Jump to content

Aria Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    91
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Aria Cadwgan last won the day on April 5

Aria Cadwgan had the most liked content!

About Aria Cadwgan

Profile Fields

Recent Profile Visitors

482 profile views
  1. [1838/1839] Your mouth is poison, your mouth is wine

    Dingen waar ze iets aan kon doen? Vast wel, tenzij Owain zo verschrikkelijk bleek dat het enige wat ze eraan kon doen iets aan hem doen bleek. Maar dat laatste zei ze maar niet. Ze had geen zin in Daniels reactie als ze vertelde dat ze de mogelijkheid om Owain onder de grond te leggen onmogelijk had gemaakt. Wist niet eens of hij haar zou uitlachen, dom vinden, kwaad zou worden, er misschien wel totaal niks op zou reageren. Maar al die reacties waren er geen die ze wilde, dus ging ze het risco niet lopen ze te krijgen. Niet zolang het niet nodig was. “Er is vast iets aan te doen ”, knikte ze maar, om te volgen met een toch wat giftige“Camilla heeft jou immers toch ook een beetje veranderd? Je bent nu vast meer zoals ze je graag zou willen hebben. Een huwelijk doet dat met mensen” (Hij had het niet direct over Owain zelf gehad, maar ze had het toch willen zeggen) Hij wilde geen thee, zij wilde hem niet iets anders aanbieden tenzij hij erom vroeg. (Zonder reden eigenlijk, gewoon omdat ze vervelend wilde zijn. En daar had ze ook niet direct een reden voor) “Ik heb al wat aanpassingen in het huis gemaakt trouwens”, ze nam een slokje van haar eigen thee, “wil je een rondleiding?.
  2. “Aha”, ze knikte even terwijl ze de woorden tot zich nam en probeerde om te kijken wat er nu moest gebeuren. Ze was er niet op tegen, niet moreel gezien in elk geval, maar ze probeerde te bedenken of ze het slim vond. “Josephine, haar ouders?”, de vraag liet ze maar in de lucht hangen, ze wilde Owain niet op zijn tenen trappen, misschien had hij er wel aan gedacht, had hij het allemaal perfect uitgewerkt. Er was weinig frustrerender dan iets goed geregeld hebben maar tijd moeten verdoen aan het beantwoorden van wantrouwende vragen. Ze wilde Owain best vertrouwen dat hij een plan had voor als de Gordon Lennoxen bemoeiziek bleken als het om het welzijn van hun dochter ging. Maar hij moest wel iets kunnen geven dan om haar gerust te stellen. Anders ging ze alsnog vervelend vragen stellen. Ze nipte van haar glas en bewoog wat door de kamer, kon altijd beter nadenken als ze bewoog dan als ze stil zat. “ En daarna, ga je ze allebei laten gaan? ”. Hij moest sowieso van Evangeline afkomen, als je het haar vroeg. Het meisje had niks meer te verliezen en zou dus heel snel uit de school kunnen klappen met alles wat er de afgelopen tijd gebeurd was, deze heel situatie was ontstaan uit een openbaar krantenartikel of all things. Als het aan haar lag deden ze ook meteen af met Keane, hij had vast nog wel iets te verliezen zelfs zonder Evangeline misschien zou hij dat niet beseffen. Hij leek haar wel het type dat teveel op emotie afging. Kwam niks goeds van, wist ze uit ervaring. Ervaring met haar dochter trouwens. Zelf was ze natuurlijk heel goed in alles onder controle houden. Maar Keane was Owains familie, opperen dat iemand familie moest vermoorden was natuurlijk glad ijs.
  3. [1838] ‘Till Death Do Us Part

