Jump to content

Hiram Churchill

Magisch Verbond
  • Content count

    79
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Hiram Churchill last won the day on August 22

Hiram Churchill had the most liked content!

About Hiram Churchill

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

375 profile views
  1. [1837/1838] Lavender dreams

    Woensdag 14 feburari 1838 - 's middags - Het geschiedenisdepartement "Hallo," begroette hij Cassidy vrolijk en omdat er niemand bij hen in de buurt was, voelde hij zich vrij genoeg om een kus op haar wang te drukken. Natuurlijk konden hij en Cassidy elkaar in het openbaar zien, ze was niet alleen zijn secretaresse maar ze waren ook goed bevriend, maar sommige dingen kwam je nou eenmaal makkelijker mee weg dan anderen en de Engelsen hielden niet zo van openbare tekenen van affectie. Gelukkig waren de gangen nogal leeg, bijna iedereen deed met Valentijnsdag iets anders en zijn les vanochtend had ook maar drie (wakkere) leerlingen gehad, dus hij voelde zich voor geen moment schuldig dat hij de les van vanmiddag af had gezegd, zodat hij met Cassidy iets kon doen. En nu had hij afgesproken om met haar naar een museum te gaan, maar... "Kom, deze deur door!" Hij gebaarde naar een doodnormale deur en opende die met een zwaai van zijn toverstok, terwijl hij haar voor ging. Elke dag was hij weer dankbaar dat hij niet langer in die rolstoel hoefde te zitten, hoewel magische rolstoelen een stuk handiger waren dan de gewone dreuzelvarianten, ging het een stuk makkelijker om zich voort te bewegen met een nepbeen, ook al had hij nog wel zijn wandelstok nodig. Als hij die niet nodig had, zou hij aangeboden hebben om de picknickmand te dragen, maar helaas... "Laat die hier maar staan," knikte hij naar Cassidy. "Alleen professors mogen hier komen en bijna iedereen is vrij vandaag, dus niemand zal onze picknick opeten." Hij grijnsde naar haar en toen ze de mand had neergezet, gebaarde hij dat ze hem kon volgen, één gang door, tot ze eindelijk bij een grote zaal kwamen. Er waren geen ramen, maar hij hoefde maar een lichtknopje in te drukken en er sprongen duizenden lampen aan. "Ik weet dat ik een museum had beloofd, maar ik dacht dat het archief van ons departement net zo leuk kon zijn!" Hij knikte naar de volle ruimte, met schilderijen, gebruiksvoorwerpen en boeken, alles wat een geschiedenisleraar nodig had voor een les, of voor onderzoek. "Een soort... privé-rondleiding?" Privé!
  2. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Goh..." Hiram staarde even in de verte, terwijl hij over Cassidy's vraag nadacht, maar eigenlijk had hij geen idee. "Ik zou het niet weten," gaf hij eerlijk toe, "Maar als we thuis zijn zou ik eens door een boek gaan kijken..." Hij had vast wel iets dat daar antwoord op kon geven. Of misschien... "Of zou je het leuk vinden als je het zelf uitzoekt?" vroeg hij nieuwsgierig. "Dat ik je een boek uitleen over het weer of over wolken of zoiets?" Hij wist dat Cassidy graag meer wilde leren lezen, dus misschien zou dit helpen... Hoewel een saai, wetenschappelijk boek misschien niet het beste begin was. Hoewel, kinderen moesten ook leren over wolken, toch? "Pantheon," verbeterde hij haar vriendelijk. "Er zijn wel meer volken met veel verschillende goden... de Grieken, bijvoorbeeld, of de Kelten, die woonden vroeger in Engeland. En dan nog buiten Europa veel... het komt eigenlijk weinig voor dat er maar één God is. Maar verschillende goden werd vooral gebruikt om van alles te kunnen verklaren, zoals de donder... Dingen waar je dus op eerste gezicht niet weet wat het is of waar het vandaan komt." Hij vond het eigenlijk wel interessant, de manier waarop mensen vroeger zoiets als elektriciteit of liefde wisten te verklaren. "Oh ja, jammer..." Hij knikte even en dacht stiekem bij zichzelf na dat hij eens in Londen op zoek moest gaan naar een vertaald, Frans kookboek voor Cassidy. "Heb je al veel kookboeken?" vroeg hij, een beetje stiekem, want stel je voor dat ze alles al had, eigenlijk... dan werd het wel een stukje lastiger. "Nee, Versailles is het paleis van de koning," glimlachte hij naar haar. Hij keek even naar haar, hij voelde zelf ook die frisse wind, en stak even aarzelend een hand uit, om over haar rug te wrijven, als ze niet voor hem weg zou duiken, tenminste. "Het is een gigantisch gebouw, maar we zullen waarschijnlijk vooral de tuinen goed zien vanaf deze hoogte, die zijn heel erg mooi." Ondertussen begon hij al langzaam met wat dalen, in de verte begon Parijs al op de horizon te verschijnen en hij wees Cassidy even naar waar ze moest kijken.
