Jump to content

Aria Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    124
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    14

Aria Cadwgan last won the day on May 30

Aria Cadwgan had the most liked content!

About Aria Cadwgan

Profile Fields

Recent Profile Visitors

810 profile views
  1. [1839] Body mind and soul

    Dit was niet waar ze hem wilde hebben en toch ergens weer wel. Ze wilde hem graag dichtbij, ze wilde graag zijn hand in haar haren, al was het maar zo kort, al dacht ze meteen dat ze wilde dat hij haar nooit meer losliet, dat hij niet zou stoppen met haar aanraken.. dat.. Dat ze al die dingen wilde maar ze nooit zou uitspreken, En misschien was hij juist daarom de laatste persoon die ze moest vragen haar hiermee te helpen. Want als ze hem eenmaal vrijwillig toegang gaf tot haar gedachten wat zou hij dan vinden? Wat zou hij van haar vinden? Maar ze had het nodig, ze had hem nodig, ze zag geen andere oplossing en wilde er eigenlijk ook geen een. Niet zolang hij en zijn hulp een optie waren. Hoewel ze aan de ene kant altijd hard zou schreeuwen dat ze zo min mogelijk met hem te maken wilde hebben, dat ze zoveel mogelijk zelf wilde doen, daar was het moment dat ze het niet meer alleen kon hij de enige die ze echt wilde toelaten. “Als je wilt weten wat ik denk over mijn huwelijk, of over wat dan ook, dan moet je me helpen”, antwoordde ze lieftallig en streek even met haar vinger over zijn wang. Al was het maar om de miniscule aanraking die haar toch zo van haar stuk bracht terug te geven. Maar wat ze ook deed ze was duidelijk nu nietwaar? Hij mocht voor dit moment alles weten, alle gedachten zoeken die hij wilde vinden, zolang hij haar maar gaf wat zij wilde hebben. En dat was de mogelijkheid om uiteindelijk te zorgen dat niemand ooit meer iets kon vinden. Maar misschien moest ze dat maar niet hardop zeggen, wie weet klonk die deal dan minder aantrekkelijk.
  2. [1839] Body mind and soul

    Ugh waarom precies? Had ze dan een reden nodig om een magische skill te willen leren, eentje die altijd wel van pas zou kunnen komen? Nu had ze wel een reden, tuurlijk had ze een reden anders was het nu niet specefiek gaan vragen (dat had hij dus ook door, viel te verwachten). Maar ze hield gewoon niet van informatie delen, met niemand, was liever stiekem en gesloten waar dat kon. Kennis was macht en macht moest je zo min mogelijk verspreiden. Niet dat het heel erg was, dat ze dit nu echt niet kon delen. Maar het was principeel nog wel tegen haar zin. Dus keek ze even zuur. "Heb ik een reden nodig dan?", ze wist heus wel dat hij haar niet ging helpen zonder (maar wilde dat toch even gezegd hebben). "Owain kan het ook en het lijkt mij gewoon geen gezond huwelijk als een persoon in het huwelijk het maar kan", ze vouwde haar handen samen, leunde wat naar voren op haar ellebogen, iets dichter bij hem dan nodig was, "vindt je ook niet?
  3. [1839] Body mind and soul

