Jump to content

Phoenix Waterford

Zwadderich Hoofdmonitor
  • Content count

    122
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Phoenix Waterford last won the day on September 21 2017

Phoenix Waterford had the most liked content!

About Phoenix Waterford

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Zevendejaars Zwad, DM
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

  1. [1836/1837] To the stars who listen

    Ja, Phoenix deed raar, natuurlijk deed Phoenix raar, want hij had zonet te zien gekregen dat zijn ouders niet zijn ouders waren, dat er op zich wel een logica achter zat dat zijn 'vader' hem niet mocht, dat zijn echte ouders een huishoudster en de vader van een kennis was en dat er niets was wat hij met die informatie mocht doen, behalve misschien zich realiseren wat voor leven hij had. Positief: zijn 'ouders' hadden wel moeite gedaan om een kind te krijgen en hij had ook op kunnen groeien in de goot, of zo. Negatief: zijn 'ouders' namen het hem nog steeds kwalijk dat hij niet hun biologische kind was. "Nee, er is niets," zei hij gehaast, terwijl hij nutteloos toekeek hoe Max alles snel opruimde. "Natuurlijk is er niets." Behalve dat er van alles mis was, maar dat kon hij niet aan Max uitleggen. "Sorry dat het niet is gelukt... ik heb vast iets fout gedaan." Hij staarde treurig naar de spullen.
  2. [1836/1837][EN] Need & Want

    Ah, Phoenix did not believe he and Elaine had anything in common, but he had never really had more than five minutes of conversation with her and what good were first impressions? He hadn't liked Daniel too at first impression and okay, he still didn't really like Daniel (sorry, boo), but Daniel was his brother, so he had to like him, even if he could never tell Daniel their connection, and Elaine... well, if Daniel was going to marry Elaine, was Phoenix obliged to make an effort to get to know her too? Great... She was so... bubbly. And excited. And energetic. And prone to crying if things didn't go according to plan. "Trouble?" he asked, a little skeptic, because really, how much trouble could the Foulkes-Davenports be and if they were trouble, he was in trouble anyway. Genetic relationship and so on. "What trouble could your family possibly be?" He laughed a little, not trying to be rude, but just... lighthearted? "Oh no, no, nothing like that." He blushed scarlet red now, thanks, Daniel, and hid his face in his glass for a moment. "I have no such interests at all. Not for your dear sisters, at least. Or any cousins." Heavens, he didn't even feel comfortable dating someone who wasn't related to him. "Just curious, I guess." He shrugged, hesitated and then continued: "My father wants to run for Minister for Magic, so I had an inexplicable desire to see if other families are just as sane as mine is." See, again, an attempt at humor! I'm so proud.
  3. IC Zweinstein Mededelingen

    Aan alle Zwadderaars: We hebben weer twee plekken vrij voor een klassenoudste-positie, dus vergeet je niet om op te geven! Het is heel goed voor je carrière en je ouders zullen vast trots op je zijn. Denk ik. Waarom moet ik altijd deze mededelingen maken?
  4. [1836/1837] To the stars who listen

    Ja, Maxwell, bij definitie was een herinnering iets dat al gebeurd was. Anders was het geen herinnering, maar een waanbeeld, of een visioen als je toevallig ziener was, maar dat was Phoenix niet, dus in dit geval was het een herinnering. Of een waanbeeld, dat kon ook nog eens en hij wist het niet zeker, maar had het toch zo ongeveer op de één of andere manier als waarheid geaccepteerd, want... het voelde waar. En het leek hem allemaal best logisch, hoe het was gegaan. Zijn ouders die geen kinderen konden krijgen en dan maar iets anders regelden. Hij was inderdaad hun enige kind en op zich redelijk laat geboren, dus... En de huishoudster was altijd extra vriendelijk geweest richting Phoenix, had het zelfs een keer voor hem opgenomen bij zijn vader. En de man... misschien was het uit pure wanhoop dat hij Daniel's vader wat extra vaderlijkheid toekende. "Het is niet echt specifiek van... iemand," aarzelde hij, zoals Phoenix aarzelde over het bestaan van zijn eigen leven. "Misschien is het ook verkeerd om het één herinnering te noemen..." Hij schudde zijn hoofd. "Het is persoonlijk." Maar hij wist niet of Maxwell daar genoegen aan nam, wist ook niet eens of hij vond dat Max daar genoegen mee moest nemen. "Oh, nee, ik heb het niet koud." En hij probeerde zichzelf te dwingen te ontspannen, zich open te vouwen en daarmee open te stellen, maar zijn lichaam weigerde te bewegen. Of misschien weigerde hijzelf te bewegen, in afwachting van een verklaring van oorlog.
  5. [1836/1837][EN] Need & Want

