Jump to content

Daniel Foulkes-Davenport

Magisch Verbond
  • Content count

    155
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Daniel Foulkes-Davenport last won the day on August 8 2017

Daniel Foulkes-Davenport had the most liked content!

About Daniel Foulkes-Davenport

  • Rank
    The protagonist never dies

Profile Fields

Recent Profile Visitors

368 profile views
  1. [1837/1838] She moved like a poem and smiled like a sphinx.

    Yep, de kamer was kaal gebleven. Die van Daniel was dat ook. Hij was nu eenmaal niet zo decoratief ingesteld. Thuis had zijn moeder het altijd gedaan. Die had de gewoonte om telkens wanneer ze zich verveelde zijn kamer opnieuw in te richten, en die van zijn zusters. Zijn zusters begonnen daar altijd een scene over, maar Daniel liet zijn moeder gewoon begaan. Wat haar maar gelukkig maakte, he. Hoe blijer zij was, hoe meer ze hem met rust liet, per slot van rekening en het was niet alsof het hem iets kon schelen hoe zijn kamer eruitzag, als ze zijn boeken er maar niet uitgooide. Goed, en de truttige witte vitrage fase was ook wel een dieptepunt geweest. Enfin... Hier was zijn kamer dus niet zoveel soeps, want Elaine deed het niet – wat maar goed was ook, zij deelden geen kamer – en Daniel zelf had er niets van gemerkt. Voor Cadwyn had hij oprecht zijn best gedaan, met een mooi bed, veel kleur, een leuke kast en niet een al te donker houten inrichting, maar vanzelfsprekend was het nog nodig om het wat op te leuken. En wel prettig ook. Uiteindelijk wilde hij natuurlijk namelijk dat ze zich hier thuis zou voelen. “Ben je ook, hoor. Mijn prinsesje. Zo lang het maar niet op een erwt is, want dan kom ik matrassen tekort.” Hij knipoogde, kuste haar, even verlangend en innig nu hij zich weer zoveel beter voelde. “Schilderijen zal ik voor je uitzoeken, blondje mijn. Maar van een koe – goh – dat is me nog eens wat. Mogelijk moeten we die zelfs laten maken.” Hij grijnsde, streelde langs haar wang, hals. “Hou je van schilderijen? We kunnen wel eens naar een galerie vanavond? Moet je wel een chique jurk aan en geduld hebben met alle kleine vingerhapjes.” Kussens en dekens moesten te regelen zijn, daarvoor hoefden ze alleen maar naar het warenhuis... Ze zouden ze natuurlijk ook gewoon kunnen bestellen. Het hing er maar helemaal vanaf. Hij trok haar het bed op, leunde over haar heen en kuste haar nogmaals. “En? Genoeg matrassen? Gaat goed met mij. En Elaine denk ik ook. Eigenlijk al een paar dagen niet gesproken.” Lekker rustig. Hij kuste haar voorhoofd, sprong weer van het bed. “Kerstcadeautjes, yep, leuk. Veel boeken. Maar ’t leukste cadeautje ben jij, natuurlijk. Hoe was jouw vakantie? Konden de Thwaites er een beetje vrede mee vinden dat ik je vanaf nu claim?”
  2. [1838/1839][EN]No better relation than a prudent and faithful friend

    Phoenix was different. Even if only a little. It was noticeable, however, if you paid close enough attention, if you were paying attention to these things normally. Which Daniel did. People were his favourite kind of entertainment, after all. He was a bit less shy, a bit less hesitant, on the one hand, and on the other a lot less fleeting. That made sense. On the one hand, he was rid of a father (figure) which had clearly been abusive and demanding, never a recipe for feeling good about yourself as a kid, and on the other, he no longer had to worry about the worst that could happen. But then again the reason he needn’t worry about that anymore was that he’d already been there. The worst had happened. And you’d say the only way was up, but of course, you’d carry the scars for the rest of your life. Or so Daniel imagined. Loosely, and only when he was trying to spur himself into being sympathetic. Because let’s be honest, Daniel Foulkes-Davenport had no real sense of the worst happening. No real sense of scars for the rest of a lifespan, either. Although very concretely he had some - thanks, Eleanor - and those did have an effect on his psyche, much though he would be unwilling to admit to it as he was still pretending nothing had happened, that it had all been a laugh and that it hadn’t changed him or the things he was capable of. Those were lies, it had the latter and it was doing the first and that was shocking and to that extent he understood. But he knew that what Phoenix was going through was of a different order of magnitude. He raised an eyebrow. “An Auror? I had no idea that was part of the victim programme, here, to set people up in townhouses.” He took a sip from his whisky and winked at Phoenix. “Or was it all due to your being your own charming self?” If it was, Daniel had grossly underestimated Phoenix’s capacity for charm. But then again, he didn’t believe so. Ah. “That’d be marvelous, except I had no idea what the papers said.” He smiled half-heartedly and felt lightheaded for a second - the standard side effect of an insincere smile in his condition, as it did block, for a moment, half your heart. “I think our desire to keep up with current events stems from a deep source of masochism within us, truth be told. And though that’s not necessarily something one must always shy away from, there certainly are more entertaining ways to indulge it, wouldn’t you say?” He sipped from his drink. “But if you want to talk about it, I will listen and at the very least you can be assured that I won’t sell the story on.” Once again, he was sincere. Ish. Once again, it was an effort. “I highly doubt you want to, though?”
  3. [1837/1838] She moved like a poem and smiled like a sphinx.