    Dat was het dan. Ze had de meest makkelijke deur, moord was altijd de meest simpele snelle oplossing geweest, voor eeuwig gesloten. Dan nu, nu kon ze binnenkort eens goed nadenken wat ze allemaal nog wel kon, welke mogelijke uitgangen, ramen, tunnels, gaten er in deze belofte zaten mocht ze er ooit gebruik van willen maken. Nu was alles nog goed, nu was het niet nodig, ze hoopte ook dat het nooit nodig was want eerlijk gezegd zag ze zichzelf best gelukkig worden in dit huwelijk. Maar iedereen die geloofde in een huwelijk dat niet fout kon gaan geloofde nog in sprookjes en was te jong om ja-woord te mogen geven. Keane en zijn escapades waren daar een goed voorbeeld van als ze de kranten mocht geloven. De jongen wilde gaan en daarom deed Aria, uit spite (want zelfs tegen tieners kon je koppig zijn om het koppig zijn) net iets langer dan nodig over de kus met zijn grootvader. Om vervolgens inderdaad te vertrekken naar het feest terug. Stiekem nog even op zoek naar de enige aanwezige gast die ze zelf altijd waarbij ze hoopte dat ze gemist werd. Topic done <3
  4. Ze glimlachte heel even minzaam om zijn opmerkingen. Kon dat gewoon niet echt helpen. Ze was een Bennett, zou dat altijd een beetje zijn hoe graag ze het ook niet wilde zijn. (Niet dat ze nooit blij was geweest met haar familienaam. Vroeger was ze trots geweest. Het moment dat haar ouders hem hadden afgepakt wilde ze vooral beter zijn dan dat. ) Cadwgan kwam dan natuurlijk wel in de buurt. Maar je kon het meisje uit het huis halen maar niet de opvoeding, en mensen die dachten dat je het erg vond als je je partner aantrof onder het bloed. Ah, dat was wel schattig. “Geen zorgen”, ze mompelde een spreuk en liet de bloedvlekken binnen enkele seconden verdwijnen. Was ze altijd goed in geweest. “Beter zo” ze fatsoeneerde nog even een kreuk die bij zijn schouder zat, maar daarna was het toch echt wel ‘opgefrist’ genoeg. “Iets wat ik moet weten?”. Ze was nog kalm. Maar als Owain de neiging had om met bloedvlekken thuis te komen en haar dan niet te vertellen waar ze vandaan kwamen.. dat was dan ook wel iets wat ze moest weten.
  5. [1838/1839] Your mouth is poison, your mouth is wine

    Ze had hem eerlijk gezegd niet verwacht, had ergens gedacht dat zij de eerste zou zijn die hem zou vragen om hier te komen, om af te spreken in elk geval. (Al was het maar omdat ze ergens heel graag een uitnodiging wilde sturen en ondertekenen met haar nieuwe achternaam. En waar nu haar trots om vooral niet te praten na hun laatste echtte gesprek (haar bruiloft telde niet echt) opzij zou zetten voor haar wens om gewoon vervelend te zijn). (Dat had ze niet vaak, trots won eigenlijk altijd en vervelend doen was een reactie als deze aan het verliezen was. Maar soms, soms kon ze dingen niet helpen en dat was altijd zijn schuld). Maar nu was hij hier, ze zou bijna opgelucht ademhalen. (En omdat ze stiekem blij was hem te zien ging ze er maar niet op in dat hij niet uitgenodigd was) “Daniel”, ze knikte hem even toe voor ze wat rechterop ging zitten. “Ja, ja het bevalt wel”, ze staarde even de omgeving van de kamer alsof ze die voor het eerst beoordeelde. Alsof ze niet allang elk kritiekpuntje in haar hoofd opsloeg elke keer als ze iets zag dat haar niet aanstond. Was niet erg, ze had de tijd en ze zou het langzaam (ze wist niet of ze snelle veranderingen er bij Owain door zou krijgen, hij leek haar niet echt revolutionair.) maar zeker proberen precies te maken zoals ze zelf wilde. De beste manier van ruimte claimen was gewoon zorgen dat iedereen wist dat het jou ruimte was zonder dat je iets hoefde te zeggen. Stijl hielp daarbij. “Er zijn nog wel wat dingen, maar er zijn altijd dingen natuurlijk. Maar het is groter dan wat ik eerst had. ”,ze glimlachte, “wilde je thee?”
  6. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Het deed pijn, ze wilde niet dat het pijn deed maar het deed pijn. Het deed pijn om te horen dat ze ‘alleen maar zijn geheimpje ‘ was, alsof het nooit meer dan dat was geweest, alsof ze alles had verloren voor een ‘geheimpje’ dat niet eens geheim had kunnen blijven. Maar na een korte niet te verbergen gekwetste blik en een paar oncontroleerbare stappen van hem weg, alsof hij haar minder had kon raken als ze verder weg stond, alsof het ook maar iets uitmaakte, herstelde ze zichzelf weer. Trok ze haar symbolische ijzige gelaat weer aan zoals ze net ook heel snel haar jurk had aangetrokken. “Ik weet prima waar de deur is”, knikte ze, veegde demonstratief de kus van haar wang en klopte met die hand op zijn borstkast. Het was kinderachtig, zo kinderachtig, maar ze wilde duidelijk maken dat ze niks van hem hoefde te hebben. (Ze vroeg zich af wie lastiger te overtuigen was van , hij of zij, ze moest die leugen immers aan hen allebei verkopen) “Maar het lijkt me beleefd als je me even uitlaat. Voor zover ik me kan herinneren ben je goed opgevoed. Ze wilde niks van hem behalve alles wat hij haar niet gaf. Alles waar ze hem toe kon dwingen voelde als een kleine overwinning op alles wat ze net verloren had. Waarom, waarom van alle mensen op de wereld moest ze van hem houden.
  7. [1838] ‘Till Death Do Us Part