    Donderdagavond 31 Oktober 1839 Ze had zichzelf uitgenodigd om dinner met Daniel te hebben, iets wat ze al niet regelematig deed. Het was niet dat ze niet met hem wilde zijn, ze zou elk dinner wat ze met haar echtgenoot had duizendmaal liever met hem hebben. Maar ze was altijd te trots om toe te geven dat ze graag in zijn aanwezigeid was, daarom moest ze altijd een externe reden vinden om bij hem te kunnen zijn. Dat kon zijn omdat ze ruzie hadden, omdat hun dochter gestorven was, omdat ze moest melden dat ging trouwen of zoals nu, omdat ze iets nodig had, Ze had nu niet precies weggeven waarom ze hier was, maar ze was vriendelijker geweest dan normaal omdat ze deze keer iets nodig had. Dus misschien had hij kunnen verwachten. Het maakte niet uit, uiteindelijk had ze hem gewoon om haar heen nodig en waren alle andere wensne bijzaken en excuses. (Al wilde ze hier wel graag dat hij haar zou geven wat ze wilde. Het was wel.. belangrijk) "Ik wil dat je me Legilimency en Occlumency leert", zei ze uiteindelijk na het dessert en hun derde fles wijn. Ze wist dat hij het kon, ze wist niet zeker of hij het kon door haar ouders (want ze hadden nooit de moeite genomen het haar te leren, maar aan de andere kant was ze altijd minder belangrijk geweest. Zolang ze maar kon doden als de rest en zich aan het regiem kon houden) "Kan je dat", vroeg ze met een lichte uitdaging. Misschien dat ze eerder hulp kreeg als ze deed alsof hij het niet zou kunnen bieden.
  4. [1839] Give me all of that ultraviolence

    Misschien had het geen zin erover na te denken, maar ze kon het niet helpen. Ergens wilde ze een antwoord van hem, was ergens specefiek naar op-zoek als was het niet zo specefiek dat ze wist wat ze percies wilde, wat ze nodig had. Het feit was dat Daniella dood was, dat hun kind, al betekende dat misschien ook wel niks dood was. Ergens was Daniella drie-en-twintig-jaar te laat gestorven, als je het haar vroeg. Want als ze gewoon, niet geboren was geweest dan had haar leven een hele andere kroes gelopen. En nu, terwijl er misschien een verwachtig was dat ze rouwde om haar dochter, was het enige waar Aria om kon rouwen alles wat nooit had kunnen zijn. Misschien wilde ze dat Daniel daar in mee zou gaan, misschien wilde ze dat hij zijn excuses zou maken voor haar toekomst die hij toch deels vermoord had. Misschien was het beter om het maar gewoon te willen en niet te krijgen. Want als ze het wel kreeg zou ze weten of het genoeg was en ze had teveel twijfel daarover om die gok nu te willen wagen. Dus nam ze, ietwat bitter, maar een slok wijn. "Ja mijn kinderen nu zijn inderdaad beter, deels door hun vader ook", ze kreeg de leugen nauwelijks uit haar strot geduwd, Aria had het steeds minder op haar echtgenoot. Die ene ruzie stond nog teveel in haar geheugen gegrift. Maar ze kon het ook niet helpen, ze was ontevreden en daarom moest ze steken onder water geven, misschien werd hij dan ook wat ontevreden en dan voelde ze zich weer meer op haar gemak. "Het is bijna terug dat vader en moeder dit allemaal niet hebben kunnen zien", ze schudde haar hoofd en staarde rond door de kamer, alsof ze daar ineens een van hun geesten zou kunnen zien verschijnen. (Ze ging er vanuit dat het niet mogelijk zou zijn, maar toch) Ze had ervan genoten om hun gezichten te kunnen zien, als ze zagen hoe alles aan alle kanten ontspoord was. . Hoe pijnlijk het soms eindigde, err was een bepaald genoegen geweest in haar ouders teleurstellen Zo had ze altijd kunnen laten zien dat ze geen totale controle over haar hadden. "Hoe gaat het met jou kinderen", ze wilde het niet echt weten maar was wel benieuwd over welke van zijn kinderen Daniel iets zou vertellen. Het waren er een hoop inmiddels.
  5. [15+][1838] Happy Wife, Happy Life