    Ja, Cadwyn had er een tijdje over gedaan om te beslissen. En Daniel had zich er niet mee bemoeid. Hoewel hij haar in elke zoveel brieven weer had helpen herinneren aan het feit dat ze bij hem en Elaine heus heel welkom was, vooral wanneer ze iets had geschreven over hoe ze het toch niet echt naar haar zin meer had in het grote Schotse kasteel - hij was oprecht geschrokken geweest van haar huilbui van de herfst, zelfs al was het maar echt een heel klein ladylike traantje of twee geweest, maar het was Cadwyn en huilend hoorde ze nu eenmaal gewoon niet – had hij geprobeerd er verder niet veel meer van te zeggen. Zie je, hij was geen complete slechterik. Hij was lui, hij was eigengereid, eigenwijs, soms een beetje gemeen, soms berekenend, en hij had geen oog voor anderen maar hij was er niet over het algemeen op uit om ze kwaad te doen. Daarvoor gaf hij er niet genoeg om. En bij Cadwyn had hij het heus goed met haar voor. Hij wilde dat ze gelukkig was. Wat betekende dat hij zich hier niet al te zeer in had willen mengen. Ken uzelf: hij was egoïstisch. En hij had hier een uitgesproken belang bij. Niet alleen was het gezellig als Cadwyn bij hem zou komen wonen, gezellig en vermakelijk een aangenaam (wie wilde nou niet zijn favoriete speeltje altijd bij zich hebben, liever dan in een kasteel op een kolonie verder weg) maar, relevanter, betekende het ontzettend veel voor hem. Want tegenwoordig wist hij zeker, wat hij zich eerder alleen maar enigszins nieuwsgierig had afgevraagd: als Cadwyn er was, was hij gezond. Zijn hartkwaal was dan, om de een of andere reden die Helers niet konden begrijpen maar waar Daniel met zijn Franse en romantische onderlegging wel een gokje naar durfde te wagen, sluimerend: alsof het hem nooit was overkomen. En dat betekende dat als Cadwyn bij hen thuis kwam, zijn kwaliteit van leven structureel zou verbeteren. Zijn ouders hadden gezegd dat hij het moest regelen. Hij had niet teruggeschreven, want, hallo. Maar dat wilde niet zeggen dat hij niet heel blij was nu dat ze deze beslissing had gemaakt. En sowieso was hij ontzettend blij om haar te zien. “Hey, schatje.” Hij tilde haar in zijn armen, draaide haar een rondje, gebaarde naar haar tassen zodat die mee zouden vliegen. “Ik laat je eerst je kamer zien, ja? Ik heb een poging gedaan tot inrichting, maar we moeten zo nog maar even shoppen,” met al die energie die hij had nu zij er was, maar die de afgelopen week ver te zoeken was geweest. Hij ging haar voor naar haar kamer, op de eerste verdieping, met een eigen badkamertje en een eigen klein balkonnetje waar ze kon zitten. “Voor je het vraagt, ja, je kunt van jouw balkon naar de mijne klimmen,” grinnikte hij. “Mocht dat nog eens handig uit kunnen komen. Wel... wat wil je eerst? Shoppen of drinken?”
  4. But sometimes, a Daniel will have to suffice. Saturday the 27th of January Early evening It had occurred to Daniel, recently, that he was not so up to date on the local news. It was not, all in all, a surprise, to be honest, when he started to think about it. After all, he didn’t read the papers, the wacky ones or the less idiotic variety, not unless they were put under his nose. He used to, when he was studying at Ilvermorny and he still did whenever he was at home for his dad would quiz him on it relentlessly, since to be good at business you had to be aware of business and that meant having to be aware of current events. Or something along those lines of reasoning anyway. But at present, daddy dearest was as unaware of events in England as his son was and much less willing to show an interest in that country of backward bog standard Brits - once again, yes, Daniel was very much paraphrasing here - and so he could not check to see whether Daniel’s knowledge was up to scratch, nor cared very much for his son was not supposed to stay in England indefinitely anyway. Thus, Daniel had slacked on reading about the world and his surroundings and elected to continue with his study on the fictional ones instead. What? Time was precious and so was energy. With so many limitations on one’s natural resources, who wouldn’t rather read Keats, Tennyson and Chaucer, instead of the Economy and Homeland sections of the Daily Prophet? It wasn’t as though taking in the news was important to him in any way. If there was anything in there he was supposed to take note of, he was sure it would come to him via a different route. And ordinarily it would. But not, apparently, always, and tonight in fact he was forced to confront a rather drastic oversight. Phoenix Waterford had somehow managed to witness a murder, get kicked out of his home and be disavowed by his adoptive family over the holidays and Daniel hadn’t noticed or heard about it at all. Because. Well. He’d been busy. Surfing and sleeping with people not his wife and so on. He’d actually thought he’d been doing so well, being nice to a newbie in the family and giving him fun playthings to keep him entertained. But clearly he had been missing obligations to someone else. And it wasn’t weird that no one had told him, they weren’t obviously friends, him and the shy little tag along with the straight split in his hairdo... And yet, it felt bad, and so he was here. Because when once he’d finally found out, he knew that he couldn’t stay away. Well, you know, he’d passed out, first. Because he’d felt that bad. But there was no way he was going to mention it now. “Hi, Fifi,” he said with a smile, and passed him a whisky, raised his glass to him. “Cheers. Um...” He looked at him and for once, he was one hundred percent sincere. “How are you doing? Heard about your less than merry Christmas... is there anything you need?” He sipped from his whisky, played with the menu to hide his discomfort at his next words but he could not get out of saying them. “Like, if you need a place to stay after Hogwarts finally sets you free...”
  5. [1837/1838]Uit het oog, uit het hart