    Dit was een van de weinige keren dat ze een belofte maakte waar ze niet achterstond. Een echtte belofte dan, iedereen wist dat je de wereld alles mocht beloven als je het toch niet van plan was na te komen. Dat was uiteindelijk gewoon liegen, liegen was niks mis mee dat was gewoon tactiek , niet haar fout als anderen daarin trapten. Maar hier kon ze niet onderuit, dan ging ze er, letterlijk, aan onderdoor. En het smaakte ergens zuur dat ze het nu moest beloven terwijl ze het liever niet wilde. De enige persoon aan wie ze ooit oprecht dingen beloofd had was Daniel. Al was het maar omdat hij altijd slecht omgegaan was aan gebrek aan loyaliteit. Dat wetende had ze altijd geprobeerd ook bij hem zo min mogelijk beloftes te maken waar ze niet achter stond. We negeren nu even dat er een periode in haar leven was geweest waar ze hem alles had willen beloven. Gewoon omdat hij het was. Maar het was het waard. ‘Het doel heiligt de middelen’ zou op haar graf staan mocht ze ooit die eed breken, dat was de enige belofte waar ze altijd trouw aan zou blijven. Ze had immers nooit in iets anders geloofd. “Dat beloof ik”, antwoorde ze zelfverzekerd en keek naar de draden die vanuit Keane’s toverstok om hun armen werden gewikkeld. Draden knelleder voelden dan haar trouwring ooit zou kunnen doen. Als ze een ander mens was geweest had ze misschien een grap gemaakt over dat het wel jammer was dat de huwelijksgeloften niet genoeg waren. Dat ‘in sickness and health and till death do us part’ genoeg had moeten zijn om haar te vertrouwen. Maar ze glimlachte maar, en maar een heel klein beetje minzaam. “Waren dat alle beloften die gewenst waren of?” Of konden ze nu gelukkig getrouwd zijn zodat ze kon kijken waar er nog dingen voor haar te winnen vielen. Een voordeel hieraan was immers dat Owain haar hierna wel moest vertrouwen dus dat gaf.. ruimte.
  8. [1838] ‘Till Death Do Us Part