    Het was niet zo dat ze niet eerder in een soort gelijke situatie had gestaan. Misschien andere spreuken en middelen, misschien andere redenen, maar haar familie had haar de eerste zestien jaren van haar leven opgevoed en ze hadden eenzelfde, misschien nog wel hardere stijl van mensen dingen laten inzien. Maar toch was dit duizendmaal vernederender, want ten eerste was ze al heel lang geen kind meer en ten tweede was Owain geen Bennett. Waar Cadwgans zeker niet laag stonden in de maatschapij stond elke familie in haar ogen lagere dan de hare, dat idee was er zelfs na jaren afstand niet uit te krijgen. Van haar eigen bloed verliezen was een ding, van iemand die niet eigen was.. zoveel kwetsender voor haar ego. En hoewel ze met haar huwelijks belofte niet alleen had moeten zweren 'tot de dood ons scheid' maar ook om zelf op geen manier te maken te hebben met die 'dood' moest ze het hem of een op andere manier wel betaald zetten. Als het kon toch, hopelijk, op een fatale manier. In tegenstelling tot haar dochter was Aria niet van plan om tot het einde touw te trekken met haar echtgenoot in hoop soms de bovenhand te hebb Ze was natuurlijk ook niet getrouwd met de liefde van haar leven. (Maar dat maakte niks uit, hield ze zichzelf voor) Momenteel maakte het allemaal nog niet uit want ze wist nog niet wat de volgende stap zou zijn. Dus haalde ze heel even diep adem, raapte ze zichzelf bij heen en vertrok met een kille glimlach en een korte "Natuurlijk" uit de vertrekken. De deur smeet ze niet achter zich dicht, was ze te trots voor en die fles rode wijn die ze ergens vond en stukgooide tegen de muur herstelde ze daarna weer meteen. Niemand hoefde dat te weten.
  6. [1839] Give me all of that ultraviolence

    Daniella was inderdaad impulsief geweest, Aria vroeg ze onwillig af of ze daar iets aan had kunnen veranderen. Het was niet alsof ze haar dochter miste, ze had allang geleden afstand genomen toen Daniella niet meer aan de criteria voldeed die ze nodig had om van belang te zijn, had daarna twee prachtige nieuwe kinderen een tweede kans gekregen. Maar juist om die kinderen vroeg ze het zich af, Aria zou nooit hardop toegeven dat ze een slechte moeder was geweest (je zwaktes toegeven had geen nut in deze wereld), maar ze wist heus wel dat ze wat steken had laten liggen bij haar oudste. Hopelijk lag de incompetentie deels daaraan, want dat betekende dat ze controle had over hoe haar nieuwe kinderen zouden eindigen. En geloof me, ze zou zeker de touwtjes deze keer strakker aanhouden. "Nee, moet dat?, antwoordde ze eigenlijk zowel op de vraag over de wijn als de vraag over het gemis. Misschien hoorde het wel zo, ze kon zich Rhiann nog goed herinneren, misschien moest je de mensen waarmee je banden had missen als ze er niet meer waren, zelfs als je die banden allang had afgekapt, maar ze kon het gewoon niet. Ze wist niet hoe ze zich moest verhouden tegenover de dood met iets anders dan ..frustratie en minachting. Dat lag vast niet alleen aan het feit dat het om Daniella ging. "Zou ze het beter gedaan hebben als we haar echt hadden opgevoed?", daar bedoelde ze mee als zij haar best had gedaan en Daniel aanwezig had kunnen zijn in haar leven.
  7. [1839] Give me all of that ultraviolence

