Jump to content

Rhiann Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    159
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    14

Rhiann Cadwgan last won the day on February 10

Rhiann Cadwgan had the most liked content!

About Rhiann Cadwgan

  • Rank
    A phoenix needs ashes to be reborn

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Dails

Profile Fields

Recent Profile Visitors

623 profile views
  1. [1839] Hope is the only thing stronger than fear

    Een geluid deed haar opkijken en vlug draaide Rhiann zich om. Een moment van verbazing en onzekerheid, welke werden weerspiegeld in haar grijze ogen, was genoeg om zich bewust te worden van de radeloze, ietwat kwetsbare gezichtsuitdrukking op haar gezicht waarmee ze Daniel wel dacht te overtuigen van haar situatie. Verwarring maakte aldus gauw plaats voor beleefde afstandelijkheid. “Mrs. Bennett” sprak Rhiann beleefd, terwijl ze een kleine knix maakte waarna ze haar rug rechtte - ze was er altijd trots op geweest dat ze langer was dan Camilla. “Wat een genoegen.” Het klonk niet echt alsof ze het meende. Dat had het nooit gedaan, met of zonder jaren van verbitterde verbanning. Maar waar was Daniel? Wanneer haar vader erachter zou komen dat ze weg was (en ze kon zich niet voorstellen dat hij dat op dit moment nog niet wist) telde iedere seconde. Iets vertelde haar echter dat Camilla aanklampen dat ze nu haar echtgenoot moest halen, niet de beste strategie zou zijn. In plaats daarvan haalde Rhiann voor een moment diep adem en verzamelde ze zoveel als mogelijk enige rust bij elkaar welke ze kon opbrengen in haar ietwat schichtige situatie (en dat was wellicht minder dan ze had gewild). Vervolgens schraapte ze zodanig ongeduldig haar keel dat het moeiteloos als ‘ongemakkelijk’ bestempeld zou kunnen worden. “Hoe eh… maakt u het?”
  2. Januari 1839, 's Avonds laat Optrekje van de Bennetts, Londen Het was heel wat om uit Cadwgan Castle te ontsnappen. Het was nog veel meer om uit Cadwgan Castle te ontsnappen zonder toverstaf, met niets dan een extra jurk in een haastig gevulde tas en een baby. Rhiann was zodanig gespannen dat ieder geluid haar deed schrikken – het knapperen van het haardvuur, geluidjes van Griffith, fluisterende bedienden… In een poging iets van haar rusteloosheid kwijt te raken begaf ze zich naar het raam, waarna ze zich bedacht dat dat toch wel een van de kwetsbaarste plekken was waar ze zich kon bevinden zodat ze zichzelf vlug wederom bij de haard positioneerde. De baby was nauwelijks zichtbaar, verwikkeld in de donkere mantel die ze had omgeslagen, het kindje liefdevol tegen haar boezem aangedrukt. De bedienden hadden al twee keer gevraagd of ze haar mantel niet wilde afgeven, maar… het voelde niet veilig. Ze wilde de mogelijkheid hebben om te vluchten als dat nodig was, en ondanks dat de haard een redelijk zwak punt vormde in haar plan (wat als Aria, of erger nog, haar vader haar via de haard zou terugslepen?) was het ook haar enige uitweg. Ze had zich nog nooit zo zwak en weerloos gevoeld zonder toverstaf, en daarmee zonder enige mogelijkheid om zichzelf of de baby te beschermen. Het was niet dat haar spreuk-kunsten zich nog op adequaat niveau bevonden na twintig jaar zonder (al had ze in de toren wel weer het een en ander kunnen oefenen), maar het zou in ieder geval beter zijn geweest dan niets. Gewikkeld in haar mantel was niet veel, doch de veiligste plek die ze het kindje momenteel kon bieden. Er was maar één plek waar ze heen had kunnen gaan. Er was meer één persoon die ze net genoeg vertrouwde om het in haar naam tegen haar vader te willen en durven opnemen, als de tijd komen zou. Zeker wist ze het natuurlijk nooit. Maar Daniel Bennett zou weten wat het zou betekenen als haar vader haar woest briesend aan haar haren terug zou slepen naar Cadwgan Castle, en ondanks dat ze geenszins ook maar enige verwachtingen durfde te maken waar het Daniel betrof, had ze ijdele hoop dat hij haar toch in ieder geval van dat lot zou willen behoeden. Of hij dezelfde liefdadigheid zou tonen voor het kind in haar armen was een tweede – maar wanneer puntje bij paaltje kwam, was ze hier toch ook niet exclusief voor Griffith. Niet dat diezelfde ijdele hoop zich toch ook niet tot dat punt uitstrekte. En zo was ze gekomen. Ze had niet geweten wat haar vader voor haar in petto had gehad, zou hem nooit vergeven voor wat hij had gedaan. Het verdriet was iets wat haar hart verzwaarde, wat ze voor altijd met zich mee zou dragen, en toch was het makkelijker geweest dan gedacht om de situatie comfortabel te laten worden, om zich thuis te voelen. Tot ze zich klaarblijkelijk iets teveel genesteld had. Tot Aria haar datgeen vertelde waar ze altijd bang voor was geweest, wat altijd realistischer had geleken dan die andere angst, die nog geen maand geleden waarheid was geworden. Haar wereld was voor de derde maal ineengestort. En nu was ze hier. OOC: Dit topic is het vervolg op Rhiann's gedeelte uit 'If your mind is not stronger than your emotions, you'll lose yourself everytime'. Met Gianna en Margaux <3.