  3. [1837/1838] Liverpool Rain

    Nou, het voordeel van Heroine tot nu toe leek vooral te zijn dat ze goed luisterde. Steek een rood schilderij in haar gezicht en ze kreeg rood haar, daar kon je wel een paar leuke trucjes mee uit oefenen. En tot nu toe verder nog niet meer, want het was een kind en dus betwijfelde Montague dat ze zomaar iemand na kon doen. Hij haalde even zijn wenkbrauwen op, maar besloot toch 'braaf' maar iets op te gaan zoeken. Je moest toch iets en Jennifer zou vast dagen aan zijn hoofd zeuren voordat ze ooit op het idee kwam om zelf iets te doen. Hij vond met veel moeite uiteindelijk een babyfoto van Lucretia, niet echt waar hij op had gehoopt, maar Lucretia was blond geweest en Heroine niet... en Lucretia had iets minder scherpe gezichtstrekken. "Kijk, Heroine," trok hij de aandacht van het meisje. "Dit is tante Lucretia! Is dat niet leuk? Wil je niet op tante Lucretia lijken?" Blijkbaar niet, want ze kirde alleen maar en greep naar de foto, maar haar haren bleven koppig rood.
  4. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    "Niet één waarvan ik tot nu toe heb gehoord en mijn broer - ehm..." Oh jee, had hij zich nou echt haast versproken door te zeggen dat zijn broer het nooit zou toestaan als een ander bedrijf betere schepen bouwden dan de Churchills? Hij glimlachte maar een beetje ongemakkelijk en gelukkig stelde Cassidy juist zoveel vragen dat hij makkelijk van onderwerp kon wisselen. "Nee, nee," lachte hij even, "met echte vleugels, waar ze mee zouden kunnen vliegen. Ik denk dat ik de krant ergens nog wel thuis heb, ik vond het zo geinig... ik zal hem de volgende keer meenemen." Als het zo doorging zouden ze meer tijd met elkaar doorbrengen door over van alles en nog wat te praten dan dat ze er aan toe kwamen om te werken, maar... Hiram vond dat niet erg, in alle eerlijkheid. Ook al was het zo'n beetje het tegenovergestelde doel van Cassidy die bij hen kwam werken. "Maar ik denk dat het verzonnen is. Er zijn geen telescopen, al helemaal niet voor dreuzels, die de maan zo goed kunnen bekijken dat ze er mensen kunnen zien." Maar toch, het bleef een spannend idee... Hiram was een geschiedkundige, er was al meer dan genoeg op aarde dat hem bezig hield, maar het idee dat er ergens op de maan een ander soort mensen was, met een gehele nieuwe beschaving... Het bleef fascinerend. Hij grijnsde lief naar Cassidy. "Geen zorgen, je mag zoveel vragen stellen als je wilt! Ik ben professor, als ik ergens blij van word is het beantwoorden van vragen!" En eh... niet het doen van papierwerk. Sorry, Montague, mocht je vooral zelf doen. "Sommige wetenschappers denken dat al die sterren die je ziet, dat dat hetzelfde is als de zon, maar dan veel verder weg." Hij schudde een beetje met zijn hoofd, want het bleef een raar idee, eigenlijk... dat er zoveel zonnen zouden zijn, dan. Eindeloos veel, en dan eindeloos veel verderop! Hadden al die zonnen ook planeten en manen om zich heen draaien? Woonden daar dan ook mensen? "Maar niemand weet het echt zeker." (Nog niet, tenminste. Daar komen ze in 1838 pas met bewijs voor!) Terwijl Cassidy verdween probeerde Hiram