Jump to content

Hiram Churchill

Magisch Verbond
  • Content count

    89
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Hiram Churchill last won the day on August 22

Hiram Churchill had the most liked content!

About Hiram Churchill

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

417 profile views
  1. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Ja, de afspraak om wekelijks een uurtje te lezen werd steeds beter en beter, als Cassidy besloot ook wat te gaan bakken. Hij glunderde naar haar, blij dat ze deze afspraak hadden kunnen maken. Blij dat hij haar vaker zou kunnen zien, vooral. "Oh, dat is nog best een goed idee," knikte hij naar haar. "Ik zal er eens over na gaan denken!" Maar niet nu, want nu was hij op reis met Cassidy en wilde hij daar aandacht aan besteden. Thuis zou hij wel weer bezig gaan met het boek, hij had tijd zat. "Inderdaad veel spannender," lachte hij nog over de verhalen. "Hoewel de Bijbel ook wel verhalen heeft, hoor." Samson en Delilah, bijvoorbeeld, of het verhaal over Mozes, of Noah... "Natuurlijk kan dat." Goed, een extra nacht in Parijs, dus. Misschien moest hij een hotelkamer boeken... hoewel het juist wel iets had om met zijn tweeën op het schip te blijven, alsof het hun eigen huisje was, voor een klein moment. Een hotel was dan weer allerlei extra mensen... maar ze zagen wel. Hij kon altijd later nog beslissen. "Nee, nee," beloofde hij voorzichtig, terwijl hij haar moedig toe glimlachte. "Ik beloof dat we veilig beneden komen. Magische liften zijn de meest veilige liften!" Door alle beschermspreuken die er natuurlijk op zaten. En binnen een paar minuten stonden ze dus ook veilig beneden. "Kom, nu hebben we weer vaste grond onder de voeten." Hij duwde de deur voor haar open, ze waren terecht gekomen in de hal voor een magisch pakhuis, waarbij alle goederen naar beneden en naar boven werden verscheept. Vanuit Parijs waren het natuurlijk vooral de typisch Franse goederen: kaas, wijn, maar ook de Franse mode die zo geliefd was. En natuurlijk werd er van alles gelost. Hij wierp maar echter één blik op de goederen, want er was veel te doen buiten, dus leidde hij Cassidy de deur uit. "Even kijken waar we het beste boodschappen kunnen doen..." Hij floot voor een taxi koets, om ze meer naar het centrum te brengen. "Zullen we naar de Franse versie van de Wegisweg gaan of koop je liever bij een dreuzelwinkel je spullen?" Dat wist hij eigenlijk niet eens... Ja, Cassidy was een snul, maar ze was zo omringd door magie dat de Dreuzelwereld toch misschien ook wel raar voor haar was?
  2. [1837/1838] Lavender dreams

    Hiram knikte enthousiast, want dat was zo ongeveer hetzelfde basisprincipe als het vergroten van een kamer. "Nee, het is wel een soort extra ruimte." Fronsend keek hij om zich heen, op zoek naar een manier om het uit te leggen. "Ik weet niet echt hoe het precies werkt," zei hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde. "Ik heb nooit Spreuken gestudeerd, maar van wat ik begrijp is het een soort... éénzijdige extra ruimte? Aan deze kant is er extra ruimte, maar als je buiten loopt zie je weer niets extra's... en die magie haalt dat weg?" Hij grijnsde ongemakkelijk. "En hoeveel ruimte... ik zou het niet weten..." Hij fronste naar de muren. "Volgens mij is het wel hoe groter hoe ingewikkelder en hoe preciezer de spreuk moet zijn, dus misschien dat het limiet vooral is hoeveel een mens kan doen." Talent en oefening was behoorlijk belangrijk voor magie. Maar het onderwerp was ietwat ingewikkeld, dus grijnsde Hiram naar Cassidy. "Als alles instort krijg je heel veel voorwerpen die in één kleine kast moeten passen... Dat is vast vervelend." Hij hoopte maar niet dat er ooit wat verkeerd zou gaan... "Ja, studenten ja," knikte hij. "Het staat goed op je CV als student om wat bijbaantjes te hebben, een museum neemt sneller mensen aan die zelf al in een opslagruimte hebben gewerkt." Er waren dus bijna altijd genoeg kandidaten om het werk te doen, meer voor de oefening dan daadwerkelijk voor het geld, helaas. "Nee, geen berg," lachte hij even. "Hij heeft gewoon heel nauwkeurig alles gemeten en het geprobeerd zo op te tekenen dat het precies klopte... Dat is echt moeilijk, dus hij heeft het heel goed gedaan." Hij rolde voorzichtig de kaart weer op en liet hem terugzweven, om een nieuwe te laten verschijnen. "En kijk, dit is een kaart eeuwen geleden getekend, van hoe men dacht dat de wereld er zo uit zag. Sommige landen kloppen niet helemaal, maar wat ik altijd het meest interessante vind zijn de extra eilanden of landen die ze toevoegen." Hij wees naar een klein eiland dat op de kaart ten westen van Ierland lag. "Dat is het zogenaamde eiland Brasil. Het bestaat niet echt, maar men dacht van wel." Dat soort dingen fascineerde hem altijd eindeloos. Hij knipoogde naar Cassidy. "Je zult even moeten wachten," zei hij plagend. "Het ligt in de kassen." En dat lag hier niet zo dicht bij, maar het was de wandeling waard.
  3. IC Buitenwereld Mededelingen

