Jump to content

Feather Raywood

Huffelpuf Zesdejaars
  • Content count

    102
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Feather Raywood last won the day on December 27 2019

Feather Raywood had the most liked content!

About Feather Raywood

  • Birthday May 15

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    DM
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

659 profile views
  1. [1838/1839] More fun than a chocolat frog in a glass of milk.

    “Ik denk dat heel veel mensen gewoon niet zo goed tegen kritiek kunnen, hoor” Zou ze er zelf eigenlijk goed tegenkunnen? Dat was waarschijnlijk toch wel van de persoon afhankelijk en de manier waarop het werd gebracht en inderdaad ook of ze het zelf onzin vond, want dan zou ze erom kunnen lachen, of dat het toch wel de pijnlijke ongemakkelijke waarheid aanstipte. “Kan jij er goed tegen?” Of zou het bij hem ook van allerlei factoren afhangen? Of zou hij gewoon niet willen toegeven niet tegen kritiek te kunnen en dan zeggen dat hij er wel tegen kon? Ah… Soms zou het fijn zijn als de hele wereld gewoon op Veritaserum draaide, iedereen gelijk, maar aan de andere kant werd het zo wel een sport om een menselijke leugendetector te worden. En zoals ze al vreesde, was het dus iets hartigs wat hij noemde en geen gesuikerde snack. “Ah, dus ik kan je niet blij maken met zoete taartjes en snoepjes en chocolade en limonade… En dat soort dingen?” Ze grinnikte vervolgens om zijn zelfspot. “Ahh… Je moet maar zo denken, dat jij er over twintig jaar nog uit ziet als een jonge God, terwijl de rest al rimpels krijgt.” Tenzij hij echt een pechvogel was en van babyface naar oude kraai rolde. “Ik vind deze Dickson wel beter ja. Hij kwam tot nu toe niet over als een meisjespester. En het is gewoon een leraar… Die moeten wel een beetje… Nee, het is Zweinstein. Laat maar. Mijn argument is invalide. Zeg je dat zo?” Vanwege dat ze was opgegroeid op het Ierse platteland, tussen weinig geschoolde dreuzels, vond ze sommige woorden of uitdrukkingen zo nu en dan nog lastig, leken ze niet helemaal te kloppen in haar hoofd. En dan controleerde ze het liever, dan dat ze straks complete onzin aan het uitkramen was. Feather giechelde. “Ja, maar anders krijg ik het niet op. En dat is zonde!” Ze keek hem met een lachje aan. “Vind je het erg? Want ik vind jou wel aardig genoeg om taart mee te willen delen.” En de volgende date cliché, pfoeh. “Hand in hand wandelen? Of mag dat pas bij een tweede date?” Of wat voor rare regels al die Engelsen er dan ook op nahielden. “Oeh! Ja. De avondklok overtreed ik ook wel, ja. Soms vergeet je gewoon de tijd ook. Dan is het niet eens expres.” Met een brede glimlach boog Feather een beetje naar Austen toe. Ze fluisterde op samenzweerderige toon. “Ik wilde straks de watermolen beklimmen. Mag eigenlijk niet, maar vanaf daar heb je echt het super meest mooiste uitzicht in de hele omgeving. Durf je het aan?”
  2. SHOUT!

    Even weer een nieuw setje showen Thank you, G!
  3. [1838/1839] More fun than a chocolat frog in a glass of milk.

