Jump to content

Elaine Foulkes-Davenport

Wij voor Witchcraft
  • Content count

    113
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Elaine Foulkes-Davenport last won the day on November 15

Elaine Foulkes-Davenport had the most liked content!

About Elaine Foulkes-Davenport

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    WW
  • Naam
    Lily

Profile Fields

Recent Profile Visitors

490 profile views
  1. [1837/1838] Maybe September

    Elaine was het type persoon dat slecht omging met onverwachte situaties, nare onverwachte situaties welteverstaan. Verassingen vond ze fantastisch, al kon ze het wel lastig hebben dat er dan iemand was die haar te slim af was geweest, wat ze meteen vergeten was zodra ze dan de verassing zag en deze naar haar smaak was. Maar dingen als jumpscares, onvoorziene situaties, teleurstellingen waar ze zich niet mentaal op had voorbereid, en, om maar iets te noemen, ongelukken met een koets, waren dingen waar ze niet mee om kon gaan. "Aaaaaaah", ze greep in een angstig gebaar Quintins arm vast en kneep haar ogen dicht. Een stom menselijk reflex dat echt niet de val zou breken over minder hard maken maar wat je toch maar deed omdat het in elk geval leek alsof het hielp. (En je kon beter iets hebben wat goed leek maar het niet was dan iets wat slecht was en slecht eruitzag). Maar zelfs niet kijken naar hoe ze tegen de muur reden kon niet echt verhelpen hoe naar het was en dat het pijn deed. En toen zaten ze ineens in een omgeklapte half kapotte koets en begon ze voor het gemak maar te huilen. (Later als ze bijgekomen was van de schrik ging ze een boos artikel sturen naar het plaatselijke roddelblad over de kwaliteit van Carrington Koetsen, want dit kon natuurlijk niet haar schuld zijn )
  2. [1837/1838] Maybe September

    Ik weet ook niet waarom Elaine verliefd op Quintin is, ze heeft niet echt smaak, maar Elaine was duidelijk heel verliefd, zo verliefd dat ze zijn verschrikkelijke suggesties vooral grappig vond. Zoals ze alles wat hij zei grappig of fantastisch vond want dat hoorde nou eenmaal bij verliefd zijn toch? “Nee joh”, lachend schudde ze haar hoofd, “als we iemand van zijn sokken rijden dan moeten we weer allemaal dingen oplossen en dan zijn we nog lang niet klaar”, ja dat was eigenlijk het grootste probleem met dat idee. Niet dat ze voor haar plezier echt iemand omver zou rijden maar mocht het gebeuren dan was er niks wat niet opgelost kon worden als je maar genoeg damage-control deed, genoeg geld er tegen aan gooide, of genoeg beloftes deed om het goed te maken. Dan kwam altijd alles wel weer goed. Maar dat soort dingen kosten wel tijd. “Maar een sla-om klinkt wel goed. Weet jij ergens waar van die steegjes zitten die bijna scheef lopen. Want dan moeten we dat gewoon doorgeven aan de koets”, yay voor zelfrijdende magische koetsen, “Oh en kijk zo kan je hem harder laten gaan”, en ze tikte even in een heel snel ritme met haar toverstok op een van de kussens in de koets. En toen ging de koets inderdaad heel hard rijden.
  3. [1837/1838] Maybe September

    Moest ze vroeg thuis zijn? Elaine dacht even na want eerlijk gezegd wist ze het niet. Bij haar ouders was het makkelijk geweest, daar waren best wat regels geweest, regels die ze kende en vervolgens kon buigen zonder ze te breken net zolang tot ze soepel genoeg waren om omheen te kunnen werken. Maar waar Daniel in theorie zou kunnen beslissen wanneer ze thuis moest zijn had hij dat nooit gedaan, en ze ging er ook niet naar vragen. Dat was wel zo makkelijk. “Nee ik denk het niet”, ze haalde even haar schouders op en giechelde terwijl ze tegen hem aanleunde. “Ik denk”, fluisterde ze, “dat we een heleboel tijd voor ons alleen hebben. Dus terwijl we ons eerst aan onze tragische verplichtingen houden kan je misschien bedenken wat we met al die tijd moeten gaan doen”. Elaine hield ervan als anderen mensen hun best deden dingen te bedenken. Niet dat Quintin echt zijn best moest doen want ze was verliefd dus hij had al gewonnen puur door te bestaan. Maar ging om het idee.
  4. Blessed is the fruit [1837/1838]

