Jump to content

Phoenix Waterford

Zwadderich Klassenoudste
  • Content count

    83
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Phoenix Waterford last won the day on September 21 2017

Phoenix Waterford had the most liked content!

About Phoenix Waterford

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Zesdejaars Zwad
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

157 profile views
  1. Het Debutantenbal 9.0

    Yup, Phoenix was er ook en je had vast al kunnen raden dat het debutantenbal niet Phoenix zijn favoriete feest was, want... tja. De gebruikelijke redenen: hij kon het toch nooit goed doen en in plaats van dat hij zijn ouders eens vertelde dat ze het zelf eens beter zouden moeten doen, internaliseerde hij al zijn gevoelens en gaf hij zichzelf de schuld. Hoera, we zijn weer up to date! Maar dit jaar was het toch een beetje anders, want dit jaar was hij niet alleen: hij had zijn zus bij zich. Ja, die zus waarvan hij tot een maand geleden geen idee had dat ze bestond en waarvan hij haar nu ineens in zijn leven moest accepteren. Omdat ze familie was, of zoiets. Na binnenkomst kneep zijn vader even in Phoenix zijn schouders, zonder een woord te zeggen en met een blik naar Nymph, en liep vervolgens door naar de kant van de zaal, daar waar de oudere mensen zich verzamelden om hun kinderen in de gaten te kunnen houden en te beoordelen. Phoenix en Nymph bleven achter, langs de rand van de dansvloer. Phoenix zuchtte. "Wil je dansen?" vroeg hij Nymph, maar hij wist niet of ze a. wilde dansen en b. ze kon dansen. Ja, a was opgelost door het te vragen, maar een 'nee' horen was altijd... beschamend. Maar hij wist gewoon niet hoe hij met zijn zus om moest gaan.
  2. [1836/1837]My Kitchen Rules! It's all mine!

    Ja, voor Phoenix was het normaal dat hij gemanipuleerd en rondgecommandeerd werd, zo'n beetje de hele wereldbevolking deed dat want Phoenix was er als de dood voor om iemand teleur te stellen en dus konden mensen heel veel wegkomen met Phoenix in de buurt, maar dat Raine ook zwoegde voor zijn zusje zorgde er wel voor dat hij zich beter voelde! Want hoera, hij was niet de enige die alles deed wat een elfjarig meisje hem opdroeg. Hij besloot keurig het spel te schudden en verdeelde de juiste kaarten terwijl hij keurig uitlegde hoe je het spel speelde, maar ik weet dat helaas niet, dus ik ga geen daadwerkelijke uitleg geven. Bedenk maar wat, komt vast wel goed en gaat nooit fout! Nee, toch, Sandra?! "En vergeet dus niet dat als een kaart warm begint te worden, je hem weg moet spelen, anders blaast hij in jouw handen op en verlies je."
  3. [1836/1837] Look what you made me do

    Waarom moest dit zo MOEILIJK? Waarom vonden mensen het leuk om het hem altijd moeilijk te maken? Alsof ze zagen dat hij om dit soort dingen gaf en direct besloten dat ze een hekel aan hem hadden, want waar haalde hij het recht vandaan om om iets te geven, terwijl hun eigen leven zelf compleet nutteloos was en alles maar een grapje was. Was dat het? Hij hoopte het niet voor Aelin, want het was wel sneu om pas zeventien te zijn en nu al nergens om te geven. Of niet de moeite te nemen om te respecteren waar anderen om gaven. "Ik..." begon hij aarzelend, want eh, ja, hij was wel bang dat hij een regel brak en dat zijn vader er dan achter zou komen. Maar ook dat zijn vader erachter zou komen dat hij dit soort gelegenheden af had gewezen, want dan werd hij ook kwaad. Met zijn vader kon je soms echt niets bereiken, want het leek alsof alles wat hij deed fout was. "Ik zou best willen, maar eh..." Hij maakte de zin niet eens af, het kwaad was toch al geschied. "Dus... je gaat niet mee terug?" Hij zuchtte. Misschien moest hij haar toch maar laten gaan, het was niet alsof niemand anders hen zou betrappen, toch?
  4. [1836/1837][EN] I don't even recognize your face

