Jump to content

Hiram Churchill

Magisch Verbond
  • Content count

    64
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Hiram Churchill last won the day on June 3

Hiram Churchill had the most liked content!

About Hiram Churchill

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

343 profile views
  1. [1837/1838] Liverpool Rain

    Nee, Jenny, in principe was het ook zo, ze had Montague (en Hiram) nooit gevraagd die verantwoordelijkheid op zich te nemen, maar zijn stomme broertje was door Jenny's ouders aangesproken en Montague had het niet doorgehad tot het te laat was. Een verloving kon hij niet afblazen, al helemaal geen verloving met een zwanger meisje, en de Pagets waren een belangrijke familie, dus hij moest wel. Ook al vond hij het echt vreselijk. "Wees blij dat iemand de held wilde spelen," beet hij nu maar terug, want hij moest Hiram wel een beetje verdedigen, hoor. Al was het alleen maar omdat Jennifer dacht dat hij Hiram was. "Je had jezelf zo de goot in gered!" Kreng. Maar goed, het kind dus, dat nog steeds van gedaante bleef verwisselen. Montague staarde er een beetje naar, ergens vroeg hij zich af of het dan wel zeker was dat dit echt hun baby was, maar wist je dat met een transformagiër ooit? "Nooit gehoord van een transformagiër?" beet hij naar Jennifer. "Dat is iemand die zo hun uiterlijk kan veranderen." Maar dit was eh... niet zo goed, in het openbaar. "Pak je spullen, we gaan naar huis." De dreuzels moesten dit niet te zien krijgen. Dat werd nog wat, dat ze hun dochter alleen in magisch gebied mochten tonen tot ze oud genoeg was om zichzelf onder controle te houden... Hoewel, met die moeder van haar zou dat vast nooit lukken. "Geen transformagiërs in de familie?" vroeg hij maar, terwijl hij zich voor een nutteloos moment probeerde te herinneren of het in zijn familie zat. Maar haha, oh ja, het was niet zijn kind. Of die van zijn broer.
  2. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    Als je iets als kind zo vaak had gedaan als Hiram had, zo op een schip ronddansen zonder problemen, dan begon je te vergeten hoe verleidelijk het eigenlijk kon zijn om je eigen avontuur te kiezen en heen te gaan waar je ook maar wilde. Nou ja, zijn ouders hadden altijd besloten, natuurlijk, maar nog steeds was het een vrijheid geweest die anderen, zoals Cassidy, waarschijnlijk nooit zouden kunnen betalen. "Ehm... nu je het zegt..." Hij grijnsde een beetje naar haar. Ja, nu ze het zei was het wel fijn om ergens heen te gaan en even alles te vergeten thuis. "Zou je eens op een schip willen kijken?" vroeg hij nieuwsgierig. "Dat kunnen we vast binnenkort wel doen? Als beloning voor het harde werk." En natuurlijk betaalden ze haar ook een salaris, hoor, ze werkte hier hard en hij ging er heus niet vanuit dat een tripje op een schip de behoefte aan geld weg zou halen. "We kunnen wel een kopje koffie of thee drinken op het dek, zodat je het een beetje kunt zien." Een heel tripje maken was vast teveel van het goede. "De renaissance," knikte hij. "Het tijdperk vlak na de middeleeuwen, als de dreuzels net beginnen met de wereld te ontdekken en zich realiseren hoe groot alles eigenlijk is en hoe weinig ze er vanaf weten. En hoe ze dan hun best doen om er iets van te begrijpen." Hij glimlachte een beetje dromerig. "Het doet me altijd denken aan Italië, aan Venetië en Rome en Florence. Prachtige steden." Hij vroeg maar niet of ze er ooit was geweest, zo dom was hij nou ook weer niet. "En die kleine dorpjes, die er nog precies zo uit zien. Heel elegant, allemaal." In Engeland was er natuurlijk ook veel elegantie, maar niet precies... zo. "Ik heb vooral een interesse in hoe dreuzels historisch gezien naar de wereld keken," ging hij een beetje beschaamd verder, want de meeste tovenaars vonden het nutteloos. "Dreuzelkunde was wel één van mijn favoriete vakken op school. Samen met Geschiedenis, natuurlijk." De vraag of het op een leuke manier gebeurde eh... negeerde Hiram maar. Een beetje.
  3. [1837/1838] Liverpool Rain