schuldig nog wat papierwerk te doen, maar hij kon het niet laten om vrolijk naar haar te glimlachen toen ze met de atlas naar binnen kwam lopen. "Oh, misschien nog een kopje koffie?" vroeg hij, terwijl hij iets te achteloos wat stapels papier opzij begon te schuiven zodat er plek was voor de atlas. Zodra hij die kon openen begon hij er door te bladeren, tot hij bijna achterin bij een kaart van Oost-Azië terecht was gekomen. "Kijk, hier," knikte hij naar Cassidy, toen ze terug was gekomen met de koffie. "Dit is oost-Azië, dus wat er ligt als je telkens naar het oosten gaat, en dit..." Hij cirkelde om Japan heen met zijn vinger, "is Japan. Het zijn allemaal eilanden die zelfvoorzienend zijn, ze kunnen alles verbouwen wat ze nodig hebben en weigeren dus bijna altijd om handel te voeren met het buitenland. Schepen uit andere landen laten ze gewoon niet toe." Fascinerend, vond hij... Hoe zou het daar eigenlijk zijn? Na zo weinig contact met het buitenland? "Onze schepen mogen er helaas ook niet landen, maar ik heb gehoord dat er mensen zijn die met viavia's nog naar binnen weten te komen."
  5. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Hiram lachte, zachtjes, omdat hij Cassidy nooit uit wilde lachen, maar hij niets anders kon dan naar haar lachen. Haar gedachten waren prachtig, de haast kinderlijke manier waarop ze naar de wereld keek fascineerde hem elke dag weer, maar haast nog leuker vond hij het om haar iets nieuws te leren. Hiram was altijd al een goede leraar geweest, altijd al een professor die eindeloos kon verdwalen in de verhalen die hij wilde vertellen, maar een klas vol mensen iets leren was heel wat anders dan één op één. Hij was waarschijnlijk een goede privé-leraar geweest, maar dat kon je natuurlijk niet doen met een Churchill naam. Professor worden was ergens al erg zat. "Nee, helaas," glimlachte hij naar haar, "maar ik snap de gedachtegang. Als je van beneden kijkt lijken ze zo groot... je kunt je nauwelijks voorstellen dat ze ooit iets anders kunnen zijn dan wollig, een beetje als een schapenvacht. Maar het is allemaal gemaakt van water, het lijkt meer op sneeuw, eigenlijk!" En sneeuw kon er ook zo zacht uit zien, als het als een soort dekking op bomen lag en je het gevoel kreeg dat alles een warme deken had gekregen. "Parijs dan," knikte hij. "Het duurt niet zolang meer voordat we daar zijn." En zoals elke grote stad was er een haven voor vliegende luchtschepen, ver boven het zicht van de dreuzels, waar ze hun schip kwijt konden. "En dan hebben we nog wat tijd om rond te kijken!" Heel wat beter dan direct boodschappen doen en weer terug gaan naar het schip om daar te koken. "Ah, ik heb wel zin in een goede schaapsbout! En we moeten natuurlijk ook de beroemde Franse kazen en wijn inslaan." Hij grijnsde naar Cassidy. "Maar Parijs is ook beroemd om zijn gebakjes... Dus dat maar als desert meenemen?" En natuurlijk brood voor morgenochtend... "De stad van de liefde," mompelde hij zachtjes, haast tegen zichzelf, terwijl hij een beetje dromerig in de verte staarde. "Ah, ik zal ook over Versailles heenvliegen! Een kleine omweg kunnen we ons wel verloven."
