Jump to content

Fanny Dickson

Huffelpuf Vijfdejaars
  • Content count

    73
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Fanny Dickson last won the day on October 16

Fanny Dickson had the most liked content!

About Fanny Dickson

  • Rank
    Pussy riot

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC KO, HH
  • Naam
    Lily

Profile Fields

Recent Profile Visitors

323 profile views
  1. [1837/1838] You raze the old to raise the new.

    Ze wilde niet Butterfly achtervolgen, wilde vooral haar eigen plan trekken, zover mogelijk weg van alle plannen die haar zus was en alles waar Butterfly Dickson voor stond. Waar ze vroeger nooit moeite had gehad met tweeling zijn, er niet echt iets van gevonden had dat mensen hen niet uit elkaar konden halen, dat hun namen vaak in een en dezelfde adem werden genoemd, daar wilde ze zich nu vooral zoveel mogelijk losscheuren van al dat. Zelfs al voelde het onnatuurlijk om ineens een scheidingslijn tussen hen twee te trekken die zo expliciet was dat niemand hem nog kon negeren. Dus ergens wilde ze blijven staan, ja. Maar die jongen was knap, en interessant, en ze gunde het Butterfly niet als zij alleen zijn aandacht kon krijgen vandaag, en hij had hen beide tegelijk aangesproken en dat voelde vreemd vertrouwd omdat dat was hoe dingen altijd waren, hoe ze hoorden te zijn tot dat Butterfly besloten had om de meest kutte dramatische nare persoon ter wereld te zijn en zij besloten had dat ze daar niks meer mee te maken wilde hebben. Dus hobbelde ze er snel achteraan zodat ze niet zonder haar het kasteel konden verkennen. “Doe niet zo nieuwsgierig”, beet ze haar zus toe, vooral omdat ze iets naars wilde zeggen tegen Butterfly dan om iets anders. Ze was zelf immers ook nieuwsgierig als wat. “Sorry let maar niet op haar hoor, ze weet nooit wanneer ze haar mond moet houden, ik hoop dat je die vraag niet al duizend keer gehad hebt”, ze glimlachte even verontschuldigend naar Knappe Onbekende Jongen ™. “Ik ben trouwens Klassenoudste dus ik weet precies hoe alles hier werkt mocht je nog meer vragen hebben” Kom dan naar mij en niet naar mijn tweelingzus.
  2. [1837/1838] Seasons change, people don't

    Wat? Woest pakte ze haar bestek op en liet het met een hard getinkel weer op tafel vallen, gewoon omdat er geen woorden waren die hard genoeg klonken om haar verontwaardiging uit te beelden en dat ze het daarom maar iets wilde uitbeelden. Sound effects voor het moment. “Ik heb je helemaal niet opgehist liegbeest!”, beet ze haar zus toe. Niet deze keer, vast wel een keer, maar dat zeiden ze nooit tegen hun ouders want dat was hoe ze waren toch? Ze trokken elkaar mee in al hun plannen, en prima misschien hitste de een de ander een keer op en zij had dat vast wel eens gedaan. Maar deze keer zeker niet en bovendien al was het wel zo Butterfly had alsnog niet hoeven snitchen. En tuurlijk, tuurlijk, ze was zelf net ook niet aardig geweest maar zij was gewoon gekwest en had even terug willen kwetsen, Butterfly duwde haar gewoon onder de bus voor haar eigen gewin. Dat was een heel ander soort misdaad. “Ik heb haar niet opgehist”, gilde ze nu boos tegen haar ouders, de wereld, en niemand in het bijzonder want in woede was het altijd lastig haar focus te vinden. “Snap best dat jullie denken van wel want Butterfly kan bijna niks zelf maar dit was toch echt haar eigen plan” En ze gooide nog maar een keer boos een vork op tafel.
  3. [1837/1838] Cross my heart and i hope to die

    Een lok haar afknippen, dat was ook prima, zelf, zelf vond ze het bezegelen met bloed echter, waarom wist ze niet eens. Maar ze hield niet echt van pijn, had een lagere pijngrens dan ze wilde toegeven (huilen was zo weak en toch deed ze het nog wel eens), dus een lok haar dat was ook goed. In bloed waren ze ergens toch aan bezegeld en verbonden vanaf het moment dat ze geboren waren dus. “Oh ja dat denk ik ook”, het idee dat haar ouders het verschrikkelijk zouden vinden maakte dit plan beter dan haar eigen idee (dus nu was het niet prima nu was het goed). Hun ouders zouden het vast erger vinden als ze een deel van hun haar afknipten dan als ze hun vingers lieten bloeden, want het ene dat was zichtbaarder en deed af aan het schoonheidsideaal dus dat was vast erger. Ze sommeerde een schaar uit een een la in een nachtkastje, geen idee van wie die was maar ze legde hem zo wel terug. Twijfelend hield ze het ding even vast, “Is het beter als we ons eigen lok afknippen of van elkaar, en moeten we nog iets zeggen erbij? Ik heb geen idee hoe dit eigenlijk gaat met rituelen”, en ze begon weer heel hard te lachen gewoon omdat de spanning van dit alles haar zenuwachtig maakte op een goede manier.
  4. [1837/1838] Seasons change, people don't