    Daniel glimlachte. “Nou, is dat geen kunst, dan? Je zet het in een geheel witte kamer, je zet er een metalen bordje bij met een nietszeggende naam.... goh, “Toeval” of “Retorische Vraag” of iets dergelijks, oh, “Verval” is ook een mooie, en tadaa, je hebt kunst en het kan verkocht worden. Geloof me, mijn zeer gewaardeerde familie heeft ateliers en zalen vol van dit soort dingen.” Zijn vader vond het een waardevolle investering, aangezien het meestal minder kostte dan waarvoor het weer verkocht. Daniel verdacht hem er echter van dat hij het ook gewoon een leuke studie in de mensheid vond. Dat iets wat hij kocht meer waarde kreeg omdat hij het kocht, omdat dat het beter maakte, alsof de waardering iets zei over de kwaliteit. En verder was het natuurlijk ook een studie in de mensheid op een praktischer niveau, want de mensen die naar een avondje kunst kijken kwamen waren... goh. Vaak mooi, en gemakkelijk, en gedistingeerd doch plotsklaps snel onder de indruk. Helemaal Thurion Foulkes-Davenports type. Daniel had een aardje naar zijn vaartje, behalve dat hij geen type had. Hij knipoogde schalks, kuste Cadwyns wang en streelde door haar lieve blonde haartjes, trok haar vervolgens een beetje dichter tegen zich aan weer in zijn armen, want de huiself was immers weg. En hij kon zich ook wel enigszins voorstellen dat ze het jammer vond om over zijn hechte vriendschap met Yara te horen, al zou hij dat zelf niet zien als een vergelijking. Voor hem waren dingen, relaties, altijd anders en stonden compleet los van elkaar. Hij wist dat dat voor anderen niet vergelijkbaar was, iedereen was altijd jaloers. Maar ja, als ze met hem optrokken dan deden ze het er maar mee, en anders was het na een tijdje toch wel weer voorbij. Vervolgens was hij ook oprecht blij dat hij haar in haar armen had genomen, toen hij opeens de glinstering in haar ogen zag, trok haar dichter tegen zich aan, kuste haar neusje en haar oogjes. “Hey... niet huilen, gekkie, blondje, bloemetje van me...” Oh, jee. Dit was nieuw. Dit had hij Cadwyn nog maar één keer echt zien doen. Ze was altijd zo positief, en zo blij, en om haar nu te zien huilen was schrikken. Schrikken, en toch wel hartbrekend... Al voelde hij zich nog steeds verdomd goed. En hij hoopte, hoopte zo dat dat zijn volgende woorden niet beïnvloedde. Dacht eigenlijk oprecht dat dat wel meeviel. “Zeg, als je heel allenig bent daar op die grimmige toverschool, Thwaite, dan kom je toch gewoon hier wonen? We hebben een extra kamer, Elaine vind het vast ontzettend gezellig, die is ook vaak maar een beetje allenig hier als ik ziek ben of veel op m’n studie, en dan heeft ze iemand om mee te shoppen en al dergelijken?” Hij keek haar met een glimlachje aan. “Het is ergens ook stom om in een klas vol zoveel jongere mensen te moeten zitten. Hier kunnen we misschien als je verder wil wel gewoon thuis les voor je regelen?” Hij kuste haar mondhoek. “En dan zie ik je ook weer wat meer. Mm... mijn lief duinroosje.”
  6. [1837/1838][EN] I'm a lot like you

