Jump to content

April Haysward

New Elites
  • Content count

    165
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    6

April Haysward last won the day on May 15 2018

April Haysward had the most liked content!

About April Haysward

  • Rank
    She was rough, she was fine, she was way out of her mind

Profile Fields

Recent Profile Visitors

961 profile views
  1. IC Buitenwereld Mededelingen

    Kieran Monday en April Haysward kondingen de geboorte aan van hun dochter: Blue Monday Blue is geboren zaterdag 1 maart 1839. Moeder en kind maken het goed. Moeder zou het nog beter maken als mensen haar drank zouden sturen zodat ze de geboorte kan vieren.
  2. [1838/1837] I wanna go back to the sweet beginnings

    Ja het theaterstuk was nu. (Goed het was ook morgen, en volgende week, dat was het ding met populaire stukken ze bleven even hangen) Maar het was nu, want zij wilde nu gaan, Morgen had ze vast een ander idee, een andere wens, dan was het charme ervanaf. Dat kon Kieran vast begrijpen toch? “Ja, het is de laatste avond”, loog ze soepel, (gewoon voor het geval dat hij het niet begreep), dus we moeten echt zo gaan”. Ze wierp hem even een smekende blik toe. Niet omdat ze hem echt wilde smeken, ze wilde gewoon haar zin zonder moeite, maar gewoon omdat het gewenning was. Zo deed ze altijd bij haar broers of ouders als ze niet kreeg wat ze wilde. Soms werkte dan. Soms niet en dan sloeg ze met haar temperament het huis kort en klein tot ze haar zin kreeg of ongenoegen duidelijk maakte. Ugh een oppas. Konden ze dat gewoon niet vergeten, dat was normaal gesproken ook nooit een probleem geweest. Dat normaal gesproken alles voor May was geweest, alles voor dingen stuk waren gemaakt en weer heel voorzichtig aan elkaar gelijmd, met lijm waarvan ze nog altijd bang was dat het niet stevig genoeg was. Dat een oppas ooit niet nodig was geweest en dingen toen eenmaal makkelijker gingen, dat vergat ze. Voor het gemak. “We kunnen haar toch wel alleen laten, als we een hele hoop beschermende spreuken doen”, zie je ze kon een verantwoordelijke moeder zijn!, “Ze slaapt vast beter zelfs als we er niet zijn! Dan wil ze niet voor ons wakker blijven” En nu wilde ze gaaaaaaaaaaan.
  3. Zaterdagavond 3 november - Kierans huis Ze had niet verwacht dat haar leven er momenteel zo uit zou zien. Zoveel van hetzelfde als het was geweest. Gek eigenlijk hoe goed ze was in haar bruggen verbranden en daarna op de overgebleven resten van fundering een replica bouwen. Maar hier was ze dan. Weer voor Kierans huis, weer terug in zijn leven (al niet echt hoe het eerst geweest was. Het was en bleef een replica. Maar haar techniek was net zolang volhouden tot niemand, zij inclusief, het verschil niet meer zag) weer zwanger van zijn kind. En momenteel ook weer met het plan om hem mee te trekken in een wilde avond omdat ze die nou eenmaal liever met dan zonder hem beleefde. “Kieran”, riep ze schel terwijl ze zich voor het gemak maar zijn huis inliet. (Het was ooit haar huis geweest dat ze gewonnen had met gokken (zie je wel het loont wel!) dus dat mocht wel toch. “Kieran! er is dit theaterstuk waar we echt heen moeten. De hele cast heeft ruzie met elkaar, zo gaan de roddels, dus het wordt vast geweldig”. Ze kon haar enthousiasme niet inhouden en greep nog net niet zijn arm vast om hem mee naar buiten te trekken.
  4. [1837/1838] In my dreams, I'm to blame

    Ze voelde zich als de onzekere tiener die ze nooit geweest was. Vroeger toen zij en Kieran net hun grote epische liefdesverhaal begonnen, zelfs in het begin, was ze nooit zo zenuwachtig geweest. Had hoe hij zich naar zich toetrok (en haar eindelijk niet los leek te wille laten), hoe zijn hand naar haar been gleed niet zo spannend gevoeld. Tuurlijk, het was spannend, op de manier dat dingen die je nog nooit gedaan had spannend waren. Maar het was logisch geweest, stabiel in de meest bizarre zin van het woord (als ze zichzelf en kieran als koppel moest beschrijven kwam stabiel niet in haar op. Gelukkig maar). Nu, nu ze hem even voor altijd kwijt was geweest, nu was het spannend en nieuw op een hele andere manier. En toch ook zo vertrouwd dus als ze die nervositeit negeerde, dan kon ze net doen alsof ze zeker wist dat alles goed zou komen. Kon ze zich compleet in hem verliezen en zich daarmee weer compleet maken. “Neem. Me. Mee. Naar. Huis”, fluisterde terwijl ze nu met haar voorhoofd tegen dat van hem leunde en hem bij elk woord kort kuste. “Of. Gewoon. Naar. Ergens”. Want opzich was thuis overal waar hij was. En het was fijn om eindelijk weer daar te zijn.
  5. [1837/1838] In my dreams, I'm to blame

