Jump to content

Aria Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    76
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Aria Cadwgan last won the day on November 24 2018

Aria Cadwgan had the most liked content!

About Aria Cadwgan

Profile Fields

Recent Profile Visitors

401 profile views
  1. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Het deed pijn, ze wilde niet dat het pijn deed maar het deed pijn. Het deed pijn om te horen dat ze ‘alleen maar zijn geheimpje ‘ was, alsof het nooit meer dan dat was geweest, alsof ze alles had verloren voor een ‘geheimpje’ dat niet eens geheim had kunnen blijven. Maar na een korte niet te verbergen gekwetste blik en een paar oncontroleerbare stappen van hem weg, alsof hij haar minder had kon raken als ze verder weg stond, alsof het ook maar iets uitmaakte, herstelde ze zichzelf weer. Trok ze haar symbolische ijzige gelaat weer aan zoals ze net ook heel snel haar jurk had aangetrokken. “Ik weet prima waar de deur is”, knikte ze, veegde demonstratief de kus van haar wang en klopte met die hand op zijn borstkast. Het was kinderachtig, zo kinderachtig, maar ze wilde duidelijk maken dat ze niks van hem hoefde te hebben. (Ze vroeg zich af wie lastiger te overtuigen was van , hij of zij, ze moest die leugen immers aan hen allebei verkopen) “Maar het lijkt me beleefd als je me even uitlaat. Voor zover ik me kan herinneren ben je goed opgevoed. Ze wilde niks van hem behalve alles wat hij haar niet gaf. Alles waar ze hem toe kon dwingen voelde als een kleine overwinning op alles wat ze net verloren had. Waarom, waarom van alle mensen op de wereld moest ze van hem houden.
  2. [1838] ‘Till Death Do Us Part

    Dit was een van de weinige keren dat ze een belofte maakte waar ze niet achterstond. Een echtte belofte dan, iedereen wist dat je de wereld alles mocht beloven als je het toch niet van plan was na te komen. Dat was uiteindelijk gewoon liegen, liegen was niks mis mee dat was gewoon tactiek , niet haar fout als anderen daarin trapten. Maar hier kon ze niet onderuit, dan ging ze er, letterlijk, aan onderdoor. En het smaakte ergens zuur dat ze het nu moest beloven terwijl ze het liever niet wilde. De enige persoon aan wie ze ooit oprecht dingen beloofd had was Daniel. Al was het maar omdat hij altijd slecht omgegaan was aan gebrek aan loyaliteit. Dat wetende had ze altijd geprobeerd ook bij hem zo min mogelijk beloftes te maken waar ze niet achter stond. We negeren nu even dat er een periode in haar leven was geweest waar ze hem alles had willen beloven. Gewoon omdat hij het was. Maar het was het waard. ‘Het doel heiligt de middelen’ zou op haar graf staan mocht ze ooit die eed breken, dat was de enige belofte waar ze altijd trouw aan zou blijven. Ze had immers nooit in iets anders geloofd. “Dat beloof ik”, antwoorde ze zelfverzekerd en keek naar de draden die vanuit Keane’s toverstok om hun armen werden gewikkeld. Draden knelleder voelden dan haar trouwring ooit zou kunnen doen. Als ze een ander mens was geweest had ze misschien een grap gemaakt over dat het wel jammer was dat de huwelijksgeloften niet genoeg waren. Dat ‘in sickness and health and till death do us part’ genoeg had moeten zijn om haar te vertrouwen. Maar ze glimlachte maar, en maar een heel klein beetje minzaam. “Waren dat alle beloften die gewenst waren of?” Of konden ze nu gelukkig getrouwd zijn zodat ze kon kijken waar er nog dingen voor haar te winnen vielen. Een voordeel hieraan was immers dat Owain haar hierna wel moest vertrouwen dus dat gaf.. ruimte.