    16 maart 1838 Hiram Churchill en Agnes Augeron verzoeken uw aanwezigheid op de bruiloft van Lucretia Churchill & Achilles Augeron. Vrijdag 6 april 1838, 1 uur 's middags Allerton Hall, Liverpool Familie en vrienden zijn hartelijk uitgenodigd.
  4. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Hiram grijnsde, het idee van een leesles met Cassidy leek hem echt leuk. Een uur per week (dat vast altijd zou uitlopen) terwijl hij met Cassidy en een boek doorbracht, hoe beter kon het worden? Het zou altijd wel gezellig zijn, met hun tweeën. "Dan is het een afspraak," knikte hij enthousiast naar haar. "En je hoeft de vragen niet op te sparen, hoor. Als ik iets weet kan ik het nu wel zeggen, anders moet je inderdaad maar wachten tot we een boek hebben gevonden!" Hij keek er nu al naar uit, eigenlijk. "Het probleem is altijd dat ik eerst onderzoek moet doen, maar ik vind telkens weer wat nieuws," lachte Hiram. "En een algemeen boek... misschien. Zal wel lastig worden, hoor, want zelfs dan moet je keuzes maken." "Ik ook, hoor, stiekem," knipoogde hij samenzwerend naar Cassidy. "Die zijn veel interessanter, ook." De bijbel was ook wel interessant, hoor! Je zou hem nooit het tegenovergestelde horen zeggen, maar er waren gewoon zoveel verschillende mythes en bij de Griekse Goden waren ze allemaal wat... menselijker? "Ik zal wel eens een boek meenemen," knikte hij. De mentale stapel werd steeds groter en groter... "Oh nee, natuurlijk niet," glimlachte hij naar Cassidy, terwijl hij haar begeleidde over de loopplank. Het was heerlijk om haar hand vast te houden, eigenlijk... zo zacht en warm in de zijne. Hij liet haar dus ook, een tikje onbewust, niet meer los. "Het is gewoon wat onderhandeling over de prijs, niets bijzonders." Hij wierp een blik naar Parijs, zo laag onder hen, en glimlachte warm. "Ja, mooi he?" Hij wilde haast voorstellen om hier te blijven, maar in het zuiden was het ook zo mooi... "Misschien kunnen we op de terugweg een nachtje blijven overnachten hier?" stelde hij voor. "Zodat je nog iets meer tijd hebt om de stad te verkennen." Daar zou nu waarschijnlijk geen tijd voor zijn. Hij nam haar mee naar binnen in het kantoortje van de havenmeester, waar het in ieder geval lekker warm was, en in rap Frans overlegden ze snel een prijs. Even later stonden ze alweer buiten. "Zo, klaar voor de lift naar beneden?" grijnsde Hiram. "Het is een raar gevoel, hoor, zo'n hoge lift..."
  5. [1837/1838] Lavender dreams

