Jump to content

Lucretia Augeron

Heksen Hoog
  • Content count

    99
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Lucretia Augeron last won the day on February 10

Lucretia Augeron had the most liked content!

About Lucretia Augeron

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

293 profile views
  1. Zaterdag 22 september 1838 - 's middags - Churchill huis Stiekem vond Lucretia het vreselijk dat haar prachtige zoon Narcissus zijn geboortedatum moest delen met zijn neefje, Xavier. Ja, ze wist best dat ze het Xavier niet kwalijk moest nemen, hij was ook maar een baby en kon er niets aan doen dat zijn moeder Jennifer was, maar had hij echt niet een dag eerder geboren kunnen worden? Of nee, het was beter geweest als hij een dag later was geweest. Hoewel, met Jennifer wist je het nooit. Lucretia moest vooral denken aan hoe het zou zijn als ze allebei een verjaardagsfeestje organiseerden, maar in beide gevallen zou ze wel een manier weten te vinden om alles te kunnen verpesten. Nu was het alleen nog een heel stuk erger, dus om zichzelf beter te laten voelen, was Lucretia eens langsgegaan op een zaterdagmiddag, want haar zoon was de meest perfecte zoon ter wereld en dat zou ze Jennifer laten zien ook! "Ach, wat is Xavier toch een schatje," kirde ze wel verplicht, terwijl ze even in zijn wieg staarde. "Wel een groot hoofd, vind je niet? Hopelijk trekt dat nog wat bij." Hopelijk niet. Privé!
  2. [1838/1839] Save my soul

    Dinsdag 25 september 1838 - 's avonds laat - Achilles en Lucretia's huis Ergens tussen de middag was Lucretia even samen met Narcissus een dutje gaan doen. Heel rustig, omdat Narcissus sowieso een dutje moest doen en Lucretia nog op die tijd zat dat het een goed idee was om te slapen zodra je baby sliep. Dus Lucretia was gewoon voor een paar uur gaan slapen. En toen ze wakker werd, was het huis niet alleen leeg, maar zag het er ook uit alsof er een storm overheen was getrokken. Er lagen overal kleren, schoenen, haarproducten en wist zij veel wat, en dat was op zich prima, ze was al eerder tot de ontdekking gekomen dat Achilles redelijk chaotisch was, maar Achilles was nergens te vinden en veel erger: Narcissus ook niet. Zelfs de huiself leek in het niets te zijn verdwenen! De eerste vijf minuten ging ze er nog maar vanuit dat Achilles een wandelingetje aan het maken was. Het eerste uur dacht ze dat hij misschien op bezoek was bij zijn moeder. De eerste twee uur dacht ze dat hij misschien even terug had gemoeten naar kantoor. Maar zo onderhand was het 's nachts en was Achilles nog steeds spoorloos samen met Narcissus. Ze had een brief gestuurd naar zijn kantoor, ze had Hiram gevraagd of hij iets had gezien, ze had geprobeerd haar huiself te roepen, maar net op het moment dat ze de schouwers wilde inlichten, viel er in de gang een vaas op de grond. Lucretia spoedde zich naar de deur. "Achilles! ... Ben je dronken?!" Maar hij had tenminste Narcissus bij zich. Privé!
  3. [1837/1838] Undimmed by time

    Ugh! Iedereen in haar (deels kersverse) familie gedroeg zich echt als een kind, dat was maar weer duidelijk. Jennifer was een kleuter die het niet uit kon staan dat er een feestje voor iemand anders werd gegeven, Achilles vertelde iedereen en alles zijn problemen en Hiram kon gewoon helemaal niets, omdat hij misschien iemand eens zou kwetsen! De enige die hier dus last van had, bleek maar weer Lucretia te zijn, want iedereen ging vrolijk doorbrabbelen. "Ja, ik wil werken," mompelde ze tegen Achilles, maar dat zou Jennifer ook wel weer afnemen, blijkbaar, nu ze ook al direct haar hele bruiloft af had genomen. Ze wilde ook uit de grip van haar man ontsnappen, maar tegelijkertijd ook weer niet, want het was wel haar man en ze wilde ook gewoon... gelukkig zijn. Op de één of andere manier. En ja, op zich had Achilles er wat over te zeggen, maar dat zou hij niet doen, toch? Het was niet alsof ze het tweede inkomen niet nodig hadden, eigenlijk. Ze zei niets op dat Achilles het wel of niet beter zou doen, maar staarde alleen boos naar Jennifer. "Heb je nog een bruiloft te verpesten vandaag? Want van mij mag je daar wel heen gaan, nu." "Lucretia," zuchtte Hiram, nutteloos. Klootzak.
  4. IC Buitenwereld Mededelingen