    "Oh, yes, her." He didn't mean to sound so unenthusiastic, really, it's just that Elaine Foulkes-Davenport had never interested him. She was friendly, in that way that she would struck up random conversations with you and be a little hurt if you weren't so great at answering. Could anyone ever see how that would work well with Phoenix? But if she were to marry Daniel, that would make her... his sister in law. Which she would never know, probably, Phoenix didn't assume that this news was allowed to be public and he already felt guilty about knowing it himself. "Oh no, not stable duty." He thought about making a joke, then decided not to, then decided to make it anyway. If he struck out, which was likely, at least... he had showed he was capable of wanting to make jokes? "Now you're making it sound like I'm the person to get into trouble." Instead of panicking whenever he even had the idea of breaking a rule. "I was just... interested." Oh yes, that sounded perfectly innocent. Hello, guy who I always avoid, I'd like to suddenly find out everything about your family! Phoenix quickly took a few sips of his drink, just to give himself something to do, and studied Daniel in the meantime. "So, how do you like Elaine?"
  6. Ja, Phoenix zou heel vriendelijk glimlachen, Phoenix zou vriendelijk glimlachen tot zijn wangen zeer zouden doen en hij voelde alsof hij uit elkaar zou barsten en dan alsnog zou hij vriendelijk blijven glimlachen, om vervolgens thuis te horen dat hij niet vriendelijk genoeg geglimlacht had. Maar dat laatste leerde hij zo onderhand negeren, nu hij een beetje doorhad dat het algemene probleem was dat hij niet zijn vader's eigen kind was. Alsof het Phoenix' schuld was dat Chiron Waterfords sperma niet werkte. "Tot alle knuffels op zijn, waarschijnlijk," mompelde hij duister tot hij zich realiseerde dat hij zijn vriendelijke glimlach op de vloer had laten vallen, dus die pakte hij snel op, stofte hem even af en duwde hem daarna weer op zijn gezicht. Het was ook wel echt sneu hoor, die arme kinderen, en Phoenix was verbaasd dat hij zich een beetje beter voelde elke keer als hij er één een knuffel gaf en het kind blij begon te knuffelen, maar het voelde zo... verkeerd. Want zijn vader zou dit nooit gedaan hebben als het niet 'nodig' was voor de campagne. "Of tot er geen kinderen meer zijn om te helpen." Maar dan zou zijn vader wel vast iets anders bedenken. "Ergste geval moeten we hier blijven tot de verkiezingen voorbij zijn." Hij gluurde even naar zijn nichtje uit zijn ooghoeken en realiseerde zich nu pas dat hij ook niet echt familie was van Emily. "Zou jij op hem stemmen, mijn vader?" Phoenix zelf wist het nog niet.
  7. Soms sprak Phoenix Daniel niet dagelijks en dan verwacht hij hoe vermoeiend zijn halfbroer eigenlijk kon zijn, om eenmaal, als hij weer in de buurt van Daniel was, daaraan herinnerd te worden alsof Daniel's persoonlijkheid een emmer met ijswater was die zo over je heen gegooid werd. Niet helemaal comfortabel en overviel je op de één of andere manier altijd, ook al had je je erop voor gesteld. Dus ja, Phoenix glimlachte even als een boer met kiespijn, half vanwege Fifi, en probeerde op de hoogte te blijven met wat Daniel allemaal van hem wilde. 1. Naar Cadwyn (wie?) toe gaan om haar een drankje te geven en waarschijnlijk allerlei andere dingen te doen die Daniel goedkeurde maar waar Phoenix al misselijk werd van de gedachte eraan 2. Yara ontmoeten. "Hallo Yara, ik zelf zou je nooit durven te omschrijven als een schaapje." Want Yara leek hem altijd het type dat het als een persoonlijke belediging opvatte als iemand dacht dat hij iets over haar te zeggen had. 3. En dan Daniel's nicht of verloofde te ontmoeten. "Zijn die niet hetzelfde?" vroeg Phoenix, half in een (in zijn ogen) mislukte grap, half in daadwerkelijke verwarring, want de Foulkes-Davenports waren een ingewikkelde familie. Als je Phoenix niet eens meerekende. "Ehm..." Phoenix wierp een blik naar het zwembad. "Wie is Cadwyn? Ik denk niet dat ik haar ooit eerder heb ontmoet..." En tot die tijd stond hij heel ongemakkelijk met twee glazen drank in zijn handen.
  8. [1837/1838]You better shape up cause apparently I need a man