    Hiram lachte even, terwijl hij trots naar alle voorwerpen keek. "Ja, verrassend he? Het is wel magie, hoor." Hij gebaarde naar de muren. "Allerlei spreuken om het van binnen groter te maken dan buiten. Zijn best lastige spreuken om voor elkaar te krijgen, maar er zijn altijd meer dan genoeg studenten die daar wel aan willen werken." Het was blijkbaar vaak een opdracht voor hun studie, en hoera, gratis hulp! "Dus van buiten ziet het er kleiner uit dan van binnen." Maar ze hadden zoveel opslagruimte nodig... Ja, er was veel dat ze konden lenen van musea, maar uiteindelijk had je toch zelf spullen nodig. Af en toe werd er weer heel wat gedoneerd om doorheen te gaan en dan besloten ze zelf wat ze wilden houden en wat ze weg zouden geven of... gooien. Ja, het brak zijn hart, maar soms zat er ook gewoon troep in. Of het was een zilveren lepel van tien jaar oud. Alsof ze al niet genoeg zilveren lepels hadden. Maar, hij deed zijn best om nu wat langzamer te lopen, want oeps, hij was echt vergeten dat Cassidy niet zo snel kon lopen, dat gebeurde wel eens vaker, sorry rest van de mensheid. "Nee, niet van alles," lachte hij. "Maar gelukkig houden we het goed bij in het archief met wat alles is, dat is ook nog eens een hele aparte kamer met kasten vol vakjes en papiertjes, dus als ik iets nodig heb kan ik het zo opzoeken. Een aantal dingen weet ik wel, hoor!" Hij tikte met zijn toverstok tegen een kast aan en er dreef een perkamenten rol naar beneden dat zich vanzelf, voorzichtig, openvouwde. "Kijk, dit is een stadskaart ooit gemaakt door een dreuzel in de 16e eeuw. Het is heel bijzonder, want het is getekend vanuit de lucht, maar zonder dat hij een mogelijkheid had om zelf te vliegen. Knap, he?" Hij wilde er waarderend over strijken, maar bleef netjes uit de buurt van het perkament. Soms waren dingen zo fragiel... "Oh nee, niet hier," glimlachte Hiram even. "Maar ik heb zo nog wel een geheim plekje voor je."
  6. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    Hiram vertrok zijn gezicht even toen Cassidy zo over Montague vroeg. Niet per se omdat het onderwerp pijnlijk was, sowieso een heel stuk minder pijnlijk dan het zou zijn als Montague echt overleden was, maar... het bleef wel een lastig onderwerp. Hiram hield er niet van om te moeten liegen, zelfs na al die oefening die Montague hem zo onderhand had gegeven. "Niet meer," zei hij zachtjes. "Hij is een paar jaar geleden overleden." En nu zou ze vast zeggen hoe erg ze het wel niet voor hem vond en zou het een tijdje ongemakkelijk tussen hen zijn... Beter om maar gewoon door te praten en alle andere onderwerpen te negeren. "Oh ja, er zitten tekeningen bij," knikte hij. Hij maakte even snel een notitie op een leeg stukje papier dat hij in zijn zak stopte dat hij de volgende keer de krant mee moest nemen voor Cassidy zodat ze het kon zien. Gelukkig bewaarde hij dat soort dingen altijd, wat als hij alles zo had weggegooid! "Ik heb eigenlijk nooit door zo'n telescoop gekeken," gaf hij toe. "Tenminste, niet een hele goede die de maan heel uitgebreid kan zien." Moest hij maar eens doen... en het dan Cassidy ook laten zien, eigenlijk. "Dus ik zou het niet precies weten hoe goed ze de maan kunnen zien... Maar lang niet zo goed als tovenaars, denk ik." En hen had hij nog nooit over mensen op de maan gehoord. "Ah, Geschiedenis," lachte hij. "Eigenlijk professor van, maar omdat ik ook les geef zou je eigenlijk wel kunnen zeggen dat ik professor voor ben. Maar ik specialiseer me vooral in de ouderdom en in hoe dreuzels magie verklaren." Eigenlijk twee aparte dingen wel, maar het bleef fascinerend. "Maar ik vind bijna alles interessant, hoor, ik ben echt een Ravenklauwer." Hoe meer kennis, hoe beter. Als hij de kans had, kon je hem