  3. [1839] Some things will be lost forever

    Rhiann hield stil bij Lady Josephine’s vraag, haar grijze ogen op het meisje gericht. Er was een reden dat haar vader het niet aan haar schoondochter had willen vertellen – er moest een reden zijn. Klaarblijkelijk hoorde ze niet zo nauw bij de familie als wellicht in eerste instantie was beoogd. Hoe zwaarder die reden woog, des te meer ze hier over een schreef ging die haar onbekend voorkwam – en hoe ernstiger de consequenties zouden kunnen zijn van deze toch ietwat roekeloze missie. Eenieder uit haar cirkels had ondertussen toch wel één plus één opgeteld, al was er een mogelijkheid dat Lady Josephine het gewoonweg zeker wilde weten. Een ongeluk in Cadwgan Castle had ervoor gezorgd dat de dood van haar zoon geheim moest blijven… zo lastig zou dat toch niet moeten zijn. Daarnaast stond het andere antwoord haar ook niet geheel aan. Een vriendelijk aanbod was het niet, eerder risicovol doch hoognodig en gemaakt uit niets dan de barre situatie waar beide Cadwgan-dames zich in bevonden. Daarbij… als Josephine iets voor háár kon betekenen? Nu, wellicht, maar het aanbod was meer andersom gericht. Rhiann had meer ambitie dan goed voor haar was, maar ze kon lastig plotsklaps ten tonele verschijnen. Wat ze wel kon doen was Josephine helpen van achter de schermen, waarmee ze inderdaad strategisch zou kunnen proberen haar eigen positie te verbeteren. Maar andersom? Rhiann stond op, het glas sherry in haar handen, en liep naar het raam. “Lady Josephine, u kent mijn vader” sprak ze uiteindelijk langzaam, voordat ze zich omdraaide en met een kleine, verdrietige glimlach op het meisje neerkeek. Haar schoondochter zag er plotseling jonger uit dan ze zich herinnerde. “Het vak brengt zo z’n risico’s, ondanks loze beloftes dat die risico’s zich niet zouden verwezenlijken.” Ze hield even stil. “Het is… waarschijnlijk dat hij u nogmaals zal vragen om in Cadwgan Castle te gaan wonen.” Zeker nadat Daniel kans had gezien Aria’s kinderen te kidnappen – ze dacht niet dat haar vader die fout zo lichtzinnig nogmaals zou maken. “Ik zou aanraden dat niet te doen. Maar dat is uiteraard wel onder de premisse dat u hier wel de nodige voorzorgsmaatregelen heeft getroffen - toch?” Of wellicht had Keane dat gedaan, maar dan zou Josephine er toch zeker wel van op de hoogte zijn, niet?