    "Gelukkig maar, want ik flap dat soort dingen er soms gewoon uit, hoor. Ook op momenten dat het misschien minder handig is. En als het terecht is, is dat misschien niet zo erg. Al worden mensen dan vaak alsnog wel boos. Zoals wanneer je vindt dat een leraar een oelewapper is voor denken dat zijn vak het enige is wat je te doen hebt in je leven en voor de volgende dag echt een enorme berg huiswerk opgeeft, zodat je al je plannen van die avond moet annuleren." Gelukkig kwam dat niet zo heel erg vaak voor. En het was mooi meegenomen dat Austen het ook lekker vond, want anders zou ze wel gaan twijfelen aan zijn smaakpapillen. "Ja, als het even kan..." En als ze er geld voor had. Dat was misschien nog wel de belangrijkste voorwaarde. Zei ze niet. Ze liep niet graag met haar armoede te koop. "Oh... goh. Het allerliefste eet ik snoep." Ze lachte. "Het moet raar lopen wil ik iets te zoet vinden" Kwam ook omdat ze het thuis nooit had gehad en nu op Zweinstein was er opeens meer snoep, in meer varianten, en met meer magische aspecten, dan ze ooit had kunnen dromen. Ze was er verzot op. Ze kon ermee ontbijten en dineren. Deed ze niet... Was niet heel gezond, maar ze zou het wel kunnen. "En jij?" Zou je net zien dat hij alleen maar hield van zoutige snacks. "Ja, Azure, en Eagle Dickson is ook een goede om dingen aan te vragen." Genoeg opties dus. "Want als ze bij Schouwers ook meer onderzoekende functies hebben, zou je dat wel interessant vinden?" Dat zou wel grappig zijn. "Moet deze date niet echt super ongemakkelijk eindigen, want anders ben je na Zweinstein nóg niet van me af." Ze grijnsde. Met sierlijke letters zette Feather ondertussen Austens naam in haar agenda, op donderdag. Hij paste nog precies tussen de doodles van bloemen, kabouters en regenbogen. Ze keek toen verbaasd op. "Waarom niet? Het is toch gezellig als je ook even komt. Maar alleen als je wilt hoor..." Als hij geen zin had, dan niet. Het was geen verplichting. En feest! Austen nam de rekening op zich. Ze grinnikte om zijn grapje en pakte de kaart erbij. "Oh, er is nog zoveel wat ik een keer wil proeven. Maar dan kan ik straks geen uil meer zeggen..." En ze had nog wel wat plannen voor de rest van de date. "Mm... zullen we de frambozentaart delen?" Dan kon ze straks vast nog wat anders doen dan uitbuiken. "Goed... volgende vraag. Wanneer heb je voor het laatst de regels overtreden?" Feather keek hem met twinkelende ogen aan. Deze vraag stelde ze vanzelfsprekend met een reden.
  4. Ha! Hij leek haar te willen helpen, stelde natuurlijk meteen allemaal hele relevante vragen. Feather lachte naar hem en knikte. "Ja. Dat denk ik zeker. Ik ben wel al wat gewend hoor." Vrolijk zijn was ook een masker, ook een schild, maar wel een waar ze zich een stuk beter bij voelde, dan wanneer ze maar bij de pakken zou gaan neerzitten. "Ik wil onderzoeksSchouwer worden," zei ze er direct achteraan. "Die de plaats delict uitkammen en de puzzels oplossen en misschien hier en daar een verhoor doen, maar ik wil niet perse meteen achter de Duistere Magiërs aanrennen en spreuken vuren." Ze grinnikte. "Nou hoop ik niet dat dat exact is wat u deed, maar anders bedoelde ik het niet negatief hoor! Gewoon... Dat stukje is niet iets voor mij, maar verder... Ik vind het gewoon een heel mooi beroep." Ze glimlachte weer naar de man. "Maar u heeft wel gelijk dat ik daar dan eerst wel de algemene opleiding en training voor moet doorkomen..." En dat zou vast behoorlijk pittig zijn. "Zou u daarmee willen en kunnen helpen?" Zo'n bootcamp zou echt perfect zijn.
  5. [1838/1839] More fun than a chocolat frog in a glass of milk.

