Jump to content

Hiram Churchill

Magisch Verbond
  • Content count

    114
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Hiram Churchill last won the day on March 10

Hiram Churchill had the most liked content!

About Hiram Churchill

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

520 profile views
  1. [1838/1839] Started slow, started late

    Was het erg dat Montague er daadwerkelijk verbaasd over leek te zijn dat Achilles niet leek te barsten met hoeveel hij Lucretia wel niet haatte? Hij leek haar zelfs te mogen, te zien aan de manier waarop hij vrolijk vertelde dat Lucretia nog moe was na de bevalling en daar geen last van leek te hebben. Hoe kon dat? Het was Lucretia, als er iemand ter wereld was waarvoor het verboden zou moeten zijn dat mensen haar mochten, was het zijn lieftallige zusje. Zelfs voordat ze zijn ouders had vermoord en hem de schuld in de schoenen had geschoven, had Montague haar nooit gemogen. Stom kind dat het was. "Hm, weet niet hoor," zei Montague luchtig, terwijl hij zich galant in zijn stoel liet zakken en Achilles goed over de rand van zijn glas bekeek. "Lucretia is een beetje... kleinzerig, eigenlijk, dus misschien dekt ze het allemaal een beetje extra aan om wat aandacht te krijgen." Hij lachte hartelijk. "Maar die neiging heb je vast wel eerder gemerkt, een beetje een dramatisch mens is het, he?" Verder was hij dol op haar, hoor, echt waar.
  2. [1838/1839] Thought you'd be my everything

    Oh ja, natuurlijk speet het haar, maar aan die excuses had hij lekker helemaal niets, toch? Uiteindelijk was het een arm ding, dat helemaal niets verkeerds kon doen, en elke mogelijke manier waarop Montague haar nou zou kunnen straffen, hij dacht vooral aan ontslaan, leverde uiteindelijk niets op, want Hiram zou alles toch weer terugdraaien. Welk excuus zou hij bedenken, hm? Dat iemand hem per ongeluk een woededrankje had gegeven? Man, wat was zijn broer een lafaard. "Ja, het is mijn verantwoordelijkheid, ja," beet Montague, terwijl hij achterover leunde en haar strak aankeek. "Nou, heb je toevallig tweehonderd galjoenen?" Dat had ze natuurlijk niet, zo raar, dus hij ging snel verder met: "Eigenlijk zou ik je moeten ontslaan voor deze fout, maar gelukkig voor jou kan ik dat niet maken." Ja, laat ze maar denken dat dat vanwege Irwin was, hem mocht Cassidy vast ook wel dankbaarder zijn. Montague en Irwin waren niet bevriend, dat had hij aan Hiram te danken, maar op dit moment waren ze allebei slachtoffer van Cassidy, niet waar? "Eigenlijk voel ik me meer een soort schoolmeester hier dan je baas, dus misschien moet ik je maar huiswerk laten doen." Hij wuifde met zijn toverstok en er kwam rustig een woordenboek aandrijven en een paar rollen perkament. "Ik wil een rol perkament waarop je woorden uit het woordenboek overschrijft, maakt niet uit welke woorden, maar met elke spelfout, moet je opnieuw beginnen. Denk je dat dat wel gaat lukken?" Het antwoord was natuurlijk 'ja meneer, bedankt dat ik mag blijven, meneer, ik zal mijn uiterste best doen, meneer'.
  3. [1838/1839] Started slow, started late

    Ja, Montague (en Hiram) hadden inderdaad genoeg plekken waar ze dronken konden worden, maar hij vond het kantoor prettig vanwege twee redenen: 1. Jennifer was er niet en 2. Hiram was er niet. Allebei waren braaf in huis, dacht hij, je wist eigenlijk nooit waar Jennifer was en misschien was Hiram bij Cassidy, maar het punt was in ieder geval dat ze niet hier waren. En verder was er ook niemand, iedereen was braaf naar huis, dus het was de perfecte plek om Achilles uit te horen. "Tja, sommige mensen zijn nou eenmaal het standvastige type dat altijd hetzelfde kiezen," glimlachte Montague, alsof hij dat type helemaal niet was, maar hij schonk hen allebei keurig een glas whiskey nodig. "Oh, met de kleine gaat het goed!" Altijd nog een raar idee dat hij vader was. Oké, er spookte vast wel ergens een bastaard van hem rond, maar die had hij al jaren geleden afgekocht en de moeder dacht dat hij dood was en dat er dus nooit meer geld zou komen, dus hoera. "Wel anders, hoor, zo'n jongen. Luidruchtig kereltje." Was Montague trots op, dat zijn zoon nu al op hem leek en niet op Hiram. "Met de vader ook goed," lachte hij, "Vooral blij dat ik niet de hele dag thuis hoef te zijn en op het kind hoef te passen. En jij? Lucretia een beetje rustig?" Hij betwijfelde het, zijn zusje was altijd al hysterisch geweest.
  4. [1838/1839] Thought you'd be my everything

