Jump to content

Aria Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    103
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    10

Aria Cadwgan last won the day on July 16

Aria Cadwgan had the most liked content!

About Aria Cadwgan

Profile Fields

Recent Profile Visitors

573 profile views
  1. [1838/1839] Break the lock if it dont fit

    Ze verwachtte niks, ze wilde vooral een hoop. Het was zo vreselijk frustrerend om nu in deze positie te zitten. Om eindelijk haar leven helemaal gevormd te hebben zoals ze het graag zag, en dan dat hij nog altijd teveel invloed had. Goed, Owain trouwen was niet perse haar grootste droom geweest. Maar met de middelen die ze had, het leven de geschiedenis dat ze leidde, was het wel een van de betere dingen die ze had kunnen krijgen. Alles krijgen precies zoals ze gewild had dat was jaren geleden al verloren gegaan. Ook Daniels schuld trouwens. Ze zuchtte, trok haar staf weg en ging tegenover hem zitten. “Wat wil je dat ik doe Daniel? Wil je dat eens diep in je geheugen ga graven om te kijken of je misschien weet waar mijn kinderen zijn?”, afwachtend keek ze hem. Ze kon het niet, legilimentie was iets wat je veel moest trainen, als kind had ze er nooit interesse in gehad, later had ze er nooit echt aan gedacht (haha) om het op te pakken (hoewel haar ex-man vast een goed proefpersoon was geweest). Maar dat hoefde Daniel niet te weten, Daniel wist niet precies wat ze die afgelopen jaren gedaan had (ging ze vanuit, je wist het nooit), dus misschien kon ze gewoon.. Bluffen. Dat was hoe ze vroeger altijd alles voor elkaar kreeg. En het was nooit bij hem gelukt, maar misschien lukte dat na al die jaren wel. Ze zuchtte gepijnigt alsof dit echt iets was wat ze liever niet deed, maar wel zou doen als het moet. “Dat lijkt me niet leuk voor ons beide, dus ik denk dat je beter kan gaan praten”. En wel meteen.
  2. [1838] Happy Wife, Happy Life

    “Sorry?”, giftig keek ze op bij zijn laatste woorden, want hoe hij ze ook gemompeld had ze had ze wel gehoord. Aan moeten horen dat dit allemaal gebeurd was, dat haar kinderen weg waren omdat hij de bastaard van Evangeline Lennox graag in leven wilde houden, dat was tot daar aan toe. Dat maakte haar kwader dan ze wilde toegeven, ze wilde namelijk niet toegeven dat die bastaard daadwerkelijk concurrentie was. Het zou toch immers meer dan logisch zijn dat, mocht Owen het om een of andere reden niet kunnen doen, Gabriel de beste tweede keus was. (En tweede keus zijn was al erg genoeg). Maar dat hij nu ook nog haar de schuld gaf? Daar trok ze toch echt een lijn. Het was meer dan duidelijk dat hij niks om de kinderen gaf. En prima dan, dan deed hij dat maar niet. Ze hadden niet echt liefde nodig in hun leven, als ze maar goed terecht kwamen, zo goed en hooh mogelijk als Aria voor elkaar kon krijgen. Maar hij moest gewoon het lef niet hebben om haar de schuld te geven. Dit was uiteindelijk immers allemaal zijn schuld. “Ik hoop dat ik je verkeerd begrepen heb?” ze wist niet of ze wilde dat hij met een excuus kwam of inderdaad zei dat hij haar de schuld gaf. Ergens zou het fijn zijn om een reden te hebben, om een legitieme reden te hebben om al die opgekropte ingehouden woede die ze tot nu toe vooral kil bij zich gehouden had aan te vuren. “Ik hoop dat je niet insinueert dat ik hier enige schuld aan heb. Het zijn mijn kinderen”. Niet die van hem, want hij wilde ze niet alles geven, dan had hij ook als het erop aankwam niks over te zeggen. “Als er iemand is die alles gedaan heeft om ze het zo goed en veilig mogelijk te maken ben ik het wel. Jij..”, “je had het net over moraal, misschien moeten we eens een gesprek over over jou moraal hebben?”
  3. [1838/1839] Break the lock if it dont fit