  4. [1839] Some things will be lost forever

    Als het een ander was die de emotie toonde, was het immer zoveel gemakkelijker om zelf rustig te blijven. Rhiann rechtte haar rug en probeerde de kalmte en beheersing terug te vinden om Josephine te bestuderen. Nu ze geen informatie had over het meisje – of nuja, het uitgebreide wie, wat, waar en waarom van het huwelijk met haar zoon, behalve datgeen wat Evangeline haar had verteld – was het lastiger dan ze van tevoren had verwacht om haar reactie af te stemmen op haar schoondochter. Het betekende gewoonweg dat ze beter moest opletten, dat ze achter ieder woord en oogopslag een betekenis moest zoeken – en dat was natuurlijk iets wat ze lang niet meer op zulke extensieve wijze had gedaan. Desalniettemin kwam ze hier om de waarheid te vertellen. Er was een limiet aan gesuikerde toppings die je over iets als de waarheid gieten kon, onafhankelijk van hoe iemand reageren zou. In navolging van Josephine boog Rhiann zich voorover om het glas sherry in haar handen te nemen. Het was goede sherry – ze had lang niet meer zoiets geproefd. Het warme gevoel in haar maag stond in sterk contrast tot de sfeer in de kamer. Rhiann liet even een stilte vallen, voordat ze haar lippen op elkaar perste en het glas voorzichtig terugzette op tafel. Het verhaal van Keane’s dood was niet het lastigste gedeelte van haar bezoek – dat was dit. “Dat zal niet nodig zijn” sprak ze uiteindelijk, de voorzichtigheid en terughoudendheid duidelijk hoorbaar in haar stem. “De… de uitvaart is al geweest.” Rhiann liet voor een moment de stilte voortduren en haalde diep adem, voordat ze zich iets voorover boog om haar hand in een bemoedigend gebaar op Josephine’s arm te leggen. Toen ze opnieuw sprak was haar stem zachter, vertrouwelijker. “My Lady, ik weet dat wij elkaar nauwelijks kennen, maar ik bied u een troostende schouder. Mijn positie is wellicht… gecompliceerd, maar in deze tijden is het mijns inziens raadzaam om steun te zoeken bij elkaar. Ik heb u waarlijk meer te bieden dan u misschien denkt. Overweeg het, alstublieft.” OOC: Post 150! How fitting.
  5. [1839] Some things will be lost forever

    “Lady Josephine..” Rhiann twijfelde. Als ze de woorden eenmaal had gezegd kon ze niet meer terug. Woorden waren een machtig wapen als je ze op deze manier gebruikte. Maar ze had zoiets als dit nog nooit gedaan en het was moeilijk om in te schatten wat de impact zou zijn. Ze kende haar schoondochter natuurlijk nauwelijks, al had Evangeline haar wel wat over het meisje verteld. Ze had daarnaast ook wel het een en ander van haar vorige bezoek kunnen afleiden. Dit ging daarnaast niet alleen om Josephine zelf, maar er was ook nog Owen om aan te denken. Een arme kleine baby, een tweede kleine arme baby, eveneens een halve wees gemaakt. Het benam haar de adem en even dacht ze dat ze het niet zou kunnen. Maar Josephine moest het weten – had het recht om het te weten. Ze was een Cadwgan, niet waar? En ze wist niet precies waarop haar vader het meisje had uitgezocht, maar ze moest toch wel enkele Cadwgan-kenmerken bezitten om de achternaam verdiend te hebben. Het was dan niet haar vaders credo, maar… Moesten de Cadwgans niet sterk zijn, allen tezamen, zeker in deze verdrietige tijden? Was dat niet een veel betere strategie dan deze eenmanspolitiek, ontdaan van rationele keuzes, die bot over eenieder zou stampen die een andere mening verkondigde? Die zelfs zo ver ging dat er een hand werd gelegd aan de eigen familie, terwijl er beloftes waren afgekondigd dat dat het laatste was wat zou gebeuren? Rhiann zette haar thee neer, waarbij haar trillende handen het porseleinen kopje deden trillen op het porseleinen schoteltje. Het geluid galmde door de hoge kamer, voordat stilte wederom zijn plek innam. “My Lady, het spijt mij, maar ik heb zeer verontrustend nieuws. Ik ben bang dat het artikel is gebaseerd op een fabel. Er… er is een ongeluk gebeurd.” Rhiann haalde diep adem. Nee, natuurlijk zou ze niet alles vertellen. Ze wist niet hoe diep de band ging tussen Lady Josephine en de rest van de Cadwgans, en al zou ze het wel weten dan waren er dingen die beter waren om niet te vertellen. Als Josephine ervan op de hoogte was, dan kon ze de details zelf verder invullen. “Lord Radnor… Keane, hij…” Even sloot ze haar ogen. “Ik zou willen dat ik u iets anders kon vertellen. Mijn... mijn zoon is nu bij de Almachtige God, en alleen Hij zal kunnen oordelen over het verloop van de voorafgaande en toekomstige gebeurtenissen.” Diep en schokkerig haalde Rhiann nogmaals adem. "Echt, het spijt mij. Het spijt mij zo erg." Ze had het gevoel dat ze ging flauwvallen en reikte naar voren, naar haar thee. Het was toen het zilveren lepeltje door haar trillende handen op de grond viel, dat ze zichzelf weer wat bij elkaar kon rapen en ze haar grijze ogen op Lady Josephine vestigde. Ze was nu meer dan drie weken op de hoogte van het nieuws, wat haar iedere dag – nee, ieder uur weer deed schrikken alsof ze het voor het eerst hoorde. Ze vroeg zich af hoe dat voor zijn echtgenote moest zijn. Het gat wat haar zoon achterliet, het leed wat deze gebeurtenis had veroorzaakt... alles omdat haar vader zich niet had kunnen beheersen. Alles omdat zij haar vertrouwen in hem niet had opgegeven, en hij dat vertrouwen had beschaamd.
