. Maar dan niet omdat ze impulsief waren, zoals Butterfly was en dikwijls genoeg genoemd werd, gewoon omdat ze alles al eens gezien hadden en ze daarom niet gemakkelijk overrompeld werden. Butterfly had een heel aantal leuke verrassingen voor de boeg. Te beginnen met: op zeventien bereik je die staat niet op wonderbaarlijke staat van ervaring niet. Ze giechelde, deels opgewonden, deels nerveus. ‘Oké, waarom niet! Als we toch bezig zijn.’ Ze keek even van Agatha naar Fanny, probeerde op magische wijze te ontdekken wie van de twee het best zou weten waar ze precies die drank zouden kunnen stelen. Ja, wat, ze waren geen van allen heel ervaren in het concept van drank stelen (tenzij Butterfly stiekem uit allerlei avonturen gelaten werd, maar als dat het geval was, zou ze er best wel dramatisch over doen en alle banden doorbreken, want hoezo werd ze niet uitgenodigd – alhoewel het dan wel weer zo zou zijn dat ze na twee weken compleet vergeten was wat ze ook alweer gedaan hadden en ze mee naar de stad zou vragen), dus ze moest gokken. ‘Waar denk je dat we drank kunnen stelen?’
  6. [18361/1837] Never ending story

    Hallo, Butterfly werd gevraagd, want Butterfly wilde graag zwemmen (zat in haar naam) (snap je hem) (ik ben de grappigste persoon ooit) en dat wilde ze best met Agatha doen, want Agatha was een goede vriendin en. Uh. Ik ben het doel van deze zin kwijt, maar we kunnen het erop houden dat Agatha en Butterfly vriendinnen zijn en samen gaan zwemmen. Ik heb vandaag echt de beste posts ooit. ‘Kom, laten we gaan,’ zei ze enthousiast, Agatha’s hand vastnemend om Ervoor Te Gaan en boem, patat, dat was in het water gesprongen en Agatha was er vast overheen dat ze over dingen wilde nadenken, toch. Ze giechelde, eenmaal erin. ‘Dit was echt een stuk minder warm dan ik verwacht had.’ Ze keek even naast zich. ‘Zullen we iemand natspetteren?’ Ze keek Agatha vragend aan. ‘Zeg het eens, is er nog iemand op wie je “wraak” wil nemen?’
  7. [1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

    Agatha vond het vreselijk, Fanny vond het best meevallen en dat maakte dat Butterfly van de één naar de ander keek en zich afvroeg, niet al te stiekem, hoe het voor haar zou zijn. Of zij misschien het oké, maar niet zo boeiend zou vinden, gewoon, om alle uitersten gehad te hebben, inclusief dat onverschillige midden. Butterfly had een hekel aan het onverschillige centrum. Alles was oké, alles bleef oké, zolang het centrum maar het centrum mocht blijven. Blegh. ‘Ja…’ zei ze, enigszins sceptisch, en toen probeerde ze het ook. Ze wist niet zo ontzettend goed wat ze moest doen, maar ze probeerde een beetje de bewegingen die ze Agatha en Fanny had zien doen na te apen en toen stond ze daar met rook in de longen. En hoestte ze. En probeerde ze zichzelf te bedenken of ze dit nu leuk had gevonden of niet, iets om een tweede keer te doen of niet, maar eerlijk gezegd wist ze het niet. ‘Dat was…’ Eh. ‘Raar,’ besloot ze. ‘Zouden er verschillende types bestaan? Misschien dat die…’ Duidelijker zijn. ‘…misschien dat mensen die dan lekker vinden.’ Boem, centrum. Sorry.
  8. [1836/1837] Life is great, booze is better