    “Misschien wel”, ze glimlachte enkele seconden voor ze weer de wat killlere farce aannam. Dat paste beter bij het hele ~iemand gevangen houden en openrijten~ ding wat ze aan het doen was. Maar ze kon niet ontkennen dat het eigenlijk wel een opluchting was om hier nu te zijn. Om ruzie te kunnen maken met Daniel, om precies te kunnen zeggen wat hem op de kast joeg en te weten dat ze bij hem precies wist wat ze moest zeggen. Om eindelijk weer met iemand in een kamer te zijn die ze woord voor woord kon lezen, tenzij hij echt zijn best deed om dat niet toe te staan. (Dat was het vervelende als iemand jou ziel net zo vloeiend kon lezen als jij die van hen) Ze had hem gemist, meer dan ze verwacht had en zeker meer dan ze wilde toegeven. Dus deze situatie, hoe vervelend ook want ze wilde echt haar kinderen terug. Was zo slecht nog niet. Niet zolang hij vastgebonden was en zij niet. Het was goed. Niet goed op de; ‘het mag me nog veel langer duren ‘ manier maar op de ‘als het dan toch moet dan liever met jou dan iemand anders’. Altijd liever hem dan iemand anders. “Oh kom op! Geef me in elk geval iets beters dan ‘heb je al in de huizen van de Lennoxen gekeken”, beet ze geïrriteerd terug. “Misschien wordt je wel echt oud, als dat het beste is wat je kan geven”. Ze prikte met haar staf tegen zijn borstkast aan, net iets te hard om het comfortabel te houden en begon een soortement van staarwedstrijd. (Die ze sowieso zou winnen want ze kon hem vervloeken als ze wilde. Hij had het een stuk lastiger) . “Waar. Zijn. Mijn. Kinderen”.
  4. [1838] Happy Wife, Happy Life

    Ha, het moraal van haar broer. Daar hoefde hij niet over spreken, inderdaad. Owain was zo ver verwijderd van alles wat Daniel was dat hij niet eens zou kunnen spreken over haar broer zonder hem te onderschatten. Ze glimlachte dus schamper om zijn opmerking en probeerde ondertussen subtiel, maar gefrustreerd, haar hand los te trekken. “Waarom heb je dat dan niet gedaan”, vroeg ze, met moeite haar kalmte bewarend. “Waarom heb je haar niet onmiddellijk verwijderd nadat het kind geboren was”. Of eerder, het stak haar dat Owain zo graag wilde dat de erfgenaam geboren werd. Hij had Gabriel verdomme, zijn eigen bloed. Maar gaf voorkeur aan een Lennox bastaard, zo leek het tenminste. “Als ze hier niet meer geweest was, dan was er geen reden geweest om mijn kinderen te stelen. Dan had niemand”, en daar bedoelde ze Helena Lennox mee, “kunnen weten dat ze hier was” Ze had het beleefd gevraagd. Was kalm gebleven in de hele relaas. Maar de schuld zat er, met opzet, duidelijk in. Dit was Owains fout, omdat hij meer woorden dan daden was, omdat hij uiteindelijk niet sterk genoeg was om actie te ondernemen. Omdat hij alsmaar wilde wachten, omdat hij wilde spelen zelfs op de momenten dat hij het spel niet onder controle of bedacht had. Omdat hij niet hetzelfde moraal had als een Bennett. Ze miste Daniel.
  5. Oktober 1838 Haar kinderen waren al een tijdje vermist en Daniel had er iets mee te maken. Ze wist het al vanaf het begin, maar het werd ook steeds duidelijker. Naast het feit dat Daniel besloten had om de familie Lennox bij te staan in dit drama (Waarom? Het was geen goede naam om aan gelinkt te worden, hij kon er niks aan verdienen, ze weigerde te accepteren dat hij het misschien om haar had gedaan. Want dan moest eraan denken dat hij dat voor haar deed en toegeven dat ze daar stiekem gelukkig van werd. Ging niet gebeuren) Dus ze snapte niet waarom hij dit deed. Maar hij had al eerder haar kinderen gekidnapt, wist vanuit huis uit hoe je mensen makkelijk kon verstoppen of laten verdwijnen, ze wilde Helena Lennox niet het voordeel van de twijfel gunnen dat de vrouw dit alleen kun, conclusie = dit was zijn schuld. Dus had ze gezegd, achter Owains rug om want Owain wilde ook niet naar haar luisteren en communiceren in je huwelijk was zo iets voor de eerste twee weken en daarna niet meer, dat ze hem wilde spreken. Ze had een van de oudere safe-houses van haar ouders als adres gepakt. (Stiekem gekeken of haar kinderen daar niet waren. Opgelucht dat het niet zo was want het gebouw was oud) En nu ze Daniel daar ontmoette had ze hem na een duel (niet erg makkelijk trouwens haar voorhoofd bloedde nog) uiteindelijk ontwapend en opgesloten. Ze gingen deze kamer niet uit tenzij zij dat wilde. Daar zorgde de magie die de gehele ruimte bedekte wel voor Kon hij nu dan stoppen met koppig zijn. Ze wilde best naar huis maar niet zonder informatie. “ Ik snap niet waarom je het niet gewoon zegt”, gefrustreerd schoot ze wat vonken vanuit haar staf richting zijn arm. Meer omdat het kon dan om iets anders. “Helena Lennox heeft je echt niet zoveel te bieden dat je erop achteruitgaat als je haar een mes in de rug steekt”, het liefst letterlijk, dankjewel, “je wordt er ook niet jonger op hier”.
  6. [1838] Happy Wife, Happy Life