ook altijd vinden met een boek in de hand. Alleen jammer dat hij af en toe ook voor het familiebedrijf moest werken... Maar ja, zonder hen had hij het nooit gekund. "Het valt op zich wel mee," zei Hiram, terwijl hij zijn schouders ophaalde. "Dreuzelse schepen zijn natuurlijk lang niet zo snel en stevig als onze schepen... met een vliegend schip kom je in een paar weken vanuit Engeland wel in Japan terecht, als het weer een beetje meevalt." Maar dat was voor vliegende schepen. "Met een dreuzels schip ben je wel een paar maanden onderweg, denk ik. Maar je maakt veel tussenstops." Alsnog, vreselijk ver weg. "Ah... ik denk dat bang wel een beetje het juiste woord is," glimlachte Hiram, terwijl hij een slokje van het water nam dat Cassidy voor hen had meegenomen. "Bang dat we misschien teveel invloed hebben op hun cultuur of hun religie..." Zat wel wat in. "Ze voelen zich veiliger, zo afgesloten, denk ik." Engeland zou het in theorie ook kunnen doen, er was niets wat hen verbond met het Europese vasteland, maar ze hadden wel hun kolonies en de handel. "Ja, inderdaad," lachte hij. "Ik kom er vast wel eens. Heb nog niet echt de moeite gedaan om er binnen te komen." Hij bladerde door naar een kaart van de hele wereld. "Kijk, groot he? Als je zo Engeland daar ziet..."
  7. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Oh, dat is een leuk idee!" zei Hiram waarderend tegen Cassidy. "We kunnen vast wel ergens wekelijks een uur vinden... voor een soortement van leesles?" Dan kon zij alles leren wat ze wilde leren en ze zou les krijgen in hoe ze kon lezen. En hij, wat zat er voor hem in... Nou, hij zou tijd doorbrengen met Cassidy en iemand iets leren, allebei fantastisch. "Nee, zelf nog niet," lachte hij. "Wel scripties en zo, maar een echt boek nog niet. Ik was er wel aan het denken om het binnenkort te doen, maar ik kan niet echt één onderwerp kiezen..." En er waren zoveel mogelijke onderwerpen ter wereld. Lastig hoor, keuzes maken. Je dacht het misschien niet, maar Hiram was wel een beetje het type dat stiekem alles wilde. "Het begin van het Christendom was sowieso een bijzondere stap," knikte hij. "Daarvoor had je het Jodendom, maar dat vond zich maar plaats in een klein gebied... het Christendom verspreidde zich veel sneller. Maar ik weet er ook niet zoveel vanaf, hoor," gaf hij toe. "Ik heb me altijd een beetje bezig gehouden met wat er daarvoor allemaal kwam. Maar als je wilt kan ik natuurlijk wat voor je opzoeken voor tijdens de leesles!" En vanzelfsprekend wilde hij het nu ook wel weten, nu die vraag zo in zijn hoofd bleef zitten. Nou, met de kookboeken zou het in ieder geval allemaal goed komen en gelukkig was Cassidy niet van boord gesprongen toen hij haar zo plotseling aan had geraakt. In plaats daarvan kwam ze zelfs wat dichterbij staan en hij glimlachte warm terug. Of ze echt zo meer uit de wind zou staan betwijfelde hij eigenlijk... maar hey, lichaamswarmte was altijd goed, toch? "Ja, dat is Parijs," knikte hij. "En kijk, daar net boven de stad kun je de luchtschiphaven zien. Die wordt beneden verborgen voor de dreuzels en voor ballons." Maar voor luchtschepen was hij altijd zichtbaar. Ze waren ook niet de enige die daar aan dreven, maar Hiram ontweek keurig de grotere vrachtschepen tot hij aan kon meren bij één van de plekken voor plezierjachten. "Zo, we zijn er!" zei hij vrolijk, terwijl het schip automatisch zichzelf vastbond aan de kade en een loopplank uitrolde. "Er is een lift om naar beneden te komen," legde hij uit, terwijl hij op de loopplank sprong en een hand naar Cassidy uitstak zodat ze erop kon klauteren. "Wil je alvast naar beneden terwijl ik met de havenmeester praat?" Of wilde ze bij hem blijven?
  8. [1837/1838][EN] With your feet in the air