    Yes, Hogwarts was boring, Daniel had to agree with that wholeheartedly. But that was such a Daniel ish reason to do anything, boredom... oh, Phoenix probably had the capacity for boredom in between the nerves somewhere, but to utter it, make it explicit, he felt was out of character for the boy. Young man, really but somehow with Phoenix’s age he’d always thought he might as well take a few years off. Not so much now, though. Something was certainly going on. But he’d made an, admittedly gentle, inquiry into what it was and received little, so now he had a choice between either being less gentle and digging in, seeing if this new self-assured Phoenix could hold up to the pressure, or letting it go. And unsurprisingly, he chose to let it go. Because it would be too much effort, he was curious but not that curious, and... he didn’t mind this side of Phoenix and thought it was probably quite healthy for him to float around like this a little. “Hear hear,” he therefore said, airily. “Last year hits everyone that way, I think. After six years, you just basically outgrow it.” He’d been lucky to have been at Ilvermorny first, so that he’d still basically gotten a change of scenery, but even he had been done at Hogwarts after a while. That had also had a lot to do with his goings-on during the last year at Hogwarts, though, the sickness, the engagement. He’d been somewhat in need of a change of pace. “Uni’s much better though. Lot more space, lot more freedom.” Hogwarts wasn’t kept orderly and neat but it was mostly that you were all stuck together, which at uni you hardly had to be. He chuckled. “No, there’s quite a lot of do-gooders in the journalism branch. You know, ‘the world has to be told about’ this or that scandal or other.” They were hilarious. “They’re good sport for flirting with, too, somehow. Love an interesting story.” He glanced at Phoenix - this topic always made him more uncomfortable than anything else, it would be interesting to see if that held up. “And psychology students... ah, they’re fun when they’re not diagnosing you. I think most people give them a wide berth, to be honest.” He chuckled. “That’s what you want to study? Why?” He poured them both a second helping for good measure. “A fan of a good story, too?”
  7. [1837/1838]Uit het oog, uit het hart

    “Alles is een gedicht,” grinnikte Daniel. “Net als alles kunst kan wezen. Iets is een gedicht door de intentie van de dichter; als jij het een gedicht vindt, dan is het dat onherroepelijk geworden. En rijm doet minder voor een gedicht dan harmonie, dan ritme – de oude Grieken dichtten nooit, de Japanse haiku’s rijmen nimmer, maar dat zijn eveneens gedichten en ze kunnen hetzelfde effect hebben.” Rijm was meer voor spelletjes, voor kinderen, die er altijd een liedje van neigden te maken, altijd op dezelfde tonen (die ze niet vol konden houden) en altijd in hetzelfde metrum (dat ze niet vol konden houden, dan kreeg je al die klaterende klapjes die niet exact op de tel waren). Daniel had veel gehoord over de waanzinnige fantasie van kinderen maar, althans in groepsvorm, vond hij nou niet dat het zich zo vaak manifesteerde. Daar was het eerder een conformeren, een toch vooral niet buiten de boot willen vallen want oh jee je zou er maar op aangesproken worden. Voor Daniel was dat nooit een probleem geweest, die viel buiten de boot, zat liever op zijn eigen boot, als een point of pride, al sinds hij heel jong was. Maar ja, die kwam dan ook altijd overal mee weg en over het algemeen als hij naar een andere boot vertrok dan kwam er een sleur kinderen achter hem aan. Hij was een erg populaire jongen geweest. En het had hem weinig kunnen boeien, wat het effect natuurlijk alleen maar had versterkt. Hij nam een slokje wijn en grijnsde naar Cadwyn, liet zich vanzelfsprekend zonder enige problemen naar het balkon meeslepen, nam daar plaats in een van de comfortabele tuinstoelen en klopte naast zich, om aan te geven dat ze erbij kon komen zitten in plaats van de andere stoel te pakken. “Nee, vervelend is het niet, hoor. De Helersopleiding is best geinig – ik doe hem gelukkig met Yara, anders zou ik misschien er wat minder positief over zijn –“ maar beter niet aan Cadwyn vertellen dat de reden dat hij dan minder positief zou zijn was dat hij dan tussen alle wereldredders en chronische weldoeners zou zitten, waarmee een leuk gesprek een stuk moeilijker was, tenminste, een langdurig leuk gesprek want ze in de zeik nemen was dan weer heel makkelijk – “al mis ik spreuken wel een beetje. Maar ik mis jou meer, natuurlijk.” Nog volledig waar ook. Hij fronste. “Kun je niet meedoen met jaar zes? Oh, nee, daar ken je de stof niet van... Maar ben je nu dan een beetje alleen?”
  8. [1837/1838]Heart's not in it