    "Oooh ja! Ha. Dat was best een leuk moment. Kreeg Ravenklauw toen niet één punt aftrek voor ongepaste... ugh... Ik weet het niet meer... Kan ook bij een andere les zijn geweest. Hoe dan ook... Van dat soort momenten kan ik stiekem echt wel genieten." Ze giechelde. "Erg, he?" Ze wist ook heus zelf wel dat dit allemaal eigenlijk helemaal niet aardig was, maar er waren gewoon van die mensen die je dag in dag uit op de zenuwen werkte, en dat nu voor het vijfde jaar op rij. Dan had je het gewoon even nodig te ventileren. Overigens leek Austen het allemaal prima te vinden wat ze bestelde. Daarom deed ze nog steeds rustig aan met allerlei lekkere dingen bestellen, want de kans was nog altijd groot dat zij een deel van de rekening moest meebetalen. Haar budget was bijzonder weinig, helaas. Cadeautjes of feestjes organiseerde ze dan ook altijd met dingen die ze kon vinden of meenemen uit de keukens of dankzij de donatie van afdelingsgenoten - en die waren over het algemeen heel gul-. Ze had een paar knoeten, meestal verdiend doordat ze een of ander klusje deed voor iemand, bijvoorbeeld als ze geld kreeg om 'happy birthday' te spelen voor een jarige klasgenoot, of als ze iemands essay nakeek op spelfouten en dat soort dingen. Ze kregen hun bestelling en Feather nam meteen een koekje. Sloot even haar ogen. "Echt de beste..." Daarna schoof ze het schaaltje naar hen toe. "Hier... Proef. Eerlijk zeggen wat je ervan vindt." Feather lachte oprecht en schudde haar hoofd. "Ah, nee, helemaal niet. Dat cowboy en indiaantje spelen laat ik wel over voor de kinderachtige jongens." Ze grijnsde. "Nee, wat ik zou willen doen is een plaats delict helemaal ondersteboven keren en aanwijzingen en hints zoeken en bewijs erachter komen wat er allemaal is gebeurd en dergelijke. Daarna mogen de stoere jongens wel de boef gaan oppakken. Vanaf dat punt vind ik het allemaal niet meer zo spannend. Ik ben gewoon nieuwsgierig en in dat beroep mag nooit iemand zeggen dat je je neus niet in de zaken mag steken, want dat moet ik dan doen, hè." Ze grijnsde breder. "Slim bedacht, hè?" Feather knikte bij zijn vraag. "Oh, ja, dat is goed hoor. Wat voor soort Schouwer denk jij dan aan? Want ik zie je ook geen tikkertje met spreuken doen?" Feather pakte haar agenda uit een van de zakken van haar gewaad. Het ding was versleten en van goedkope kwaliteit, maar dat werd verbloemd door tekeningen en versieringen. "Mmm... Donderdag afspreken om samen te studeren? Dan zijn we nog op tijd voor de S.L.I.J.M.B.A.L.len? Want vrijdagavond heb ik een feestje georganiseerd. Kom je ook? Moet je maar zeggen dat ik je heb uitgenodigd, dan laten ze je wel binnen."
  6. Seksistisch? Hmm? "Van wie heb jij dan eetmanieren geleerd?", bromde ze, heus wel wetend dat het zijn moeder was geweest. Dat was namelijk wat ze aan jeugd overeenkomstig hadden; een vader die niet in beeld was, niet geheel door eigen schuld. Daarom hadden ze het van niemand anders kunnen leren dan hun moeder, maar toch. Ze kon zich het ook haast niet voorstellen dat vaders dat zouden doen. Die zou het vast minder kunnen schelen, dacht ze. En van de mannen die zij de vaderrol had zien uitoefenen, bemoeide zich helemaal niet met de opvoeding, want dat werd gezien als vrouwentaak. "Je hebt gelijk...", gaf ze daarna echter wel weer toe, want zo was ze dan weer ook. Ze was het ermee eens dat het niet per definitie een vrouwentaak hoefde te zijn of dat vrouwen de enigen waren die dit kinderen konden aanleren, maar ze was er nog niet van overtuigd dat het in theorie doorgaans wel zo uitkwam. Feather grinnikte. "Mm... Een engel, hè? Kijk je zo naar me?" Ze grijnsde nu terug, deed erg haar best het gesmak te negeren. Dat lukte wel zolang ze aan het praten waren, al overwoog ze nog steeds of ze niet gewoon een geluidsdichte bubbel rondom het groepje zou toveren. "En ik vind het moeilijk... In ieder geval iets met paarden... Ik denk niet kunnen slapen van de kou, in de stal in het hooi?" Ze lachte half. Toch jammer dat een slechte herinnering makkelijker naar boven kwam drijven...hoewel... "Nee, ik denk eigenlijk een versierd grasveld met linten en kleuren en muziek... en een paardenmarkt. Ha...nog steeds iets met paarden." Dat was dan ook een belangrijk element van haar cultuur. Feather keek nog even over haar schouder naar het groepje, bromde en mompelde een spreuk. Bij een van de meisjes zou de kauwgom nu opzwellen tot het formaat van een ei.
  7. [1838/1839] More fun than a chocolat frog in a glass of milk.