    Hij haatte het hoe dom ze was. Of misschien was dom het verkeerde woord, misschien zou Hiram zelf eerder eisen dat Montague haar naïef noemde, maar kom op, het was toch logisch dat hij niet wilde dat ze het opzocht of uitrekende?! Elke andere werknemer die hij had, zou direct beginnen met excuses te maken, voor ze zelfs ook maar zouden weten wat er precies mis was, maar dan zou hij zich in ieder geval al wat minder gefrustreerd voelen, in plaats van dat Cassidy hem met die grote, onschuldige ogen aankeek. Net een kind. "Ja, tweehonderd galjoenen, dus," beet hij naar haar. "Dus dan is het erg belangrijk dat men precies weet waar ze naar toe moeten en dat er geen spelfouten in het leveringsadres zitten!" Gefrustreerd schoof hij het contract naar haar toe, dat ze had opgesteld. "Kijk! Er is nu dus geen hout geleverd deze maand, waardoor we enorme vertraging op gaan lopen. En wiens verantwoordelijkheid is dat? Al die kosten die we nu extra moeten maken?"
  5. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Doen we," beloofde Hiram, want natuurlijk wilde hij met Cassidy naar het theater. Hij wilde overal met haar heen, haar alles laten zien waar hij mee weg kon komen, want die enthousiaste blik op haar gezicht telkens als ze iets nieuws te zien kreeg, liet zijn hart toch wel een stukje sneller kloppen, hoor... Ja, het zou een wondere wereld zijn... Magie kon zoveel verbeteren aan de maatschappij. Er was plaats voor meer voedsel, de fabrieken hoefden minder vervuilend te zijn als er meer met magie gedaan kon worden, zou het niet allemaal verbeteren? Maar in plaats daarvan hield iedereen het maar voor zichzelf, jaloers bewaakten ze de vooruitgang die ze hadden op de dreuzels, alsof de wereld ineen zou storten als ze iets eens moesten delen. Wat was het ergste dat kon gebeuren? Dat ze moesten toegeven dat ze menselijk waren, net zoals dreuzels, in plaats van goden hoog boven hen verheven? "Heb je het ooit erg gevonden?" vroeg hij zachtjes. "Dat je zelf geen magie kon gebruiken?" Ah, haar vraag was eigenlijk een stuk onschuldiger... Als hij een boek mocht kiezen... "Pff," lachte hij, terwijl hij daarover nadacht. "De feeënwereld, denk ik? Dat is niet echt een boek, sorry, maar als er iets klinkt dat fascinerend is, zijn dat het wel... een verborgen wereld waarin de tijd anders loopt en waarin er magische wezens lopen die we in het echte leven niet eens zo kennen. We hebben fabeldieren, natuurlijk, en mens-achtige wezens, maar niets dat echt lijkt op feeën uit de verhalen."
  6. IC Buitenwereld Mededelingen