    “Pfoeh,” glimlachte Daniel minzaam. Elaine gaf weinig prijs van haar gedachten en dus kon hij er niet zo gemakkelijk op inspelen en mee spelen als hij graag zou hebben gedaan, maar hij kon wel een beetje de kronkels in haar koppie bedenken op dit moment. “Na lang en gelukkig te hebben geleefd komt volgens mij gewoon de dood. Maar ik vermoed dat je het hebt over hoe die afstand dan weer te overbruggen.” Richtlijnen? Uit sprookjes? Hij zou dit gesprek heerlijk hebben gevonden, was het ironisch geweest, maar op zulk een stijlmiddel had hij Elaine nog niet kunnen betrappen en hij vermoedde en vreesde in gelijke mate dat ze hier ook niet bezig was met een elegant grapje. Oh jee. Z’n leven leven zoals in de verhalen... Hm. Het had potentie. Zeker als zij het zou gaan proberen hoe dan ook, en hij kon kijken welke verhalen hij voor haar kon verstieren, of misschien zelfs welke hij kon aanzwengelen, subtiel vanaf de zijlijn als een souffleur in een stuk, die later zelf het podium betrad. De sterspeler die alle regels wist, dus. Voor Daniel gingen deze gedachten vanzelfsprekend gepaard met bergen ironie en spot en daarom grinnikte hij dan ook zachtjes in zichzelf. “Het moet redelijk vanzelfsprekend gaan, nietwaar? Lang en gelukkig – with mirth and laughter let old wrinkles come, zoals jullie Shakespeare ‘t noemt.” Hij knipoogde. “Misschien moesten we nog enkele andere naslagwerken inzien. Al is er mogelijk geen consensus. ’t Was Byron, volgens mij... They say that Hope is happiness; But genuine Love must prize the past, And Memory wakes the thoughts that bless: They rose the first—they set the last; And all that Memory loves the most Was once our only Hope to be, And all that Hope adored and lost Hath melted into Memory. Alas! it is delusion all; The future cheats us from afar, Nor can we be what we recall, Nor dare we think on what we are.” Hij gokte dat ze nu wel wat verward zou kijken.
  9. [1837/1838][EN] I'm a lot like you

    “The good parties are usually easy enough to stumble onto,” Daniel said with a smile. “Well, not always. The law students tend to hide them away in a new location every time, and invite the Auror lot to come looking. But there that’s part of the fun, to be honest.” And they didn’t do a lot of elaborate parties, because they took a lot of time, and they were a pretty serious, ambitious lot by and large. Those that weren’t, also weren’t the type to organise parties themselves. They’d rather tag along on other faculties’ efforts. Kind of like what Daniel did. He didn’t really disapprove of it, either. After all, a party without people showing up wasn’t brilliant, so to be clear, your presence at a party was a favour to others. Well, his was. He was well-behaved, charming, and made parties better. Some of the less than elegant law students… not so much. He was quite glad in hindsight that he’d picked Healer over lawyer when presented with this wonderful wealth of choice. Sadly, being a Healing student was already annoying him a bit. He’d thought he could at least last without irritation until they started working with actual patients. But he was finding out, which admittedly shouldn’t come as such a surprise maybe, that it interested him not at all what unpleasant surprises the human body contained. He was missing the intricacies, the puzzling creativity, that he had found in charms and spells and potions. Biology was blatantly dull. And messy. And gauche. But well. It wasn’t as though he could easily back out of it. And probably the first months of any study were dull because it was down to the basics and Dan was not a basic guy. “Oh, no, we definitely do not babysit. That’s mostly the culture and anthropology students, oddly… Media… Healers just go out and drink and do plenty of drinking games and try and ignore how they’ve learned all week what this makes your liver look like.” He sipped from his whisky. “Phoenix – not that I’m not thrilled and honoured – but did you have a particular reason to stop by?”
  10. [1837/1838]Uit het oog, uit het hart