    Hé, ze kreeg in elk geval de aandacht waar ze zo om verlangd had. Eerlijk gezegd voelde Butterfly zich lichtelijk beledigd dat Agatha haar zus klaarblijkelijk boven haar verkoos, vervolgens dat Fanny het nodig vond om haar onder te spetteren, puur omdat Agatha het lef niet had gehad om iemand te vertellen dat ze die persoon niet mocht, vervolgens dat Ant weer eens Ant was (hallo, kon haar neef niet ergens anders zijn blote bast tonen of zo, dit was haar moment) - maar uiteindelijk was het zo erg niet, want het feest ging gewoon door en Blanche vond het wel leuk, dus ha. ‘t Lag gewoon aan hoe schijnbaar de helft van haar afdeling het bezag. Snap je. Want dat was een geruststellende gedachte. Boos keek ze naar Fanny. ‘Dat was nergens voor nodig,’ snauwde ze, stiekem vooral boos dat iedereen het gezien had en ew. Ze zocht haar toverstok op en met een dramatische poef droogde ze zich iets, iets af, waarna ze zich ostentatief wegdraaide van haar zus en zich aan de rest van het spel besloot te zetten. Ga weg, Fanny. ‘Dat mag van prinses Butterfly,’ zei ze opgewekter dan ze zich zonet had gevoeld. Prinses Butterfly klonk niet helemaal zoals ze zou willen, maar ah, dan was dat ook maar zo. Dat wende vast wel. In zoverre het na deze avond nog een leven beschoren was dan. ‘Maar Blanche mag ook!’ vulde ze snel aan, want stiekem keek ze toch wel een beetje op naar haar. Ja, sorry, hoor, maar Blanche had… iets, baadde in een air die maakte dat Butterfly in haar buurt wilde vertoeven en in haar gunst wilde staan. ‘Blanche heeft tenminste goede ideeën,’ vervolgde ze. ‘In tegenstelling tot IEMAND NAT MAKEN, FANNY.’
  9. [1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

    Het puntje van Butterfly’s tong stak lichtjes uit haar mond, iets wat ze niet echt doorhad, toen ze haar toverstok aanstak, uitstak naar de sigaret tussen Fanny’s lippen en dat ding aanstak en dit is het moment dat ik besluit het woord “steken” niet meer in deze post te gebruiken – dat we ’t steken waar de zon niet schijnt. ‘Ik… denk dat dat gewerkt heeft?’ Ze keek een beetje naar de brandende punt, net alsof het iets uit een totaal andere wereld was. Ergens was dat ook wel een beetje zo – zo’n sigaret scheen zo inherent tot de volwassen wereld te behoren, en Butterfly voelde zich daar zo, zo niet thuis, ook al zou ze willen van wel. Het was gewoon… allemaal zo ver weg, nog. En dit was een eerste stap ernaartoe, een eerste stap doorheen die tunnel op weg naar de puberteit en ze hoopte maar dat ze geen verkeerde richting opging. Nu ja. Fanny en Agatha waren erbij, dus zo verkeerd was het vast niet. ‘Agatha, jouw beurt! Geef me je sigaret eens.’ Want Butterfly was bij deze de aansteker van dienst, oké. Deels omdat het hele inhaleergedoe haar doodeng toescheen, shht, hoefde niemand te weten. ‘Hoe is het?’
  10. 17 maart 1837 Butterfly was weleens eerder op feestjes geweest, maar met veertien lag het feestjestotaal nog niet zo heel hoog en voelde ze zich stiekem nog altijd een beetje nerveus als ze arriveerde met haar vrienden en er oudere mensen bij waren die ze niet zo goed kende en die ook nooit de indruk gaven dat ze haar zo per se wilden leren kennen. Maar gelukkig was Butterfly Butterfly en betekende dat dat het haar rebelse aard ontketende en dat ze er op haar manier voor wilde zorgen dat ze zo geweldig zou lijken dat iedereen haar wilde leren kennen. Had je nog het punt dat ze nog niet zo fantastisch goed wist hoe, want ze was veertien en had nog niet ontzettend veel ervaring met feestjes, maar hé. Vallen en opstaan, toch? Ze was niet zo dol op wijn, maar nam de laatste dappere slok en besloot toen dubbel zo dapper te zijn (met hoe dapper Butterfly de laatste tijd wel niet was, zou ze zichzelf in Griffoendor sorteren, serieus, de sorteerhoed had zowaar een fout begaan) door indruk te maken op iedereen in de ruimte aanwezig, echt waar, Butterfly kon dit, uhu, zo hard. Eerlijk gezegd wist ze niet zo verbazingwekkend goed hoe, maar het voordeel aan impulsief zijn was dat dat geen probleem hoefde te vormen. En dus zette ze zich op een tafel, want dat was hoe Butterfly haar leven leidde, tikte ze iets te plechtig voor de gelegenheid tegen haar glas om aandacht te krijgen en vervulde ze vervolgens haar hallo-kijk-naar-mij-verlangens. ‘Mensen! We moeten een spel spelen.’ Want Butterfly vond dat de beste manier om wat meer aandacht te krijgen en dus was het bij deze een vereiste. ‘Oké, waarheid, durven of doen! Jij daar,’ ze wees naar een willekeurige persoon die ze niet goed genoeg kende, maar ze ging aandacht vergaren en dat was het leukst van mensen die ze nauwelijks kende, ‘vertel eens wat over wie je de kutste persoon in deze kamer vindt, of spreek een toverspreuk uit over de persoon die je het leukst hier vindt. Een toverspreuk die, eh, de stem wegneemt!’ Hupsakee. Nu gingen ze wel naar haar kijken, toch? OOC: Open topic! <3
  11. [1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