    Hiram en Jennifer Churchill kondigen de geboorte aan van hun zoon Xavier Elijah Churchill Geboren op 31 augustus 1838 Aka I finally stopped being lazy.
  7. Vrijdag 7 september 1838 - 's avonds - Hirams kantoor in Liverpool Een week geleden was Montague, technisch gezien alweer, oom geworden. Zijn zusje, dit keer, die blijkbaar bevallen was van een jongetje. Montague had het kind niet gezien, dat was dan weer het voordeel van dat hij zijn leven deelde met Hiram, want alleen die hoefde te komen opdagen om te 'ooh'en en 'aah'en elke keer als het kind gaapte, of zoiets, terwijl Montague gezellig thuis kon blijven en het zware werk kon doen. Ja, verdomme, Lucretia leefde zo'n beetje op zijn geld! Hij had haar een bruidsschat gegeven dat opgegaan was aan één of ander huis en Hiram had haar ook nog eens een huiself gestuurd en vast meer geld beloofd. Hadden zijn familieleden geen enkel idee hoe hard Montague voor dit alles werkte? In ieder geval, hij had zich tot nu toe behoorlijk buiten Lucretia's hele relatie gehouden, elke man die met haar wilde trouwen, was een idioot, maar zo onderhand begon hij toch een beetje nieuwsgierig te worden, en aan Hiram had hij helemaal niets. Die kon geen karakter inschatten al was het nog zo! Dus, dan maar zich verlagen en Achilles Augeron uitnodigen om een drankje te doen. En ja, Montague genoot er van dat Lucretia nu lekker alleen thuis was met dat stomme kind van der. Ook al had ze die huiself. "Ah, Achilles, je bent er," begroette Montague de man joviaal, op zijn meest Hirams, toen die het kantoor binnen stapte. "Ga zitten, ga zitten. Wat voor soort man ben je? Whiskey, jenever, wijn?" Maar als hij de vraag op een andere manier interpreteerde, mocht ook wel, hoor. Privé
  8. Woensdag 29 augustus 1838 (behalve als de datum anders moet vanwege plots) - 's ochtends - Liverpool, Hirams kantoor op het bedrijf Kijk, Montague vond het prima dat Hiram zijn secretaresse neukte, hoor, als het echt moest, maar verdomme, had hij op zijn minst niet een betere secretaresse kunnen inhuren? Ja, blabla, Irwin had het geregeld, blabla, ze had al zoveel geleerd, blabla, ze deed haar best, maar serieus, van alle honderden GEKWALIFICEERDE mensen ter wereld, moest Hiram natuurlijk nou net degene vinden die niet kon schrijven en niet kon lezen. Was er niemand anders geweest? Een leuk meisje voor Hiram om mee naar bed te gaan, zag er prima uit, kende het gehele alfabet? Nee, blijkbaar niet, want Hiram moest altijd een zwerfdier vinden om zichzelf beter te voelen. Weet je wie er zich niet beter voelde? Montague. Montague, die er nu pas achter was gekomen dat Cassidy een spelfout had gemaakt in de bestelling van afgelopen week, waardoor het verkeerde hout was geleverd. Montague, die wist hoeveel dat hout kostte. Montague, die genoeg geld moest verdienen om honderden mensen in hun onderhoud te kunnen voorzien. Montague, Montague, Montague. Zijn naam was Montague. "Cassidy," riep hij de secretaresse, zijn stem nog maar net zijn frustratie verhullend. "Kun je even in het kantoor komen?" Oh en daar zou ze vast heen huppelen, met een stralende, liefhebbende glimlach op haar gezicht en de vraag of ze tachtig kopjes koffie voor hem kon halen, want uiteindelijk was dat het enige waar Cassidy goed in was, niet waar? "Weet je toevallig hoeveel galjoenen we maandelijks uitgeven aan hout?" vroeg hij, ijzig. Privé!
  9. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Hm ja, daar had Cassidy wel een punt... voor het theater in Frankrijk, of laten we eerlijk zijn, om ook maar iets te doen in Parijs, moest je er wel goed gekleed voor zijn en er was niets mis met Cassidy's stijl, hoor, natuurlijk niet! Maar eh, het was niet te vergelijken met de Parijse dames. "Ik ben bang dat we hier ook niets hebben," zei hij spijtig. Hij dacht niet dat Lucretia wat achter had gelaten en daarbij gingen ze ook bijna nooit met dit schip weg, dus als er al iets lag, was het misschien al van jaren geleden en dat kon ook weer niet. "Dan gaan we maar een wandeling maken," glimlachte hij bemoedigend naar haar. "Misschien kunnen we nog op een ander moment naar het theater." Of hij moest haar in Engeland eens meenemen... Het was niet echt Hirams ding, oh hij waardeerde een toneelstuk heus wel op zijn tijd, maar hij was meer een lezer dan een kijker, in alle eerlijkheid. Het theater was vaak zo... dramatisch, je moest er maar net zin in hebben. Maar voor Cassidy wilde hij het heus wel proberen! "Kom maar," zei hij vrolijk, en natuurlijk hielp hij haar van het schip af en vervolgens weer met de lift naar beneden, waar ze gelukkig al snel langs het water konden wandelen. "Mooi hè?" knikte hij naar het water. "Eigenlijk jammer dat magie verborgen moet worden voor dreuzels... Kun je je voorstellen hoe mooi het zou zijn als er zwevende kaarsen over het water dreven?"
  10. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Tja, als je een verwende Churchill wilde zien moest je eigenlijk naar Montague kijken... iemand die van mening was dat hij alles beter wist dan anderen en ook beter kon, iemand die eraan gewend was zijn eigen gelijk te halen, iemand die er eigenlijk niet blij mee was dat hij nu gedwongen de rol van iemand anders aan moest nemen. Dat laatste begreep Hiram heus wel, hoor, maar hij had ook zijn verantwoordelijkheden voor andere mensen en daar moest Montague ook maar aan wennen. Het leven kon niet altijd zijn zoals Montie het wilde. "Laten we er maar niet achter komen," grijnsde hij naar Cassidy. "Voor de zekerheid." Hmm, na het avondeten... Hij had eigenlijk gehoopt dat ze nog op tijd het zuiden van Frankrijk konden behalen, maar misschien konden ze vannacht maar beter hier blijven. Het kostte weinig moeite en ze hadden nog de rest van de vakantie. "Wil je nog wat rondkijken in Parijs?" vroeg hij. "Misschien dat we naar een theater kunnen ergens... of misschien een wandeling maken?" Of juist weer een spelletje... "Jij bent mijn gast, dus jij mag bepalen," zei hij lief.
  11. [1837/1838] I don't want to