    Woeh! Als hij zich niet in de nabijheid van Cadwyn zo belachelijk veel beter was gaan voelen, dan zou hij zich in haar aanwezigheid misschien een heel stuk minder prettig zijn gaan voelen, want jeetje, beweeglijk was ze wel – nu kon hij daar alleen maar om lachen, van genieten, als ware een vlindertje zijn huis binnengevlogen, een vlindertje dat tegen zijn wangen vloog, net langs zijn vingers, en vervolgens in een konijntje veranderde en zich met een springerig neusje en blije oogjes op de bank verschalkte, tegen hem aan. Vervuld van nieuwe energie kwam hij wat meer overeind en bestelde twee wijntjes, ineens in de volledige zekere wetenschap dat hij een drankje wel aan kon, sterker nog, dat het vast ontzettend goed zou vallen na zo’n lange paar dagen afzien en bouillon eten. “Twee wijn, Tini – die rosé uit de Sancerre zal goed smaken – en doe er maar wat hapjes bij.” De huiself knikte, natuurlijk, en verdween en Daniel liet zijn rusteloze ogen hun respijt vinden in die van Cadwyn en haar enthousiaste glunderen terwijl ze hem een gedichtje voordroeg. Ach. De schat. “Lief,” bevestigde hij met een lachje. “Je kunt de rijm nog losser laten, Thwaite, bij zulke oprechte gedichten kan het je afremmen, je strofen knevelen in de eisen van een rijmschema... Mm, en de zon, dat ben ik, dan?” Hij trok haar dichter naar zich toe, zijn gezicht vlakbij het hare, glimlachte breed, sprak zachtjes verder in haar oor. “Laat me maar eens een beetje op je schijnen, dan, bloemetje.” Hij kuste over haar oor, naar haar hals, sleutelbeen, toen innig op haar lippen, terwijl hij zijn handen over haar lichaam liet gaan, lichtjes, vingers strelend als zonnestralen. Vanzelfsprekend brak hij op net voor de huiself weer arriveerde met hun wijntjes, en liet achteloos de balkondeuren van zijn kamer opengaan. Elaine en hij deelden geen slaapkamer – daar was hij te vaak te ziek voor of althans dat was het goed excuus. In werkelijkheid waren ze gewoon niet geïnteresseerd in slapen danwel andere activiteiten met elkaar. Oh Elaine was een mooi meisje, maar ze trok hem nog niet zo... Het leek hem niets om zoiets te doen omdat je niets beters kon bedenken om te doen. Daar was hij misschien te Frans en passievol voor, ofzo. “Proost,” hief hij zijn glas naar Cadwyn. “En ’t gaat wel goed hoor. Ik ben een beetje ziek geweest, och wee. Maar ’t is veel beter nu jij er bent.” En dat was geen vleien. “Hoe is Zweinstein?”
  11. [1837/1838][EN] I'm a lot like you

    With a smile, Daniel obliged, pouring them both a generous helping of whisky, then sat down on the couch, putting his legs over the armrest, reconsidering and just stretching them out in front of him. He knew that his father, who by the way would find each individual position abhorrent and unworthy of a Foulkes-Davenport because those were supposed to sit straight backed and watchful or something, would mind even more the immediate impulsive switch between them, because you had to be certain as a Foulkes-Davenport, you had to own your every thought, your every move, to be successful and respected in this life. Dan, however, didn’t care so much about success or respect, not unless at least it got in the way of things he did want to achieve (so, for example, he did care about his school results, because he wasn’t stupid, he wanted to get somewhere where the material was challenging and you didn’t if you didn’t give yourself a solid starting position) and anyway… you got respected for different things when you were younger. Plus it was more enjoyable. He did note, however, that still Phoenix was being quite… dapper, quite a ways away from his usual nervous wreck state of mind. So far so boring? How blasé. Shiny. Interesting. “Well, then you must allow Cambridge to alleviate your boredom somewhat,” he chuckled. “And after all, you’ll be stuck here come fall, might be nice to already know your way around. I swear, sometimes, if it weren’t for my dear cousin, Yara and I would be lost souls, wandering about the ornate halls…” Irwin had actually had to come rescue them once already. Usually, though, they only happily got more lost. But not if it meant missing classes. “And the parties here are definitely…. Other. It depends on which study society’s giving them, but the alchemy ones are adventurous. Great cocktails. Last time, I was accompanied by little tufts of cloud for a full three days.” He took a sip of whisky. “Of course, you’re welcome to stay over after and then tomorrow we’ll get you back to the castle far away.” He looked at Phoenix curiously. Something which any other person would accompany with friendly words, to hide their look a little. But not Daniel. He was curious. And also to how Phoenix would respond. How long would the perfect calm last?
  12. [1837/1838][EN] I'm a lot like you