    “Irwin, heel even klonk ze wat verontwaardigt want hoe boos en gekwetst ze ook was ze wilde niet het idee van haar ouders en grootouders en dood zijn zo casual in dezelfde zin horen. Aan de andere kant kreeg ze het ook niet voor elkaar om de woorden ‘zulke dingen kan je niet zeggen’ eruit te krijgen, iets waar ze normaal geen moeite mee had. Ze vroeg zich af of het verschil maakte. Waarschijnlijk had ze het zo vaak gezegd dat hij het toch niet meer hoorde. Maar het was niet gewoon even naar. Ze konden dit niet negeren. Want haar ouders, haar grootouders, ze wilden beide dat er een nieuwe generatie zou komen. Ze wilden beide dat dit het liefst gisteren nog gebeurd was, ze wilden die verantwoordelijkheid naar zowel haar en Daniel als Yara en Irwin schuiven. Ze wilden alles, ze wilden alles nu en ze wilden het perfect. Dat waren normaal niet echt vreemde eisen want het waren de standaard eisen die bij de achternaam kwamen. Maar het verschil was dat zij momenteel niet mee kon werken aan die tijdframe, dat ze nog niet klaar er voor was, dat ze het nog niet goed genoeg zou kunnen, dat ze niet wist hoe. Bovenal dat ze niet wilde maar dat was nooit een excuus geweest om dingen niet te doen als haar grootouders het wel wilden. Dus dat had ze niet durven zeggen. Ze had proberen te vertellen dat het te vroeg was om over die dingen te praten, ze had subtiel en minder subtiel het gesprek alle kanten op willen sturen behalve deze, ze had een spreuk onder neus en lippen door gemompeld om haar vaders vork aan het tafelkleed vast te pakken. In hoop dat het of zou afleiden of dat ze zouden doorhebben dat ze het niet erover wilde hebben en zouden stoppen. Maar het ging maar door en nu stond ze hier huilend in de gang, voor het eerst in tijden weer close met haar broer en hoewel ze het fijn vond dat hij er was kon ze het ondanks dat niet eens bitterzoet noemen. Het was gewoon naar. Ze liet Irwin niet los toen Jude eraankwam, zag hem nog altijd als de reddingsboei en als ze nu losliet dan verdronk ze zeker weten. Maar ze maakte zich wel iets losser zodat ze haar neef beter aan kon kijken. “Ja maak je geen zorgen, ik ben gewoon moe denk ik, en welkom inderdaad, normaal is het echt wel leuker hoor, waarschijnlijk is het daar nu ook veel leuker dan hier ”, ze glimlachte waterig. Ze kon even geen hele goede leugens eruit krijgen dus Jude moest het hiermee doen en de hint snappen dat hij braaf weer aan tafel moest gaan zitten. Zij deden dit al jaren dus hij had een hoop in te halen. Ze was niet bitter echt niet.
  5. Blessed is the fruit [1837/1838]