    Oh god, the boy was actually going to die. With horror, Montague looked at the small boy, Piaras O'Hara, someone had helpfully told him, that started to wave at the crowd and then, as time seemed to slow down, leaned forward a little too much. If only time really stopped, so the boy wouldn't fall to bits. Instead, Montague had to be really, really fast with some spells, a floating life boat and a whole bunch of pillows. He really just wanted to murder someone. "Have you lost your mind?" he yelled, when he finally found Piaras in the pillows. He dragged him out and, had to admit, shook the young boy a little. "Has no one ever told you to be careful?"
  9. [1837/1838][EN] With your feet in the air

    He was going to kill Hiram, he really, really, really was, Montague thought, as he pushed people aside so he could run towards that small boy, already halfway up the ladder. He could see exactly how this was going to end up: right before he got on the ship, that brat would fall and he would break all the bones in his body and then the parents would sue the Churchills and they would all end up bankrupt. In the gutter. Begging for a coin to save their lives. Well, probably not, Hiram still had his other job as a professor at the university and it was unlikely the company was going to go under just because of one accident, but still. "YOU!" he screamed up, when he saw he wasn't going to get anywhere in time. He didn't even have the ability to climb up the ladder, one of his legs was fake! And sure, magic prosthetics were good, but not that good. "GET DOWN FROM THERE, RIGHT NOW!"
  10. Saturday the 24th of March 1838 - in the afternoon - the Churchill shipyard For the record, this was not Montague's idea. Of course it wasn't; taking a bunch of wild Hogwarts students and let them roam wild on a dangerous ship dock was a dumb idea, so naturally, it couldn't be his idea. It was Hiram's. Sweet, innocent, dumb Hiram, who got the request of a teacher to let some kids see how a ship was made and had immediately said yes. Sweet, innocent, dumb Hiram who had also taken the day off of being Hiram, so now it was Montague stuck with the brats. "Oh, you know so much more than me," Hiram had said, with utter sincerity, leaving aside that it was Hiram who liked children, Hiram who was the professor and Hiram who wasn't going to kill one of the brats by pushing them from a ship. Montague was going to try not to be that person too, but so far, it was not easy. He had tried giving them a tour, but now the brats had run off, completely out of control, left to their own devices by the teachers and he just groaned. At least no one had climbed up to a floating ship yet... Oh wait. Personal interaction topic! Where I force two of my characters together for the sake of a fun, dumb topic.
  11. [1837/1838] Liverpool Rain

    Verrassend, hoor, totaal onverwacht dat Jennifer nu alweer blijkbaar genoeg had van haar dochter. Montague rolde met zijn ogen en deed koppig een stap naar achteren, want het was niet zijn dochter, niet biologisch en niet wettelijk en dus mocht Jennifer Heroine best wel even vasthouden tot de kinderjuf eraan kwam. Misschien dat haar moedergevoelens dan eindelijk in zouden kicken, hoewel hij het betwijfelde. Jennifer had die nooit, zou ze ook niet hebben en als het zijn kind was geweest dat ze vasthield zou hij het erg vinden, maar haha, lekker niet. "Oh, ik laat haar op mijn weg naar boven wel weten dat je thuis bent," zei hij luchtig, terwijl hij nog een paar stappen naar achteren deed en een blik op zijn horloge wierp. "Ik heb nog genoeg te doen, dus tot zo!" En hij liep er snel vandoor. En dat kindermeisje was hij zo 'vergeten' te waarschuwen. Oepsie.
  12. [1837/1838] Lavender dreams