  3. [1838] ‘Till Death Do Us Part

    Het was haar tweede huwelijk, de eerste waar ze haar echtgenoot oprecht kon uitstaan, maar daarom niet minder pragmatisch dan de vorige. Met haar eerste man was ze getrouwd omdat ze haar ouders wilde dwarszitten, omdat als ze haar dan wilden laten gaan (wat ze gewoon oneerlijk had gevonden) ze met iemand zou trouwen waar ze binnen haar opvoeding nooit mee had kunnen trouwen. (Niet dat ze het gewild zou hebben). Ergens was ze ook met Richard Adler getrouwd geweest omdat hij alles was wat Daniel niet was en vise versa, het laatste wat ze gewild had was herinnerd worden in haar broer tijdens het huwelijk dat ze deels door zijn schuld had moeten aangaan. Owain, Owain was de vader van haar kinderen, een veilige toekomst, een deur binnen de high-society van de magische wereld en een deur ver naar buiten van haar familie, ze hoefde als Aria Cadwgan immers niet meer op de goedwillendheid en achternaam van de Bennetts te vertrouwen. Niet meer op hem te vertrouwen. En tuurlijk, tuurlijk het was ergens ook wel gewoon grappig, dit huwelijk nu terwijl alle dramatiek en schandalen aan de gang waren. Pragmatisch als ze was ook hier was het huwelijk een klein beetje uit spite. Dus ze begreep wat Owain wilde, waarom hij het wilde, maar het was wel frustrerend. Ze had geen plannen gehad ervoor, er nog nooit echt over na gedacht. Niet meer als hoe ze er altijd over nadacht als een optie, iets wat ze kon inzetten om dingen om problemen op te lossen en uit de weg te ruimen. Omdat ze nou eenmaal opgevoed was met het idee dat het een optie was als oplossing. Ze begreep het maar het was wel vervelend, het was een deur die ze dicht moest gooien terwijl ze het liefst altijd open hield. Tenzij zij besloot om een deur op slot te gooien. Dan moest die vooral dicht blijven ook. Maar het was het waard, dit huwelijk was het waard, dus ze glimlachte woordeloos en trok haar toverstok zodat ze konden beginnen. En toen het begon zuchtte ze maar een keer heel diep omdat ze totaal niet onder de indruk was van het toverstokken werk van Keane Cadwgan. Die jongen was gewoon een van de meest incompetente mensen die ze ooit ontmoet had. En ze zou altijd en een eeuwig ontkennen dat een heel groot deel van die mening voortkwam uit dat ze gewoon kwaad was dat Keane tussen haar zoon en de Cadwgan erfenis instond.
  4. To the truth, then, and all its consequences

    Emoties tonen was altijd iets wat ze verafschuwd had tijdens gevechten en discussies, tenzij ze je ze bewust inzette maar dan voelde je ze niet echt, het was ook altijd iets wat ze nooit kon helpen in de buurt van Daniel. Alsof hij gewoon recht door al haar muren heen kon lopen, alsof ze vanzelf omvielen als hij binnenstapte. En na al die jaren nog steeds, ze kon het niet helpen dat ze niet exact elke kille glimlach, en elke spottende beweging, alles wat ze deed en zei exact onder controle had. Gewoon , omdat als hij te dichtbij was ze daar meteen een stukje van verloor. Stiekem was ze daarom opgelucht geweest toen hij wegging. Nooit gelukkig, nooit blij, maar opgelucht. Dus lachte ze cynisch om zijn opmerking en kon het niet helpen, met elk woord dat ze zei kwam er een klein beetje meer frustratie los die ze niet wilde laten zien, een klein beetje meer gemis dat ze niet wilde voelen. En hij moest gewoon weg, het liefst eerder dan later, want alles aan hem hier was een bedreiging voor alles wat ze was. “Ik ben helemaal niks verleerd, heb je nooit geleerd dat gasten uitgenodigd zijn? Ik hoef geen manieren te tonen voor ongewenste gasten. ”, ze haalde nog maar diep adem, sloot even haar ogen en probeerde het gif uit haar stem weer diep haar lichaam in te duwen. Beter dat het aan haar hart vrat dan dat het ongedoseerd naar buiten kwam. “Dus ik wil je vriendelijk vragen of je dan nu wilt vertrekken” Zie je ze had wel manieren.
  5. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Ze was gelukkig met haar verloving, het was een goede verloving, gaf haar meer status en mogelijkheden dan ze nu had, Owain was interessant en ze zou zich vast niet meteen vervelen, het werkte voor hen beide op een hele hoop vlakken. Ze was oprecht gelukkig met haar verloving, Maar gelukkig zijn omdat je een goede beslissing had gemaakt en gelukkig zijn omdat het als geluk voelde was iets anders. En ze wilde beide en daarom kwam ze altijd terug naar hier, naar hem, zelfs al zou Daniel nooit een goede beslissing zijn. De momenten dat ze hem koos, dat hij haar koos, waren wel altijd de meest oprechte en gelukkige die ze had. “Ik neem het terug”, zei ze kinderachtig, alsof het nog wat waarde had, alsof ze haar trots nu van de grond kon rapen nadat ze het samen met haar jurk had weggegooid. “Ik neem het terug, ik heb je helemaal niet gemist, bedankt dat je me daar weer aan helpt herinneren”, ze kon niet eens zichzelf overtuigen maar ze moest toch haar best doen het in elk geval geloofwaardig te laten klinken. “En ik ben gelukkig, dankjewel voor je zorgen. Dus het lijkt me beter dat we hier”, ze wees op de vloer waar ze zonet nog gelegen hadden, “nooit meer over praten”. Dat snapte hij vast ook wel , met zijn Camilla.