    Phoenix had no idea what to do, say, or think. He had known he had a sister, that wasn't something you could avoid knowing in this family, but he had always been told she was dead. Dead and buried, years before he had born. She had been of no consequence and yet of the most consequence, but that was as a tiny child, long dead, buried somewhere in Jamaica. Instead, she was... here. "Um... yes," he said, glancing at his parents, who seemed angry. Of course they always seemed angry, that wasn't anything new, but as per usual it was obvious that it had been something he did. But how on earth was he supposed to react to this? "Though I am certain you do not wish to discuss these things, worrisome as they are." He didn't really look like her. Or at least, not in the obvious signs. He didn't have her hair color, or her skin color... maybe her eye color, if you looked close enough. "What... used to be your name before?" he asked. "Phoenix," hissed his mother. "We will not speak of her past again. We don't need to concern ourselves with that." "Yes, mother," he said, his gaze automatically drifting down again.
  5. Sunday the 6th of November 1836 - in the evening - High Hauxley He was dragged out of school and delivered at home, where he got the note that he had to dress up for dinner. On one hand, it was a strange situation, because he had never been dragged out of school like this before. On the other hand... his parents had the tendency of not telling him about important events, but expected him to... what, read their minds? Fill it in anyway? Just dress his best every second of the day and expect small talk too? But anyway, he picked a good suit, brushed his hair, practiced his smile in the mirror after brushing his teeth and then he was expected downstairs. Huh, strange. He had expected a lot of guests, but the only one present besides his parents seemed to be an awkward woman who didn't really fit the dress she was wearing. Phoenix smiled at her, a little hesitantly, and then started thinking the worst. An arranged marriage? But he didn't know the girl at all and wouldn't her parents be present for such an occasion too? And she looked... Well. He didn't want to be mean. But she didn't look like the sort of girl his parents would want him to marry. Unless... this was punishment? Charity? He had no idea. "Phoenix, darling," his mother said, being awkwardly familiar with him. She grabbed him by his arm and dragged him towards the girl. Woman? She looked older than he had figured at first, now that he saw more of her. "This is your sister. Nymph Waterford." WHAT?! Private <3
  6. [1836/1837] Look what you made me do

    Ja, het was toch duidelijk dat dat een compromis was? Hij had haar hier al veel meer strafwerk voor moeten geven en met een middagje kwam ze er hartstikke makkelijk af! Phoenix had daar direct ja op gezegd. Maar Phoenix had het sowieso zwaar met regels breken, want aan de ene kant werd het van hem verwacht want dat betekende dat hij een Echte Man™ was die naar feestjes ging en niet alleen nadacht over cijfers, maar aan de andere kant kreeg hij weer een gigantische preek zodra hij strafwerk kreeg of als zijn cijfers niet alleen maar U's waren. Hij zou in principe ook niet weten wat zijn vader nu zou willen: dat hij Aelin erdoor liet gaan zodat hij populair was, of dat hij haar strafwerk gaf zodat hij een goede klassenoudste was. Misschien niet het eerste, want Aelin was arm (sorry, hij voelde zich er al schuldig over dat hij zo dacht, maar dat was een overweging die zijn vader zou nemen) en arme mensen telden toch niet. Als het om populariteit ging. "Ik kan dit ook niet helpen," zei hij smekend, want ondanks dat zijn vader zou vinden dat Aelin niet gold, was het best moeilijk om dat voor hem zelf ook te bedenken, nu hij recht tegenover haar stond. "Het zijn gewoon de consequenties van het breken van de regels. En als je me vervloekt, worden die consequenties alleen nog maar erger." Hij deed zijn best zijn rug te rechten en zijn toverstok voor zich te houden, zodat hij een schildspreuk uit kon spreken, als het moest. "Ga nou maar gewoon terug naar de leerlingenkamer, dan vergeten we dit allemaal, oké?" Een nieuw compromis. Hij was hier zo goed in.
  7. [1836/1837] Look what you made me do

    Bij Merlijn WAAROM MOEST DIT ZO MOEILIJK! Hij was klassenoudste, dus moest hij zijn taak doen, maar hij was ook iemand die elke dag wilde overleven en wie weet wat Aelin Sardothien allemaal van plan was. Hij keek liever niet naar de punt van haar toverstok, maar kon een angstige blik toch niet echt onderdrukken. "Je hoeft het niet zo moeilijk te maken allemaal," zei hij, misschien een tikje te smekend. "Ik wil dit liever ook niet doen, maar het is gewoon mijn werk. Regels zijn regels." Hij gebaarde wanhopig met zijn handen. "Wat als ik je nou gewoon één middagje strafregels geef?'
  8. [1836/1837]My Kitchen Rules! It's all mine!