    Achilles en Lucretia Augeron kondigen aan de geboorte van hun zoon Narcissus Paris Augeron Geboren op 31 augustus 1838
  5. [1837/1838] Undimmed by time

    Hiram had het eigenlijk best moeilijk, want het was niet dat hij alleen Jennifer wilde redden, hij wilde Lucretia ook redden en dat zorgde ervoor dat hij zo goed als nutteloos een beetje de boel probeerde te sussen met: "Jongens, laten we het een beetje leuk houden! Het is een bruiloft, dan moet iedereen het gezellig hebben." Gezellig, wat een kutwoord, eigenlijk. "Achilles!" siste ze boos naar haar man, want ze waren net getrouwd en hij stond nu al niet meer aan haar kant?! Dat hoorde je automatisch te doen! Maar Achilles leek nooit te weten wat je automatisch wel of niet moest doen, want met iemand samen zijn betekende ook dat je automatisch niet vreemd ging en die les had hij ook nooit geleerd. Plotseling had Lucretia er veel spijt van. "En alsof jij je er zorgen over maakt wat je wel of niet kunt zeggen in de buurt van iemand anders!" keerde ze zich weer terug naar Jennifer. "Dit is mijn bruiloft, maar je kunt het echt niet hebben dat iemand anders eens een keer de aandacht krijgt, he?" Verdorie, het enige wat ze had hoeven doen was één dag wachten! Was dat echt zoveel moeite? Eén dag wachten? "Oh, wat ga je doen, over me klagen bij het ziekenhuis?" snoof ze, maar... shit. Ze wilde niet echt haar baan kwijtraken. "Nee, natuurlijk niet," suste Hiram.
  6. [1837/1838] Teardrop on the fire

    Ja, het kwam vast allemaal wel goed. Met een beetje hard werd konden ze het vast voor elkaar krijgen om hun verschillende levens in elkaar te laten vouwen, op precies de juiste manier om een kind in te kunnen opvoeden. Het zou vast wel wat moeite kosten, maar ze kon het. Dat probeerde ze zichzelf het hele gesprek al van te overtuigen, dus ehm... ja. "Ja, ik weet het," glimlachte ze opgelucht naar hem. "Ik was bang dat je niets meer met me te maken wilde hebben, eigenlijk." Maar kijk, in plaats daarvan gingen ze trouwen! Het leven was goed. "Je moet vast weer aan het werk zo... Je komt vanavond langs, toch? Dan zal ik kijken of ik wat advertenties voor huizen kan vinden in de tussentijd." Ze ging dit doen en goed ook, besloot ze, terwijl ze opstond en hem even snel kuste, voor ze weer vertrok. Ze zou echt haar uiterste best doen. Finished!
  7. [1837/1838] Teardrop on the fire

    Eigenlijk voelde Lucretia zich er schuldig over, dat ze niet direct zichzelf kon samenvouwen tot ze paste in het middenklasse hoekje waar Achilles toe thuisbehoorde. Ze was gewend aan oneindig veel geld hebben, zich nooit zorgen te hoeven maken over hoeveel geld er was voor een avondeten, een nieuwe mantel, een nieuw huis, want er was een bedrijf en het bedrijf liep fantastisch. Voor Achilles was het allemaal niet zo simpel, hij kwam niet uit een fortuinlijke familie en Lucretia wilde best haar eisen naar beneden stellen... Ze wist niet alleen goed hoe. "Ehm, het maakt me eigenlijk niet veel uit, maar misschien wel handig om ergens in de buurt van Londen te blijven wonen?" Dan zou ze al weg moeten uit Liverpool, maar ach, het was niet alsof ze dat allemaal zo erg vond. "Misschien is een buitenwijk een goed compromis." Dan hadden ze een tuin, maar was het ook allemaal niet zo duur. "Of één van de dorpen er omheen." Zijn aanbod om zijn huis te verkopen negeerde ze maar, want eh... wat aanbrengen zorgde voor een schuldig gevoel die ze liever weg glimlachte. "We zullen vast snel wel iets geschikts vinden, denk je niet?"
  8. [1837/1838] Undimmed by time