    Aaah, die Ravenklauwers. Ja. Die waren een verschrikking, vooral als ze het bij vakken deden waar Feather helemaal niet meer over wilde weten. "Ja, zoals bij Geschiedenis van de Toverkunst. Ja, ja, heel belangrijk, heel interessant, maar ik wil niet dat 'de gradering van de punten verloopt volgens wie het meeste aantal meters perkament heeft ingeleverd en dan wel met zinnige tekst'. Zodat niet iemand tien meter met doodles zou inleveren of met het letterlijk overschrijven van het boek of iets dergelijks. Feather deed uiteraard een -redelijk- imitatie van de persoon die ze nu voor ogen had en trok daarna een gezicht. "Nee, Coraline, je bent niet leuk... of grappig.... of de beste... En de leraar is ook niet blij met je, want die moet meer nakijken." En een ieder met een béétje empathische voelsprieten had heus wel door dat nakijken niet perse leraren hun hobby was. Feather ging tegenover Austen zitten, grinnikte om hem. "Boterbier, lekker," knikte ze. "En nee, ik lust er wel iets bij. Ze hebben hier paaskoekjes, die vind ik altijd wel erg lekker. Jij? Heb je ze wel eens geprobeerd? Je moet echt proeven, hoor." Hij had geen keuze! Ze nam zelf het initiatief om de koekjes te bestellen, lette er wel op of de bestelling binnen haar budget viel, want aangezien zíj Austen op date had gevraagd, durfde ze er niet vanuit gaan dat hij zou betalen, ondanks dat hij de man was. En het was een Zwadderaar, die konden toch wat egocentrischer zijn. "Ja, ik wil Schouwer worden. Dus ik moet álles goed halen. En ha... Ja, goed... het was ook niet echt een serieuze vraag. Maar het is gewoon vermoeiend. Al dat rekenen. Pff." Ze zuchtte even, maar wel met een lach op haar gezicht. "En ik heb een beurs nodig ook..." Want haar familie was super arm en betalen voor een studie zat er niet in. Gelukkig waren er voor kinderen met een dreuzelafkomst wel iets meer beurzen mogelijk, dan voor kinderen met magische ouders. Alleen wilde de beurs dan weer liever verdienen, dan dat ze er eentje kreeg uit medelijden. "En jij? Weet jij al wat je wilt worden als je groot bent?" Toen schoot ze in de lach. "Dat vraag ik zo aan iedereen!", zei ze er snel achteraan, nog lachend. "Niet vanwege..." zijn babyface.
  8. [1838/1839] More fun than a chocolat frog in a glass of milk.