    NEE HIJ REDDE ZICH OVERDUIDELIJK NIET! Maar dat zei Phoenix natuurlijk niet hardop, in plaats daarvan glimlachte hij een beetje waterig. "Oh ja, hoor!" Maar dat was voordat hij nee hoefde te zeggen tegen boterbier, hij had maar een beetje naar adem gehapt en gestammeld tot ze weer van onderwerp veranderd waren. Merlijns baard, hij was zo blij dat hij geen zusje had, want het waren echt duivels. Sorry Summer. "Knalpoker kan inderdaad soms knallen," zei hij snel, want dit onderwerp was zoveel veiliger. "Het knalt niet echt uit elkaar, want de kaarten zijn magisch en gaan dus niet kapot, maar ze kunnen wel voor ontploffingen zorgen, waardoor je knalpoker altijd snel moet spelen. Ik heb de kaarten alleen niet bij de hand..." Hij fronste even terwijl hij zich afvroeg of hij nu terug naar de afdelingskamer moest lopen, maar toen holde er een huiself voorbij die hem een pak knalpokerkaarten in de handen drukte. "Oh," glimlachte hij een beetje ongemakkelijk. "Dus eh... knalpokeren dan maar?"
  9. [1835/1836] Topictitels geven mij en Phoenix stress

    Ha, Phoenix die het geld niet kon missen. Je kon veel zeggen over zijn familie, waar hij zich dan direct schuldig over zou voelen want aaaah je mocht niets slechts denken over je eigen familie (have I got news for you, Phoenix), maar de Waterfords hadden genoeg geld om een klein meer mee te vullen. Of misschien een groot meer. Of misschien een kleine zee. De Zuiderzee, of zoiets. Of de Oosterschelde, om iets Vlaams te bedenken. Het punt was: de Waterfords hadden veel geld. Genoeg geld om in het meer te dumpen zodat Phoenix nooit meer kon verdrinken. Waarom ben ik niet voor die metafoor gegaan D< "Ja, geen enkel probleem," zei hij snel, terwijl hij al snel door zijn kleding begon te zoeken, op zoek naar zijn buidel. Hij begon er wat geldstukken uit te tellen, maar niets leek genoeg om zijn hele leven te betalen, dus uiteindelijk stak hij maar de hele bundel uit. "Hier, neem maar."
  10. SexEf 15+ (5e tot en met 7e jaars) [1836]

    Phoenix had geen idee waarom hij hier was. In het begin had het nog een goede les geleken, maar in het begin was ook de tijd geweest van tot Phoenix zich had opgegeven tot het moment dat hij naar binnen was gestapt. Toen had hij al het idee gekregen dat dit geen normale les was. Maar ja, Phoenix die voor zichzelf op zou komen en de les uit zou lopen? Ha, nee, natuurlijk niet. Dus in plaats daarvan zocht hij een stil plekje op. En hoopte hij dat het maar niet allemaal erg zou worden. Wat het natuurlijk wel werd. Het werd vreselijk. Hij wilde hier niet over praten, hij wilde hier niet over lezen, en hij wilde er al helemaal niet naar luisteren!!! Phoenix deed zijn best zich zo klein mogelijk te maken. Hij verborg zijn gezicht in zijn handen en hoopte maar dat niemand hem zou herkennen of aan zou spreken. Hij was er niet, was er niet, was er niet, was er niet.
  11. [1835/1836] Topictitels geven mij en Phoenix stress

    Nou, waarom Phoenix hem wilde betalen? Omdat het dan tenminste niet voelde alsof Maxwell's inspanningen voor niets waren geweest. Nu leefde hij en zou dat op zich genoeg moeten zijn, maar toch had hij ergens het gevoel dat als zijn ouders hiervan zouden horen, ze teleurgesteld zouden zijn en misschien dat Maxwell afkopen iets daar aan zou veranderen. Zou het niet doen, Phoenix, maar goed. "Nee, nee, dat weet ik," mompelde Phoenix, met een ongemakkelijke bloos. "Ik wil gewoon iets voor je doen, of zo. Het is geen moeite." En hij moest toch wat? Hij wilde iets doen. "Dus, neem het alsjeblieft aan. Eh... zodra ik het heb."
  12. [1836/1837] Look what you made me do