    Suggesties. Als Aria zichzelf niet prees om haar vermogen om kalm te lijken als ze dat niet was, dan was ze nu waarschijnlijk hysterisch gaan lachen. Haar kinderen waren kwijt, Owain had al maanden niks nuttigs gedaan om ze terug te krijgen, het leek er niet op dat het nu zo snel ging lukken en nu mocht ze suggesties doen. Was dat echt het beste wat hij te bieden had. “Ah”, ze forceede een glimlach en staarde even voor zich uit. Ze wilde geen suggesties doen. Ze wilde haar kinderen gaan halen, goedschiks of kwaadschiks, eigenlijk kwaadschiks want de tijd van vriendelijke oplossing was al maanden gepasseerd. Maar ze kon wel iets suggereren, zijn reactie peilen. Misschien kreeg ze het nog voor elkaar dat hij eindelijk eens iets ging doen. En anders kon ze het altijd zelf nog doen. Als ze niet tevreden was met zijn reactie. Dan wist ze gewoon dat ze hem daar niet bij moest betrekken. “Ik ben bang dat mevrouw Lennox de noodzaak van dit alles niet inziet. Misschien moeten we haar dat geven”, ze wachtte even, “ze wil haar kleindochter graag heelhuids terug als we de illusie lokken dat dat op het spel staat”, de rest kon hij zelf wel oplossen. Het hoefde niet perse een illusie te zijn, ze vond het prima als ze oprecht een vinger of oor van Evangelineś lijf zouden halen. Maar ze voelde ook niet perse de behoefte het echt te doen. Gaf veel rotzooi. Helena Lennox daar-in-tegen. Die zou ze graag compleet in partjes snijden. Dat ging ze niet suggereren. Dat ging ze ooit gewoon doen als ze de kans kreeg.
  7. [1838] Happy Wife, Happy Life