    Woensdag 14 feburari 1838 - 's middags - Het geschiedenisdepartement "Hallo," begroette hij Cassidy vrolijk en omdat er niemand bij hen in de buurt was, voelde hij zich vrij genoeg om een kus op haar wang te drukken. Natuurlijk konden hij en Cassidy elkaar in het openbaar zien, ze was niet alleen zijn secretaresse maar ze waren ook goed bevriend, maar sommige dingen kwam je nou eenmaal makkelijker mee weg dan anderen en de Engelsen hielden niet zo van openbare tekenen van affectie. Gelukkig waren de gangen nogal leeg, bijna iedereen deed met Valentijnsdag iets anders en zijn les vanochtend had ook maar drie (wakkere) leerlingen gehad, dus hij voelde zich voor geen moment schuldig dat hij de les van vanmiddag af had gezegd, zodat hij met Cassidy iets kon doen. En nu had hij afgesproken om met haar naar een museum te gaan, maar... "Kom, deze deur door!" Hij gebaarde naar een doodnormale deur en opende die met een zwaai van zijn toverstok, terwijl hij haar voor ging. Elke dag was hij weer dankbaar dat hij niet langer in die rolstoel hoefde te zitten, hoewel magische rolstoelen een stuk handiger waren dan de gewone dreuzelvarianten, ging het een stuk makkelijker om zich voort te bewegen met een nepbeen, ook al had hij nog wel zijn wandelstok nodig. Als hij die niet nodig had, zou hij aangeboden hebben om de picknickmand te dragen, maar helaas... "Laat die hier maar staan," knikte hij naar Cassidy. "Alleen professors mogen hier komen en bijna iedereen is vrij vandaag, dus niemand zal onze picknick opeten." Hij grijnsde naar haar en toen ze de mand had neergezet, gebaarde hij dat ze hem kon volgen, één gang door, tot ze eindelijk bij een grote zaal kwamen. Er waren geen ramen, maar hij hoefde maar een lichtknopje in te drukken en er sprongen duizenden lampen aan. "Ik weet dat ik een museum had beloofd, maar ik dacht dat het archief van ons departement net zo leuk kon zijn!" Hij knikte naar de volle ruimte, met schilderijen, gebruiksvoorwerpen en boeken, alles wat een geschiedenisleraar nodig had voor een les, of voor onderzoek. "Een soort... privé-rondleiding?" Privé!
  13. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Goh..." Hiram staarde even in de verte, terwijl hij over Cassidy's vraag nadacht, maar eigenlijk had hij geen idee. "Ik zou het niet weten," gaf hij eerlijk toe, "Maar als we thuis zijn zou ik eens door een boek gaan kijken..." Hij had vast wel iets dat daar antwoord op kon geven. Of misschien... "Of zou je het leuk vinden als je het zelf uitzoekt?" vroeg hij nieuwsgierig. "Dat ik je een boek uitleen over het weer of over wolken of zoiets?" Hij wist dat Cassidy graag meer wilde leren lezen, dus misschien zou dit helpen... Hoewel een saai, wetenschappelijk boek misschien niet het beste begin was. Hoewel, kinderen moesten ook leren over wolken, toch? "Pantheon," verbeterde hij haar vriendelijk. "Er zijn wel meer volken met veel verschillende goden... de Grieken, bijvoorbeeld, of de Kelten, die woonden vroeger in Engeland. En dan nog buiten Europa veel... het komt eigenlijk weinig voor dat er maar één God is. Maar verschillende goden werd vooral gebruikt om van alles te kunnen verklaren, zoals de donder... Dingen waar je dus op eerste gezicht niet weet wat het is of waar het vandaan komt." Hij vond het eigenlijk wel interessant, de manier waarop mensen vroeger zoiets als elektriciteit of liefde wisten te verklaren. "Oh ja, jammer..." Hij knikte even en dacht stiekem bij zichzelf na dat hij eens in Londen op zoek moest gaan naar een vertaald, Frans kookboek voor Cassidy. "Heb je al veel kookboeken?" vroeg hij, een beetje stiekem, want stel je voor dat ze alles al had, eigenlijk... dan werd het wel een stukje lastiger. "Nee, Versailles is het paleis van de koning," glimlachte hij naar haar. Hij keek even naar haar, hij voelde zelf ook die frisse wind, en stak even aarzelend een hand uit, om over haar rug te wrijven, als ze niet voor hem weg zou duiken, tenminste. "Het is een gigantisch gebouw, maar we zullen waarschijnlijk vooral de tuinen goed zien vanaf deze hoogte, die zijn heel erg mooi." Ondertussen begon hij al langzaam met wat dalen, in de verte begon Parijs al op de horizon te verschijnen en hij wees Cassidy even naar waar ze moest kijken.
  14. [1837/1838] Liverpool Rain