    12 mei 1839 - Daniels huis i guess?? CW: Mentions over dood etc <3 Hun dochter was dood. Het was een aparte situatie om mee om te gaan, niet in de minste plaats omdat Aria altijd een lastige relatie met de dood had gehad en nooit rouwen als een deel van sterfte gezien had. Was dit op een ander moment gebeurd dan had ze dat misschien moeten leren. Maar de reden dat ze van Daniella gehouden had was altijd omdat deze Daniels kind was geweest, nu ze haar broer vaker zag en haar dochter lang geleden verstoten had was er gewoon geen reden om rouwig te zijn. Daniel was de enige persoon waar ze ooit van had leren houden puur om de persoon die hij was. Misschien was Daniella' s overlijden vooral een excuus om zonder dat te hoeven uitspreken weer toenadering te zoeken. Je had immers best een goed beginnend gespreksonderwerp als je kind was overleden. Daarom dat ze toch weer hier ge-eindigt was. Bij hem. "Het is ergens wel frustrerend, niet waar? Dat ze het zo kort volgehouden heeft, dat terwijl alle problemen bij haar zijn begonnen , ze schonk hem nog wat van de meegebrachte wijn in en glimlachte cynisch over de rand van haar eigen glas.
  8. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Hij had een plan, soort van, ze was niet onder de indruk, maar het was meer dan ze verwacht had. (Aria verwachtte niet veel van Keane Cadwgan in het algemeen). Het goede aan het plan was dat hij weg wilde, nu moest zij gewoon zorgen dat hij weg bleef. “Ik denk dat je het plan iets moet aanpassen, ze knikte naar de toverstok die hij via zijn list weer veroverd had. “Ten eerste, weet je zeker dat niemand je kan vinden aan de hand van je staf? Er zijn spreuken voor en ik kan het voor je regelen”, ze glimlachte even emotieloos, “ maar als je me niet vertrouwt vind dan in elk geval iemand goed genoeg in magie of koop een nieuwe staf. Ik denk niet dat je het zelf kan”. Dat was niet eens een sneer, gewoon haar eerlijke observatie. Keane mocht zich speciaal voelen, Aria was nooit eerlijk. “Ten tweede.ten tweede is er geen juist moment. Je komt niet terug, je bent dood en je blijft dood”, “dat is de enige manier waarop je hier levend vertrekt”
  9. [15+][1838] Happy Wife, Happy Life