  6. To the truth, then, and all its consequences

    Ze had zich vaak voorgesteld dat ze hem terug zou zien, soms in dromen, soms in nachtmerries, soms in fantasien waar ze van zou ontkennen dat ze zich ermee bezighield. En dat was goed geweest want het was iets wat veilig was zolang het niet echt was, zolang het in een droomwereld was (of een andere wereld als je die spirituele kant op wilde gaan, was ze zelf niet van) Maar hij had nooit echt hier mogen komen. Want hij was niet alleen een indringer hij was een bedreiging, en bedreigingen hoorde je uit de weg te ruimen. Maar hij was ook Daniel, dus dan werd dat zowel emotioneel als praktisch een stuk lastiger “Jij ook” antwoordde ze mat. Ze wilde geen emotie door haar stembanden laten gaan want ze was bang dat als ze dat deed hij de lichte nervositeit ook kon horen, en beter van niet. “Dat is wat tijd met mensen doet ”, en nu was het tijd dat hij weer ging, dat hij niet meer terugkwam, dat ze weer rustig adem kon halen en hem niet in moest houden omdat hij hem anders van haar zou stelen. Op welke manier dan ook. “Wat doe je hier Daniel, ik weet niet of het een goed plan is dat je hier komt”, ze glimlachte verontschuldigend. Het speet haar niet echt, of misschien wel, maar ze had liever spijt dat ze hem had laten gaan dan dat hij hier was.
  7. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Ze wilde het niet horen. Ze wilde niet dat zijn woorden echt binnenkwamen. Ze wilde niet dat na al die jaren, dat zelfs nu ze ging trouwen, zelfs nu ze een uitweg had, dat zelfs nu hij haar nog kon kwetsen. Maar het gebeurde wel ze haatte het. \ “De hele familie krijgt een uitnodiging dus bij die brief kan je jezelf ook als uitgenodigd zien, zei ze bits toen ze zichzelf herpakt had en pakte ondertussen de kleding van de grond (als ze eerder aangekleed was dan hij dan had ze nog een soort van superieure positie hier voor een hele korte tijd toch?). Een kinderachtig deel van zichzelf wilde hem juist niet uitnodigen nu, maar toegeven aan de kinderachtige delen van zichzelf was alsof ze hem gewonnen gaf dus een algemene onpersoonlijke uitnodiging was het beste wat ze nu kon doen. Zij ging trouwen, zij ging een andere kant op dan hij haar wilde opsturen, dus zij stond nu sterker. En misschien als ze dat duizend keer mentaal aan zichzelf herhaalde dan voelde ze zich straks niet meer zo fragiel als nu, nu hij haar zo kil wegstuurde omdat Camilla. Camilla, kutwijf dat het was. “Weet je”, ondertussen zocht ze even naar haar toverstok want jezelf aankleden was een stuk moeilijker dan uitkleden. “Je hebt eigenlijk helemaal niet het recht om zo sneu te reageren. Hypocriet van je”, ah daar was haar toverstok, met een simpele spreuk begonnen de lusjes van haar jurk zichzelf dicht te maken. “Echt heel typisch weer” Ja, ja iets met dat ze niet hierin zou meegaan. Maar sorry hoor hij haalde gewoon het slechtste in haar naar boven.