    Nou, het voordeel van Heroine tot nu toe leek vooral te zijn dat ze goed luisterde. Steek een rood schilderij in haar gezicht en ze kreeg rood haar, daar kon je wel een paar leuke trucjes mee uit oefenen. En tot nu toe verder nog niet meer, want het was een kind en dus betwijfelde Montague dat ze zomaar iemand na kon doen. Hij haalde even zijn wenkbrauwen op, maar besloot toch 'braaf' maar iets op te gaan zoeken. Je moest toch iets en Jennifer zou vast dagen aan zijn hoofd zeuren voordat ze ooit op het idee kwam om zelf iets te doen. Hij vond met veel moeite uiteindelijk een babyfoto van Lucretia, niet echt waar hij op had gehoopt, maar Lucretia was blond geweest en Heroine niet... en Lucretia had iets minder scherpe gezichtstrekken. "Kijk, Heroine," trok hij de aandacht van het meisje. "Dit is tante Lucretia! Is dat niet leuk? Wil je niet op tante Lucretia lijken?" Blijkbaar niet, want ze kirde alleen maar en greep naar de foto, maar haar haren bleven koppig rood.
  15. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    "Niet één waarvan ik tot nu toe heb gehoord en mijn broer - ehm..." Oh jee, had hij zich nou echt haast versproken door te zeggen dat zijn broer het nooit zou toestaan als een ander bedrijf betere schepen bouwden dan de Churchills? Hij glimlachte maar een beetje ongemakkelijk en gelukkig stelde Cassidy juist zoveel vragen dat hij makkelijk van onderwerp kon wisselen. "Nee, nee," lachte hij even, "met echte vleugels, waar ze mee zouden kunnen vliegen. Ik denk dat ik de krant ergens nog wel thuis heb, ik vond het zo geinig... ik zal hem de volgende keer meenemen." Als het zo doorging zouden ze meer tijd met elkaar doorbrengen door over van alles en nog wat te praten dan dat ze er aan toe kwamen om te werken, maar... Hiram vond dat niet erg, in alle eerlijkheid. Ook al was het zo'n beetje het tegenovergestelde doel van Cassidy die bij hen kwam werken. "Maar ik denk dat het verzonnen is. Er zijn geen telescopen, al helemaal niet voor dreuzels, die de maan zo goed kunnen bekijken dat ze er mensen kunnen zien." Maar toch, het bleef een spannend idee... Hiram was een geschiedkundige, er was al meer dan genoeg op aarde dat hem bezig hield, maar het idee dat er ergens op de maan een ander soort mensen was, met een gehele nieuwe beschaving... Het bleef fascinerend. Hij grijnsde lief naar Cassidy. "Geen zorgen, je mag zoveel vragen stellen als je wilt! Ik ben professor, als ik ergens blij van word is het beantwoorden van vragen!" En eh... niet het doen van papierwerk. Sorry, Montague, mocht je vooral zelf doen. "Sommige wetenschappers denken dat al die sterren die je ziet, dat dat hetzelfde is als de zon, maar dan veel verder weg." Hij schudde een beetje met zijn hoofd, want het bleef een raar idee, eigenlijk... dat er zoveel zonnen zouden zijn, dan. Eindeloos veel, en dan eindeloos veel verderop! Hadden al die zonnen ook planeten en manen om zich heen draaien? Woonden daar dan ook mensen? "Maar niemand weet het echt zeker." (Nog niet, tenminste. Daar komen ze in 1838 pas met bewijs voor!) Terwijl Cassidy verdween probeerde Hiram schuldig nog wat papierwerk te doen, maar hij kon het niet laten om vrolijk naar haar te glimlachen toen ze met de atlas naar binnen kwam lopen. "Oh, misschien nog een kopje koffie?" vroeg hij, terwijl hij iets te achteloos wat stapels papier opzij begon te schuiven zodat er plek was voor de atlas. Zodra hij die kon openen begon hij er door te bladeren, tot hij bijna achterin bij een kaart van Oost-Azië terecht was gekomen. "Kijk, hier," knikte hij naar Cassidy, toen ze terug was gekomen met de koffie. "Dit is oost-Azië, dus wat er ligt als je telkens naar het oosten gaat, en dit..." Hij cirkelde om Japan heen met zijn vinger, "is Japan. Het zijn allemaal eilanden die zelfvoorzienend zijn, ze kunnen alles verbouwen wat ze nodig hebben en weigeren dus bijna altijd om handel te voeren met het buitenland. Schepen uit andere landen laten ze gewoon niet toe." Fascinerend, vond hij... Hoe zou het daar eigenlijk zijn? Na zo weinig contact met het buitenland? "Onze schepen mogen er helaas ook niet landen, maar ik heb gehoord dat er mensen zijn die met viavia's nog naar binnen weten te komen."
×