    Het was haar tweede huwelijk, de eerste waar ze haar echtgenoot oprecht kon uitstaan, maar daarom niet minder pragmatisch dan de vorige. Met haar eerste man was ze getrouwd omdat ze haar ouders wilde dwarszitten, omdat als ze haar dan wilden laten gaan (wat ze gewoon oneerlijk had gevonden) ze met iemand zou trouwen waar ze binnen haar opvoeding nooit mee had kunnen trouwen. (Niet dat ze het gewild zou hebben). Ergens was ze ook met Richard Adler getrouwd geweest omdat hij alles was wat Daniel niet was en vise versa, het laatste wat ze gewild had was herinnerd worden in haar broer tijdens het huwelijk dat ze deels door zijn schuld had moeten aangaan. Owain, Owain was de vader van haar kinderen, een veilige toekomst, een deur binnen de high-society van de magische wereld en een deur ver naar buiten van haar familie, ze hoefde als Aria Cadwgan immers niet meer op de goedwillendheid en achternaam van de Bennetts te vertrouwen. Niet meer op hem te vertrouwen. En tuurlijk, tuurlijk het was ergens ook wel gewoon grappig, dit huwelijk nu terwijl alle dramatiek en schandalen aan de gang waren. Pragmatisch als ze was ook hier was het huwelijk een klein beetje uit spite. Dus ze begreep wat Owain wilde, waarom hij het wilde, maar het was wel frustrerend. Ze had geen plannen gehad ervoor, er nog nooit echt over na gedacht. Niet meer als hoe ze er altijd over nadacht als een optie, iets wat ze kon inzetten om dingen om problemen op te lossen en uit de weg te ruimen. Omdat ze nou eenmaal opgevoed was met het idee dat het een optie was als oplossing. Ze begreep het maar het was wel vervelend, het was een deur die ze dicht moest gooien terwijl ze het liefst altijd open hield. Tenzij zij besloot om een deur op slot te gooien. Dan moest die vooral dicht blijven ook. Maar het was het waard, dit huwelijk was het waard, dus ze glimlachte woordeloos en trok haar toverstok zodat ze konden beginnen. En toen het begon zuchtte ze maar een keer heel diep omdat ze totaal niet onder de indruk was van het toverstokken werk van Keane Cadwgan. Die jongen was gewoon een van de meest incompetente mensen die ze ooit ontmoet had. En ze zou altijd en een eeuwig ontkennen dat een heel groot deel van die mening voortkwam uit dat ze gewoon kwaad was dat Keane tussen haar zoon en de Cadwgan erfenis instond.
  9. To the truth, then, and all its consequences

    Emoties tonen was altijd iets wat ze verafschuwd had tijdens gevechten en discussies, tenzij ze je ze bewust inzette maar dan voelde je ze niet echt, het was ook altijd iets wat ze nooit kon helpen in de buurt van Daniel. Alsof hij gewoon recht door al haar muren heen kon lopen, alsof ze vanzelf omvielen als hij binnenstapte. En na al die jaren nog steeds, ze kon het niet helpen dat ze niet exact elke kille glimlach, en elke spottende beweging, alles wat ze deed en zei exact onder controle had. Gewoon , omdat als hij te dichtbij was ze daar meteen een stukje van verloor. Stiekem was ze daarom opgelucht geweest toen hij wegging. Nooit gelukkig, nooit blij, maar opgelucht. Dus lachte ze cynisch om zijn opmerking en kon het niet helpen, met elk woord dat ze zei kwam er een klein beetje meer frustratie los die ze niet wilde laten zien, een klein beetje meer gemis dat ze niet wilde voelen. En hij moest gewoon weg, het liefst eerder dan later, want alles aan hem hier was een bedreiging voor alles wat ze was. “Ik ben helemaal niks verleerd, heb je nooit geleerd dat gasten uitgenodigd zijn? Ik hoef geen manieren te tonen voor ongewenste gasten. ”, ze haalde nog maar diep adem, sloot even haar ogen en probeerde het gif uit haar stem weer diep haar lichaam in te duwen. Beter dat het aan haar hart vrat dan dat het ongedoseerd naar buiten kwam. “Dus ik wil je vriendelijk vragen of je dan nu wilt vertrekken” Zie je ze had wel manieren.
  10. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Ze was gelukkig met haar verloving, het was een goede verloving, gaf haar meer status en mogelijkheden dan ze nu had, Owain was interessant en ze zou zich vast niet meteen vervelen, het werkte voor hen beide op een hele hoop vlakken. Ze was oprecht gelukkig met haar verloving, Maar gelukkig zijn omdat je een goede beslissing had gemaakt en gelukkig zijn omdat het als geluk voelde was iets anders. En ze wilde beide en daarom kwam ze altijd terug naar hier, naar hem, zelfs al zou Daniel nooit een goede beslissing zijn. De momenten dat ze hem koos, dat hij haar koos, waren wel altijd de meest oprechte en gelukkige die ze had. “Ik neem het terug”, zei ze kinderachtig, alsof het nog wat waarde had, alsof ze haar trots nu van de grond kon rapen nadat ze het samen met haar jurk had weggegooid. “Ik neem het terug, ik heb je helemaal niet gemist, bedankt dat je me daar weer aan helpt herinneren”, ze kon niet eens zichzelf overtuigen maar ze moest toch haar best doen het in elk geval geloofwaardig te laten klinken. “En ik ben gelukkig, dankjewel voor je zorgen. Dus het lijkt me beter dat we hier”, ze wees op de vloer waar ze zonet nog gelegen hadden, “nooit meer over praten”. Dat snapte hij vast ook wel , met zijn Camilla.
  11. To the truth, then, and all its consequences