  6. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Niet lang geleden – dagen, minuten, misschien zelfs seconden geleden – had ze het gehaat als Aria gelijk had gehad. Rhiannon was nog steeds niet geheel over de shock heen van de meesterzet die Aria had gedaan door met haar vader te trouwen, iets wat haar beste vriendin toch zeker uit de benarde situatie had gered waar ze in had verkeerd. Ze kon het niet hebben hoe perfect Aria haar eigen leventje nu toch wel moest zien, opnieuw getrouwd en met twee flinke kinderen aan haar zijde. Ze hekelde Aria niet alleen omdat ze het lef had gehad om met háár vader te trouwen – wellicht benijdde ze haar toch vooral om datzelfde lef, wat een van die dingen was die ze met betrekking tot haar eigen situatie wel eens in twijfel trok. Had ze er fout aan gedaan om het kind te houden, dit kind, wat hier nu levenloos in deze ruimte lag opgebaard? Ze had alles voor hem opgegeven… en wat had ze ervoor teruggekregen? Had ze voor zichzelf moeten kiezen, zoals Aria dat wellicht had gedaan door met een Dreuzel te trouwen? Twijfels hadden haar geplaagd en waren steeds zwaarder op haar hart komen te liggen naarmate haar uren aan Keane’s zijde waren verstreken. Uiteindelijk leek alles aan te komen op één vraag; Had ze haar vertrouwen in haar vader niet allang moeten opgeven, precies op het moment dat hij haar zoon had afgenomen met de woorden dat híj haar kind wel datgeen zou geven wat ze hem zelf niet kon bieden? Ze haatte zichzelf omdat ze toen met hem had ingestemd. Ze haatte hem omdat hij haar in die positie had geplaatst. Maar ze was ook uitgeput. Rhiann liet Aria los maar hield haar hand nog even vast, gewoon om er zeker van te zijn dat ze niet uit elkaar zou vallen. Ze had gedacht dat ze niet had gewild dat mensen haar op haar kwetsbaarst zouden zien, zeker Aria niet… maar nu puntje bij paaltje kwam merkte ze dat Aria precies de enige was die op dit moment iets voor haar had kunnen betekenen. Ze knikte bij het advies, een spoor van dankbaarheid in haar rooddoorlopen ogen. Het was maar de vraag of ze haar zoon anders dan dit beeld zou kunnen herinneren. Het was waarlijk het dichtstbij dat ze de afgelopen maanden en, en toch vooral jaren bij hem was geweest - afgezien van die twee keer dat ze hem nog levend had gezien. Dat de derde keer op deze wijze zou zijn, had ze in geen honderd jaar kunnen bedenken. Ze had beter voor hem moeten zorgen. Het was allemaal haar schuld. “Graag” sprak Rhiann, haar stem schor van verdriet. Ze liet Aria’s hand los, plotseling toch een beetje opgelaten en wat afstandelijk, voordat ze haar mantel wat dichter om haar heen trok. Ze knikte nogmaals, misschien meer om zichzelf te overtuigen van haar toch ietwat verrassende keuze dan Aria, voordat ze haar hoofd boog en de ruimte verliet. Haar voetstappen galmden hol tegen de lege muren. Háár schuld. Háár last om te dragen, voor nu en voor altijd. OOC: Rhiann uitgeschreven!