    Ugh, natuurlijk zou Aelin niet meewerken. Een Zwadderaar vragen om mee te werken, zelfs al deed je het alleen in gedachten, was vragen om problemen. Het was net alsof ze het konden horen, dat ze een kans hadden om problemen te schoppen, en dan van niets anders gelukkig werden dan precies het tegenovergestelde te doen dan ze zouden moeten doen. Hij deed nog een moedige poging om er eh... moedig uit te zien en haar een strenge blik te sturen. "Nou, ja, eigenlijk wel," zei hij, zijn woorden zorgvuldig articulerend omdat hij er zeker van wilde zijn dat ze hem hoorde. "Het is namelijk tegen de regels, dus dan eh... moet je strafregels schrijven, ja. Of ik kan je na laten blijven." Of punten aftrekken van hun afdeling, maar dat was zijn minst favoriete optie. "Dus eh... ik ga niet aan de kant." En hij rechtte zijn schouders.
  13. [1835/1836] Topictitels geven mij en Phoenix stress

    Phoenix wist niet geheel zeker of anderen die neiging wel hadden. Hij zat in Zwadderich en Zwadderich was een beetje het type van 'altijd mezelf redden voordat ik me ga wagen aan anderen'. Phoenix moest eerlijk toegeven dat hij ook niet helemaal zeker wist of hij iemand anders zou redden als het hem persoonlijk ongemak bracht. (Dat was niet eerlijk, overigens. Hij dacht dat het eerlijk was, omdat Phoenix van mening was dat elke keer als je iets negatiefs over jezelf dacht, dat dat eerlijk was, want dat betekende dat je je negatieve eigenschappen onder ogen kwam, toch? Maar het was niet eerlijk. Want Phoenix zou zichzelf makkelijk in gevaar brengen omdat hij anders schuldgevoelens had.) Dat was meer voor de Griffoendors van de wereld. En de Ravenklauwers, blijkbaar. "Oh, eh." Hij bloosde ongemakkelijk rood en ondanks dat hij nog steeds zeiknat was, voelde hij zich veel te warm. "Nou, ik had liever gehad dat ik natuurlijk niet gered hoefde te worden…" Maar dat had minder te maken met dat hij zichzelf niet in gevaar wilde brengen, dan dat hij zich schuldig voelde dat iemand anders hem had moeten redden. Als hij zichzelf uit het meer had gevist, zou hij zich lang niet zo rot hebben gevoeld. "Maar zolang je het niet erg vond om me te redden…" Hij kauwde op zijn lip. "Misschien kan ik je ervoor betalen?"
  14. [1836/1837] Zesdejaars en Zevendejaars: Verantwoordelijke les #3

    Phoenix had gewoon braaf de toverdrank ingenomen, hoe had hij ooit moeten kunnen bedenken dat dat problemen op zou leveren, oh wacht AL ZIJN ERVARINGEN MET LERAREN, maar diezelfde leraren protesteerden ook vaak als je niet gewoon deed wat ze wilden en begonnen te huilen als je zei dat je ze niet vertrouwde, dus ja. Hij had er even over nagedacht, maar toen gewoon de drank ingenomen. En toen was het… rustig. Nee, hij was niet doof en hij was ook niet blind, maar toch had Phoenix het gevoel alsof er iets weg was uit zijn hoofd dat tot dat moment een grote last was geweest. De uitleg van professor Redgrave liet hem weten dat hij nu waarschijnlijk niet meer kon praten en Merlijn, wat was dat heerlijk. Want met woorden kwam een verantwoordelijkheid en die had hij niet meer, dus ontspannen leunde Phoenix naar achteren in zijn stoel. Laat anderen het maar oplossen. Hij kon niet meer praten.
  15. Dinsdag 27 september 1836 - 's nachts - eerste verdieping Iemand had ooit besloten dat Phoenix klassenoudste moest zijn (hoi, dat was ik) en iemand anders had besloten dat klassenoudsten patrouille moesten lopen (niet ik) en weer iemand anders had bepaald dat Aelin Sardothien midden in de nacht rondsloop (eh… ik weer, hoi Sandra!) en een vierde persoon had bepaald dat het Phoenix weer moest zijn die haar betrapte (ik en Sandra samen!). Hij geloofde niet in het lot, ondanks Eleanor Gardiner's sterke pogingen om hem daar vanaf te brengen, maar hij geloofde wel in pech en dit was heel erg pech hebben. Want het was Aelin Sardothien. Hij kende haar niet echt goed, maar ze droeg diezelfde blik die de hele wereldbevolking leek te hebben als ze besloten dat Phoenix zijn mening niets waard was. "Goed, ehm," hakkelde hij ongemakkelijk, terwijl hij de punt van zijn toverstok iets lager hield zodat hij niet recht in haar ogen scheen. "Het is verboden om 's nachts in de gangen te zijn, dus eh… ik ben bang dat ik je strafwerk moet geven." Hij deed een schietgebedje dat Aelin gewoon mee zou werken.
×