    Kerstavond > Waar de Faulkes Davenports kerst vieren “Ik eh, ik moet heel even weg, voel me wat duizelig denk ik, nee het ligt echt niet aan het eten ”, ze glimlachte verontschuldigend, “het eten was prima”, niet dat ze er na deze gesprekken nog een hap van door haar keel kreeg maar het lag niet aan het eten. Het lag aan de constante verwachtingen, aan de inhoud van het gesprek dat haar ouders en grootouders zo graag steeds maar wilden terugbrengen ondanks dat ze alle vier duidelijk over andere dingen wilde praten. Ze wierp even een hulpeloze blik op de rest, ergens wilde ze vragen of ze meekwamen (deden ze vast meteen maar ze durfde het niet te vragen dus de rest moest het maar doen met wat blikken. Ze was altijd beter geweest in non verbale communicatie). Iets harder dan ze zou willen, nee ok niet dan ze willen maar dan zou moeten, gooide ze haar bestek op tafel en liep zo snel als ze kon zonder te gaan redden de kamer uit. Naar de gang, en dan naar wist ze niet eens waar. Gewoon weg hier van haar ouders, van verwachtingen die ze niet kon volbrengen en vragen die ze niet wilde beantwoorden. Ergens halverwege de gang naar de tuin, omdat het idee dat ze naar buiten kon het meest leek op de ruimte die ze nu nodig had, hield ze stil. Ze had geen idee wat ze aan het doen was en toen ze achter zich bekende voetstappen hoorde draaide ze zich om en wierp zich in de armen van haar oudere broer. Hun relatie mocht misschien wat stroever zijn geworden, al zou ze dat nooit toegeven aan zichzelf of aan hem, hij was nog steeds haar broer. En ze wist niet of ze het aankon om momenteel met iemand anders te praten. Behalve Quintin misschien maar daar ging ze niet over beginnen. “Waarom houden ze gewoon niet op, vroeg ze wanhopig terwijl ze probeerde niet te gaan huilen. Want dan zou hij haar gaan troosten en momenteel wilde ze vooral dat hij haar uitlegede waarom haar ouders en grootouders nou zo waren. Want zelf, zelf was ze dit niet gewend.
  6. [1837/1838] Maybe September

    Ja best wel jammer inderdaad nu ze er zo over nadacht. Want ze wilde best graag met hem alleen zijn, het was veel makkelijk om dit stiekem te doen als je alleen was. Vooral omdat je dan niet je best hoefde te doen. Elaine hield van dingen gemakkelijk waren. “Hmm”, ze keek even voor zich uit slechts een klein beetje afgeleid door hoe dichtbij hij zat en dat hij haar hand vast had. “Opzich als we gewoon zo snel mogelijk de dingen doen de we moeten doen dan kan dat best toch, ze hebben alleen gezegd wat sowieso moest niet wat verder nog kon?” En ze keek hem even stralend aan.
  7. [1837/1838] Maybe September

    Quintin was geweldig, en zo romantisch en lief en een affaire nemen was het beste idee wat ze ooit gehad had. Ze giechelde even zachtjes, maar nog wel veel te luid voor hoe weinig aandacht ze eigenlijk zouden moeten trekken. Maar ze kon het niet helpen want ze was verliefd en daar hoorde bij dat je jezelf niet kon helpen nee? Of, ze dacht dat het was. Het was makkelijk om dat aan te nemen en Elaine hield van makkelijk. “Overal”, lachte ze want ze had er eigenlijk gewoon nog niet over nagedacht. Ze had bedacht dat ze deze koets wel wilde testen, dat ze het als excuus ging gebruiken om Q te zien maar verder niet. “Maar we moeten kijken of deze goed rijd in smalle steegjes, het is een nieuwe model en ze willen dat mensen zoals ik ze gaan kopen dus” ze leunde even iets te dicht tegen hem aan, “ergens waar het druk is, of ergens waar je veel van die tussensteegjes hebt, verdonkerde maansteeg ofzo”
  8. [1836/1837] Something brewing here

    Wat was het ergste dat er kon gebeuren? Best wel een hoop eigenlijk. Alleen door er aan te denken moest ze al bijna weer huilen. Ze wilde het zo graag goed doen, wilde haar familie geven wat ze wilden hebben. Maar dat was een stuk moeilijker dan vroeger nu er ineens verwachtingen waren. Vroeger was alles beter. "Gewoon, wat als we elkaar niet aardig vinden als we eenmaal getrouwd zijn, wat als we alleen maar ruzie hebben en het hele plan om de twee kanten vrede te laten sluiten verpesten?. Ze gingen geen ruzie maken hoor. Elaine was een ster in lief glimlachen, de vrede bewaren (en ondertussen de zolen uit je schoenen snijden of alle keukenkastjes beheksen zodat iedereen ze open kreeg behalve jij, als ze het niet met je eens was. Maar daar sprak ze niet over. Was een beetje het hele punt dat ze zonder woorden haar gelijk kon halen). "Ik weet niet, mijn broer heeft het al een klein beetje verpest ze hebben het eerst twee keer vis hem geprobeerd en.. oh je mag trouwens niet zeggen dat ik dat gezegd heb hoor !
  9. [1837/1838]Heart's not in it