    ZE MOEST IN EEN STIL HOEKJE GAAN ZITTEN, JENNIFER, VERDOMME! In plaats daarvan moest Lucretia hier maar een beetje staan te glimlachen, alsof ze niet heel graag met haar champagneglas te keer wilde gaan op Jennifers hoofd, want wat voor soort kreng kondigde op iemand anders bruiloft aan dat ze zwanger was? En niet alleen dat, maar ze zei het ook nog eens op een manier dat het leek alsof dit ook haar feest was! "Goh, dat wist ik niet," zei Lucretia kil en Hiram glimlachte verontschuldigend naar hem, maar op dit moment was ze even boos dat haar broer zijn vrouw dit had laten doen. "En dat terwijl ik me herinnerde dat je de vorige keer er zo graag vanaf wilde." Ja, dat was laag en ook geen gespreksonderwerp voor een bruiloft, maar het was Jennifer die het eerste schot had gegeven, oké? "Nee, natuurlijk wist ik het niet," beet ze naar Achilles. Als ze het had geweten dan had ze het niet laten gebeuren!
  9. [1837/1838] Teardrop on the fire

    Driftig schudde Lucretia haar hoofd, want nee! Natuurlijk was het geen probleem! Zij was degene die bij hem zo naar binnen was gevallen en hij kon het ook niet helpen dat ze uit een familie kwam die al een paar eeuwenlang een familiebedrijf hadden dat het best goed deed. Het was een hele andere wereld, natuurlijk, hij was heel anders opgevoed dan zij en ze kon heus niet denken dat alles hetzelfde zou blijven. Hopen, ja. Denken, nee. "Ehm... Het maakt me eigenlijk niet heel veel uit... Iets met een tuin lijkt me wel leuk, dus misschien niet midden in een drukke stad..." Ja, haar huis lag dan wel in Liverpool, maar had meer dan genoeg grond erbij en dat kon je op Achilles zijn salaris vast niet verwachten. Ze zou wel flink wat erfenis meekrijgen, maar ze wist niet of Achilles zijn ego het aankon als ze nu al aanbood om een huis voor hen te kopen. Hij leek haar niet dat type, maar toch... "Ben je meer een dorpsmens of een stadsmens?" vroeg ze maar, alweer op zoek naar dat compromis.
  10. [1837/1838] Teardrop on the fire

    Lucretia glimlachte verontschuldigend, want ja, waarschijnlijk overviel ze hem wel, ja. Zij was degene die al langer aan het nieuws had kunnen wennen en Achilles wist het nog maar sinds kort. "Sorry," zei ze. "Ik ben te gehaast." Ze wuifde die vraag maar weg en concentreerde zich op de antwoorden die hij wel gaf. "Dat is een goed idee," glimlachte ze naar hem. Zaterdag voor de babyspullen, dus. Tot ze een huis hadden kon ze die wel thuis bewaren, er waren meer dan genoeg lege kamers om wat spullen in op te slaan en Hiram zou het niet erg vinden. "Nou... ons huis is groot genoeg voor een receptie en misschien dat we de ceremonie op een vliegend schip kunnen doen?" Het was niet echt een familietraditie, maar ze had het wel altijd heerlijk gevonden om te vliegen. Prachtig uitzicht over zee of over Engeland zelf... "Dus behalve als jij het graag ergens anders wilt doen..." Lucretia pakte haar kopje koffie terwijl ze hem vriendelijk toe glimlachte. Een goed huwelijk betekende compromissen maken, toch? Dat kon ze wel.
  11. [1837/1838] Undimmed by time