    [ooc]i realise that this weekend conflicts in Daniels calendar. I do not care. This is the fun of fiction ;f. Clashing calendar appointments doesn’t mean choosing.[/ooc] Daniel wasn’t panicking either. That would be fun, making this an Opposite Day to be never equaled, but unfortunately I can’t make that stick, because Daniel rarely panicked. Had actually only ever panicked maybe three times in his entire life, a life which had been spoiled and easy and well taken care of, by his family, by his natural aptitudes and circumstance. He had panicked when he had been taught swimming in true Foulkes-Davenport style, which consisted of being simply and quite bluntly chucked into the lake. Obviously, no real harm could befall you - someone, typically your father, would stand watching, and do the chucking bit and be more than ready to keep you afloat with magic - but, well, when you were three and also they failed to tell you this before, and your head went under water, that was still quite something for the self-control of your average toddler. And so he had panicked... a little. But not too much to no longer appreciate the fact that bubbles had been coming out of his mouth. And he’d panicked the first time he’d gone hippogriff riding - but he’d barely panicked the first time he’d fallen off a hippogriff, because, well, you see, it wasn’t like that would have helped at that point. And he had panicked when he had lain dying on the floor of the dungeons back at Hogwarts... but not so much that he had been incapable of thought. Or quips, pretty soon after. Daniel was not the type to stress. He chuckled, gave his friend - insofar as he was aware - an airy hug, then waved him in. “Phoenix,” he said, with a smile, not using the other’s nickname mainly for sensing the present change in him, his comparative comfort and being at ease, and not wanting to disturb it. Not for humanitarian reasons, mainly for reasons of Phoenix being at ease being something new and exciting of which he would quite like to see where it led. “Ah, we do all right,” he admitted. Dorms had never been very Daniel. Then again, he had never slept in the dorms much. You see, with a bit of creativity beds could be made basically anywhere, and they came with the added benefit of allowing for a lot more than sleep without inopportune interruptions. “How’s Hogwarts? Gone to the dogs without our year, I hope?” He smoothly and subtly steered the boy on to the living. “Can I offer you a drink? Well, look at that, let’s venture that that is within my capabilities. What can I get you?” And yes, Phoenix was being weird. They had been ‘friends’, but not this close, to drop by at random in another city... But Daniel would never mind weird. “How long are you staying?” He asked with a smile. “There’s a party tonight... alchemy study society, Corinth. Supposed to become pretty good.” He hadn’t been planning to go, but watching Fifi there would be entertaining.
  13. [1837/1838]Uit het oog, uit het hart

    Een weekend begin oktober Elaine en Daniel’s huis in Cambridge Daniel was niet zo goed in ziek zijn. Dat was jammer, want het was tegenwoordig wel iets waar hij vrij veel tijd aan besteedde, goedschiks of kwaadschiks – tja, voornamelijk kwaadschiks, sinds december van het afgelopen jaar in feite. Toen Ella hem met haar mislukte moordpoging het ziekenhuis in had gewerkt had hij er nog wel om kunnen lachen, respect voor kunnen hebben, beetje medelijden met haar omdat ze zo duidelijk niet had geweten waaraan ze was begonnen en wat de gevolgen hadden kunnen zijn (was hij overleden, dan zou ze linea recta naar Azkaban zijn doorgestuurd en dat zou nu nog steeds hebben kunnen gebeuren, zelfs al had hij zijn ouders hoog naar laagbezworen dat hij z’n koffer zou pakken en mee zou gaan waardoor ze hen beiden maar weer zouden moeten jailbreaken. Het was niet gebeurd voornamelijk omdat hij zijn ouders nooit had verteld wie het was geweest. Als zeg maar extra voorzorgsmaatregel. Irwin had ook nooit wat gezegd... dat had Daniel nog even verbaasd, totdat hij zich had gerealiseerd dat neef Irwin natuurlijk z’n familie niet zou willen helpen. Zeker niet met zoiets. Hun ‘vuile werk’. Bovendien, toen Daniel haar alleen maar datete had hij haar al van een onbewoond eiland moeten redden en zodoende zag hij misschien ook wel in dat hier verzwijgen het meest diplomatiek zou zijn.) Ja, dus toen had hij het weggelachen en dat deed hij nog steeds wel, tegen haar omdat ze zich anders schuldig voelde, tegen Elaine omdat die anders niet wist wat ze ermee aan moest, tegen z’n oom en tante (en tegelijk ook zijn schoonouders, ah, heerlijke familie) omdat die zich anders zorgen zouden maken, en tegen zijn eigen ouders omdat die zich anders zorgen zouden maken en wat al niet meer. Maar naarmate de tijd vorderde en het hem toch elke week wel een dag kostte dat het hart hem in de schoenen was gezonken, dat hij zich loodzwaar voelde en nauwelijks op kon staan, dat het hem belemmerde in alles, meer en meer naarmate hij er minder aan toe probeerde te geven... nu werd het soms wel even lastig om te lachen. Hij deed het nog steeds, hoor, want kom op, je moest toch wat en hij ging zich niet laten kennen... maar hij werd er goed gallisch van. Deze week was erger dan de anderen. Deze week was hij namelijk al vier dagen niet in staat om overeind te komen. Hij had Ella gezien, een avond, ze hadden een ruzietje gehad, recht in zijn hart en hij was er niet van bijgekomen. Hij had iets op het hart. Het zou best eens een steen kunnen zijn. En hij baalde. En toen, ineens, ging iets van de druk weg en tegelijkertijd ging de deur open. Hij duwde zichzelf een overeind, genoot van de gemakkelijke ademhaling. “Het is _zo_ goed je te zien, bloemetje. Je hebt geen idee. Wat doe je hier? Tini...” Een huiself verscheen. “Een wijntje, Thwaite?”
  14. [1836/1837][EN] Need & Want