    Ze had zich vaak voorgesteld dat ze hem terug zou zien, soms in dromen, soms in nachtmerries, soms in fantasien waar ze van zou ontkennen dat ze zich ermee bezighield. En dat was goed geweest want het was iets wat veilig was zolang het niet echt was, zolang het in een droomwereld was (of een andere wereld als je die spirituele kant op wilde gaan, was ze zelf niet van) Maar hij had nooit echt hier mogen komen. Want hij was niet alleen een indringer hij was een bedreiging, en bedreigingen hoorde je uit de weg te ruimen. Maar hij was ook Daniel, dus dan werd dat zowel emotioneel als praktisch een stuk lastiger “Jij ook” antwoordde ze mat. Ze wilde geen emotie door haar stembanden laten gaan want ze was bang dat als ze dat deed hij de lichte nervositeit ook kon horen, en beter van niet. “Dat is wat tijd met mensen doet ”, en nu was het tijd dat hij weer ging, dat hij niet meer terugkwam, dat ze weer rustig adem kon halen en hem niet in moest houden omdat hij hem anders van haar zou stelen. Op welke manier dan ook. “Wat doe je hier Daniel, ik weet niet of het een goed plan is dat je hier komt”, ze glimlachte verontschuldigend. Het speet haar niet echt, of misschien wel, maar ze had liever spijt dat ze hem had laten gaan dan dat hij hier was.
  12. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Ze wilde het niet horen. Ze wilde niet dat zijn woorden echt binnenkwamen. Ze wilde niet dat na al die jaren, dat zelfs nu ze ging trouwen, zelfs nu ze een uitweg had, dat zelfs nu hij haar nog kon kwetsen. Maar het gebeurde wel ze haatte het. \ “De hele familie krijgt een uitnodiging dus bij die brief kan je jezelf ook als uitgenodigd zien, zei ze bits toen ze zichzelf herpakt had en pakte ondertussen de kleding van de grond (als ze eerder aangekleed was dan hij dan had ze nog een soort van superieure positie hier voor een hele korte tijd toch?). Een kinderachtig deel van zichzelf wilde hem juist niet uitnodigen nu, maar toegeven aan de kinderachtige delen van zichzelf was alsof ze hem gewonnen gaf dus een algemene onpersoonlijke uitnodiging was het beste wat ze nu kon doen. Zij ging trouwen, zij ging een andere kant op dan hij haar wilde opsturen, dus zij stond nu sterker. En misschien als ze dat duizend keer mentaal aan zichzelf herhaalde dan voelde ze zich straks niet meer zo fragiel als nu, nu hij haar zo kil wegstuurde omdat Camilla. Camilla, kutwijf dat het was. “Weet je”, ondertussen zocht ze even naar haar toverstok want jezelf aankleden was een stuk moeilijker dan uitkleden. “Je hebt eigenlijk helemaal niet het recht om zo sneu te reageren. Hypocriet van je”, ah daar was haar toverstok, met een simpele spreuk begonnen de lusjes van haar jurk zichzelf dicht te maken. “Echt heel typisch weer” Ja, ja iets met dat ze niet hierin zou meegaan. Maar sorry hoor hij haalde gewoon het slechtste in haar naar boven.
  13. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Hij wilde het niet weten, zij wilde het eigenlijk niet zeggen. Had ergens stom genoeg gehoopt dat hij het weg zou lachen en dat ze dan weer heel even nog terug konden naar net. Naar voor haar bekentis. Naar toen zijn handen op haar huid nog warm en veilig, al thuiskomen voelden. Niet zoals nu, nu ze er alleen nog maar waren om haar op haar plaats te houden. Naar toen hij niet zo verdomd kil en emotieloos klonk en ze nog de dingen zeiden die ze stiekem lang geleden hadden willen zeggen maar nu pas toelieten. En dat was dom, maar toch. Ze had gehoopt. "Owain Cadwgan, antwoordde ze even toonloos als hij, maar nog steeds op een lager volume dan ze normaal sprak. "Hij vroeg het vandaag, zijn vrouw is dood en mijn man ook, we hebben de kinderen natuurlijk en ik mag hem graag e- . Ze slikte haar laatse en en argument in want waarom deed ze dit eigenlijk. Waarom wilde ze na al die tijd, stiekem, dat hij zijn goedkeuring zou geven? Waarom had ze het gevoel dat het nodig was? En waarom dacht ze dat het werkte. Had het vroeger toen ze haar vriendjes en scharrels bij hem goed wilde praten ook nooit gedaan. Ze voelde zich heel even weer vijftien en kwestbaar in zijn bijzijn en ze haatte het. "Ik wilde dat je het van mij hoordde en niet van de avondprofeet.