  7. 10 januari 1839 Huis van Keane en Josephine in Cambridge Het deed nog steeds pijn. Een rauwe, alles verzengende pijn. Een open wond, even open als toen het zojuist was gebeurd. Ze vroeg zich af of het ooit weg zou gaan. Ze dacht van niet. Rhiann liet haar grijze ogen nogmaals over het artikel glijden. Heks&Haard… haar bediende was ermee aan komen zetten. Het was de eerste editie in jaren die ze in handen had gehad. Haar moeder had het blad altijd gelezen. Toen ze een jaar of dertien, veertien was had ze eens in de zomervakantie een hele stapel gevonden op zolder, onder een dikke laag gruis en stof. Haar moeder was toen al jaren dood geweest. Ze had de bladen gelezen, de roddels, de ingevulde kruiswoordpuzzels van destijds. Ze had niet veel van haar moeder in bezit gehad, afgezien van enkele juwelen die ze pas zou verkrijgen bij het sluiten van een huwelijk (en welke ze nooit meer had teruggezien). Ze herinnerde zich nog goed hoe bijzonder het op dat moment was geweest om iets in handen te hebben wat aan haar moeder had toebehoord, waar haar moeder toch eens plezier uit had gehaald, had gelezen… Ze had Heks&Haard in geen jaren gemist. Ze dacht niet dat ze er ooit nog plezier aan zou beleven. Ondanks de pijn stapte Lady Rhiannon gracieus uit de haard van het huis wat aan haar zoon toebehoorde in Cambridge. Haar vader had haar nog steeds niet toegestaan om een toverstaf in bezit te krijgen, en alhoewel het haar vast ook impliciet verboden was om van het haardnetwerk gebruik te maken had ze zich in deze situatie geen andere oplossing gezien. Ze had zich sowieso geen andere oplossing gezien dan tegen haar vader ingaan waar het dit onderwerp betrof. Had hij ook niet al zijn geloofwaardigheid verloren, toen hij tegen alle afspraken in... Rhiann haalde diep adem en gaf de instructies aan de toesnellende huiself dat ze Lady Josephine direct moest spreken, voordat ze zich langs de spiegel op de haard begaf om in een van de diepe banken neer te zakken. Ze schrok een beetje van zichzelf toen ze de enkele blik op haar eigen gelaat wierp, al was het te laat om nog terug te gaan en af te zien van deze roekeloze missie. Ze was bleek en had diepe wallen onder haar ogen, alsof ze al weken niet had kunnen slapen. Voorzichtig legde ze het blad op de koffietafel, alsof het vlam zou vatten wanneer ze het te achteloos daar zou neer werpen, voordat ze haar donkere haar nog wat fatsoeneerde. Deze bijeenkomst deed haar teveel denken aan die andere, de vorige, toen ze haar kleinzoon voor het eerst had ontmoet. Ze wist niet zeker wat ze van Lady Josephine vond, had haar toch zelf waarschijnlijk niet uitgekozen als echtgenote van haar zoon (alhoewel er weinigen wel die goedkeuring zouden hebben gekregen), maar... Haar vader vond dan misschien dat Lady Josephine van niets hoefde te weten, doch… nuja… Het was niet écht iets voor Rhiann om te handelen tegen de wil van haar vader. Niet meer. En toch, voor deze ene keer... “Lady Josephine” sprak Rhiann, die opstond toen ze het meisje met opgeheven hoofd de kamer zag binnenkomen en boog. “Een genoegen, zoals altijd. Ik…” Bijna brak ze, daar en op dat moment, maar ze wist met enige moeite haar emoties te bedwingen en wederom een gezicht op te zetten wat niets dan kalmte uitstraalde. Keane was haar alles geweest. “Het spijt mij dat ik wederom zonder aankondiging mij aan uw huishouden opdring” sprak Rhiann uiteindelijk, wederom enigszins rustig en kalm. “Ik moet u iets vertellen. Misschien kunt u beter even gaan zitten.” OOC: Met Ann! Zie hier voor het artikel uit Heks&Haard ("Cadwgan-saga continued: Burggraaf nu ook spoorloos"). Dit topic is het mede vervolg op "Two may keep a secret, if one of them is dead".
  8. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Achter haar was het zolang stil, dat het Rhiann uiteindelijk dwong om om te kijken. Het was meer uit een soort reflex dan uit iets anders, dat toen ze Aria ontwaarde, ze opsprong en enkele stappen in de richting van de vrouw zette die ze eens haar beste vriendin had genoemd en nu, in feite, haar schoonmoeder was. De handeling kwam voort uit het feit dat ze niet wilde dat Aria haar zag op een van haar zwakste momenten, op een dieptepunt wat zich de afgelopen uren in haar ziel had geworteld en daar niet meer uit los te weken was, of ze nu uiteindelijk achter de waarheid zou komen of niet. Maar toen ze nog maar enkele stappen van Aria was verwijderd, hield ze stil. Ze wilde iets zeggen, maar eigenlijk waren er geen woorden. Rhiann wist niet precies wat haar overkwam. Er stond van alles tussen haar en Aria in – jaren van zwijgen, jaren van pijn… en dan de afgelopen maanden, Gabriel, het huwelijk met haar vader… Er was van alles te zeggen – maar eigenlijk hadden ze tot nu toe vooral gezwegen. Ze had geen behoefte aan Aria en wilde niets van de pijnlijke momenten, de steken, de ongemakkelijkheid… de blik van overwinning in die felle, blauwe ogen... Maar Aria was ook een van de weinigen die haar echt kende, die eens zo belangrijk voor haar was geweest dat ze al het lief en leed hadden gedeeld. En zij kende Aria, had toch eens geweten wat er in haar omging. En hun lot, als was het eenzaam geweest, ook dat had toch in grote lijnen eenzelfde vorm gehad. Rhiann wist niet precies wat Aria had doorgemaakt, maar ze kon het zich voorstellen… en zo zou het andersom toch ook hoogstwaarschijnlijk zijn. Nee, Rhiann wist niet precies wat haar overkwam. Maar het was de ergste dag uit haar gehele leven, een zwarte bladzij uit een grotendeels grijs boek. En van iedereen die ze nu kon tegenkomen, had ze toch wel het meest behoefte aan een vertrouwd gezicht om die verschrikkelijke eenzaamheid en het gevoel van gefaald hebben toch iets te verlichten. En zo viel ze haar eens-beste vriendin in de armen, haar tranen opgedroogd maar bevend over het hele lichaam.