    Ugh. Kijk, dat zijn vader Minister van Toverkunst wilde worden was al erg genoeg, vooral omdat Phoenix het pas verteld was nadat hij de aankondiging zelf in de krant had gelezen, maar dat zijn vader besloot dat Phoenix een wapen was waar hij maar direct gebruik van kon maken, was al helemaal vervelend. Ja, ergens begreep hij het wel, huwelijken waren goede allianties, blabla, alsof ze nog in de middeleeuwen leefden, maar het was niet zijn vader die hier vandaag hoefde te trouwen, maar hij. Was hij heel blij mee, begreep je vast zelf wel. "Zwarte thee met sinaasappel en kaneel," zuchtte Phoenix, terwijl hij niet de moeite deed om over de rand van de kaart terug te gluren, maar strak zijn blik gericht hield op de theesmaken die ze hier hadden. Hij had gewoon geen zin in deze date en verrassend genoeg was Phoenix redelijk rebels vandaag. Nou ja, voor Phoenix zijn doen betekende dat vooral dat hij alsnog alles deed, maar zich net iets minder schuldig voelde. "De soort die ik het beste vind hebben ze hier niet, maar dat maakt weinig uit." Hij nam toch altijd genoeg met wat er ook was. "Dus ik ga voor de gewone zwarte thee." Hij klapte zijn menukaart dicht en legde die op de tafel naast hem, terwijl hij de rest van het terras bestudeerde. "Het is fijn dat het vandaag redelijk warm weer is," zei hij, want als je iets moest bespreken kon je net zo goed het weer bespreken, niet waar? "Denk dat het terras toch wel de beste plek is die dit theehuis te bieden heeft."
  9. [1836/1837][EN] Need & Want

    Right, a family tradition. For the heirs. That was information Phoenix decided to keep in mind, for whatever good that would do, because he was not an actual Foulkes-Davenport and even if he had been, healing... well, could you really see Phoenix do some healing? Sure, he liked helping people, but putting someone's life in his hands seemed like a terrible idea. He wasn't certain what he did want in the world, his father just wanted him to take over the company but at the same time his father told him that Phoenix was about the worst possible choice. So... well. "I'm not sure yet," Phoenix admitted. "My father wants me to study Economics, but..." He shrugged his shoulders, because surely Daniel too could see why that was such a terrible idea. "So, am I going to rebel, or am I going to conform?" And be miserable the rest of his live either way? He may as well not study at all, but then that would decidedly be the wrong choice. Ugh. Well, he wasn't going to ask Daniel for advice, the boy would just make a quip. "Yara, the wife of your... cousin? Professor Foulkes-Davenport?" Suddenly, Phoenix realized that his family didn't extent just to Daniel, but also the other Foulkes-Davenports. He had different cousins than he had known, uncles and aunts, grandparents even. "Are you close to that part of the family?"
  10. [1836/1837] To the stars who listen