    Ergens viel dit te verwachten, ergens was het vreemd dat het nu pas gebeurde. Want hoewel ze zich heus niet echt heel erg misdroegen hadden ze ook nooit hun best gedaan om volgens de normen en waarden die hun ouders hen wilden opleggen te leven toen de vrijheid van Zweinstein die druk ineens wat weghaalde. En toch was ze verbaasd, gewoon omdat ze verwacht had dat ze, wist zij veel, gewoon desinteresse zouden tonen, hun handen er vanaf zouden trekken nu ze leraren en andere volwassenen hadden om de vinger naar te wijzen als ze moesten zeggen wie hun kinderen verpest hadden. Ze had het ook gehoopt ergens, had soms zelfs gewenst dat haar ouders die nieuwe vrije tijd die ze hadden toen ze eenmaal goed gesetteld waren op Zweinstein zouden gebruiken om nog eens een keer een zoon te krijgen. Want die kregen altijd meer aandacht en hoewel dat oneerlijk was en ze duizend andere momenten zich daar heel boos om kon maken wilde ze nu gewoon met rust gelaten worden nu ze eindelijk een beetje haar plek had. Dus dan kwam een broertje wel weer goed uit. Nog verbaasder was ze over de reactie van haar zus en wierp haar dan ook een woedende blik toe. Wat was dit? Ze waren altijd een front geweest tegen iedereen en alles en vooral tegen hun ouders dus hoezo moest Butterfly nu ineens haar deel van de verdedigingsmuren met zich meenemen om zelf wat veiliger te staan. Dat was gewoon verraadt. “Oh ik weet niet waar jullie de mist in zijn gegaan, ergens aan het begin waarschijnlijk”, antwoordde ze een beetje kwaad maar niet zo hard als normaal, want woede maakte haar altijd rebelser maar haar ouders maakte altijd dat ze niet zo hard durfde te schreeuwen als normaal. “Misschien hadden jullie nooit aan kinderen moeten beginnen of”, ze wierp even een boze blik op Butterfly, “of het bij een moeten laten want twee is duidelijk te lastig om op te voeden ” Ze had eigenlijk al spijt toen ze dat gezegd had. Maar ze voelde zich verraden, en boos, en liet de woorden al impulsief over haar tong rollen voor ze doorhad hoe vies ze smaakten. Snel nam ze en slok water om het weg te spoelen.
  5. [1837/1838] Cross my heart and i hope to die

    “Nee aan niemand, dit is ons ding”, en ze kneep even in de hand van haar tweelingzus. Zweinstein was fijn, hun groeiende vriendengroep was alles wat ze wilde wat het was, Agatha was zelfs een van haar beste vriendinnen, maar als het erop aankwam dan was het zij en Butterfly tegen de wereld. Dat was altijd zo geweest en waar voor Fanny de meeste veranderingen niet snel genoeg konden gaan, waar ze altijd het gevoel had dat ze op haar tenen door het leven ging niet omdat ze stil moest zijn maar omdat ze altijd net wilde aanraken wat iets te ver of te hoog was, omdat ze nooit compleet gewoon stil kon staan, daar was Butterfly gewoon een vast gegeven in haar leven geweest en dat wilde ze niet kwijt. Want ze waren een team, en dit project was iets wat alleen Butterfly begreep omdat alleen Butterfly precies dezelfde ouders en precies dezelfde eeuwige kutverwachtingen op haar schouders had. Dus ja, dit was hun ding en daar mocht niemand bijkomen want hen twee tegen de wereld was hoe ze de wereld het allerliefste zag. “Ik denk voor de les want dan hebben we nog na de les om door te vragen als ze niet meteen onze zin geven”, ze was best goed in drammen al zei ze het zelf. Daar misschien zelfs een beetje misplaatst trots op. Ze liet de hand van haar zus los en staarden naar haar vingers. “Zullen we een pact maken dat we dit aan niemand vertellen en dat we het gaan laten slagen hoe dan ook?”, grijnsde ze, “niet met een onbreekbare eed ofzo want dat is moeilijk en we hebben een extra iemand nodig, maar gewoon met bloed of iets ”
  6. [1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