  6. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    "Nee, niet met een vliegend schip," glimlachte Hiram. "Daar zijn ze niet voor gebouwd, ben ik bang. Ze kunnen maar tot een bepaalde hoogte vliegen, anders worden de winden heel stevig. En je begint je zelf ook flauw te voelen." Hij had het zelf ook nooit uitgetest, maar vanzelfsprekend waren er wel testen geweest en had hij alles gehoord. "Ik weet ook niet of mensen al echt op de maan zijn geweest... Af en toe hoor je wel eens van die verhalen, maar ze verschillen allemaal zoveel van wat er daar te vinden is..." Hij wierp een blik door het raam, hoewel de maan nog niet op was en die niet te zien was. "Laatst was er een serie van artikelen in een dreuzelkrant uit Amerika met dat er allerlei mensen op de maan woonden die veel op vleermuizen leken. Met vleugels en alles. Maar wat er echt is?" Hij haalde zijn schouders op. "Dat zien we vanzelf, denk ik. Maar het ziet er wel heel kaal uit." Misschien moest hij het Cassidy eens laten zien, met een telescoop... Vanaf een schip had je daar prachtig uitzicht op. Hij glimlachte, vriendelijk, maar wel een beetje weemoedig, toen ze hem vroeg wat hij op de maan zou willen vinden. Zoveel, waarschijnlijk... "Dat is een beetje een verdrietig onderwerp, vind je niet?" zei hij zachtjes, vriendelijk genoeg om te laten weten dat hij liever een ander onderwerp aansneed. Zoals uitleggen waarom Japan gesloten was. "Het is een eiland," knikte hij en eigenlijk vond hij het jammer dat hij hier geen atlas had liggen... Oh nee, wacht! "In mijn kantoor ligt een atlas," zei hij, terwijl hij al half de rolstoel naar achter had gerold, maar toen bedacht hij zich dat Cassidy sneller even heen en weer kon. "In één van de boekenkasten, volgens mij links van mijn bureau... een groot boek met het woord Atlas erop. Zou je dat op willen halen? Dan kan ik je laten zien waar alles ligt!" En hoe Japan gesloten kon zijn.
  7. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    "Natuurlijk is dat niet erg," glimlachte hij naar Cassidy. "We zullen waarschijnlijk niet de zee in gaan, het is veel te koud daarvoor." Bijna direct wilde hij voorstellen om haar van de zomer te leren zwemmen, maar was dat wel zijn taak? Het voelde als iets intiems, samen zwemmen, vooral als de ene erop moest vertrouwen dat de ander haar in leven hield, en dat was een stap die hij... niet hoorde te zetten. Of niet durfde te zetten, eigenlijk. Ze waren collega's, misschien zelfs vrienden, maar verder... Hij lachte toen Cassidy weer op dek kwam, ze leek helemaal te verzuipen in de mantel die hij haar had geleend en hij pakte dankbaar de sjaal aan die ze voor hem had gepakt. "Ik denk niet dat ik je haren er zo goed omheen kan wikkelen," grijnsde hij terwijl hij de sjaal snel om zichzelf heen wikkelde. "Ah, ik zal maar mijn best doen om de Alpen te ontwijken, want daar is het nog kouder..." En het was al koud zat. "De steden zijn altijd goed zichtbaar," knikte hij naar Cassidy. "En ik ben hier zo vaak overheen gevlogen dat ik de landschappen wel herken. Dat zijn handige herkenningspunten die je ook van boven nog goed kunt zien, zolang we maar niet te vaak boven de wolken vliegen." De schepen hadden natuurlijk een paar goede spreuken op de onderkant van de schepen geplakt zodat dreuzels ze niet konden zien, maar het bleef handiger om boven de wolken te varen. Mooi, ook, al die wolken altijd, maar vreselijk koud. "Oh, ehm... Ja!" Hij knikte naar haar. "Aan de achterkant hebben we de slaapkamers en aan de voorkant is er een kombuis, met een klein keukentje. Ik ben alleen bang dat we niet al te veel voorraad hebben, dus we moeten op een gegeven moment maar ergens boodschappen inslaan." Ondertussen waren ze alweer boven het land gekomen, de zachtglooiende heuvels van Noord-Frankrijk. "Wil je boodschappen doen in Parijs of dat we doorvliegen naar Lyon?"