    Het rare een een huwelijk waar je maanden naar toe moest leven, een hoop voor moest plannen, een hele hoop zenuwen voor had, iedereen naar uitkeek met de hoogste verwachtingen was dat die dag waar het voor de hele wereld om ging maar een dag was. Maar voor haar was een huwelijk niet een dag, dit huwelijk was ‘tot de dood ons scheidt’ de rest van haar leven. En tot dit moment, dat ze ineens tegenover Daniel zat met het glas honingwijn in haar handen, twijfelend te kijken naar welk kleding stuk hij misschien het best kon missen (ze konden van een blouse transfigureren in een jurk niet, magie was altijd de oplossing), besefte ze zich dat het meer dan een dag was. Dat dit de rest van haar leven was, vanaf nu. En ze had geen idee wat ze moest doen want de sprookjes waarop ze haar liefdesleven had gevormd eindigden altijd met ‘ze leefden nog lang en gelukkig’. Maar ze was nog jong, dus lang was nog niet aan de orde, was vast gelukkig niet? Ze had geen reden om het niet te zijn dus dan zou ze vast wel gelukkig zijn. Maar verder was er geen handleiding hoe ze dit moesten doen. Behalve dus zo lang en zo gelukkig mogelijk. Aan de andere kant, Daniel was niet perse haar liefdesleven, het huwelijk was gewoon een praktische zaak geweest dus misschien hoefde ze zich op dit vlak geen zorgen over hem te maken. En met Quintin, ah dat kwam wel goed. “Oh nee ik heb geen honger, dank je, hou het vanavond wel bij vloeibaar eten”, ze nam even een slok wijn, misschien iets groter dan gepast en trok even een moeilijk gezicht. Peilend keek ze hem aan. “Wat denk jij dat er na lang en gelukkig komt? Ik vind het een beetje stomme richtlijnen voor het huwelijk zegt niet zoveel”, en heel even keek ze oprecht teleurgesteld. Elaine hield van richtlijnen. Als ze de regels kende, het spelbord blind kon spelen, dan was ze op haar gemak
  10. [1836/1837] Something brewing here

    Had ze er echt last van? Dat sloeg niet echt ergens op toch? Ze had nooit last gehad van haar families verwachtingen want ze had altijd precies geweten wat ze moest doen. En het was niet echt eerlijk om te zeggen dat ze last had van die verwachtingen, want natuurlijk waren die er. Ze waren de Faulkes-Davenports, ze waren letterlijk beter dan welke familie dan ook, tuurlijk waren er verwachtingen want als zij het niet goed deden wie zouden het dan wel goed doen? Maar, opzich, ze had er nu wel last van. Beetje maar. “Meestal niet”, zei ze een beetje sip, “maar ik ga trouwen en dat, ik weet niet hoe ik dat moet doen. En er zijn wel handboeken voor maar er zijn zoveel verschillende en hoe weet ik zeker dat de schrijvers die dom zijn? En het is gewoon heel belangrijk dat dit goed gaat want iedereen wil dat dit huwelijk slaagt ze zijn al zo lang bezig onze twee familietakken weer samen te brengen”. Dus ja, een klein beetje de hele toekomst van haar stamboom leek nu op haar schouders te liggen. En dat was niet wat ze aankon want in haar hoofd was dat altijd nog Irwins taak geweest. “Ik zou willen dat mijn broer eens kinderen ging krijgen, dan zou er in elk geval iets minder druk zijn”, mompelde ze er een beetje gefrustreerd achteraan terwijl ze naar de vloer staarde.
  11. [1837/1838] Maybe September