    Waarschijnlijk had Feather alsnog gevonden dat in het geval van sociale interacties operationaliseren en optimaliseren wel gelijk waren of toch minstens in elkaars verlengde lagen, omdat je dan toch dingen ging aanpassen op de natuurlijke gang van zaken, ook al zou de spontaniteit dan misschien wel bewaard blijven. Maar deze discussie hadden ze niet en het was ook niet iets waar Feather ook nog maar één seconde langer over nadacht. Gelukkig voor Austen was het niet ver meer naar Zweinsveld. "Doe maar testen of je meevalt? Want als je gaat forceren... Meh. En iedereen kan leuk zijn voor een paar uurtjes, interessant doen, maar daar heb je niets aan als je dan op de lange termijn blijkt een saaie snul te zijn. Of dat de ander erachter komt dat je hebt zitten liegen of iets dergelijks? Dat is nooit een goede basis." Ze haalde haar schouders op. "En hey, het is toch sowieso leuker als je gewoon jezelf kan zijn? Anders wordt het zo onontspannen. En met de examens hebben we al genoeg stress." Ze glimlachte losjes naar hem. "Dus... Ontspan!" Want het hielp als mensen je daartoe opdracht gaven. Feather lachte ook. "Ja, ja, dat was een grapje. Klopt. We hechten wel meer aan iemands karakter. Trouw en loyaliteit zijn een groot goed, weet je. Daar ben ik het ook wel mee eens. "En geduld. En doorzettingsvermogen." Ze trok een mondhoek op. "Maar niemand zegt dat je dat bent als je alleen maar bomen gaat staan knuffelen. Komt er wel op neer dat als je een vriend van een Huffelpuffer pijn doet, dat ze dan heel geduldig wachten en doorzetten totdat ze die vriend hebben kunnen wreken en dat je kan praten als een koopman, maar dat ze dan echt niet zomaar naar jouw kant komen overlopen. Dus. Eigenlijk zijn we Zwadderaars hun grootste uitdaging. Denk je niet?" Inmiddels was de rand van Zweinsveld bereikt. "Zullen we daarheen?" Ze wees naar een pub. Ondertussen kletste ze weer verder over hetgeen waar ze gebleven waren. "Tegen welke examens zie je het meeste op? Of kan je het allemaal eigenlijk wel? Ikzelf ben wel nerveus voor Transfiguratie. Dat kan ik echt niet." Ze trok een gezicht. "Wie heeft dat vak ooit bedacht?"
  9. [1838/1839] More fun than a chocolat frog in a glass of milk.