    Aria was een egoïstisch persoon, zo was ze nu eenmaal opgevoed en ze had zich er comfortabel genoeg in gevoeld om er nooit tegenin te gaan. Ze had nooit echt om mensenlevens gegeven, slechts een paar speciale die wel van belang waren. Sommige tijdelijk, omdat ze een onderdeel van haar leven waren op dat moment. Sommige voor altijd, wat de situatie ook was.Haar kinderen hoorden zeker bij de mensenlevens die haar wel iets deden. Daarom was het best pijnlijk om te zweren op Clementines leven, wetende dat ze als het moest, voor het grotere plaatje, alsnog Owains regels zou breken. Maar niet pijnlijk genoeg om die leugen niet te maken, zodat deze pijn stopte. Aan de andere kant, er was geen derde persoon aanwezig dus dit zweren was compleet symbolisch. Ergens was dat een opluchting, een onbreekbare eed over zijn regels zou te beklemmend zijn. “Beloofd”, zei ze kortaf, ze had geen zin met hem te spreken en haar stem was ook te schor voor lange pleidooien. Verlangend keek ze naar het glas water. "Beloofd en gezworen op het leven van mijn dochter" , voegde ze toe, om hem tevreden te stellen maar ook een steek onder water te kunnen geven. Er was nog net iets teveel van haar trots over om haar handen smekend uit te steken.
  10. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Aria had nooit geduld gehad voor de kinderen als Keane. De hele situatie gaf haar een gevoel van plaatsvervangende schaamte, het leek meer alsof Keane een kind was dat niet uit bed wilde komen dan een man die een plan had bedacht om onder zijn grootvaders grip vandaan te raken. (Aria ging er even vanuit dat het hierom ging, ze zag niet in waarom de jongen anders liever nep-dood dan levend was). Als ze deze stunt bij haar ouders had geprobeerd hadden ze haar eerst uitlachen en daarna dubbel hard gestraft, gewoon omdat ze beter haar best had moeten doen. Als je iets deed dan moest je het goed doen. “Ik denk dat ik wel weet hoe een dood persoon eruit ziet Cadgwan ”, zei ze eerder verveeld dan dreigend. Ze zuchtte vermoeid, bijna alsof ze dagelijks deze situatie meemaakte, wat gelukkig zeker niet het geval was. “Maar stel ik zou meespelen, stel ik zou ineens geloven dat jedood was. ”, het koste haar zoveel discipline om niet met haar ogen te rollen, om de hogere persoon te zijn hier. Aria deed graag alsof ze ontzettend veel discipline had, maar het was meer een karakter wat ze graag was in de publieke ruimte dan dat het echt iets uit haarzelf was .Het was moeilijk om dat karakter te zijn soms.”Blijft die situatie dan zo? Wat is je plan”. Zeg alsjeblieft dat je een plan hebt kind .
  11. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Het was voor haar ergens ook een opluchting dat Rhiann weg was. Nu hoefde ze niet emotionele support te bieden, die ze eigenlijk niet kon bieden, nu hoefde ze niet medelevend te zijn terwijl ze eigenlijk best tevreden was met Keane’s overlijden. Ze was immers zelf ook moeder en ze wilde het beste voor haar kinderen, dat ging makkelijker als Keane dood was. Omdat niks in haar leven makkelijk kon gaan bleek de jongen vervolgens niet dood te zijn. Binnensmonds vervloekte ze haar echtgenoot, als er ergens was waar ze geen respect voor had dan was het wel het niet kunnen afmaken van een moordpoging, dat sprak gewoon van onkunde. Verklaarde wel weer waarom Owain altijd haar familie nodig had gehad om zijn zaken te klaren, hij kon het duidelijk gewoon niet. Zachtjes, ze wilde niet dat iemand anders ineens binnen zou komen, ze wist nog niet zo goed wat ze wilde maar het was onder elke omstandigheid beter dat niemand wist dat Keane net geluid had gemaakt, liep ze naar de open kist toe. “In al mijn leven hem ik nog nooit een lijk horen niezen ”, fluisterde ze verveeld en prikte met het puntje van haar toverstaf in Keane’s nek. Om hem te forceren om een reactie te geven, ook ergens om dreigend te blijven, ze kon hem doodmaken als ze dat wilde. Ze wist het nog niet.
  12. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Ooit was dit iets geweest wat makkelijk was, of misschien niet makkelijk (Aria was en bleef iemand die gewoon nooit helemaal raad zou weten hoe ze hiermee om moest gaan) maar wel minder ongemakkelijk. In de piekdagen van hun vriendschap was Rhiann Cadwgan een van de enige personen geweest waar ze genegenheid en openheid bij kon tonen en dit wederzijds kon accepteren. Ze had altijd zo geleerd om mensen niet als mensen te zien, je kon ze niet ooit vermoorden als ze ineens op je job-list kwamen te staan als je dat wel deed, dat de weinige mensen die ze wel als mensen zag al die kleine fracties van menselijkheid die ze kon geven van haar gekregen hadden. Maar dat was jaren geleden en met Rhiann was ze vergeten hoe dat moest. Het voelde ongemakkelijk en vreemd maar ergens te vertrouwd weer om haar weg te duwen, iets wat ze bij ieder ander had gedaan. Dus hield ze haar vast, niet heel dichtbij, hoe dichtbij ze wilde komen liet ze aan Rhiann. Ze ging niks pro-actiefs doen, ze wist zelf niet eens wat ze nu wilde hiermee, maar wel alles wat ze kon geven. "Rhiann", fluisterde ze zachtjes, hopelijk geruststellend, ze wist verder niet echt wat te zeggen. Wat zou zij willen horen van haar beste vriendin als ze het idee had dat ze haar zoon dood aantrof? Misschien een speech over hoe ze wraak zouden nemen of een aanbod dat ze een drankje zou krijgen om haar zoon te vergeten, zodat ze hem niet hoefde te missen. Ze kende Rhiann niet goed genoeg meer om te weten of dat de juiste woorden waren nu. Dit waren problemen waar ze niet mee hadden gedeald als tiener zijnde en dat was het hele referentiekader wat ze had rondom haar ooit beste vriendin. "Rhiann, je moet hier nu echt weg, ik kom straks naar je toe als je dat wilt? Maar deze plek.. dit" ze zuchtte, "het is gewoon beter als je hem nog als iets anders dan dit beeld kan herinneren"
  13. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    De ene zijn dood was de ander zijn brood. Vroeger betekende dit dat dood letterlijk het inkomen van haar huishouden was, vandaag betekende het dat met Keanes overlijden Gabriels positie zeker gesteld was. Ze had zich nog nooit zo opgelucht gevoeld, voor het eerst sinds tijden was ze weer echt tevreden in haar huwelijk. Ze geloofde niet dat Owain het gedaan had voor Gabriel, maar dat maakte haar niet uit. Zij zou alles voor haar zoon doen in de toekomst, daar had ze hem niet voor nodig. Ze had hem alleen nodig had gehad om die toekomst zeker te maken. En misschien had ze moeten weten wat ze zou aantreffen toen ze die kamer inging. Misschien had ze het moeten laten. Maar ze kon het niet, ze had geluiden gehoord en ze was altijd inherent nieuwsgierig naar weten wat er was. Zeker nu bleek dat zoveel zich had afgespeeld. Maar toen ze binnenkwam wist ze niet wat ze moest doen, wilde ze vooral weer naar buiten lopen. Aria was nooit goed geweest in emotionele dingen en wist al helemaal niet hoe je mensen moest helpen die aan het rouwen waren. Ze had een hele andere relatie met de dood. "Ik zou niet te lang blijven", fluisterde ze maar voorzichtig, "het wordt er niet mooier op. Ze vetrouwde Rhiann in deze staat niet, die zou vast blijven tot er niks meer over was en pragmatisch advies geven was iets wat ze nog kon.
  14. [15+][1838] Happy Wife, Happy Life