  8. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Hij wilde het niet weten, zij wilde het eigenlijk niet zeggen. Had ergens stom genoeg gehoopt dat hij het weg zou lachen en dat ze dan weer heel even nog terug konden naar net. Naar voor haar bekentis. Naar toen zijn handen op haar huid nog warm en veilig, al thuiskomen voelden. Niet zoals nu, nu ze er alleen nog maar waren om haar op haar plaats te houden. Naar toen hij niet zo verdomd kil en emotieloos klonk en ze nog de dingen zeiden die ze stiekem lang geleden hadden willen zeggen maar nu pas toelieten. En dat was dom, maar toch. Ze had gehoopt. "Owain Cadwgan, antwoordde ze even toonloos als hij, maar nog steeds op een lager volume dan ze normaal sprak. "Hij vroeg het vandaag, zijn vrouw is dood en mijn man ook, we hebben de kinderen natuurlijk en ik mag hem graag e- . Ze slikte haar laatse en en argument in want waarom deed ze dit eigenlijk. Waarom wilde ze na al die tijd, stiekem, dat hij zijn goedkeuring zou geven? Waarom had ze het gevoel dat het nodig was? En waarom dacht ze dat het werkte. Had het vroeger toen ze haar vriendjes en scharrels bij hem goed wilde praten ook nooit gedaan. Ze voelde zich heel even weer vijftien en kwestbaar in zijn bijzijn en ze haatte het. "Ik wilde dat je het van mij hoordde en niet van de avondprofeet.
  9. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Wilde ze serieus de eetkamer? Had ze niet echt overna gedacht eigenlijk. Ze wilde gewoon hem, werd met elke kus ongeduldiger, wist niet eens meer hoe ze zolang zonder had gekund. Want voor heel heel even was hij niet alleen een deel van haar wereld (een deel wat ze soms niet wilde toegeven) maar het complete universum. En ergens in haar achterhoofd wist ze dat het niet eeuwig ging duren. En daar wilde ze niet aan denken en dat was makkelijker als ze voor heel even nergens aan dacht en zich gewoon overgaf aan de impulsen van nu en de bekende patronen van hun geschiedenis. Als ze een bewuste, doordachte keuze had gemaakt had ze trouwens de slaapkamer van haar ouders gekozen. Gewoon , out of spite. "Goed genoeg knikte ze nu echter terwijl ze hem verder de kamer in dirgeerde om dingen te doen waar je vast erotiek boeken vol over kan schrijven. Iets wat ik niet ga doen want ik heb er niet de juiste woorden voor. En het kon haar niet lang genoeg duren want toen het uiteindelijk klaar (haha) was waren ze weer terug in hier en nu. In de werkelijkheid waar ze toch echt hier en nu hem moest vertellen waarom ze hier was. En ergens wilde ze dat niet meer. Maar ze wilde wel dat hun het van haar wist. Niet slechts de krant. Hoopte dat het dan iets minder erg zou worden opgevat. "Ik ga trouwens trouwen fluisterde ze uiteindelijk dus maar na enkele minuten naar het plafond in de eetkamer gestaard te hebben een geen zachtere manier gevonden had om het de brengen. Ondertussen zocht ze subtiel met een hand naar haar jurk in de stapel kleren naast haar op de vloer zodat ze als het moest snel weg kon.
  10. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Ze was al een tijd terug, een tijd terug in de familie die haar jaren geleden de deur gewezen had (maar toch niet echt die familie want er waren een hele hoop mensen bij. Mensen die er als je het haar vroeg niet echt hadden hoeven zijn). Soms was ze terug in de gangen waar ze opgegroeid was, vaker was ze terug in de kamers van het huis dat ooit aan iemand anders met de Bennett achternaam gewoond had. Ze was allang terug. Maar toen hij haar kus beantwoorde, toen hij haar vertelde dat hij haar gemist had, toen ze zijn hand door haar haren voelde, toen ze eindelijk weer in de situatie waren die ze zolang had afgehouden. Toen was ze niet alleen terug maar ook een soortement van thuis. Het was makkelijker dan wat dan ook om dit te doen. Makkelijker om hem zachtjes verder van de deur en meer de eerste kamer die ze kon vinden in te duwen zonder te kus langer dan een enkele seconde af en toe tussendoor te stoppen, zonder te ver van hem weg te zijn (want nu ze eindelijk weer hier waren wilde ze niet meer weg). Het was alsof ze twintig jaar geleden deze kus begonnen waren en gewoon even op pauze hadden gestaan. Alsof alles wat er gebeurd was, even, heel even niet meer uitmaakte, nee , alsof het niet meer bestond. Maar het bestond wel, alle geschiedenis zonder elkaar bestond wel en dus moest ze het toch even vragen voor ze verder ging waar ze al die tijd stiekem gebleven waren. “Is er niemand anders thuis?”. Niet dat het haar tegen zou houden als het wel zo was, ze waren goed in dingen stiekem doen. Maar ze moest het wel weten.