    Hmmm. Je kon niet echt iets zeggen en er verder niet over nadenken bij Austen. "Nou," begon ze, terwijl ze snel een antwoord probeerde te verzinnen. "Allereerst dus of ik morgen spierpijn heb van het lachen... En verder of de sfeer tussen ons prettig is... Dat niemand aan het einde van de date moet huilen... Of er een slecht gevoel aan over heeft gehouden? Dat lijken me wel goede beginwaarden." En hoe ging ze het optimaliseren. Pffff. "Ik geloof niet dat sociale interacties erop vooruitgaan als je ze onder druk zet. Dus ik ga helemaal niet optimaliseren!" Ha, daar had ze zich mooi uitgekletst en het was ook nog best een beetje waar. "Maar nu jij! Want je hebt nog geen antwoord gegeven op míjn vraag." En dat had ze heus wel door. Want als ze allebei een experiment gingen doen, moest ook hij een onderzoeksvraag hebben. "Ah! Maar dan zijn we wel hommeltjes hoor! Geen wespen!", lachte Feather hardop. Tja, het kon haar niet zo heel veel schelen dat Austen dit zei over haar afdeling. Niet echt de afdeling, maar de afdelingskleuren... Daar voelde ze zich niet zo mee verbonden. Nou ja, toen Austen verder sprak, trok ze wel een wenkbrauw op. "En hoe bedoel je dat? Alles gaat om de binnenkant? Ik vind het ook wel prettig als iemand huid en haar heeft. Een wandelende zak organen heeft weinig charme, hoor...", probeerde ze het echter wel weer naar luchtigheid om te buigen. De woorden an sich waren misschien niet zo erg geweest, maar iets in zijn toon had haar het idee gegeven dat het misschien niet helemaal positief bedoeld was en alsof ook hij de Huffels maar een stelletje softies vond zonder ruggengraat. En daar kon ze gewoon niet zo goed tegen. Feather knikte naar hem. "Ja, prachtig... Dit is een van de mooiste stukjes van de wereld. Althans van wat ik ken... Ik denk dat als ik straks kan Verdwijnselen, dat ik dit dan nog steeds zou lopen. Ha... Of tegen die tijd ben ik gewoon heel erg lui geworden..." Het ging het meisje vrij gemakkelijk af om gewoon te babbelen en de stilte te vullen met opgewekt geklets.
  10. Net als Robert Louis Stevenson (al bestaat hij IC nu nog niet) droeg Feather altijd twee boeken bij zich: één om uit te lezen en één om in te schrijven. Ze was nieuwsgierig, maar ook chaotisch en daardoor vergeetachtig. Daarom had ze zichzelf aangeleerd om alle vragen die ze had op te schrijven, zodat ze het later dan allemaal kon uitzoeken. Ze hield ervan zich te laten leiden door nieuwsgierigheid en dan eindigde je vrijwel altijd met meer vragen dan antwoorden. Dat was niet erg. Daarom had ze dus ook altijd een boek bij zich om uit te lezen, want dat was dan meestal een non-fictie boek over het een of het ander wat nog op haar lijstje stond om uit te zoeken en zo hoefde je je uiteindelijk niet te vervelen. Ja, boeken én snoepjes, want ze was ook een enorme zoetekauw. Als het aan Feather lag, dan ontbeet ze met een suikerstok en dineerde ze met taartjes, maar dat was natuurlijk weer niet gezond. Als Schouwer in spe moest ze wel aan haar conditie en gezondheid denken, anders kwam je niet door de keuring heen. Momenteel had ze nog veel meer in haar zakken gepropt dan gebruikelijk, want straks kwam een vriend, Austen, haar ophalen. Ze zou bij hem de rest van de zomervakantie doorbrengen. Ze was niet meer van plan om terug naar huis te gaan in de vakantie. En dus had ze ook wat hars voor haar viool, partituren, zelfgemaakte houten beeldjes, een armbandje gemaakt door haar zusje, een vergeeld fotootje van haar moeder en een klein flesje drank (cadeautje voor Austens vader) in haar zak zitten. Het had niet meer in haar koffer erbij gepast, maar gelukkig waren de zakken van haar versleten gewaad zeer rekbaar.
  11. Hoofdschuddend bekeek Feather het stelletje eerstejaars dat duidelijk de professor aan het stangen was. Waarom kwamen ze überhaupt naar dit keuzevak als ze niet wilden leren tekenen? Het was niet verplicht om hier te zijn! En de leraar leek het allemaal maar een beetje te laten gebeuren. Hij zei er niets van dat de kindjes op de tafels gingen zitten en ook niet dat ze gruwelijk ranzig aan het smakken waren met hun kauwgum, maar Feather kon daar echt heel erg slecht tegen. Ze balde haar vuisten en draaide even met haar nek in een poging de irritatie van zich af te laten glijden. Ze haalde diep adem en keek naar haar tekening. Ze probeerde haar concentratie terug te vinden, maar dat lukte voor geen meter. "Ugh... Heeft hun moeder ze nooit leren kauwen?", fluisterde ze richting Austen, die naast haar zat. "Ik wil ze echt zo de nek om draaien...figuurlijk..." Want ze was helemaal geen agressief persoon en deed over het algemeen nog geen vlieg kwaad, maar ze kon hier gewoon heel, heel slecht tegen. Ze humde en begon in haar tas te zoeken met of ze de gehoorbeschermers van plantenkunde misschien nog in haar tas had zitten, want dat zou voor nu echt de ideale oplossing zijn en het kon haar geen biet schelen dat ze dan misschien voor gek zou zitten. Austen leek zich ook nooit te schamen als hij naast haar zat. Dus daar hoefde ze zich niet druk over te maken. "Weet jij al wat je gaat maken? Want ik kan nu even echt niets bedenken, behalve hoe ik hen hun kauwgom door hun strot duw." Sorry. Ze kon hier echt heel slecht tegen.
  12. Ha! Ze stoorde niet en mocht gaan zitten. Feathers glimlach werd direct een stuk breder. Ze liet zich dat natuurlijk geen twee keer zeggen en stapte verder het lokaal binnen en zocht een plek uit dicht bij zijn bureau, want dat praatte toch een stuk makkelijker. Ze onderdrukte een grinnik om de gedachte dat ze achteraan zou gaan zitten en dat ze elkaar dan toe moesten gaan schreeuwen. Snel keek ze weer zo serieus mogelijk, want de leraar zou anders nog gaan denken dat ze krankzinnig was... En ze wilde juist informatie inwinnen en overkomen alsof ze heel competent was om Schouwer te gaan worden. "Ik hoorde via via dat u ooit Schouwer bent geweest?", vroeg ze hem nieuwsgierig. "Is dat waar?" En omdat ze het antwoord eigenlijk al wist, keek ze al alsof ze onder de indruk was. "Mag ik u daar wat vragen over stellen? Want ik wil ook graag Schouwer worden... En ik wilde van alles weten over het beroep zelf... En de studie... En u heeft het allemaal écht meegemaakt. Dus dan weet u hoe het écht is... En dat is dan beter dan het promotiepraatje, want dan is altijd alles geweldig natuurlijk. En in het echt zijn dingen toch nooit echt perfect." En toen hield ze heel bewust haar mond om de man ook kans te geven te antwoorden. Het was moeilijk hoor; enthousiasme in te tomen. En ze wilde niet dat hij meteen 'neeeeee' dacht en haar dus niets meer wilde vertellen, laat staan dat hij haar dan bijles zou willen geven. Dus hield ze haar mond en keek ze hem met grote nieuwsgierige ogen aan.
  13. [1838/1839] More fun than a chocolat frog in a glass of milk.