    Butterfly was rebels en oud genoeg om haar eigen beslissingen te maken - @de hele Dicksonfamilie, fuckers – en dat moest ze vieren met de sigaretten die haar tweelingzus gekocht had, samen met Agatha Moore die ze al iets van een hele tijd geleden had uitgeroepen tot haar inner circle, want ze sliepen in dezelfde ruimte en dus moest Agatha het er maar mee doen. Ik hoop nu maar dat Agatha vierdejaars is, want ik heb geen zin om het na te kijken en dit soort dingen onthouden kan ik niet, sorry, schatten, ik weet dat jullie allemaal naar mij kijken om de leeftijden af te ratelen, uhu, ik heb jullie wel door. Mijn posts zijn vandaag echt pure kunst. Ze nam zo’n sigaret aan en keek er even intens naar, net alsof ze zo kon uitvogelen hoe dit precies moest en hoe ze er op haar stoerst uit zou doen. ‘Heb jij ooit al eerder gerookt?’ vroeg ze aan Agatha, want Fanny zou dat vast niet zonder haar doen, TOCH FANNY, en dus was Agatha het enige mysterie hier. Ze stak de drie sigaretten die ze als totaal volleerde rooksters zouden gaan roken, de bad girlssquad van Zweinstein (ja, ja, de vorige squad ging mensen vermoorden en zo, dus dit is een klein beetje een downgrade op dat vlak, maar hé, deze drie zijn ook heel leuk) en toen besloot ze het gewoon toe te geven. ‘Hoe, eh, moet dit eigenlijk? Het ziet er altijd zo makkelijk uit…’
  12. ‘DAT IS NIET GRAPPIG,’ riep Butterfly tegen Ant, want het was ook niet grappig en ze hoefde echt niet dat de hele wereld erachter kwam dat in theorie Butt een valabele bijnaam was. Gewoon. Had ze geen zin in. En nu had Ant het aan de wereld (oké, oké, de familie, maar alsnog) verkondigd en nu was hij verschrikkelijk en dus sloeg ze sikkeneurig haar armen overeen en draaide ze zich ostentatief weg van hem. Butt. Pfft. ‘EN JIJ BENT GEWOON BLIND,’ voegde ze er nog even aan toe tegen Hawk, want hé, het was sowieso waar, dus houd je mond, Hawk. En nu ging ze wat drinken, want haar keel was droog.
  13. Halloooooo, Butterfly was hier omdat Butterfly a. duelleren wel tof vond klinken, plus het werd gegeven door een vrouw en Butterfly had meteen al een zekere bewondering opgevat voor vrouwelijke leraressen (ik bedenk me net dat ik er zelf twee heb, dus ehhhh, ik kan essays gaan schrijven over hoe geweldig mijn eigen personages zijn, jongens, zin in) en dan in het bijzonder deze hier. Dat… had niet echt een reden, eerlijk gezegd, ze zag er vooral uit als iemand met wie je niet moest sollen en Butterfly had een zwak voor dat type vrouwen en ta-da, bij deze stond ze hier met grote ogen, nauwelijks beseffend dat ze onder water moest gaan duelleren. Ze kon niet eens duelleren. Heel goed gillen, jazeker, maar echt duelleren? Eh. Prompt besloot ze aan Fanny te hangen en keek ze haar even, heel even zorgelijk aan, waarna ze haar hand in de lucht stak en vroeg ze: ‘EN WAT ALS DE PLANTEN IN HET MEER ONS AANVALLEN EN WE DAN DOODGAAN?’ Goed gillen was nog altijd haar ding, oké.
  14. [1835/1836] Ik raak aan Constance gewend