  8. [1837/1838] Liverpool Rain

    Ja, duh, natuurlijk wist Montague weinig van het vaderschap af. Het was niet zijn kind, als eerste, en het was al helemaal niet zijn kind omdat hij technisch gezien niet Hiram was, dus het was op twee manieren niet zijn kind: biologisch en wettelijk. Hij wilde niet eens een oom zijn, maar tja, Hiram (en later ook Lucretia) hadden daar blijkbaar hun eigen gedachten over en dus zat hij, hoera, daar nu mee vast Leuk, hoor. "Nou, vergeef me, hoor," bromde hij geërgerd, maar toch lette hij geïnteresseerd op toen Jennifer met een servet begon te wapperen, want het werkte inderdaad. Hm. "Wacht," zei hij, maar in plaats van dat hij Jennifer op dezelfde plek liet blijven staan pakte hij haar in plaats daarvan bij de elleboog en trok hij haar, met kind in de armen, mee naar de bibliotheek, waar hij een boek op zocht dat ging over schilderijen. Hij bladerde even tot hij een prent van een rood schilderij vond en stak dat voor Heroine's gezicht. "Wordt eens rood?" probeerde hij te kirren, wat tot resultaat had dat zijn stem twee noten hoger ging dan normaal. "Voor eh... mama?" Want hij was niet papa.
  9. [1837/1838] We will never lose our home, no matter how far we run

    Hiram wierp een blik op Cassidy en glimlachte even naar haar, terwijl hij zowel het schip naar het zuiden stuurde en met een extra spreuk voor wat extra warmte zorgde. Het was helaas niet zo warm als hij het binnen zou kunnen maken, maar dit was een beetje het beste waar hij tot nu toe voor kon zorgen. "Ik heb nog wel een extra sjaal binnen liggen," zei hij, terwijl hij een slokje van de thee nam. "En een extra mantel?" Dat was wel in zijn maat, dus wat groot voor Cassidy, maar het was wel de beste kwaliteit, goed gevoerd. "Ah, zeer goed idee!" glimlachte hij enthousiast naar Cassidy en hij stelde de koers ietsjes bij. "Zullen we naar de kust gaan? Het is misschien iets te koud om te pootjebaden, maar het is daar altijd mooi." En hij wist eigenlijk niet hoe vaak Cassidy ooit bij de zee was geweest... Het was natuurlijk heel iets anders wel om in Engeland naar de zee te gaan dan in Italië, maar het bleef altijd prachtig. "Ik ken een klein stadje in Italië, vlak bij de grens met Frankrijk, mooi aan de zee, genaamd Ventimiglia. Klinkt dat goed?" In die buurt kende hij nog wel een hotel waar ze altijd in terecht konden, maar het leukste was natuurlijk als ze op het jacht zouden blijven slapen. Alleen was het wel wat krapjes... Hij zou de beste kajuit natuurlijk aan Cassidy overdragen, maar hij keek er niet echt naar uit om zichzelf in dat andere, kleine hok te vouwen.