    Zij vond het niet eng. Misschien omdat ze Klassenoudste was en die machtspositie haar een gevoel van veiligheid gaf, ze was misschien niet de beste Klassenoudste die rondliep maar toch die badge gaf je een soort schild tegen strafwerk zo nu en dan. Misschien omdat ze niet bang wilde zijn en het een stuk makkelijker was om niet bang te zijn als de rest dat wel was, want dan waren anderen bang en niet zij en dat voelde gewoon.. beter. Ze wist het niet precies, het was niet dat ze het fijn vond dat Agatha bang was maar ze was blij dat zij niet die persoon was om dat uit te spreken. Want zij was stoer en ze durfde alles!!! “Oh dat is best een goed idee!”, riep ze veel te luid voor dit stiekeme gedoe. Fanny werd nou eenmaal luider hoe enthousiaster ze werd. “Weet je zeker dat je nog nooit ingebroken hebt Agatha? Je klinkt best ervaren”, en ze giechelde even om zichzelf voor ze een steen pakte om tegen de kas aan te gooien. “En horen jullie iemand komen!!? Ze wilde best nog een steen gooien anders dit was wel leuk.
  7. [1837/1838] Cross my heart and i hope to die

    “Ja,”, ze knikte instemmend, “ik denk opzich ook dat een toverdrank sneller goed gaat, dat kunnen we zelfs een paar keer uittesten, spreuken zijn zo variabel je kan het honderd keer doen en elke keer toch weer anders”, magie was mooier dan toverdranken maar toverdranken was zoveel praktischer en momenteel hadden ze een doel. En als ze dat doel hadden bereikt was het al mooi genoeg. “Oke dus”, ze telde op haar vingers terwijl ze de stappen opnoemde, “we moeten, De Johnsons om een tip vragen waar verfbommen te koop zijn, een toverdrank vinden om door de verf te mikken zodat het letters spelt, een paar keer de toverdrank proberen te testen, de echte versie maken en dan het debutantenbal eens en voor altijd van ons maken”, ze grijnsde, “dat moet wel lukken toch”
  8. [1837/1838] Cross my heart and i hope to die

    “Hmmm”, nadenkend staarde ze even naar het plafond en viste een stuk roze zure kauwgom uit de zak van haar gewaad. Kauwen, om een of andere reden, hielp haar altijd met nadenken. En bovendien was het heel erg niet ladylike zoals ze dat vaak gehoord had en daarom ergens een klein verzet waarvan de rest van de wereld niet eens wist dat ze het deed. “Ik denk.. dat we niet moeten zeggen waarvoor we het doen. Laten we gewoon zeggen dat we het voor een project doen. Dan willen ze vast helpen maar is er geen kans dat ze ons moment stelen”, ze blaasde verveeld even een bel met het snoep tussen haar kiezen “Misschien moeten we de bommen zo vervloeken dat als ze knappen de verf overal onze naam spelt”
  9. [1837/1838] Cross my heart and i hope to die

    “Een verfbom !”, ze giechelde even bij het idee van alle veel te dure jurken die straks onder de verf zouden zitten als ze een verfbom zouden laten ontploffen. “Misschien een mix van een verfbom en lijm, want dan blijft het vast veel beter plakken, maar het is wel een goed idee!” Ze wilde nog steeds liever niet gaan maar het idee dat het eens en nooit weer was maakte het wel beter. “Waar denk je dat we een goede verfbom kunnen halen. Misschien kunnen we een van de Johnsons vragen, die hebben toch een keer een muur opgeblazen?”. Dat verhaal hadden ze inmiddels al duizend keer van hun docent bezweringen moeten aanhoren als het debutantenbal weer voor de deur stond.
  10. [1836/1837][slow] U have to play the cliché before u kill it

    Normaal gesproken zou de arrogantie, en die arrogante blik, die Laurence niet echt goed kon inhouden haar kwaad maken. Momenteel maakte het hem alleen maar knapper en haar dus een stuk gelukkiger want hallo. Ze ging hier overheen komen echt waar. Want dit was vreselijk. Hij was vreselijk. Vreselijk leuk. Oke daar ging ze weer dus aaaaaah. “Ehm ja dat moet wel lukken, tuurlijk”, ze speelde ondertussen een beetje verveeld met een van haar krullen om het totale verliefde tiener probeert wanhopig cool en tegelijkertijd fliterig over te komen cliche nog even aan te dikken. “Maar verantwoordelijk is best saai toch, dus misschien moeten we een toverdrank maken die net iets boven ons niveau is. Gewoon om de spanning erin te houden”
  11. [1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