    What trouble his family could be was a question even Daniel understood was better left unanswered. He was not aware of most of the excesses, which remained in grim Scotland with the grimmer family – the branches in Canada were slightly different, slightly more easy-going… no, that wasn’t the word. They were most decidedly not easy-going. But their tactics were other. More house-arrest, less unforgivable curses. And in fact, not all that much house-arrest. Daniel’s father did not believe in punishing his family members. There was no point to it. Punishment had never really put a Foulkes-Davenport off of a course of action they’d chosen. Best was to give the freedom to play, and to do whatever they wanted in the margins where it didn’t matter. You then had a lot more pull when it came to issues where it did matter. Like study choices. Or marriages. Or murder attempts from decrepit family rivals. They hadn’t punished Daniel for that one, either, but they were paying somewhat more attention to his actions now. And, you know, they had married him off. His father would not construe that as a punishment, merely sound investment in the family legacy, but still… sound investment could probably have waited awhile in ordinary circumstances. Circumstances where his parents hadn’t been quite that determined to stop this particular dalliance of his. He smiled quietly. “Political aspirations? Oh, dear. Should he win, what an interesting spotlight that would put you in. The little princeling, yes, in your British system?” He chuckled. “Better get used to tiny sandwiches of questionable origin and laughable flavour. To answer your… question, as I make it out to be, my father is a member of the legislative chamber back at home. No politics whatsoever there, of course.” But the Foulkes-Davenports always preferred the back bench. He sat his glass down, and for a second his expression could only be described as ‘serious’. “What do you really want to know, Phoenix? You could always ask. I think we've established I’m the type who just might answer.”
  15. Daniel lachte zachtjes. “Cassidy lieverd, anders zou ik het toch niet aanbieden? Geheel vanuit mezelf en mijn eigen vrije wil, vertrouw daarop.” Het was waarschijnlijk onnodig dat er zo expliciet bij te vermelden: per slot van rekening kon Daniel Foulkes-Davenport geen enkele andere motivatie als grondslag voor zijn gedrag hebben, want hij was nog nooit ergens toe gedwongen, en zou dat zeker tot zoiets niet zijn. Bovendien was Cassidy niet wantrouwig genoeg om er paranoïde over te zijn, in welk geval zij inderdaad een geruststelling zou behoeven. Maar ja, Daniel zei nou eenmaal nooit iets met weinig woorden wanneer hij er veel kon gebruiken en zeker in het kader van iemand lessen lezen aanbieden zou hij daartoe weinig geneigd zijn. Dan was het nog praktisch educatief verantwoord ook. “En je hoeft er niets voor terug te doen. Het is voor mij een kleine moeite.” Oh, het zou leuk zijn om haar ergens toe te kunnen verplichten, normaal gesproken zou Daniel zo’n deal niet afwijzen en er optimaal van profiteren, maar ja, iedereen profiteerde van Cassidy en derhalve was voor hem de lol er dus simpelweg af. Bovendien was ze niet iemand om een verzoek af te wijzen, mocht hij er nog eens een hebben. Stel dat hij haar gezelschap wilde de volgende keer dat hij ziek was... wel, dan zou ze daar dus heus geen nee op antwoorden. Er was geen reden om mensen af te dwingen wat ze je toch wel geven zouden. Dan was het beter om genereus over te komen. Oh ha, dacht je dat Daniel gezien zijn familie wel meeviel qua manipulatie? Aww. Ja niet dus. “Schrijf me maar eens. Dat is leuk genoeg.” Hij keek haar onderzoekend aan terwijl ze verder sprak, haar houding, haar stem, veranderend nu de vloek onherroepelijk weer zijn doorwerking nam, en hij voelde een steek oprecht medelijden - wat balen was, want daardoor voelde hij zich direct minder lekker. Een beetje bleek om zijn neus zette hij zijn wijn weg. Oh nee, oh nee, hij ging zich aan Cassy hechten net als je aan een hondje zou doen en dat was absoluut niet gezond voor iemand met zijn kwaal. Maar tja. Daniel was niet gezond voor iemand met zijn kwaal. Want afstand nemen ging hij van zijn leven niet. Ergens maakte het feit dat ze hem nu tot gevoel kon aanzetten haar nog stukken beter gezelschap. Haar vragen overigens ook. “Ah, nee, ik vind mezelf geen goed persoon. Niet dat ik dat een erg rechtlijnige vraag vindt die een rechtlijnig antwoord waarborgt, want het is toch meer een hellend vlak tot aan de hel...” Hij glimlachte, liet de boot iets schuiner gaan. “Ik zou zeggen dat ik een eind afsta van ‘kittens verdrinken in een zak met een steen erin’ maar ook een equivalente afstand van ‘sokken breien voor zwervers’. Onafhankelijk van dat ik niet breien kan.” Hij grinnikte, pakte zijn wijn weer op. “Ik ben goed noch slecht, en heb nauwelijks ambities in die richting. Ik besta gewoon, gedij, geniet. Is dat genoeg voor succes of geluk... voor succes in de reguliere terminologie is het aardig effectief.” “Zou je van die vloek af kunnen komen, denk je?”
×