    Zondag 20 September 1837 Misschien, misschien zou ze moeten twijfelen of haar huwelijk wel zo goed was als ze dacht als ze excuses ging verzinnen om koppel dingen te doen met iemand die niet haar echtgenoot was. Maar Elaine zag het niet zo, de beste huwelijken hadden affaires, waren waarschijnlijk zo goed juist om die affaires. Het was geen probleem zolang je discreet en subtiel erin was en niemand behalve jij en je affaire ervan wisten. Elaine dacht oprecht dat ze heel subtiel was. “Ik mag deze nieuwe koets testen, het is een nieuwe model van Carrignton, schijnt sneller te zijn dan alle modellen tot nu toe en kijk je kan het interieur aanpassen”, ze tikte even met haar toverstok op de wand aan de binnenkant van de koets en de eerst lichtblauwe tinten van de binnenkant en zittingen veranderden in zachtpaars. “Maar in mijn eentje testen is zo saai dus kom anders mee we kunnen overal heen” ze gebaarde een beetje met haar hand langs de omgeving van de Wegisweg waar ze nu waren. Een hele subtiele discrete plek Elaine. OOC: Met Gianna <3
  12. [1836/1837] Something brewing here

    Oh geen zorgen, Elaine had genoeg daddy-issues. Dat kreeg je wel als je vader afwezig genoeg was om je oudere broer meer als een ouder te laten voelen dan een daadwerkelijk ouder, en als deze broer in kwestie dan ook nog eens jaren verdween zonder reden of contact, en dan ook terug kwam uit het niets weer. (Ze zou het nooit zeggen want ze was blij toen hij terug kwam. Maar ergens, ergens had het gemak waarmee hij zijn leven weer had opgepakt, zich weer onderdeel van haar leven had gemaakt haar wel dwars gezeten. Want het was niet eerlijk dat hij jaren kon verdwijnen en ze nog altijd niks anders kon dan blij zijn dat hij terug was). Elaine was er trots op hoellang ze kwaad kon blijven en het was vervelend als er mensen waren die haar talent in de weg zaten. En nu werd ze direct geconfronteerd, en was er niemand anders meer om de schuld op af te schuiven en ze had geen leugen voor de hand dus besloot ze maar de waarheid te vertellen. Koppig zijn op momenten dat je er niks meer won was.. tijdverspilling . Zeker nu ze wist dat ze gewoon moest huilen om haar zin te krijgen, als hij niet blij was met haar antwoord gooide ze gewoon de watervallen weer open “Ik wilde de toverdank weggooien”, ze ging zitten en keek hem zo schuldig mogelijk aan. (Ze voelde zich niet schuldig absoluut niet. Want ze wist zeker dat ze gelijk had gehad en het enige probleem was dat Quintin het plan gezien had voor het af was. Als hij terug was gekomen nadat alles gebeurd was, nadat ze opnieuw waren begonnen dan was hij haar dankbaar geweest. Dan had hij vast iets gezegd in de trant van dat ze gelijk had gehad en het lot het waarschijnlijk met haar eens was geweest, of daar ging ze vanuit.) Maar het was te vroeg of zij was te laat begonnen en daarom zou hij nooit kunnen weten dat ze eigenlijk gelijk had gehad. En daarom moest ze schuldig kijken voor de sympathie. “Ik weet dat je niet opnieuw wilde beginnen, maar ik wel want eerlijk het leek gewoon niet meer te redden. En ik dacht.. ik dacht als ik hem liet vallen we extra tijd zouden krijgen, en iets nieuws konden verzinnen. Want eerlijk je ideeen waren goed, maar niet goed genoeg en mijn hele familie wil dat ik alles goed doe en ik kan geeneens een toverdrank verzinnen Het probleem met de waarheid spreken als je het niet vaak deed was dat het bevrijdend was. En dat je er te snel in doorschoot. En nu wist Quitin de helft van haar familie drama. Yay.
  13. [1836/1837] Something brewing here