    Ze was inderdaad een stuk sneller door de spreuk gebroken dan Keane, oefening baart kunst zullen we maar zeggen. Haar ouders hadden er een hand van gehad haar te vervloeken onder het mom van opvoeding, hoewel ze als zestienjarige die opvoeding achter zich had gelaten was het lang genoeg geweest om in aanraking te komen met een hoop nare spreuken en momenten. Een hoop nare spreuken en momenten die, nadat ze nogmaals gedwongen begon te drinken, rechtstreeks vanuit haar herinnering en onderbewustzijn haar lijf in leken te stromen. Ze wist niet zeker meer welke pijn nu echt van nu was, het drankje zelf had ook gevoeld alsof ze zuur over haar ingewanden gooide, en welke van toen. Het maakte ook niet perse uit wat nu en toen was, want tijd was ineens een ongrijpbaar concept geworden. Uit alle paniek en waanzin was ze maar sneller gaan drinken, het glas was dan sneller leeg dan verwacht. Ze hapte naar adem, ergens wilde ze gaan zitten of huilen. Maar dan zou hij winnen. Bovenal wilde ze water. “Geef me water”, haar stem kraakte een beetje en ondertussen wreef ze met haar vinger over haar huid om zeker te weten dat de pijn van net niet echt van nu was geweest. Ze wilde het zelf pakken, ergens, maar haalde ook wel een destructief genoegen aan dat ze hem ondanks wat er net gebeurd was nog kon proberen te bevelen.
  15. [15+][1838] Happy Wife, Happy Life

    Ze voelde de imperio haar zenuwen inschieten. Als ze nog de tijd had gehad dan had ze een opmerking gemaakt, het was immers best een sneue spreuk, als je het haar vroeg. Goed, het was handig, het was een spreuk je gebruikte als je eindjes aan elkaar te knopen had of bloed van je handen moest wassen en als mensen dan even niet meewerkten. Maar het was een zwakte, je kon met magie mensen dwingen tot dingen, maar dat kon ook anders, creatiever. Ze had echter geen tijd voor al die opmerkingen want de spreuk deed wel, zoals verwacht, haar werk. En misschien was dit maar goed ook. Nu ze doorhad wat dit was kon ze Owain immers niet meer verwijten niet creatief te zijn. De vloeistof brandde in haar keel, haar maag draaide om en ze hapte naar adem om overeind te blijven staan. En toen waren ze er ineens. Fracties van herinneringen, emoties die ze niet wilde voelen. Het moment dat ze op straat stond, alleen, niet wetende wat ze nu met haar leven ging doen, Schaamte, verlies, gemis. En ze had nog maar een slok genomen. “Stop”, siste ze hees terwijl ze met bij-elkaar geraapte kracht even door de spreuk heen brak. Het glas met trillende handen van zich afhield. Ze wilde het op de grond laten vallen zodat het weg was. Maar de kracht om zo compleet door de imperio te breken die was met de eerste druppel al verdwenen.
×