  9. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Haar tranen waren opgedroogd. Ze kon niet meer, het was over. Precies op het moment dat ze eigenlijk op wilde staan, dat ze zichzelf dwong om naar Griffith te gaan en wat uurtjes op haar bed te rusten, hoorde ze de deur achter zich opengaan. Rhiann beet op haar lip en zakte neer op haar plaats, niet van plan om aan haar vader te tonen dat ze zou opgeven. “Ga weg” sprak ze, al klonk haar toon slechts verdrietig en vermoeid. “Ik wil alleen met hem zijn. Je hebt mij reeds van al mijn tijd met hem ontnomen, en dat krijg ik nooit meer terug.” Maar wat ze niet doorhad, was dat het niet haar vader was die was binnengekomen.
  10. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Ze maakte zich zorgen over Griffith, maar de huiself bracht hem elke paar uur naar haar toe zodat ze hem even in haar armen kon wiegen. “Je papa is dood” fluisterde ze de baby zachtjes toe, terwijl zijn rode haartjes in haar neus kriebelden. “Maar ik ben er nog.” Ze zou hem beschermen met haar leven.
  11. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Ze wilde niet van zijn zijde wijken. Uren bleef ze daar zitten, terwijl ze zijn haar fatsoeneerde en zijn kleding rechttrok. Zes uur. Twaalf uur. Vierentwintig uur. Ze at niet meer. Ze sliep niet meer. Ze wilde er niet aan denken wat haar vader hem had aangedaan, en toch waren het voornamelijk die beelden welke steeds meer omhoog kwamen drijven. Met de uren die verstreken, werd haar verbeeldingskracht steeds levendiger. De Cruciatusvloek? Waarschijnlijk. Avada Kedavra? Misschien. Een doodgewone wurging, waarna haar vader de sporen had uitgewist? Al het bovenstaande was mogelijk.
  12. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Ze vond het nog steeds moeilijk om naar hem te kijken. Niet per sé omdat hij dood was, want het leek net alsof hij sliep. Maar door de vele schuldgevoelens die zijn aanblik bij haar opwekte. Wanneer ze haar grijze ogen over zijn donkere haren liet glijden, over de kleine sproetjes op zijn neus, over het zilveren kettinkje om zijn nek wat ze hem bij hun afscheid had gegeven… alle beelden van hem als peuter, als kleuter, als kind… alles kwam omhoogdrijven. Keane die het uitgilde van het lachen, terwijl hij op zijn eerste pony wat rondjes maakte. Keane die aan kwam zetten met een bosje zelf geplukte bloemen en verheugd keek hoe ze ze in het water op tafel zette. Keane terwijl ze hem cello les gaf, hem begeleidend op haar klavier. Maar van alles overstemde toch wel één herinnering al het andere; De knecht van haar vader, die hem op een donkere oktobermiddag in een zwarte koets kwam ophalen, zonder enig woord van voorbereiding. Ze was overvallen geweest, versteend. De knecht had het haar uitgelegd – hoeveel beter het was om hem af te staan, hoeveel meer zekerheid de jongen zou hebben als een Cadwgan, als een échte Cadwgan, een erfgenaam nog wel. Hoe haar vader haar in zijn bijgaande brief had beloofd dat hij hem niets aan zou doen, dat hij enkel goede bedoelingen had met de jongen, dat hij hem zou vormen en kneden… Ze had hem willen houden. Ze had hem niet willen afstaan. Maar wat kon ze doen? Haar vader beloofde hem gouden bergen, en het enige wat ze haar zoon geven kon was datgeen wat ze reeds onder de vleugels van haar vader had verkregen – de kleine boerderij, de pony, de cello… Het schuldgevoel leek op te bubbelen in haar binnenste en zich een weg te maken naar haar borst, waar het al het andere verblindde, tot ze alleen nog maar uit schuldgevoel leek te bestaan.