    Dit... werd niet veel beter, om eerlijk te zijn. Kijk, als Maxwell nou echt boos op Phoenix zou zijn en dat zou uiten door te schreeuwen dan was het enigszins ietsjes beter, maar niet heel veel beter, maar door zo kil te zijn... dat... ja, dat zorgde ervoor dat Phoenix zich alleen nog maar erger voelde, dus sloeg hij zijn armen om zijn benen en deed hij onbewust zijn best om te verdwijnen. Deed hij helaas niet, Phoenix had geen talent voor onzichtbaarheidsspreuken en dus moest hij hier met Maxwell blijven zitten. En zich afvragen of wat hij zag iets te maken had met Maxwell. Want... op zich... Maxwell zei dat hij een ziener was en Phoenix had iets gezien, dus dat betekende... wat, dat hij misschien Maxwell's talenten over had genomen? Op een rare manier? "Ik... zag iets," gaf hij toe. "Een herinnering. Niet van mij, maar van iemand anders." De woorden kwamen niet verder en dus verborg Phoenix zijn mond achter zijn knieën.
  11. Phoenix moet gekoppeld worden!

    Oké, dus Chiron Waterford heeft besloten om Minister van Toverkunst te willen worden en dus gaat hij een poging doen om Phoenix hier uit te huwelijken aan iemand van een goede tovenaarsfamilie om wat mooie stemmen te vergaren. Want waarom zou je alleen allianties sluiten als je een middeleeuwse koning bent, het kan toch ook als politicus in de 19e eeuw? Dus, zijn er mensen die ongemakkelijke en gedwongen afspraakjes willen? >D Het hoeft niet per se op iets uit te draaien, maar ik heb nog geen verloofde voor hem! Chiron Waterford zou dus vooral gaan voor rijke meisjes van ongeveer Phoenix' leeftijd die van een goede tovenaarsfamilie af komt. Het liefste iemand uit het bedrijfsleven. Oh en haar familie moet wel op Chiron stemmen dan, hoor D<
  12. [1836/1837] Phoenix is erg enthousiast hierover, jongens

    Eh, ja, Phoenix was vaak genoeg bang, ook al kon hij niet echt uitleggen waarom. Het was niet alsof iemand hem wat aandeed, het was niet alsof hij gedwongen werd tot het een of ander, het was niet alsof iemand hem in elkaar sloeg, maar toch... toch was hij bang. En dat was beschamend, want een man hoorde niet bang te zijn, zelfs al werd hij wel in elkaar geslagen. "Nee hoor," loog hij dus maar en hij probeerde moedig te glimlachen. Wat direct van zijn gezicht af schoot zodra Summer begon te gillen. Hij duwde hem en Summer achteruit, stak zijn toverstok die kant op en met bonkend hart (en trillende handen) wachtte hij... tot er een kat tevoorschijn sprong. Beschaamd zuchtte hij. "Natuurlijk was je niet bang," zei hij maar tegen Summer, want dat was lief. "Ik was ook niet bang! Het was maar een kat!" Wat hij niet had geweten, dus... eh... ja. "Kom, laten we hier even gaan zitten." Hij gebaarde naar een bankje voor een raam. Dit was heus niet omdat hij even van de schrik moest bekomen, hoor. "Ben je al moe?" vroeg hij dus maar. Summer leek hem overigens echt het type om altijd koppig te zeggen dat ze niet moe was.
  13. [1836/1837] To the stars who listen