    Montague verstijfde even toen ze zo, in het openbaar, slet, haar armen om hem heen sloeg, maar dwong zichzelf toen snel om te ontspannen en haar zelf even terug te knuffelen. Ew, hij had straks echt een bad nodig. Dat Hiram het leuk vond om een affaire te hebben met iemand die naar bier rook, maar Montague had zijn standaarden en hij zag het nu echt niet zitten om de rest van de avond nog naar bier te stinken. Bah. Helaas moest hij wel, zijn klant stond even verderop plotseling te praten met één van de mensen aan Cassidy's tafel (hij wist niet eens dat ze vrienden had) en dus zat hij hier vast. Yay. "Ach, ja, over het algemeen," knikte hij maar. "Je weet het, ik ben niet zo'n pub-mens. Maar af en toe is het goed om eens wat anders te doen, toch?" Hij ging echt nooit meer naar een pub. "We komen hier voor de shepherd's pie." Hij wierp een blik op zijn klant. "En het goede gezelschap, blijkbaar." Steek hem alsjeblieft neer met een mes zodat hij een excuus had om weg te gaan. En om Hiram neer te steken.
  12. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Oh ja, Irwin. Eigenlijk stom, maar Hiram was al half vergeten dat Cassidy ook voor Irwin werkte en eigenlijk werd hij er spontaan nerveus van, van het idee dat hij aan Irwin uit moest gaan leggen waarom hij Cassidy mee wilde nemen op reisjes. Het koken was wel een goed excuus, maar wel ehm... een excuus. De ware reden was dat hij Cassidy gewoon fantastisch gezelschap vond en graag bij zich wilde hebben. De ware reden was haar stralende glimlach en eindeloze nieuwsgierigheid. De ware reden was dat hij... ah, daar had hij nog te weinig wijn voor gedronken. "Vast wel," glimlachte hij maar, want hij wilde Cassidy daar niet allemaal mee betrekken. Ja, het ging om hem, maar de zenuwachtigheid was van hem. "Oh, dan flans ik zelf wat in elkaar," zei hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde. "Maar ik kan nauwelijks koken, dus vaak is het brood met een gekookt ei erop," grijnsde hij. "En wat sla erbij." Tja, het was ook maar eten, hoor. "Of ik haal wat in een dorp of stad ergens. Als ik ergens langer verblijf kan ik natuurlijk naar een restaurant." En dan kreeg hij wel goed eten. Maar toch, het was niet zo goed als Cassidy, dat wist hij nu al. Enthousiast begon hij een stukje vlees te snijden en toen hij het in zijn mond propte, kon hij een klein kreuntje van genot niet binnen houden. "Het is fantastisch!" Het smaakte zo heerlijk mals en ze had heerlijke kruiden gebruikt... "Echt één van de lekkerste dingen die ik ooit heb gegeten!" En ze had ook nog een dessert gemaakt. Hiram lachte enthousiast. "Je verwent me! Straks kan ik echt niet meer zonder je, hoor."
  13. [1837/1838] Lavender dreams