  13. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Het vertrouwen - het broodnodige, flinterdunne vertrouwen, dat ze nodig had om in Cadwgan Castle te kunnen functioneren, om iedere dag uit bed te komen, om Griffith te voeden, om zich met opgeheven hoofd door de gangen te bewegen – dat vertrouwen, dat toch meer bestond uit essentiële basiselementen dan ware familiariteit, was alles wat ze nog aan haar vader had toebedeeld. Ondanks dat ze niet anders kon, maakte het desalniettemin een substantieel deel uit van wie ze was en waar haar vroegere en toekomstige keuzes op waren gebaseerd. Het afstaan van haar zoon, zodat hij een beter leven zou krijgen dan waar zij zichzelf toe had veroordeeld… het feit dat ze nooit was gaan zoeken naar manieren om onder haar verbanning uit te komen, nooit had geprobeerd een toverstaf te bemachtigen en zichzelf te bewapenen, zich had gehouden aan alle, vaak verschrikkelijke regels van haar vader, zoals dat ze Keane nooit meer had mogen zien of hem brieven had mogen schrijven… Het missen van zijn eerste zwerkbalwedstrijd, zijn eerste spreuken, zijn verloving, zijn huwelijk…. Twintig jaar verbanning. Twintig jaar waarin ze alles was kwijtgeraakt, alles wat ze ooit was en alles wat ze had kunnen zijn. Ze had alles voor haar zoon opgegeven. Alles. Toen ze erachter kwam dat ze zwanger was, was het reeds laat… maar niet té laat. Ze had voor andere mogelijkheden kunnen kiezen. Ze had de zwangerschap kunnen beëindigen, hem weg kunnen geven… Ze had halsoverkop kunnen trouwen, als haar vader haar dat had toegestaan. Er waren heus wel mannen geweest die haar hadden gewild, al hadden ze dan wellicht niet het geld en de status gehad die Lord Radnor daadwerkelijk had gewenst. Er waren andere manieren geweest om het kind én haar reputatie te redden, als haar vader ermee in had gestemd. Ze had alles voor hem opgegeven. Nu was hij dood.
  14. 15 December 1838 Cadwgan Castle, Wales Ze had gevraagd om afscheid te nemen van Keane. Niet omdat er iets was gebeurd. Niet omdat ze iets vermoedde. Het was omdat ze had geweten dat ze zou moeten vertrekken uit Cadwgan Castle. Omdat dat was wat haar vader haar had gezegd en hij zich (in beginsel) zou houden aan zijn woord. Ze wenste niet wederom te worden verbannen naar het platteland, dacht toch wel dat er nog iets aan te doen was, maar met haar kleinzoon Griffith in haar armen en nog steeds niets op haar naam dan de kleding die ze droeg (en ook die was dezer dagen grotendeels afkomstig uit de kasten van Cadwgan Castle) leek het onvermijdelijke moment van haar vertrek toch met rasse schreden te naderen. Ze wilde voorbereid zijn, deze keer. Ze wilde er alles aan doen om haar vader te overtuigen, met wie ze toch nauwelijks momenten kreeg om haar zaak te bepleiten. Maar de eerste stap was toch wel om Keane te spreken, om hem eens goed te ondervragen, en hem te informeren omtrent wat hij wel zou mogen en doen… en waar hij zich beter afzijdig van zou moeten houden. Ze moesten een plan maken, een plan wat ze op een rustig moment zouden kunnen doorspreken, wat verbeterd en bijgeschaafd zou kunnen worden om dan toch uiteindelijk terug te kunnen pakken wat aan haar toebehoorde. Dat gold niet voor Keane zelf, overigens; och nee, die moest zich toch gewoonweg koest houden met Josephine, moest Evangeline vergeten voor zover hij kon (of hij haar nu aanhield als bijslaap of niet, dat was haar een zorg, als die gekke plannen met betrekking tot een reeds gesloten huwelijk maar zouden wegebben) terwijl zij voor Griffith zorgde en haar terugkomst in Cadwgan Castle beraamde. Ze kon de kleine baby zelfs gebruiken als drukmiddel, als de jongen andere plannen zou hebben die toch nauwelijks bij de hare zouden aansluiten... Ja, dat was hoe het zou moeten zijn. Hoe het ook was gelopen, ware het niet dat haar vader haar met een vreemde blik aankeek toen ze aanvroeg afscheid te nemen van Keane. Ware het niet dat hij haar wellicht met een ietwat schuldbewuste, doch toch geïntrigeerde, gewrongen glimlach persoonlijk naar het kamertje had begeleid en deze met enkele ingewikkeld uitziende spreukencombinaties had geopend. Het moment dat ze hem zag, viel haar wereld onder haar voeten vandaan. OOC: Dit topic is het directe vervolg op [15+] Third Time's a Charm.