  11. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    The world may disapproveBut my world is only you 14 Februari 1838, , Daniels huis. Ergens wilde ze het hem niet vertellen, ergens wilde ze dat hij het vanavond las in de krant zonder van iets af te weten, dat het als een schok zou komen, dat er eindelijk, eindelijk eens iets in zijn leven gebeurde wat hij niet verwachte, waar hij geen mogelijkheid had om ook maar een vingergrip van controle op te krijgen. Ergens wilde ze dat doen, wilde ze de persoon zijn die daar verantwoordelijk voor was. Ergens wilde ze het hem wel vertellen (en net ietsje meer dan niet). Omdat ze zijn gezicht wilde zien, wilde weten hoe hij reageerde, zoals ze altijd erbij had willen zijn als hij erachter kwam dat ze een van hun spelletjes gewonnen had. Ergens wilde ze het hem vertellen omdat, ergens, ze hem nog stiekem alles wilde vertellen. Omdat hij in alles wat ze deed, alles wat ze had gedaan, alles wat ze niet wilde vertellen, het leidend voorwerp was. Omdat het uiteindelijk allemaal terug kwam bij hem en bij haar. Maar toen hij haar binnen liet omdat ze gezegd had dat ze iet belangrijks wilde melden en wel nu, wist ze niet zo goed wat ze moest zeggen. Want hoewel ze nog altijd hetzelfde waren was alles anders. Ze hoefde niet meer bang te zijn dat hij teveel van haar ruimte en leven weer zou innemen want ze had de ontsnappingsdeur al geopend voor het moment dat ze niet meer in die ruimte wilde zijn. Ze wist dat ze gewonnen had en daarom, juist daarom, kon ze het toelaten zichzelf heel even te verliezen. En dat was ook iets wat ze heel lang niet meer had gevoeld. “Daniel ik”, Ik ga trouwen, “Ik heb je gemist”. En toen kuste ze hem. Want dat had ze ook gemist.
  12. Kijk eens aan, hij vroeg inderdaad wat ze ergens in de loop van het gesprek was gaan verwachten, waar ze stiekem op gehoopt had (Maar dat ging ze niet hardop zeggen, hopen was zo wanhopig. Misschien, prees ze zichzelf, misschien kwamen haar wensen wel uit omdat ze nooit toegaf dat ze dingen wenste. (Dat dit beide leugens gemaakt door slechte zelfreflectie waren zag ze niet). Hoe dan ook momenteel was ze zeer tevreden met de stand van zaken. “Oh”, ze glimlachte even, opgelucht bijna, opgelucht dat hij het inderdaad vroeg, opgelucht dat ze een stapje dichterbij was om haar kinderen de positie te geven die ze verdienden, opgelucht dat ze zelf een flinke stap omhoog zou gaan na heel lang compleet buiten het speelveld te liggen en nu weer terug te zijn waar het allemaal begonnen was. “Ja, ja natuurlijk wil ik met u trouwen, ik denk dat er geen ander antwoord mogelijk is”. Want geen ander antwoord gaf haar meer mogelijkheden dan dat.
  13. Ze had er niet aan gedacht op opnieuw te trouwen. Niet perse uit tegenzin, gewoon omdat de positie van een weduwe best een goede was. Omdat ze niet zo snel weer ondoordacht een huwelijk in zou stappen zoals ze gedaan had toen ze negentien en zwanger was (al was het doordacht genoeg geweest. Gewoon gedaan in gedachten van woede en teleurstelling en daarom te emotioneel om een goed denkproces te zijn). Omdat ze in theorie alles had wat een huwelijk haar kon bieden, ze had een dak boven haar hoofd, ze had kinderen, ze had een familie goed genoeg voor een goede reputatie, ze zou vast nooit zonder geld komen te zitten (en mocht dat wel gebeuren dan kon ze dat vast ook wel oplossen). Dus nee, het huwelijk had nog niet echt als een optie door haar gedachten gespookt Maar toen Owain dat zo zei, in die toon, met zijn dode vrouw prachtig gevallen van de trap en haar man maanden terug in stukken gesneden door haar lieftallige broer. Met haar kinderen, zijn kinderen, allebei hun bloed. Toen ineens klink het wel ineens als een optie Misschien had ze het mis, misschien was hij gewoon oprecht nieuwsgierig. Maar daar leek hij haar het type niet voor. Types zoals Owain waren nooit openlijk nieuwsgierig zolang ze achter gesloten deuren maar alles konden zien en weten. “Niet echt met een plan om te trouwen tot nu toe, maar ik moet toegeven dat als een nieuw huwelijk voordelig zou zijn het natuurlijk altijd een optie zou zijn. Uiteindelijk is het immers een contract niet waar? En geen reden om een nieuw contract voor eeuwig uit te sluiten omdat de vorige verlopen is”, ze keek hem even afwachtend aan en voegde er voor de zekerheid toch nog wat gespeelde emotie aan toe. (Owain mocht misschien niet de persoon zijn die het echt erg zou vinden ze moest er op letten niet te kil met het concept van dode echtgenoten om te gaan) “ Ik ben dan natuurlijk ook al een tijd weduwe. Tijd heelt alle wonden” Er waren niet echt wonden geweest Behalve die van hem natuurlijk.