    Ze was niet meer geduldig, erger nog ze was teleurgesteld. Ze had verwacht dat Owain het inmiddels wel had opgelost. Ze had hem tijd willen geven, een kidnapping was niet niks. Maar het enige wat hij deed was kinderachtige brieven-ruzies maken, ondertussen was er van haar kinderen nog niks bekend en het was frustrerend. Tuurlijk, ze was bezorgd, maar gezien Helena Lennox haar kinderen had en de Lennoxes waarschijnlijk zouden huilen als ze een vlieg dood moesten slaan maakte ze zich niet echt zorgen op die manier. Ze wilde gewoon haar kinderen terug en Owain leek niet genoeg zijn best te doen. Als ze niet te trots was geweest, als ze niet bang was dat er de kans was dat hij hier meer van wist (en ze dus niet wilde toegeven dat ze het niet alleen redde) dan had ze Daniel om hulp gevraagd.Daniel wist in elk geval wel hoe je dit soort dingen moest oplossen. Ze kon zich niet voorstellen dat als een van haar broers kinderen ontvoerd werd ze lang weg zouden blijven, tenzij het zijn bedoeling was. Maar dat was geen optie, prima ook, ze kon het zelf ook. Moest Owain haar alleen niet in de weg zitten met dat hij het wel oploste. Hij had zijn kans gehad. “Ik weet niet of je me kan helpen”, zuchtte ze en wierp hem een droevige blik toe. “Ik zie dat je het probeert, echt”, niet genoeg, niet genoeg, “en ik waardeer alle hulp tot nu toe. Maar we weten nog steeds niks over Clemetine en Gabriel..”, ze liet even een veelbetekende stilte vallen. Ze ging hem niet vertellen dat ze het hem kwalijk nam maar ze kon het hem wel laten horen in goed geplaatste stiltes. “Ik denk dat ik vanaf nu zelf maar eens wat stappen onderneem”, ze streelde even over zijn wang, “jij hebt het ook zo druk met andere dingen natuurlijk”
  8. [1838] One Happy Family

    Ze had het inderdaad voor zichzelf gedaan. Na al die jaren niks te zijn geweest, na al die jaren voor haar verbanning vooral onder de invloed van haar ouders (en op andere maar nog meer aanwezige manieren invloed van Daniel) te hebben geleefd, na alles in een klap kwijt te zijn geweest, na dat alles was het enige was ze wilde gewoon iets van haar. En als ze dan toch een compleet eigen identiteit op ging bouwen dan was Gravin zeker geen slecht begin. Rhiann was.. Rhiann was een bedreiging. Ze was Owains dochter, goed hij had haar verbannen maar nu was ze weer hier. Dat was een teken van zwakte van de man, haar ouders hadden haar nooit een hand uitgereikt, zij zou Daniella ook nooit meer een vinger toesteken. Het was haar maar weer duidelijk dat Cadwgans uit een ander hout gesneden waren dan Bennetts. (Dat wist ze al, want hoe hoog ze ook zou trouwen ze zou haar eigen familie nog altijd als beter dan alles zien). Maar dat Rhiann terug was, dat was een bedreiging, voor haar, voor haar kinderen, voor haar plannen. Ze had dan ook zeker geen zin het allemaal in te wrijven bij haar ooit beste vriendin, ze wilde geen competitie, ze wilde de vrouw gewoon zo snel mogelijk weg uit de gevarenzone dat was alles. “Vier jaar” (Denk ik??? correct me if im wrong @Daila). Ze wierp een trotste blik op haar kinderen. “En jawel, maar ze doen het niet vaak in het openbaar”. Aria had ze een paar keer betrapt dat ze speelgoed naar elkaar liet zweven maar eigenlijk toonden ze alleen magie als ze dachten dat de rest niet keek. “Ze zijn vooral heel erg op elkaar gefocust”. Konden ze dat niet uitstellen? Zij en Daniel haden ook pas later interesse in elkaar getoond! Dan kon ze in elk geval opscheppen met alle magie die haar kinderen hadden gebruikt.
  9. [1838] One Happy Family