    Jep. De eerlijkheid bleef. Als hij haar had willen charmeren, dan had hij natuurlijk niet gedaan alsof het idee van een date nu voor het eerst bij hem opkwam. Aan de andere kant was het Austen en vond ze hem ook helemaal niet het type om daar over na te denken, want ondanks dat hij al vijftien was, leek de puberteit hem tot nog toe over te hebben geslagen en dat gold dan vast ook voor de bijbehorende hormonen en verliefdheidgevoelens. Ze grijnsde. Zie. Je zei 'experiment' en tadah, hij leek er bijna zin in te hebben. "En welke hypothese ga jij precies testen, want je hebt een hoop dingen gezegd? Ik denk dat we het wel met elkaar gaan kunnen vinden, overigens. Dus dat ga ik testen." Voor het geval dat hij zich dat afvroeg. Feather lachte opnieuw. "Ja... Nu je het zegt. Slim" Ze grinnikte. "Zie... Het lijkt erop dat ik mijn hypothese wel ga kunnen bewijzen. Als ik morgen spierpijn heb van het lachen, dan zie ik dat als betrouwbaar bewijs." Ja, ja, zo werkte wetenschap niet helemaal, maar daar ging het nu niet om. Austen leek minder gecharmeerd van de creatie die ze nu aanhad. Ze lachte half. "Mm... Een liedje en dansje laten nadoen van D-niall? Op een tafel. In de leerlingenkamer." Ze lachte. "Dus misschien heb ik het wel een klein beetje verdiend?" Het had erger gekund... Het had tenminste niet in de Grote Zaal gehoeven... Of in het grote publiek van de grote Buitenwereld, zoals bij Feather nu het geval was. Ze had er alleen niet zo heel veel last van. Het groene haar en de blauwe lippenstift, het waren tenminste donkere kleuren en niet heel fel, stonden haar nog best."Ah, de gele schoenen... Dat ziet er echt niet uit. Ik hou ook helemaal niet van geel." Ze trok haar neus op en maakte de schoenen gewoon een neutrale kleur bruin. "En omdat ik in Huffelpuf zit, denkt iedereen altijd maar dat je een geel-aanbidder bent. Dan is de kleur van jouw afdeling een stuk beter... Of welke afdeling dan ook... Bleh" Ze haalde de staartjes ondertussen ook uit haar haren, want daar was niets over gezegd en schudde de boel een beetje los. "Zo. Een stuk beter. Nu lijk ik gewoon heel rebels en wild." Naast Austen. Haha.
  14. Sociale Kalender - ZW