  14. Haar man. Ze was ergens niet echt meer met hem bezig geweest nadat ze wat er van hem over was had opgeruimd. Had hem alleen nog ergens in haar achterhoofd voor de momenten dat ze ruzie had met Daniel en uit irritatie zijn aandeel in het verdwijnen van haar man als discussiepunt wilde gebruiken. Was ergens ook nooit met hem bezig geweest toen het nog haar man was geweest. Was eigenlijk alleen met hem getrouwd omdat hij op elk punt fundamenteel niet Daniel was en ze twintig jaar terug dacht dat dat de oplossing was. En hoewel ze dat allemaal niet hoefde te vertellen kon ze wel een beetje haar antwoord voor Owain uit die redeneringen halen. “Over de doden niets dan goeds natuurlijk”, ha, “maar eerlijk gezegd niet echt? Het is natuurlijk tragisch allemaal maar bij nader inzien was ons huwelijk niet de beste keus”, ze glimlachte even kleintjes, “ik denk dat zowel hij als ik nu op een betere plek zijn”. En dat hij had moeten sterven gewoon omdat hij met haar getrouwd was toen ze dat nodig had, dat was niet iets waar ze verdriet of gemis bij voelde. Mensenlevens waren ook maar mensenlevens, er waren er genoeg van en een meer of minder maakte niet veel uit. “Ik hoorde dat u ook weduwe was geworden”, ze knikte medelevend en liet ondertussen de suikerpot naar zich toevliegen, gespeeld medeleven vroeg om zoetigheid. “Zo ongelukkig allemaal, hoe bent u eronder” Als je het aan haar vroeg was hij vast ook beter af nu.
  15. De kinderen vroegen niet echt naar hun vader eigenlijk. Niet naar haar man die nooit hun vader was geweest en die buitenspel gezet was voor ze ook maar echt zo over hem konden denken, niet naar hun echtte vader om de manier dat hij misschien zou willen (of ze verwachte dat Owain iets wilde gezien de inhoud van zijn vraag), niet naar het gebrek aan een vader. Aria was weduwe, en hoewel dat misschien niet de meest gewilde positie was was het er wel een waar ze een soort van schaamteloos alleenstaande moeder kon zijn. Ergens was dat fijn. Dit waren haar kinderen. En na altijd opzoek te zijn geweest naar iets wat je echt van jezelf kon noemen, zonder dat je het moest delen, zonder dat iemand het kwam afpakken, zonder dat je het eigenlijk niet mocht hebben, zonder dat er altijd iets op de loer lag en je altijd op je hoede moest zijn. Zonder dat alles, dat was fijn, kalmerend ook. Dus ze vroegen er niet naar, daar zorgde ze wel voor. Maar aan de andere kant was dat misschien ook niet echt wat Owain wilde horen. “Niet echt, mijn man ging denk ik iets te vroeg dood voor ze hem echt konden missen?”, ze fronste even, “ ze hebben nooit echt een vaderfiguur gehad, niet op stabiele basis”, en of Owain dat wel kon zijn, en of ze dat wilde, en of de kinderen dat wilden, dat liet ze veilig in het midden. Mocht hij zelf invullen want haar antwoord had ze al en dat was het belangrijkst. Ze glimlachte even en voor het geval dat hij graag had gewild dat ze iets over hem had gezegd in de mom van vaderschap voegde ze er nog luchtig aan toe; “Ze vragen wel vaak naar u, en wanneer u weer cadeautjes komt brengen, kennelijk maakt dat een iets te grote indruk”. Of haar kinderen waren gewoon nu al verwend en materialistisch. Maar dat zou ze nooit toegeven of bewust denken.
×