  15. Van een afstand zag dit alles er heel gewoontjes uit – een grootmoeder die wat kwam bijkletsen met haar schoondochter en de gelegenheid aangreep haar jonge kleinzoon wat te verwennen met een stuk walnotencake. Hoe vaak gebeurde dat niet in Groot-Brittanië, bij gegoede families van stand alswel in de armste wijken? Mocht Rhiann bepaalde andere keuzes in het leven hebben gemaakt, dan was dit waarschijnlijk ook precies hoe het was gegaan – natuurlijk had Josephine hier dan met grote mate van waarschijnlijkheid niet gezeten, noch de kleine Owen. Maar zoals het was had ze die keuzes niet gemaakt; en zo was het perfecte plaatje toch heel wat ingewikkelder dan het leek. Rhiannon had hier plaatsgenomen tegenover haar schoondochter, die ze toch nog nooit van haar leven had gezien, welke vastzat in een huwelijk met haar zoon, die ze in de afgelopen tien jaar maar tweemaal had gezien, gestuurd door haar vader die haar die twintig jaar geleden had verbannen. De twee vrouwen waren beiden opgevoed met voldoende weet van etiquette dat Rhiann hier met gemak een aantal uren zou kunnen doorbrengen en de olifant in de kamer – te weten, Keane – nooit zou hoeven op te brengen. Maar haar vader had haar op een missie gestuurd, en ondanks het intricate web van ingewikkelde verhoudingen dat zich tussen haar en Lady Josephine had gespannen, zou ze zich daar toch enigszins doorheen moeten banjeren om voor elkaar te krijgen waarvoor ze gekomen was. “Oktober 1837..” herhaalde Rhiann langzaam, terwijl ze met een vriendelijke glimlach op haar gezicht het fotoalbum aannam en daar doorheen begon te bladeren. Er waren foto’s bij van dat Owen net was geboren, waarbij hij toch iets meer op Griffith leek dan ze in eerste instantie had gedacht. Maar misschien leken alle pasgeborenen gewoonweg op elkaar. Terwijl ze van haar thee sipte liet ze haar grijze ogen over een foto van Owen met zijn delfstofferknuffel gaan, dezelfde die hij nu in handen had, waarna ze de bladzijde omdraaide. Daar was er een van haar zoon met Owen in zijn armen, waarschijnlijk de eerste keer dat hij de baby vasthield. Het zag er allemaal nogal onhandig uit; Keane met een schaapachtige glimlach op zijn gezicht, die nu dan een tikkeltje verbaasd naar de baby keek en dan weer in de lens, alsof hij bijna niet kon (of wilde) geloven wat hem in handen was gedrukt. Rhiann liet haar vinger over de foto glijden, plotseling met een brok in haar keel. Ze wenste dat ze erbij was geweest. Ze wenste dat ze overal bij was geweest, dat ze Keane had kunnen behoeden voor de rotzooi die hij van zijn leven had gemaakt. Met enige moeite slikte ze de brok weg en keek ze naar de volgende foto. Owen was daar duidelijk een paar maanden ouder, wat betekende met een ruwe inschatting dat de foto moest zijn genomen vlak voordat Keane werd opgesloten in de Kerker. Haar zoon zag er een stuk beter en zelfverzekerder uit, met een gezonde blos op zijn bleke wangen en met Owen op zijn arm. Hij wees Owen naar een tak vol boomtrullen terwijl een andere jongen, iemand met wie hij goed bevriend leek, lachte om iets wat hij zojuist had gezegd. Ze leek de omgeving te herkennen als de Magische Dierentuin van Londen, al was ze daar natuurlijk jaren al niet meer geweest. De twee vrienden zagen er gelukkig uit. “My Lady…” Rhiann rechtte haar rug en leunde wat achteruit, terwijl ze Josephine nogmaals in zich opnam. Na alle verhalen merkte ze dat ze het nogal lastig vond om hoogte van het meisje te krijgen. “Vergeef mijn observatie, maar… Ik neem toch aan dat u in het algemeen geen andere mening aangedaan kan zijn, dan dat een kind – en zeker een zoon – een vader nodig heeft.” Ze glimlachte medelevend, al kwam het waarschijnlijk meer meelijwekkend tot zijn recht. “Ondanks enige onverhoopte… kronkels, in een huwelijk.”
×