    Naam feest/evenement: Feathers verjaardagspicknick! Wat is het? Sweet sixteen van Feather Raywood. Organisator: @Feather Raywood Uitgenodigden: Césaire Aïssé Loïs Collingwood Louise Ellsworth Eleanora Paget Ant Dickson Ayden March Butterfly Dickson Fanny Dickson Rebecca Haddock Hawk Dickson Noah Leadley Rebecca Thwaite Sara Saint Austen Appleby (En iedereen die mogelijk bevriend zou kunnen zijn met Feather :D) Waar: Zweinsveld Wanneer: 15 mei 1839 Gespeeld? Nee
  15. [1838/1839] More fun than a chocolat frog in a glass of milk.

    Je kon veel over Austen zeggen, maar hij was wel eerlijk. Met een verbaasde lach staarde Feather hem aan. "Bedenk je dit nu allemaal zojuist?" Of had hij stiekem al nagedacht over hoe het zou zijn om met haar op date te gaan? Dat zou dan namelijk best wel schattig zijn. Dat ging ze echter niet vragen, want dan kwam het over alsof ze echt heel erg vol was van zichzelf. Dat viel overigens wel mee. Alleen je moest vaak gewoon doen alsof je heel veel zelfvertrouwen had, want dan geloofden mensen dat ook. Oh! Ze was ook weer geen onzeker wrak hoor, maar ze wist heus wel dat ze niet geweldig of perfect was... En ze had vorig jaar één vriendje gehad, maar verder nooit... Dus de overtuiging onweerstaanbaar en super gewild te zijn, had ze niet. En Austens opsomming klopte op zich wel, maar... "Ja, en daarom zouden we elkaar normaal gesproken nooit leren kennen. Daarom is het dan nu toch leuk, als het dan op ons pad komt, om te kijken of we elkaar wel of niet aardig vinden? Zie het als een experiment?" Dat leek een magisch woord voor alle nerds op Zweinstein. "Nee, vanwege de naderende tentamens zijn er minder trainingen. Morgen weer." Dus dan was het verstandig om vandaag meer tijd te besteden aan studeren, maar dat was zo'n dingetje wat altijd makkelijk vooruit te schuiven was als de toets nog niet voor de deur stond. Ze had nog even... En ze studeerde gewoon net iets beter als er wat meer druk achter zat. "Ik moet me dan alleen nog wel even omkleden. Dat was onderdeel van de weddenschap." Ze gebaarde naar de tafel waar haar vriendinnen zaten, "Zij mogen me aankleden. Dus als ik er al te bizar uitzie, vergeef ik." Ze lachte weer naar hem. "Al zenuwachtig?" Al was daar toch niet echt veel reden voor? Tenzij hij bang was voor ongemakkelijke stiltes? Maar dat was toch niet te voorspellen. "Oh! Over hoeveel chocoladekikkers ik in mijn mond zou kunnen proppen. Ik had gezegd dat meer dan elf me wel zou moeten lukken." Alleen dat was jammerlijk gefaald. "Oeps."Feather grinnikte. "Wel lekker." Ze haalde haar schouders op. "Oh... dat van Hawk was een half grapje. Ik hoop toch dat ze me dat niet echt aan zouden doen. Maar je mag je antwoord nu niet meer veranderen hoor!" Even later ontmoette Feather Austen bij de poort. Haar haren waren inmiddels groen en droeg ze in twee staartjes. Verder had ze nog wat lippenstift met blauwe glitters op haar lippen, en droeg ze een rode jurk, met daaronder gele schoenen. Elke afdeling was in haar outfit vertegenwoordigt. Prachtig. Ze leek wel een clown. "Durf je zo met me op stap?", vroeg ze Austen, nadat ze hem weer begroet had. "Je mag één kleurverandering ongedaan maken." Ze trok een gezicht. "Ze zijn streng, he?"
×