  10. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    "Ah, fijn, dank je," glimlachte hij naar Cassidy en hij nam gretig een slok koffie. Hij was het zelf alweer bijna vergeten, hij was altijd goed in vergeten wanneer hij moest eten of drinken als er niemand was die hem daarop wees. "Vakantie," knikte hij, verder met het onderwerp. "Met mijn ouders, broer en zus ging ik vroeger vaak op lange vakanties, elke zomer en winter." Hij grijnsde een beetje. "Een voordeel van het hebben van dit bedrijf, als je een hele vloot aan vliegende schepen hebt, kun je die zo ergens mee naar toe nemen." Hij had altijd van die vakanties genoten, genoten van de prettige sfeer, van het met elkaar zijn... "Ah, het is het eerste couplet van een episch gedicht, Orlando Furioso. Niet zo romantisch, eigenlijk, het gedicht gaat over de strijd tussen de koning Charlemagne en de Moorse koning Agramante." Hij was zo onderhand het papierwerk al vergeten, een beetje achteloos legde hij alles neer en leunde wat achterover, zodat hij een beetje na kon denken over waar het gezicht ook alweer precies over ging. "Het gaat over een goede soldaat, Orlando, die verliefd wordt op een prinses, Angelica. Maar Angelica houdt niet van hem en trouwt met iemand anders, waardoor Orlando gek wordt. Een Engelse ridder redt hem door met behulp van een vlammende koets naar de maan te reizen, waar alles is te vinden wat op aarde is verloren, dus ook iemands verstand." Lastig hoor, om een episch gedicht heel kort samen te kunnen vatten, maar Hiram dacht dat hij het wel goed had gedaan. Hiram knikte terwijl hij goed naar Cassidy luisterde. De wereld was inderdaad vreselijk groot en als je alles wilde zien... daar had niemand de tijd voor. "Waarschijnlijk wel," zei hij, een beetje verontschuldigend, omdat hij het jammer vond om Cassidy teleur te moeten stellen. "Hmm... Nog een keer ver naar het Oosten, denk ik. China... en Japan... Hoewel Japan gesloten is voor buitenstaanders." Maar juist dat maakte het zo aanlokkelijk. "En misschien nog eens naar Australië, puur en alleen omdat het zo ver weg was." Hij kon het zich nauwelijks voorstellen, iets dat zo letterlijk aan de andere kant van de wereld lag. "Maar dat zijn wel hele ambitieuze plekken," gaf hij toe. "Er is ook heel veel van Europa dat ik nog nooit heb gezien." Maar in tegenstelling tot Cassidy had hij wel alle kansen...
  11. Woensdag 27 december 1837 - 's middags - Hiram's persoonlijke vliegende zeiljacht, ergens boven het Engelse kanaal Kerst was geen gemakkelijk feest geweest dit jaar. De sfeer thuis was vreselijk kil geweest, met Lucretia die vreselijk chagrijnig was, Montague die... altijd chagrijnig was en Jennifer die nergens van af hoorde te weten wat de boel niet zo makkelijk maakte. En voor zover Hiram door had, had Cassidy ook niet een al te leuke kerst gehad, hoewel hij er niet specifiek naar had gevraagd. Ze werkten nu al een paar maanden samen, maar de grenzen tussen hen voelden nog aan als een mijnenveld waar je je erg voorzichtig moest gedragen. Er waren... momenten geweest waarin hij Cassidy op een andere manier had gezien en hij bijna het idee kreeg dat ze zich ook over hem zo voelde, maar toch... Hij was haar baas. "Dus, waar wil je vandaag heen?" vroeg hij met een glimlach naar de jongedame die naast hem stond. Dit zeiljacht was klein genoeg dat ze geen personeel mee hoefden te nemen en de bezweringen waren prima, zodat hij alleen maar hoefde te sturen. Met een goede spreuk kon hij alles zelfs automatisch laten vliegen, maar op dit moment was het makkelijker om zijn handen op het wiel te laten houden. Het was ijskoud hierboven, maar gelukkig waren ze goed beschermd door een aantal bezweringen om de wind tegen te houden en Cassidy had thee gezet. "Je mag alles kiezen... zolang het maar ergens in Europa ligt." Dat leek hem een goede grens. "Dus, iets warmers of juist iets kouders?" Nieuwsgierig bestudeerde hij haar vanuit zijn ooghoeken terwijl ze een keuze maakte, vooral omdat hij wilde zien welke emoties hij van haar gezicht af kon lezen. Privé!