    Fanny wilde wel heel graag opgroeien. Zo snel mogelijk, want als de wereld haar niet meer als een kind zou zien zou alles beter worden. En daarbij hoorde dingen als drank, sigaretten, risico’s nemen. (Natuurlijk hoorden er ook andere dingen bij zoals verantwoordelijk zijn, dat soort stom gedoe. Maar daar stond ze in haar race naar de eindstreep gewoon niet lang genoeg bij stil) (Er gebeurde niks als je stil stond, Fanny haatte stilte, stil zijn, stil staan, zwijgend toestemmen, haatte, haatte, haatte het) “Scott Evergreen drink veel niet?”, ze leunde gemakkelijk tegen de kas aan, “zijn kantoortje is vast niet ver, kruidkunde docent enzo, wie weet ligt er zelf iets in de kas”, en ze beukte even hard met haar elleboog tegen deze kas. Waarom wist ze niet eens. Was niet alsof een fles drank ineens zou roepen van ‘hier ben ik hoor’. Ze hield gewoon van geluid maken.
  12. [1837/1838] Cross my heart and i hope to die

    “Kunnen we niet doen alsof we ziek zijn”, mompelde ze een beetje, want hoewel haar zusje gelijk had dat het een hele opgave zou worden wilde ze niet echt gaan. “Je hebt van die snoepjes waar je extreme misselijkheid voor een paar uur kan faken dus als we die gewoon nemen echt tien seconden voor we de deur uit moeten dan kunnen ze niets nee?” In het beste geval was er zoveel chaos dat niemand dat jaar kon gaan. Een deel in Fanny haalde er wel plezier uit als ze gewoon voor iedereen de avond kon verzieken. Haar familie, minus Butterfly, verziekte haar leven dus. Oog om oog, tand om tand. "Maar ik wil wel graag horen als je plannen hebt hoe we het op het feest kunnen verpesten. Dat klinkt ook niet verkeerd.
  13. Woensdagavond 6 september 1838 meisjes slaapzalen Het duurde nog even maar Fanny had besloten zich al met haar zusje voor te bereiden op het debutantenbal. Het zou niet lang meer duren of de hallen zouden gevuld worden met gesprekken over het evenement van het jaar en Fanny wilde zeker weten dat ze zouden weten wat ze moesten doen. Namelijk een plan verzinnen om niet te gaan, een plan dat subtiel genoeg was om het niet voor het feest al door te laten schemeren maar die hun afwezigheid wel zo duidelijk liet merken dat iedereen wist dat het een statement was. Waarschijnlijk ook nog een plan B als dat eerste toch te onmogelijk was. En ze had daar haar zusje bij nodig, want die was toch de persoon waarmee ze altijd haar statementen aan de wereld verkondigden. Fanny en Butterfly Dickson, hopelijk waren ze ooit een statement in itself. “We moeten dus zorgen dat pap en mam ons niet kunnen dwingen om te gaan en dat we het verpesten als we toch moeten”, zuchtend liet ze zich achterover op haar hemelbed vallen, ah wat had ze Zweinstein gemist, en gooide een kussen tegen het plafond. “Het is echt een kutfeest. OOC: Met Margaux <3
  14. Ze moest ondertussen wel toegeven dat de nacht haar favoriete tijd van de klok begon te worden. Vroeger was het de ochtend geweest, rond een uur of tien als het ontbijt allang voorbij was en de middag nog niet begonnen en er nog zoveel mogelijkheden waren om haar dag te vullen, alles was mogelijk om tien uur s’ochtends. Maar alles was beter om elf uur s’avonds vlak voor de nacht begon. Want de nacht was spannend, en er waren minder mensen dus de stemmen die je wilde horen kon je luider horen. En ze was hier met twee van de meest belangrijke mensen in haar leven en misschien, misschien dacht ze hier wel teveel over na. Dus ze met een dramatisch gebaar nog een slok van de wijn tussen hen in en keek de twee anderen samenzweerderig aan. “Laten we een spelletje spelen, jullie kennen never have i ever toch wel? ” ze ging er vanuit van wel, “ik begin wel, never have i ever ehm”, ze wilde iets doen wat zij niet had gedaan maar ze wilde ook meer wijn lastige keuzes. “Ik heb nog nooit teveel gedronken”, was ook wel waar maar ze nam toch nog een slok wijn, “maar ik plan het vanavond wel te doen dus alvast uit voorzorg neem ik dus toch deze slok, speechde ze dramatisch alsof ze op een barricade stond en niet op de leuning van een zetel in de leerlingekamer
×