    "Pfoeh, daar vraag je me wat," lachte Hiram. "Ik denk dat geïnspireerd wat losser is, meer dat je ergens je eigen draai aan geeft, terwijl als je je ergens op baseert je je meer houdt aan de regels als het ware?" Hij was geen taalkundige, eigenlijk, wist best wel wat woorden waren en hoe je die het beste kon gebruiken, maar het was heel iets anders om een woord gewoon uit te leggen. Dat werd al snel behoorlijk abstract, eigenlijk. "Is dat een beetje een goede uitleg?" Anders moest hij een woordenboek ophalen, hoor. "Ja, inderdaad," knikte hij met een trotse glimlach. En toen keek hij even verbaasd toen Cassidy ineens vloekte, om daarna hartelijk in lachen uit te barsten. "Ik denk niet dat Merlijn ooit verwachtte dat hij vergeleken zou worden met uilenpoep, maar inderdaad, die namen!" Zelf vloekte Hiram eigenlijk heel weinig, het was niet dat hij op vloeken neerkeek, maar het kwam gewoon nooit bij hem op, eigenlijk. Er flapten wel eens andere woorden uit, maar meestal een stuk onschuldiger, onbewust. En wat maakte het allemaal ook maar uit, want zodra hij Cassidy kuste was dat voor een moment toch wel even het allerbelangrijkste op aarde. Ze was zacht, zo zacht, vederzacht en ergens voelde hij de behoefte om haar naar zich toe te trekken, maar het voelde ook weer verkeerd. Er waren nog meer dan genoeg momenten om passievoller te zijn, maar nu wilde hij zo zacht zijn als hij kon. "Als er iemand iemand anders gelukkig maakt ben jij het wel," fluisterde hij zachtjes terug. Hij bleef even een moment staan, zodat hij haar goed kon bekijken en dit gezicht voor altijd kon herinneren, en trok zich toen iets terug. "Ik denk dat het tijd is om naar de kassen te gaan, denk je niet?" Hij dacht niet dat hij zich nog kon concentreren op de collectie.
  14. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Dank je wel, Kelly, voor de tijdsprong zodat ik me niet meer verplicht voel om met Duolingo toch maar eens Frans te gaan leren! Is vast wel makkelijker dan Iers. Hiram had gretig de kans aangegrepen om de tafel te dekken, speciaal voor de gelegenheid had hij op het dek buiten een tafel neergezet en met een hele hoop spreuken ervoor gezorgd dat het allemaal een stuk warmer werd. Hij had maar besloten dat ze voor het avondeten boven Parijs bleven drijven, ze konden altijd later nog verder reizen naar het zuiden, maar anders moesten ze in de kleine kajuit eten en nu had hij ook de gelegenheid om het allemaal een beetje mooi aan te kleden, met kaarsen op de tafel en de mast en de relingen versierd met feeënlichtjes. Hij was dus enigszins trots toen Cassidy naar boven kwam met het eten. "Oh, dat ziet er echt heerlijk uit!" complimenteerde hij haar. Dat iemand zo'n gerecht kon koken in hun kleine keuken en ook nog eens zonder magie! Het was verbazingwekkend. "Ik moet je in vervolg altijd maar meenemen," lachte hij, "normaal eet ik echt niet zo goed." Hij wees aan waar ze kon zitten en stopte haar in met een warme deken, terwijl hij haar ook nog een glas wijn inschonk. "Eet smakelijk," glimlachte hij warm terug.
  15. [1837/1838] Lavender dreams

    "Geïnspireerd?" vroeg Hiram. "Of gebaseerd? Je bent ook niet de enige hoor! Ik dacht ook altijd dat het met elkaar te maken had, tot ik het eens ben gaan opzoeken." Hij glimlachte warm naar haar. Hij hoopte nu wel dat ze zich niet dom voelde, Cassidy was juist helemaal niet dom, alleen had ze nooit de kans gehad om te leren. Maar ze was zo ontzettend heerlijk leergierig dat het haast zonde was dat hij haar niet zomaar in een universiteitslokaal kon zetten, want ze zou het vast interessanter vinden dan negenennegentig procent van de leerlingen, zo graag slokte ze elk beetje informatie op dat ze kon vinden. "Ah, Avalon! Dat is een mythisch eiland." Hij keek even rond in de zaal, meer om zichzelf te oriënteren dan dat hij echt iets op moest zoeken en even later vond hij een schilderij, dat hij voorzichtig naar voren trok, van een eiland omringt door mist. "Ken je het verhaal van koning Arthur? De naam Merlijn en Morgana ken je vast. Nou, in de tijd van koning Arthur waren er allerlei mythes over een eiland genaamd Avalon, waarop er heksen zouden wonen. Of eerder priesteressen. Morgana, zijn halfzus, woonde daar ook." Maar al die mythes waren leuk om over te praten, hoor, maar niets was zo mooi als Cassidy. Voor even verdwenen al zijn verhalen en alle kennis uit zijn hoofd, terwijl hij naar haar glimlachte en langzaam voorover boog zodat hij haar kon kussen. "Je vindt dit... niet erg, toch? Zoals het is?"
×