  12. [1837/1838] Liverpool Rain

    Ja, het was behoorlijk bijzonder om een transformagiër in de familie te hebben (ook al was het niet echt zijn familie. Montague had er een hekel aan dat het kind zijn achternaam droeg, maar niet eens genetisch aan hen verbonden was. Het was niet eerlijk. Als het een ongelukje was geweest van Hiram (want Montague maakte natuurlijk nooit ongelukjes) had hij het nog kunnen begrijpen, maar dit kind had helemaal niets met hen te maken) en ook Montague was... enigszins geïnteresseerd. "Nou, voorlopig kun je dus niet met haar op bezoek gaan," beet hij, gewoon omdat hij boos was en hij dit op de één of andere manier in Jennifer's hoofd moest krijgen. Ondertussen griste hij snel hun spullen bij elkaar en greep hij Jennifer vast zodat ze samen konden verdwijnselen. "Ja, ja, doe wat je wilt," zuchtte Montague terwijl hij de tassen op de grond liet vallen, want het maakte hem weinig uit. Als het Jennifer bezig hield om iemand voor het kind te vinden, prima dan. "Weet niet of er echt iemand voor te vinden is, ze is ook nog zo jong..." Ze was pas een paar maanden oud en leek nu vooral bezig te zijn met zichzelf te entertainen, gezien ze plotseling knalrood werd. "Ze begrijpt helemaal niets als je haar iets probeert te vertellen, denk ik." Hij fronste naar Heroine. "Groen!" Heroine's haren werden paars.
  13. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    "Ja, natuurlijk mag dat," lachte Hiram, verrukt om die stralende blik die ze in haar ogen kreeg. Eigenlijk verrassend, de meeste vrouwen die hij kende begonnen helemaal niet zo vrolijk te glimlachen over iets simpels als op een vliegend schip mogen... of in het algemeen over iets. Lucretia kon vroeger wel zo mooi glimlachen, maar dat was allang vergeten en Jennifer... Jennifer keek eigenlijk altijd zuur. Behalve als ze high was, wat weer zijn eigen complicaties meebracht. Cassidy's glimlach was simpel, maar daardoor zoveel zuiverder. "Je zult vast hard werken," knikte hij tevreden naar haar. Tot nu toe had Cassidy al hard gewerkt, dus hij kon zich niet voorstellen dat het zou inzakken. "Ja, inderdaad, op het vaste land," glimlachte hij naar haar. "Waar de zon bijna altijd schijnt. Geeft een heel ander sfeer. Lijkt wel een beetje op Frankrijk, het zuiden van Frankrijk dan, maar toch weer... niet." Het was een beetje lastig uit te leggen, eerlijk gezegd. "Ik heb thuis wel een boek met foto's, zal ik die de volgende keer meenemen?" Dan kon ze zich een beetje een beeld vormen. Was natuurlijk heel anders dan daadwerkelijk naar Italië gaan en hij hoopte dat Cassidy ooit de kans zou krijgen, maar hij begreep ook wel dat het niet zo makkelijk was. "Ja, Duits," knikte hij naar haar. "Italiaans is iets heel anders." En omdat Hiram Italiaans kan en ik niet, sprak hij hier een paar regels uit een Italiaans gedicht dat hij ooit uit zijn hoofd geleerd had. "Klinkt een beetje als Frans," schakelde hij weer terug naar het Engels. Ach, hij was zo bezig met Cassidy dat hij bijna zijn eigen werk vergat. Hij glimlachte schuldig toen hij zich realiseerde dat ze sneller door de stapels ging dan hij en dat terwijl zij niet eens goed kon lezen. "Ja," knikte hij, "We kwamen eens in gesprek over Dreuzelse mythes over fabeldieren." Hij grijnsde, "Geheel toevallig een gespreksonderwerp dat we beiden wel konden waarderen." En dat was lastig met Irwin, hoor. Hiram was er wel aan gewend, maar die man was... chagrijnig. "Nee, nee," wuifde hij haar zorgen weg, "Het is wel gezellig. Veel beter dan stilletjes al het papierwerk doen, toch?" Mocht Montague wel doen, die hield toch niet van praten. "Hoe vond je het, om naar Frankrijk en Oostenrijk te gaan? Krijg je er reiszin van?"