    Hoezo was het nou weer zijn taak! Geërgerd zette Montague het kind weer terug op het kleed, in de hoop dat het er vandoor zou kruipen op zoek naar hun moeder of zoiets, terwijl hij zich met vlammende ogen op Jennifer richtte. "Je bent daadwerkelijk één van de meest onverantwoordelijke meisjes die ik ooit heb gezien," beet hij naar haar. Ja, technisch gezien was Jennifer volwassen, maar waarom gedroeg ze zich dan ook niet zo? "Onverantwoordelijk genoeg om plotseling zwanger te raken, onverantwoordelijk genoeg om er wat aan te doen en nu onverantwoordelijk genoeg om je ook maar één seconde te bekommeren om je eigen kind!" Afgeleid wierp hij een blik naar beneden toen ze hem erop wees, en... inderdaad, een ander kind. Blond dit keer, met grote blauwe ogen, die enthousiast naar hem kraaide toen hij zich naar haar omdraaide. En toen werd haar haar ineens rood. "Ehm..." zei hij, terwijl hij met zijn ogen knipperde. "Zag jij dat ook?"
  4. [1837/1838] Liverpool Rain

    Ja, Hiram mocht misschien wel weten wat hij deed, maar Montague wist dat dus niet. Ha, grapjes die ik nu kan maken, hoera! In ieder geval, Montague staarde naar het kind in zijn armen en toen naar het kind op de grond en naar de moeder in kwestie die met een angstig gezicht haar kind vastgreep. "Dit is mijn zoon," protesteerde ze zachtjes, "Ik zou nooit het kind van iemand anders ontvoeren!" En toen ze er zeker van wist dat Montague haar niet achterna zou gaan, omdat het inderdaad niet op hun kind leek, ging ze er vandoor. "Dit is ongelooflijk," mompelde Montague, terwijl hij het kind in zijn armen uitstak. Het kraaide vrolijk en wapperde met haar handen naar Montague's gezicht toe. Hij was haar liever kwijt dan rijk, maar eh, niet op deze manier? "Waarom kun je ook nooit opletten?" siste hij tegen Jennifer. "Denk toch eens één moment na, verdomme!"
  5. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    Het was niet zo heel soepel gegaan, het overbrengen van één stapel papieren, maar met Cassidy's hulp had hij uiteindelijk toch alles in de juiste kamer gekregen en nu waren ze al een tijdje aan het sorteren. Hiram probeerde Cassidy goed te laten zien hoe ze snel de verschillen tussen een productienota en de verschillende facturen kon zien, zodat ze niet eens alles direct hoefde te lezen want dat zou vast niet zo makkelijk zijn voor haar, en zo kwamen ze toch al op een goed tempo te zitten. "Oh, niet zo heel vaak," zei hij, een beetje verbaasd over dat onderwerp, maar hij glimlachte haar wel bemoedigend toe. Met iemand praten maakte alles een stuk minder saai, ook al lette hij niet echt op en legde hij een productienota op de facturen. "We hebben al een stapel goede contacten op de meeste locaties waar onze schepen aanmeren, dus veel weg hoef ik tot nu toe niet." En als hij wel zou reizen, zou Montague het vast overnemen. Moest hij wel die gehele tijd op de zolder doorbrengen zodat ze niemand hoefden uit te leggen waarom hij én weg én thuis was. "Oh, echt?" vroeg hij nieuwsgierig. "Op één van onze schepen?" Zijn schepen, technisch gezien, Hiram. "Oh nee, nee," lachte hij. "Ik ben van oorsprong geschiedkundige. Doe het nog steeds een beetje, als ik tijd heb." Wat gelukkig best vaak was, omdat Montague de meeste zaken deed. "Daar ken ik Irwin ook van, van de universiteit. Nee, dit is het familiebedrijf waar ik eh... een beetje per ongeluk terecht in ben gekomen." Per ongeluk betekende dat zijn ouders vermoord waren en dat mensen Montague de schuld gaven.
  6. [1837/1838] Liverpool Rain