    Ze wist niet zo goed wat ze moest vinden van het feit dat haar kinderen alle kanten oprenden. Aan de ene kant was het goed, het was goed dat Gabriel en Clemetine zich hier zodanig thuis voelden dat ze dat wilden doen. Dit was immers hun thuis, hier hoorden ze, en dat moesten ze ook zeker uitstralen. Aan de andere kant.. had ze het gewoon niet heel erg op rennende kinderen. Met Daniella was ze compleet niet streng genoeg geweest, had ze al haar frustraties en impulsen om constant in te grijpen gewoon maar laten varen. Nu wilde ze het beter doen, maar wat was beter, waar was de grens tussen goed opvoeden en te streng? Was er iets als te streng als het ging om hoe goed je kinderen zich gedroegen? Ze wist het niet. Ze wist niet echt hoe ze een moeder moest zijn als ze het goed wilde doen. Ze had geen tijd om hier lang over te piekeren, had nauwelijks tijd om zich te herpakken van de schok die het gezicht van haar ooit beste vriendin bij haar teweeg bracht. Tuurlijk, ze wist in welke familie ze getrouwd was maar toch.. ze had niet verwacht Rhiann te zien. Niet nu, niet zo, niet onverwachts in de gangen van het kasteel voor ze eerst rustig de tijd had genomen om te bedenken wat ze ging zeggen. Waar ze over zou liegen en waar ze de waarheid zou spreken. Had ze al helemaal niet voorbereid op emotie. Emotie die er nog wel was, ergens ver weg (hopelijk niet te dicht aan het oppervlakte). “Ja”, ze forceerde een glimlach en pakte Gabriel van de grond. Negeerde Clementine die verontwaardigd naar haar staarde omdat ze ook omhoog wilde. “Dankuwel, ik stel het op prijs”. De woorden smaakten zuur en onnatuurlijk in haar mond, maar hoe moest ze anders tegen Rhiann praten. Het was niet alsof ze konden terugvallen in een patroon van zoveel jaar terug. Niet nu ze allebei die mensen niet meer waren. Ergens was dat wel fijn geweest, als het wel kon. “Clementine blijf van mevrouws jurk af”, haar dochter die tegenwoordig een interesse had genomen in alles wat ze mooi vond staarde wel iets te aandachtig naar de stof van Rhians jurk. “Het spijt me, ze toont de laatste tijd veel interesse in kleding, zo zal ik het maar noemen”. Ze glimlachte verontschuldigend, iets oprechter deze keer. Het was fijn dat ze Gabriel vast had, dat zorgde in elk geval voor iets van een houding.
  10. [1838/1839] Your mouth is poison, your mouth is wine

    Dingen waar ze iets aan kon doen? Vast wel, tenzij Owain zo verschrikkelijk bleek dat het enige wat ze eraan kon doen iets aan hem doen bleek. Maar dat laatste zei ze maar niet. Ze had geen zin in Daniels reactie als ze vertelde dat ze de mogelijkheid om Owain onder de grond te leggen onmogelijk had gemaakt. Wist niet eens of hij haar zou uitlachen, dom vinden, kwaad zou worden, er misschien wel totaal niks op zou reageren. Maar al die reacties waren er geen die ze wilde, dus ging ze het risco niet lopen ze te krijgen. Niet zolang het niet nodig was. “Er is vast iets aan te doen ”, knikte ze maar, om te volgen met een toch wat giftige“Camilla heeft jou immers toch ook een beetje veranderd? Je bent nu vast meer zoals ze je graag zou willen hebben. Een huwelijk doet dat met mensen” (Hij had het niet direct over Owain zelf gehad, maar ze had het toch willen zeggen) Hij wilde geen thee, zij wilde hem niet iets anders aanbieden tenzij hij erom vroeg. (Zonder reden eigenlijk, gewoon omdat ze vervelend wilde zijn. En daar had ze ook niet direct een reden voor) “Ik heb al wat aanpassingen in het huis gemaakt trouwens”, ze nam een slokje van haar eigen thee, “wil je een rondleiding?.
  11. [1838] Keep your family close and your enemies in your dungeon