    Met licht trillende handen nam ze de zakdoek aan en veegde ze wat tranen weg. Huilen was de beste truc ooit om onder problemen uit te komen er was alleen een probleem en dat was dat het al snel heel lelijk werd, momenteel was het ook meteen echt huilen geweest wat ze gewoon besloten had niet meer in houden, en dan kon je heel moeilijk het nog mooi en charmant houden zoals bij neppe en geforceerde tranen wel kon. En Elaine was ijdel dus terwijl ze haar tranen droogde met die zakdoek maakte ze zich toch een beetje druk of ze nu niet lelijk leek. Moest ze bijna weer van huilen. “Ja, ja het gaat wel”, ze snifte nogmaals terwijl ze zakdoek nog even vast hield voor het geval dat. “Ik ben gewoon zo zenuwachtig voor alles en ik wil niet dat je boos op me bent en..”, en ze keek heel zielig want ze wilde echt niet dat hij boos was. Elaine was goed in boos zijn maar niet goed in mensen die boos op haar waren.
  14. [1835/1836] Het is geen beste vriendin als je er geen shoptopic-in-Zweinsveld mee hebt

    Parijs was magisch, niet perse in de magische zin van het woord (hoewel de straten waar Elaine vaak kwam wel vaak de plekken waren voor rijke bewoners van de magische samenleving. Haar familie had het niet zo op dreuzels en dat was zwak uitgedrukt. Elaine zelf was gewoon niks anders gewend dan overal magie zien). Maar Parijs was sowieso magisch, met de mode, met alle grote winkelcentra en parfumerieën, met de mensen die ze stiekem leuker vond dan de mensen in haar eigen land. Met de vreemde taal die ze goed sprak en waar ze dan altijd blij van werd omdat ze een taal kon spreken die niet haar eigen was, en net zo lang kon oefenen tot haar stembanden en tong die taal hun eigen maakte. Ja, eigenlijk zou ze hier best willen wonen ooit. Maar dat was voor later veel later en die gedachte was ze vergeten toen ze ontdekte dat ze ergens midden op een weg verschijnseld waren (En er waren een hele hoop mensen die nu verbaasd stonden te kijken. Dan kon ze er alvast vanuit gaan dat ze niet in een van haar favoriete winkelstraten waren. Hoewel sommige mensen daar een beetje neerkeken op verschijnselen (het was slecht voor je haar en voor je huid om op die manier van de ene plek naar de andere te gaan volgens hen) was er nooit iemand verbaasd. “Eh volgens mij zijn we verkeerd”, fluisterde ze, “iedereen kijkt zo raar.”, ze greep Imogens hand vast en liep een stukje verder door, “maar we kunnen gewoon rondlopen, kijken wat we zien en we komen vanzelf of de winkelstraat wel tegen of iemand aan wie we het kunnen vragen!”. Want Parijs was niet gigantisch groot en magische straten zaten niet goed verstopt. Tuurlijk Elaine
  15. [1836/1837] Something brewing here

    Elaine was niet altijd een eerlijk persoon, was ze dat wel geweest dan hadden ze niet in deze situatie gestaan. Ze vertelde liever een leugen als het haar beter uitkwam dan de waarheid, praatte iedereen naar de mond en was een meester in spiegelen van andermans gedrag tijdens een gesprek zodat ze haar aardig vonden. Maar dat waren dingen die ze zichzelf had aangeleerd, of leugens waar ze over na had kunnen denken. Zo on de spot geconfronteerd worden met wat ze aan het doen was daar was ze dus absoluut niet goed in. “Ik. De toverdrank, ehm”, ze was op zoek naar de juiste woorden die ze kon vertellen zodat Quntin zou denken dat alles goed was en er geen problemen of conflict zouden komen (en natuurlijk zodat ze uiteindelijk gewoon kon doen wat ze wilde) “ik weet het niet”. En toen begon ze toch maar te huilen. Omdat ze gefrustreerd was, zenuwachtig was.. En omdat dat altijd werkte om onder problemen uit te komen.
×