    Phoenix kromp in elkaar. Hij kon het niet echt helpen, wist ook niet helemaal of het aan de scherpe toon was die Maxwell tegen hem had gebruikt, of dat het eraan lag dat hij nu moest uit gaan leggen wat er was gebeurd, wat hij niet wilde, wat hij echt niet wilde, want hallo, hoe zei je 'Ik heb een herinnering in mijn hoofd die niet van mij is van hoe twee mensen met elkaar naar bed zijn geweest en waar ik toen uit geboren ben, maar die niet mijn ouders zijn' in enigszins normale taal, zonder dat iemand je direct gek vond? Of dat er allerlei dingen op tafel kwamen te liggen waarvan Phoenix in alle eerlijkheid niet direct wilde dat die op tafel kwamen te liggen? "Ik..." stammelde hij, "kan het niet echt goed uitleggen. Het is ook niet echt iets, denk ik. Het is vast... niets." Ja, nee, hier werd het duidelijk van. Maar wat kon hij anders dan ontkennen, ontkennen, ontkennen? Ongemakkelijk wreef hij door zijn haar heen en wendde hij zijn ogen af. "Het kan ook gewoon niets zijn. Een dom idee van mij, dat helemaal niets te maken heeft met het ritueel." Stilletjes wachtte hij de reactie van Maxwell af, ondertussen aan zijn nagels pulkend.
  14. [1836/1837] Phoenix is even oblivious als Lily wat gay subtext betreft

    Yup, Phoenix keek ongemakkelijk. Erg ongemakkelijk, want stiekem was hij een beetje teleurgesteld dat zelfs Maxwell nu een vriendinnetje had. Niet in het principe van 'IK BEN TELEURGESTELD OMDAT IK WIL DAT HIJ MET MIJ DATET," sorry Max, schat, maar in het principe van 'jeetje, iedereen heeft iemand, moet ik nu ook iemand zoeken'? Want in dat laatste geval, help. Of nee, liever geen help, want Phoenix wil helemaal niet daten en straks dwingt iemand hem en nee bedankt??? "Ehm..." Phoenix draaide zich om naar waar Max naar keek. "Nee, ik denk het niet..." Bananen was alsnog hetzelfde als regen, op een hele rare manier als je er een beetje filosofisch naar keek in het principe van dat het uit de lucht naar beneden viel en dat je er waarschijnlijk niet blij van werd behalve blij op de manier dat je binnen stond en niet buiten. Waar je geraakt kon worden door een banaan. "Misschien heeft die man het verkeerd voorspelt en komen we in plaats daarvan terecht in een bananenstorm?" Hij lachte een beetje tot hij zich realiseerde dat verkeerde voorspellingen misschien een beetje een pijnlijk onderwerp was bij Maxwell. En omdat ik af wil wisselen tussen Phoenix en Christa, kan ik hier even melden dat Christa verveeld keek.
  15. [1836/1837][EN] Need & Want

    Phoenix felt himself go red and he hated it, as always, but couldn't help it either. Why did people feel the need to mention relationships around him? Yes, yes, he was sixteen and that was usually the time people started dating, or had already been dating for a few years and now had to make more serious plans, but it was all so... uncomfortable. And awkward. And like a minefield where every wrong move could blow your head right off. Okay, probably not, but who was to say? Romantic dates seemed... rather terrifying. "Ah, yes, ehm... I guess." Grateful, he accepted the cup of wine and took a long sip. Please change the subject, please. "Cheers," he said, and then had to find a reasonable, and nice, explanation. One that wasn't 'Well, you seem more like the breaking than fixing type' or 'You lack bedside manners'. "Oh, I don't know... maybe something more with curses. Or perhaps law, or something. You seem to like talking to people." That was... something, at least. And the closest Phoenix could get to a compliment. "I didn't think you'd have the... um... patience for healing? It's a lot of studying, I think." And even Phoenix wasn't that fond of spending all his time in the books. "Were your parents happy with your choice?" Or more particularly, your father?
×