  14. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Wilde ze serieus de eetkamer? Had ze niet echt overna gedacht eigenlijk. Ze wilde gewoon hem, werd met elke kus ongeduldiger, wist niet eens meer hoe ze zolang zonder had gekund. Want voor heel heel even was hij niet alleen een deel van haar wereld (een deel wat ze soms niet wilde toegeven) maar het complete universum. En ergens in haar achterhoofd wist ze dat het niet eeuwig ging duren. En daar wilde ze niet aan denken en dat was makkelijker als ze voor heel even nergens aan dacht en zich gewoon overgaf aan de impulsen van nu en de bekende patronen van hun geschiedenis. Als ze een bewuste, doordachte keuze had gemaakt had ze trouwens de slaapkamer van haar ouders gekozen. Gewoon , out of spite. "Goed genoeg knikte ze nu echter terwijl ze hem verder de kamer in dirgeerde om dingen te doen waar je vast erotiek boeken vol over kan schrijven. Iets wat ik niet ga doen want ik heb er niet de juiste woorden voor. En het kon haar niet lang genoeg duren want toen het uiteindelijk klaar (haha) was waren ze weer terug in hier en nu. In de werkelijkheid waar ze toch echt hier en nu hem moest vertellen waarom ze hier was. En ergens wilde ze dat niet meer. Maar ze wilde wel dat hun het van haar wist. Niet slechts de krant. Hoopte dat het dan iets minder erg zou worden opgevat. "Ik ga trouwens trouwen fluisterde ze uiteindelijk dus maar na enkele minuten naar het plafond in de eetkamer gestaard te hebben een geen zachtere manier gevonden had om het de brengen. Ondertussen zocht ze subtiel met een hand naar haar jurk in de stapel kleren naast haar op de vloer zodat ze als het moest snel weg kon.
  15. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Ze was al een tijd terug, een tijd terug in de familie die haar jaren geleden de deur gewezen had (maar toch niet echt die familie want er waren een hele hoop mensen bij. Mensen die er als je het haar vroeg niet echt hadden hoeven zijn). Soms was ze terug in de gangen waar ze opgegroeid was, vaker was ze terug in de kamers van het huis dat ooit aan iemand anders met de Bennett achternaam gewoond had. Ze was allang terug. Maar toen hij haar kus beantwoorde, toen hij haar vertelde dat hij haar gemist had, toen ze zijn hand door haar haren voelde, toen ze eindelijk weer in de situatie waren die ze zolang had afgehouden. Toen was ze niet alleen terug maar ook een soortement van thuis. Het was makkelijker dan wat dan ook om dit te doen. Makkelijker om hem zachtjes verder van de deur en meer de eerste kamer die ze kon vinden in te duwen zonder te kus langer dan een enkele seconde af en toe tussendoor te stoppen, zonder te ver van hem weg te zijn (want nu ze eindelijk weer hier waren wilde ze niet meer weg). Het was alsof ze twintig jaar geleden deze kus begonnen waren en gewoon even op pauze hadden gestaan. Alsof alles wat er gebeurd was, even, heel even niet meer uitmaakte, nee , alsof het niet meer bestond. Maar het bestond wel, alle geschiedenis zonder elkaar bestond wel en dus moest ze het toch even vragen voor ze verder ging waar ze al die tijd stiekem gebleven waren. “Is er niemand anders thuis?”. Niet dat het haar tegen zou houden als het wel zo was, ze waren goed in dingen stiekem doen. Maar ze moest het wel weten.
×