    “Aha”, ze knikte even terwijl ze de woorden tot zich nam en probeerde om te kijken wat er nu moest gebeuren. Ze was er niet op tegen, niet moreel gezien in elk geval, maar ze probeerde te bedenken of ze het slim vond. “Josephine, haar ouders?”, de vraag liet ze maar in de lucht hangen, ze wilde Owain niet op zijn tenen trappen, misschien had hij er wel aan gedacht, had hij het allemaal perfect uitgewerkt. Er was weinig frustrerender dan iets goed geregeld hebben maar tijd moeten verdoen aan het beantwoorden van wantrouwende vragen. Ze wilde Owain best vertrouwen dat hij een plan had voor als de Gordon Lennoxen bemoeiziek bleken als het om het welzijn van hun dochter ging. Maar hij moest wel iets kunnen geven dan om haar gerust te stellen. Anders ging ze alsnog vervelend vragen stellen. Ze nipte van haar glas en bewoog wat door de kamer, kon altijd beter nadenken als ze bewoog dan als ze stil zat. “ En daarna, ga je ze allebei laten gaan? ”. Hij moest sowieso van Evangeline afkomen, als je het haar vroeg. Het meisje had niks meer te verliezen en zou dus heel snel uit de school kunnen klappen met alles wat er de afgelopen tijd gebeurd was, deze heel situatie was ontstaan uit een openbaar krantenartikel of all things. Als het aan haar lag deden ze ook meteen af met Keane, hij had vast nog wel iets te verliezen zelfs zonder Evangeline misschien zou hij dat niet beseffen. Hij leek haar wel het type dat teveel op emotie afging. Kwam niks goeds van, wist ze uit ervaring. Ervaring met haar dochter trouwens. Zelf was ze natuurlijk heel goed in alles onder controle houden. Maar Keane was Owains familie, opperen dat iemand familie moest vermoorden was natuurlijk glad ijs.
  12. [1838] ‘Till Death Do Us Part

    Dat was het dan. Ze had de meest makkelijke deur, moord was altijd de meest simpele snelle oplossing geweest, voor eeuwig gesloten. Dan nu, nu kon ze binnenkort eens goed nadenken wat ze allemaal nog wel kon, welke mogelijke uitgangen, ramen, tunnels, gaten er in deze belofte zaten mocht ze er ooit gebruik van willen maken. Nu was alles nog goed, nu was het niet nodig, ze hoopte ook dat het nooit nodig was want eerlijk gezegd zag ze zichzelf best gelukkig worden in dit huwelijk. Maar iedereen die geloofde in een huwelijk dat niet fout kon gaan geloofde nog in sprookjes en was te jong om ja-woord te mogen geven. Keane en zijn escapades waren daar een goed voorbeeld van als ze de kranten mocht geloven. De jongen wilde gaan en daarom deed Aria, uit spite (want zelfs tegen tieners kon je koppig zijn om het koppig zijn) net iets langer dan nodig over de kus met zijn grootvader. Om vervolgens inderdaad te vertrekken naar het feest terug. Stiekem nog even op zoek naar de enige aanwezige gast die ze zelf altijd waarbij ze hoopte dat ze gemist werd. Topic done <3
  13. [1838] Keep your family close and your enemies in your dungeon

    Ze glimlachte heel even minzaam om zijn opmerkingen. Kon dat gewoon niet echt helpen. Ze was een Bennett, zou dat altijd een beetje zijn hoe graag ze het ook niet wilde zijn. (Niet dat ze nooit blij was geweest met haar familienaam. Vroeger was ze trots geweest. Het moment dat haar ouders hem hadden afgepakt wilde ze vooral beter zijn dan dat. ) Cadwgan kwam dan natuurlijk wel in de buurt. Maar je kon het meisje uit het huis halen maar niet de opvoeding, en mensen die dachten dat je het erg vond als je je partner aantrof onder het bloed. Ah, dat was wel schattig. “Geen zorgen”, ze mompelde een spreuk en liet de bloedvlekken binnen enkele seconden verdwijnen. Was ze altijd goed in geweest. “Beter zo” ze fatsoeneerde nog even een kreuk die bij zijn schouder zat, maar daarna was het toch echt wel ‘opgefrist’ genoeg. “Iets wat ik moet weten?”. Ze was nog kalm. Maar als Owain de neiging had om met bloedvlekken thuis te komen en haar dan niet te vertellen waar ze vandaan kwamen.. dat was dan ook wel iets wat ze moest weten.
  14. [1838/1839] Your mouth is poison, your mouth is wine