    "Hoe moet ik dat nou weten," beet Montague terug (hoera, ik kan hem eindelijk beschrijven als Montague en niet Hiram! Jongens, dit maakt posten zoveel makkelijker), want was het soms zijn baan om op dat kind te passen dat wettelijk gezien van hem (en zijn broer) was, maar genetisch gezien was het helemaal geen familie en dus was het niet Montague's verantwoordelijkheid, dank je wel. Behalve dus dat het wel zijn verantwoordelijkheid was en waar net nog het kind had gezeten, zat nu iets anders. Nou ja, iets... Hij duwde zichzelf overeind op zijn ellebogen en wierp een fronsende blik op het kind dat er zat en vrolijk naar hem kraaide. "Heeft iemand hen gewisseld?" Hij keek om zich heen, op zoek naar een andere moeder met kind. "Kijk, daar in de verte! Dat moet Heroine zijn." En hij pakte bruut het kind op en begon naar de onschuldige jongedame heen te benen. "Ik wil mijn kind terug," eiste hij. Maar dat kind leek van dichtbij ook niet op Heroine, verdomme.
  7. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    "Ja," knikte hij naar Casidy, "maar ook dat je het graag wilt leren." Hiram glimlachte zonnig naar haar, want natuurlijk had hij het niet kunnen weerstaan om haar de kans te bieden wat meer daarmee bezig te zijn. Misschien niet zo heel handig, vond zijn broer vooral, maar Cassidy zou het vast fantastisch doen. Uiteindelijk, als ze goed had leren lezen. Hoe moeilijk was dat nou eenmaal? "Maak je geen zorgen," zei hij vrolijk. "We zullen het vast goed doen samen!" Hij was al een beetje begonnen toen Cassidy terug kwam met het dienblad vol en hij gaf duidelijk aan dat hij een klein beetje melk wilde en een paar grote scheppen suiker. "Ah, heerlijk, dank je wel," glimlachte hij naar haar terwijl hij zijn kopje even vastpakte en erover blies. "We moeten ze eigenlijk scheiden..." zei hij, terwijl hij er doorheen wuifde. "Het meeste zijn facturen, geloof ik, met misschien een paar productienota's ertussen... Die moeten sowieso apart, de productienota's... En voor de facturen..." Hij fronste even terwijl hij zich probeerde te herinneren wat Montague had gezegd. "Een deel is voor dingen die we gekocht hebben, een deel is voor dingen die verkocht zijn. Die moeten dus ook van elkaar gescheiden worden en dan op volgorde van datum." Een leeg kantoor... "Volgens mij is de kamer hiernaast vrij," knikte hij. "Of nee, het was die hier tegenover." Hij gebaarde naar de deur. "Zullen we hier dan een stapel vandaan halen en die daar heen brengen en daar dan sorteren?" Hij keek even twijfelend om zich heen. "Als jij nou de koffie neemt, dan pak ik de papieren?"