  14. [1837/1838] Liverpool Rain

    Nee, Jenny, in principe was het ook zo, ze had Montague (en Hiram) nooit gevraagd die verantwoordelijkheid op zich te nemen, maar zijn stomme broertje was door Jenny's ouders aangesproken en Montague had het niet doorgehad tot het te laat was. Een verloving kon hij niet afblazen, al helemaal geen verloving met een zwanger meisje, en de Pagets waren een belangrijke familie, dus hij moest wel. Ook al vond hij het echt vreselijk. "Wees blij dat iemand de held wilde spelen," beet hij nu maar terug, want hij moest Hiram wel een beetje verdedigen, hoor. Al was het alleen maar omdat Jennifer dacht dat hij Hiram was. "Je had jezelf zo de goot in gered!" Kreng. Maar goed, het kind dus, dat nog steeds van gedaante bleef verwisselen. Montague staarde er een beetje naar, ergens vroeg hij zich af of het dan wel zeker was dat dit echt hun baby was, maar wist je dat met een transformagiër ooit? "Nooit gehoord van een transformagiër?" beet hij naar Jennifer. "Dat is iemand die zo hun uiterlijk kan veranderen." Maar dit was eh... niet zo goed, in het openbaar. "Pak je spullen, we gaan naar huis." De dreuzels moesten dit niet te zien krijgen. Dat werd nog wat, dat ze hun dochter alleen in magisch gebied mochten tonen tot ze oud genoeg was om zichzelf onder controle te houden... Hoewel, met die moeder van haar zou dat vast nooit lukken. "Geen transformagiërs in de familie?" vroeg hij maar, terwijl hij zich voor een nutteloos moment probeerde te herinneren of het in zijn familie zat. Maar haha, oh ja, het was niet zijn kind. Of die van zijn broer.
  15. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    Als je iets als kind zo vaak had gedaan als Hiram had, zo op een schip ronddansen zonder problemen, dan begon je te vergeten hoe verleidelijk het eigenlijk kon zijn om je eigen avontuur te kiezen en heen te gaan waar je ook maar wilde. Nou ja, zijn ouders hadden altijd besloten, natuurlijk, maar nog steeds was het een vrijheid geweest die anderen, zoals Cassidy, waarschijnlijk nooit zouden kunnen betalen. "Ehm... nu je het zegt..." Hij grijnsde een beetje naar haar. Ja, nu ze het zei was het wel fijn om ergens heen te gaan en even alles te vergeten thuis. "Zou je eens op een schip willen kijken?" vroeg hij nieuwsgierig. "Dat kunnen we vast binnenkort wel doen? Als beloning voor het harde werk." En natuurlijk betaalden ze haar ook een salaris, hoor, ze werkte hier hard en hij ging er heus niet vanuit dat een tripje op een schip de behoefte aan geld weg zou halen. "We kunnen wel een kopje koffie of thee drinken op het dek, zodat je het een beetje kunt zien." Een heel tripje maken was vast teveel van het goede. "De renaissance," knikte hij. "Het tijdperk vlak na de middeleeuwen, als de dreuzels net beginnen met de wereld te ontdekken en zich realiseren hoe groot alles eigenlijk is en hoe weinig ze er vanaf weten. En hoe ze dan hun best doen om er iets van te begrijpen." Hij glimlachte een beetje dromerig. "Het doet me altijd denken aan Italië, aan Venetië en Rome en Florence. Prachtige steden." Hij vroeg maar niet of ze er ooit was geweest, zo dom was hij nou ook weer niet. "En die kleine dorpjes, die er nog precies zo uit zien. Heel elegant, allemaal." In Engeland was er natuurlijk ook veel elegantie, maar niet precies... zo. "Ik heb vooral een interesse in hoe dreuzels historisch gezien naar de wereld keken," ging hij een beetje beschaamd verder, want de meeste tovenaars vonden het nutteloos. "Dreuzelkunde was wel één van mijn favoriete vakken op school. Samen met Geschiedenis, natuurlijk." De vraag of het op een leuke manier gebeurde eh... negeerde Hiram maar. Een beetje.
×