    Vrijdag 6 april 1838 - 's middags - de balzaal in Allerton Hall Lucretia Augeron. Ze was er heus wel vanuit gegaan dat ze mogelijk ooit zou trouwen, hoewel Lucretia daar op zich nooit zoveel haast bij had gehad, maar het was behoorlijk vreemd om nu daadwerkelijk in de balzaal van haar huis te zitten (ex-huis, herinnerde ze zichzelf streng), in een trouwjurk, met een trouwring en een andere achternaam. Vier maanden geleden ging ze er nog vanuit dat het voor eeuwig en altijd uit was tussen haar en Achilles en nu waren ze getrouwd en hadden ze een kind op komst. Je wist ook maar nooit hoe de toekomst zou kunnen lopen... Maar ze was wel gelukkig, hoor, echt waar, vertelde ze zichzelf. Beetje sneu dat ze zichzelf dat moest herinneren, maar ach, dat kwam vast ook wel goed. "Gefeliciteerd," feliciteerde Hiram hen allebei enthousiast. Hiram, gelukkig, en niet Montague, zodat ze zonder problemen terug kon glimlachen en zich kon beseffen dat ze Hiram wel zou missen... Eigenlijk wilde ze hem niet zo in dit huis achterlaten, met Montague en Jennifer, maar er was maar zoveel dat je kon doen. "En we hebben zelf ook wat nieuws..." Hiram wierp een ongemakkelijke blik op Jennifer, die naast hem stond. "Maar dat vertellen we later wel." "Is goed," glimlachte Lucretia, want dit was haar bruiloft, dus kon Jennifer niet in een hoekje gaan zitten en kleurplaten kleuren of teveel drugs nemen of wat ze ook wilde doen? Zolang ze het maar stil en rustig deed. Niet privé, maar waarschijnlijk niet zo interessant om voor anderen in te posten <3
  12. [1837/1838] Teardrop on the fire

    "Nog niet," zuchtte Lucretia. Hiram wist wel dat ze het had uitgemaakt met Achilles, hoewel ze niet echt had uitgelegd waarom. Ze had het niet echt kunnen uitdrukken, op dat moment, hoe boos ze zich voelde, en ze had Achilles gewoon helemaal willen vergeten, dus had ze zichzelf eigenlijk op het werk gestort. Hiram had zich wel wat zorgen gemaakt, was duidelijk geweest, maar hij had haar met rust gelaten. En nu moest ze hem uitleggen dat ze plotseling verloofd was en binnenkort zou gaan trouwen! Nou ja, ze ging tenminste trouwen met de man van wie het kind was, dus ze deed het al beter dan haar schoonzus. Dus. "Ehm..." Nadenkend trommelde ze even met haar vingers op haar knie. "Ik kan wel een kop koffie nemen, denk ik." Dat Achilles het accepteerde dat er ergens slechte koffie was... hij leek haar juist altijd het type dat alles zo goed mogelijk wilde. Maar tja, ze moest eerlijk toegeven dat ze haar verloofde niet zo goed kende als ze had gehoopt. "Misschien kunnen we nog wat meer dingen bespreken? Waar we gaan wonen, wanneer we babyspullen gaan kopen..." Lucretia was altijd een planner, planningen gaven haar rust en gelegenheid om niet al te veel van de gebaande paden af te gaan, dus het allerliefste stippelde ze nu al de rest van haar leven uit. "Oh en waar we gaan trouwen, ook."
  13. [1837/1838] Teardrop on the fire

    "Oh nee," schudde Lucretia haar hoofd, want ha, een uitgebreide bruiloft... Had ze sowieso nooit echt interesse in gehad, in alle eerlijkheid, ze hield er niet echt van als alle aandacht op haar lag, en een uitgebreide bruiloft zou nu toch alleen vervelend zijn. "Gewoon... familie, denk ik. En wat vrienden." Echt veel vrienden had Lucretia niet, gewoon genoeg om niet eenzaam te zijn. "Als getuige... mijn broer, denk ik? Als het niet erg is dat ik een man kies." Ze had geen idee of daar eigenlijk regels voor waren, of niet, maar was er iemand anders dan Hiram die ze als getuige wilde? Ze liet haar blik naar beneden vallen. Ondanks dat ze nu dan officieel verloofd waren voelde het nog steeds ietwat ongemakkelijk om zo met hem te praten. Dat hij zo gemakkelijk was vreemdgegaan deed nog steeds pijn, maar ze moest het hem maar vergeven. Hopelijk zou hij het nu niet weer doen, nu hij wist wat ze ervan vond... "Ja, inderdaad," glimlachte ze moedig. "Raar, he? Die gedachte dat we over een paar maanden alweer ouders zijn..." Ietwat meer dan een half jaar... er was nog veel te regelen, eigenlijk. "Ik weet het niet... Een zoon, misschien? Dat lijkt me wel leuk. Hoewel ik ook ooit wel graag een dochter wil hebben, maar... weinig haast." Ze haalde haar schouders op. Ja, wist zij veel hoeveel kinderen de toekomst zou brengen. "Heb je voor vanavond plannen? Anders kun je misschien komen eten bij ons thuis?" Binnenkort niet meer haar huis, bedacht ze zich...
  14. [1837/1838] Teardrop on the fire