  8. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    Iemand zoals zij... Hiram voelde zich altijd een beetje schuldig als hij dat soort woorden hoorde, want het was toch sneu dat iemand ter wereld, en dan vooral iemand zo jong als Cassidy Kingston, zich achtergesteld voelde in de wereld? Of nog erger, dat al als werkelijkheid had geaccepteerd en nog niet verontwaardigd was dat andere mensen haar als minderwaardig beschouwden. Hiram wilde altijd iedereen ter wereld helpen, maar helaas lukte dat bijna nooit. Vooral omdat zijn familie er heel anders over dacht. "Ja hoor!" zei hij, wat meer een wens was dan de werkelijkheid en het duurde een moment terwijl hij over de drempel geploeterd was. "Haha, inderdaad," lachte hij toen Cassidy eruit liet flappen dat het inderdaad een rotzooi was. "Komt vast wel goed," glimlachte hij naar. "We zullen er hard aan werken." En het leek hem dat Cassidy een goede werker was, anders had Irwin toch niet zo goed over haar gesproken? Irwin was toch een beetje het type dat een hekel had aan de gehele wereld, je moest wel heel speciaal zijn als je daar door heen kwam. "Oh, ehm..." Hij gebaarde naar de deur. "Volgens mij de derde rechts... of misschien de vierde? Of was het links..." Hij wierp Cassidy een schuldige blik toe. "Ik kom niet zo vaak in de keuken hier, moet ik toegeven..." Als hij iets nodig had, was er altijd wel iemand die hem wat wilde brengen. "Laten we maar beginnen met de koffie... Tenzij jij liever thee hebt?" Ja hallo, zij ging het voor hen zetten, dus haar mening was net iets belangrijker. "En dan zal ik ondertussen eens opzoeken waar we moeten beginnen..." Gelukkig had Montague ergens een brief voor hem klaargelegd op een stapel met in grote letters "HIER" erop. Helaas lag dat aan de andere kant van de kamer en keek Hiram niet veel verder dan zijn neus lang was. "Hier, denk ik!"
  9. Vrijdag 22 september 1837 - 's ochtends - Churchill's Flying Ships hoofdkantoor Een beetje ongemakkelijk ging Hiram de jongedame voor, hij moest nog steeds wennen aan de rolstoel waar hij tijdelijk in zat. Gelukkig niet permanent, op dit moment was er iemand bezig met het maken van drie magische houten nepbenen (hij had niet gevraagd waarom Hiram er drie nodig had in plaats van de gebruikelijke één en dan één extra) en dan zou hij binnenkort weer kunnen lopen, maar op dit moment zat hij dus gekluisterd in een rolstoel. "Ik ben wel erg dankbaar dat je ons wilt helpen," zei Hiram, terwijl hij met een ietwat grote boog de hoek om ging. "Het is een beetje een rotzooi in mijn kantoor, hoor," verontschuldigde hij zich snel, terwijl hij stil kwam te zitten voor de deur. Goed, eh... hoe kreeg hij die open? "Zou je misschien..." Hij gebaarde schuldig naar de deur. Het was niet de bedoeling dat Cassidy Kingston hier kwam werken om alle deuren voor hem te openen, maar dat ze een beetje kwam helpen met het papierwerk en alle andere dingen. Hiram had er laatst nog met Irwin over gesproken, over dat hij zo onderhand de bodem van alle stapels niet meer kon zien, en toen kwamen ze op de één of andere manier op dat zijn nichtje, Cassidy Kingston, zou komen helpen. Hiram had dankbaar ja gezegd. "De rolstoel is tijdelijk, dus je hoeft dit niet elke dag te doen, hoor," grapte hij een beetje. Privé!
  10. Persoonlijk Topic Dump