    Ze had hem eerlijk gezegd niet verwacht, had ergens gedacht dat zij de eerste zou zijn die hem zou vragen om hier te komen, om af te spreken in elk geval. (Al was het maar omdat ze ergens heel graag een uitnodiging wilde sturen en ondertekenen met haar nieuwe achternaam. En waar nu haar trots om vooral niet te praten na hun laatste echtte gesprek (haar bruiloft telde niet echt) opzij zou zetten voor haar wens om gewoon vervelend te zijn). (Dat had ze niet vaak, trots won eigenlijk altijd en vervelend doen was een reactie als deze aan het verliezen was. Maar soms, soms kon ze dingen niet helpen en dat was altijd zijn schuld). Maar nu was hij hier, ze zou bijna opgelucht ademhalen. (En omdat ze stiekem blij was hem te zien ging ze er maar niet op in dat hij niet uitgenodigd was) “Daniel”, ze knikte hem even toe voor ze wat rechterop ging zitten. “Ja, ja het bevalt wel”, ze staarde even de omgeving van de kamer alsof ze die voor het eerst beoordeelde. Alsof ze niet allang elk kritiekpuntje in haar hoofd opsloeg elke keer als ze iets zag dat haar niet aanstond. Was niet erg, ze had de tijd en ze zou het langzaam (ze wist niet of ze snelle veranderingen er bij Owain door zou krijgen, hij leek haar niet echt revolutionair.) maar zeker proberen precies te maken zoals ze zelf wilde. De beste manier van ruimte claimen was gewoon zorgen dat iedereen wist dat het jou ruimte was zonder dat je iets hoefde te zeggen. Stijl hielp daarbij. “Er zijn nog wel wat dingen, maar er zijn altijd dingen natuurlijk. Maar het is groter dan wat ik eerst had. ”,ze glimlachte, “wilde je thee?”
  15. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Het deed pijn, ze wilde niet dat het pijn deed maar het deed pijn. Het deed pijn om te horen dat ze ‘alleen maar zijn geheimpje ‘ was, alsof het nooit meer dan dat was geweest, alsof ze alles had verloren voor een ‘geheimpje’ dat niet eens geheim had kunnen blijven. Maar na een korte niet te verbergen gekwetste blik en een paar oncontroleerbare stappen van hem weg, alsof hij haar minder had kon raken als ze verder weg stond, alsof het ook maar iets uitmaakte, herstelde ze zichzelf weer. Trok ze haar symbolische ijzige gelaat weer aan zoals ze net ook heel snel haar jurk had aangetrokken. “Ik weet prima waar de deur is”, knikte ze, veegde demonstratief de kus van haar wang en klopte met die hand op zijn borstkast. Het was kinderachtig, zo kinderachtig, maar ze wilde duidelijk maken dat ze niks van hem hoefde te hebben. (Ze vroeg zich af wie lastiger te overtuigen was van , hij of zij, ze moest die leugen immers aan hen allebei verkopen) “Maar het lijkt me beleefd als je me even uitlaat. Voor zover ik me kan herinneren ben je goed opgevoed. Ze wilde niks van hem behalve alles wat hij haar niet gaf. Alles waar ze hem toe kon dwingen voelde als een kleine overwinning op alles wat ze net verloren had. Waarom, waarom van alle mensen op de wereld moest ze van hem houden.
×