    Achilles liet het allemaal makkelijker klinken dan het was. Oh ja, ze zouden zo trouwen, en oh ja, het was zijn kind, dus waarom zou hij niet willen. Alsof er niet honderden, duizenden kinderen per jaar gedumpt werden omdat één van de ouders ze niet wilden, of grootouders, of ooms/tantes, bazen, wie dan ook. Een kind was vaker ongewild dan gewild, zag Lucretia meer dan genoeg. En het was Achilles. Achilles die niets moeilijks in zijn leven leek te willen, Achilles die gerust vreemdging en zich er dan over verbaasde dat ze daar niet blij van werd, Achilles die niet meer te verliezen had dan zij, maar naar Lucretia's ervaringen waren het altijd de mannen die er makkelijk mee weg zouden komen die zich er ook makkelijk vanaf deden. Misschien juist daarom. "Oké," zei ze dan, iets te hard, maar ze probeerde zichzelf te dwingen kalm te blijven en het rustig aan te doen. "Nee, het duurt op zich nog wel een tijdje, maar... hoe eerder hoe beter, eigenlijk." Haar broers zouden niet al te moeilijk doen over een huwelijk, dacht ze, Hiram was toch blij als hij dacht dat zij blij was en Montague wilde graag van haar af. "Ik hoopte eigenlijk nog... deze maand? Of anders volgende maand?" Ze probeerde wat vriendelijk naar hem te glimlachen. Achilles was toch de man met wie ze, blijkbaar, de rest van haar leven zou doorbrengen, dus... misschien moest ze wat vriendelijker doen. Vergeeflijker. "Ik denk dat je een goede vader zult zijn," voegde ze er maar aan toe. Ze wist het niet helemaal zeker, maar ze moest toch wat?
  15. [1837/1838] Teardrop on the fire

    Wilde ze het kind zelfs... Lucretia fronste haar wenkbrauwen, want op zich was dat niet zo'n makkelijke vraag als hij dacht. "Ja, ik wil het." En dat wilde ze ook, echt. Ze was niet voor niets dit deel van het helerschap gaan doen, Lucretia hield op haar manier van kinderen en had ook altijd gehoopt zelf ouder te kunnen worden, maar... ze had zich niet voorgesteld dat het op deze manier zou gaan. Ze had zich voorgesteld dat ze over een jaar of drie, vier zou trouwen, dat ze dan langzaam zouden beginnen aan kinderen. Niet dat ze nu zwanger was van een man die was vreemdgegaan en die ze sowieso maar een paar maanden geleden had gekend. Dus op zich zou het logisch zijn als ze gewoon een drankje zou nemen en het later nog eens zou proberen... Maar wat als die kans niet kwam? Wat als dit haar enige kans was om kinderen te krijgen? Zou ze gelukkig kunnen zijn als ze wist dat er een kind zou kunnen zijn geweest? Ergens ging Lucretia er niet vanuit dat Achilles ja zou zeggen, eigenlijk, maar meer dat hij haar met een vriendelijk bedankje weg zou sturen en dan... dan had ze het tenminste een kans gegeven, niet waar? Dat kon ze zichzelf vast wel vertellen, dan, dat ze het een kans had gegeven en dat het niet werkte en dat ze haar kind geen goed leven kon geven op die manier. Maar in plaats daarvan zei hij... oké? Mogelijk? Ze fronste nogmaals. "Zo snel mogelijk," knikte ze. "Sowieso voor de bevalling." Het liefste nog eerder, voordat je het kon zien. "Als je wilt, tenminste." Want oké was geen antwoord, Achilles. Oké was een... 'ik denk erover na'. Was ze blij hem weer terug te zien? Ehm...
×