  11. Overzicht open topics

    [15+] To break your heart and tear you apart Wat: Oeps, er landt een draak op de Wegisweg. Wanneer: 30 juli 1837 Voor wie: Iedereen!
  12. Welkom bij ons eerste 15+ open topic! Open topics zijn natuurlijk fijn, maar de meeste zijn luchtig en grappig en soms is het fijn om voor de afwisseling eens iets anders te hebben. Dus we gaan nu af en toe een topic openen die wat... duisterder is, waar van alles verkeerd kan gaan of waar je je karakter in wat andere situaties kunt gooien dan normaal, maar nog steeds open voor iedereen! In dit topic komt er plotseling een draak landen op de Wegisweg die chaos schopt. Je kunt er van alles mee doen! Wegrennen voor de draak, (bijna) levend verbrand zijn, proberen de draak te bevechten, vast komen te zitten in een ingestorte winkel, et cetera! Oh en het topic is 15+ zodat niemand zich in hoeft te houden, maar zet dan wel even boven de post wat het onderwerp is van wat je gaat doen, zodat mensen een post kunnen overslaan als ze dat liever hebben. En mocht je toch liever een luchtiger topic willen, in dit topic posten we alle open topics en kun je zo een andere uitzoeken! 15+ waarschuwing voor lichaamsverminking! Zondag 30 juli 1837 - 's middags De Wegisweg was een veilige plek, dat wist iedereen. Kinderen speelden hier, renden rond in de zomervakantie, hele gezinnen deden hun boodschappen en of het nou midden in de winter was of in de vroege ochtend op de zomer, het was er altijd gezellig. Het was een plek waar alle tovenaars en heksen graag heen gingen en dus had niemand ooit bedacht dat er wel eens vreselijke dingen op de Wegisweg zouden kunnen gebeuren. Hiram ook niet, hij had gewoon een paar boodschappen gedaan, een paar nieuwe boeken gekocht en wilde nu naar de ijssalon lopen om een ijsje voor hemzelf te halen, toen er ineens een schaduw over de Wegisweg viel. Net zoals veel mensen keek hij omhoog, niet eens geschrokken maar nieuwsgierig, en het duurde een moment voor de realisatie dat het een beest was dat boven hen vloog binnen drong. Er werd wat gegild, een aantal mensen met een betere reactievermogen dan Hiram zelf renden weg, doken in winkels of verdwijnselden, maar Hiram bleef stokstijf staan terwijl hij met grote ogen naar de brullende draak keek. Pas toen de draak diep ademhaalde en een golf vuur uitstortte over de straat dook hij weg, naar een portiek, dezelfde portiek misschien waar hij ooit had geschuild voor de regen, en de hitte ging net langs hem heen. Maar het gebouw waar hij zich in schuil hield kreeg de ergste van de hitte te verduren. Ramen sprongen, steen kraakte en hout sprong in de brand. Het was er niet lang veilig, maar Hiram bleef angstig zitten, tot het dak boven hem plotseling instortte en hij verdween onder het puin.
  13. IC Buitenwereld Mededelingen

    Maandag 26 juni 1837 Hiram en Jennifer Churchill kondigen de geboorte aan van hun dochter Heroine Elizabeth Churchill, geboren op 21 juni 1837. Moeder en dochter maken het goed.
  14. [1836/1837] Het MV heeft een mooie toekomst voor de boeg!

    Hij had spijt van de hele bruiloft, eerlijk waar, maar ja, hij zat nu aan het kind vast en dus was er niets anders te doen dan maar met een zucht achter haar aan te stampen, zodat ze niet onderuit zou glijden op de trap, of zoiets. Ja, ze was dan niet zwanger met zijn kind (als Hiram had geweten dat Zachary Davidson de vader was, zou hij ietwat teleurgesteld zijn), maar ze was wel zwanger en dat betekende dat hij (in het openbaar tenminste) toch wel redelijk vriendelijk tegen haar zou doen. Dus bood hij haar snel zijn arm aan, die ze afwees, koppig kind. "En omdat het mijn schip is mag ik ook gasten wegsturen," verduidelijkte hij even, met een arrogante glimlach richting Zachary. Ja, als je de eigenaar was van een fabriek voor vliegende schepen moest je daar wel even gebruik van maken, toch? Anders kon je net zo goed weer een geschiedenisprofessor zijn. "Maar dat is vast niet nodig, toch, meneer Davidson?" Hij bekeek Zachary overduidelijk.
  15. Oké, konden mensen even ophouden met zijn boten niet serieus te nemen? Waarom dacht iedereen dat ze van die kleine sloepjes hadden waar misschien twee mensen op konden, of zoiets, en vroegen ze hem altijd geheel toevallig of hij iets beters had? Op zo'n toon van dat ze er niet helemaal zeker van wisten. "Ja, natuurlijk," zei hij alsnog, met een vriendelijke glimlach, want yo, hij moest toch iets. Hij moest op zijn minst een boot verkopen en Hector Moyle was een vriend. "Als je deze echt te klein vindt..." Hij wierp nog één laatste blik op de boten en gebaarde toen dat Hector hem maar moest volgen, naar een volgende opslagruimte. "Kijk," zei hij en hij knikte naar het enige schip dat de ruimte vulde. "Is dit meer naar je wens?" Ze konden wel een groter schip bouwen, maar dan moesten ze echt iets nieuws ontwerpen.
×