    ‘Oh, dat maakt het wel wat gemakkelijker, ja,’ knikte Butterfly, zoals je dat deed als je een heldere uitleg kreeg. Constance was daar goed in, had ze het idee – heldere uiteenzettingen, die je begreep, en waarop je enkel en alleen kon knikken, want ja, bijkomende vragen stellen was een optie, natuurlijk was dat een optie, maar het was zo… niet nodig. In een paar woorden had ze het uitgelegd. Klaar. Zelf was ze daar niet zo goed in; ze had haar eigen wereld en haar eigen logica en ze vergat zo, zo gemakkelijk dat niet iedereen daar thuis in was. ‘Kom bij ons!’ stelde ze enthousiast voor. ‘Erelid van de tweeling! Nee, drieling dan. Fanny vindt je vast aardig. Ken je Fanny eigenlijk goed?’ Hé, dit was een prachtig idee, alvast bedankt.
  15. [1835/1836] Ik raak aan Constance gewend

    ‘Wat jammer!’ zei Butterfly gemeend. Ze kon zich eerlijk gezegd echt niet voorstellen dat het hebben van een hechte zussenband zoals zijzelf had geen ontzettend gemis zou zijn, maar dat, eh, lag natuurlijk ook deels aan dat eenvoudige feit dat Butterfly niets anders kende en dat ze zich alleen maar de eenzaamheid kon voorstellen van het enige meisje in haar tak van de Dicksonfamilie zijn. Dan was het vast nog gemakkelijker geweest om haar te zeggen dat ze stil moest zijn, sois belle et tais-toi, en misschien had ze er dan nog gemakkelijker aan toegegeven ook. Want dan had ze niemand aan haar zijde gehad. Maar gelukkig had ze dat wel. ‘Wel stom dat je broer,’ ze deed Constances gezichtsuitdrukking na, ‘is.’ Nee, echt, ze had oprecht medelijden dat Constance geen tweelingzus had. Arm kind. ‘Is het niet heel ingewikkeld om veel familieleden met dezelfde naam te hebben?’ vroeg ze. ‘Hoe maak je dan duidelijk over wie je het hebt?’ Dat soort vragen waren belangrijk, oké. Nee, echt. Butterfly was niet heel dol op haar familie, maar ze bleef best wel een sociale vlinder (kunnen mensen me nu grappig vinden s.v.p.) en bijgevolg sprak ze wel vaak met de familie en al helemaal met de –leden die ze kon hebben. ‘Ja, dat vind ik ook,’ zei ze trots, net alsof ze er zelf iets aan gedaan had dat ze een tweelingzus had. Uhu. Zo werkte dat. ‘Fanny is echt mijn favoriete familielid.’ Op zich had ze niet zo heel veel concurrentie, maar eh. Ja. ‘Zo blij dat ik haar heb.’
×