    Momenteel zou ze hem al het ja-woord van de wereld geven, alles om maar te zorgen dat ze hier kon blijven zitten dat hij haar niet weer, letterlijk of figuurlijk wegduwde. Maar ze zou het ook oprecht niet meer doen, het was een test geweest voor hem, een impulsief experiment voor haar, ze was er niet geukkiger op geworden en zag geen reden om het weer te doen. Maar wilde ze best hardop zeggen hoor. Als dat het goedmaakte. Of in elk geval goed genoeg. Zodat dingen weer konden zijn zoals ze waren. Zodat dingen eindelijk weer konden zijn zoals het moest zijn. “Oke”, knikte ze, ze ging wat verzitten en drukte brutaal een kus op zijn wang. Vroeger had ze het echt niet zo netjes gehouden, niet zo langzaam ook. Maar zijn afwijzing van in het ziekenhuis hing nog in haar hoofd en dat hoefde ze niet nog een keer te horen.
  6. [1837/1838] In my dreams, I'm to blame

    "Het slaat wel ergens op, mompelde ze gefrusteerd, maar zonder intentie echt een discussie te starten. April had haar eigen beeld van de wereld, hield daar hard aan vast maar had nooit echt de behoefte gevoeld om anderen te overtuigen. Ze hoefde niet te verdedigen wat waar was, als anderen dat niet begrijpen was het hun verlies. Al voelde het wel een beetje als verlies dat Hij haar niet begreep. Hij was immers altijd onderdeel van die wereld geweest. Maar ze was bang de laatste afscheurde linken tussen hen te verliezen. Voelde een drang om wanhopig aan elke potentie van connectie vast te houden. Dat ging ze niet riskeren voor iets nutteloos als discussie. Hij vroeg wie May"s vader was. Misschien was het de alchohol, misschien het surrealisme van dit wederzien, misschien omdat ze die vraag niet had zien aankomen. Wat het ook was, ze kon het niet helpen dat ze even hardop moest lachen. "Ik dacht dat je het nu wel wist, ze schudde haar hoofd en herpakte zichzelf van de laatste giechel. " Je bent altijd de vader geweest, ik zei gewoon van niet omdat ik boos was. Misschien als test ook ergens , ze haalde haar schouders op, "ik had niet verwacht dat je zou zakken eigenlijk.
  7. [1837/1838] In my dreams, I'm to blame

    “Ja Liam ook, ze komt uit Spanje. Het was een handelsdeal volgens mij”, ze haalde haar schouders op. Ze was niet direct geinteresseerd in het huwelijk van haar broer, Evita was aardig op de momenten dat ze niet de ruimte claimde die April zelf wilde hebben, Liam was Liam en ze zou hem altijd te goed voor elk huwelijk vinden want het was haar broertje. Daar was niet veel over te zeggen. Ze was ook niet van plan geweest veel over welk huwelijk dan ook te zeggen, pijnlijk onderwerp, tot Kieran die vraag stelde. Het was niet dat ze geen antwoord wist. Ze wist heel goed waarom ze een hekel had gehad aan hun huwelijk. Het was ook niet dat ze niet wist hoe het te zeggen, ze had het vaak genoeg tegen zichzelf gezegd woord voor woord op verschilleden gradaties van woede. Ze zou ze makkelijk naar hem kunnen spugen, fluisteren, spreken, welke vorm van communiceren dan ook. Ze wist gewoon niet heel goed of ze dat wilde. Ergens was dit zeggen kwetsbaarder dan in een ziekenhuisbed liggen. Ze wist niet of ze dat nu wilde zijn. Maar ze wist ook niet of ze het zou trekken als ze geen antwoord gaf en hij dan misschien weer weg zou gaan. Ze zuchtte even, bestelde nog een shot drank, sloeg het achterover, begon toen pas met spreken. “Ons huwelijk, had er nooit mogen zijn, want zodra je een huwelijk hebt gaat het niet meer om jullie. Ineens waren we niet samen omdat we dat wilden maar omdat het verwacht werd, omdat we een ring en een kind hadden”. Een kind waar hij meer van hield dan van haar, was ze bang, dat zou ze May nooit vergeven. (En goed ze had hem gezegd dat het zijn kind niet was. Maar dat was ook maar een leugen geweest die ze vertelde omdat ze kwaad was. Maar dat hij het met haar brak omdat May niet van hem was bewees alleen maar hoeveel meer hij om het kind dan om haar gaf). “Je trouwt niet met mensen waarvan je houdt, dus toen we trouwden was het gewoon verkeerd”
  8. [1837/1838] In my dreams, I'm to blame

    Wat had hij gemist? Niks speciaals opzich, ze haatte het om toe te geven (zou dat ook koppig niet doen) maar haar leven was gewoon niet zo interessant zonder hem. Vorige keer was het makkelijker geweest, vorige keer had ze vijf jaar en een huwelijk te overbruggen, vorige keer had ze niet desperaat de neiging gehad om iets goeds te vertellen, want vorige keer had hij haar niet de deur gewezen. Toen was ze gewoon.. gegaan. Deze keer, deze keer was er minder tijd tussen geweest en bovendien had hij haar wel de deur gewezen. En vanaf dat moment waren dingen gewoon niet zoals ze wilde dat ze waren en daarom wilde ze er niet over spreken. “Oh gewoon”, ze nam even een slok om een stilte te laten vallen en terug te denken aan niet bestaande belangrijke momenten. “Veel .. feestjes, moeten omgaan met weer thuis wonen” (oprecht een opgave), “Allebei mijn broers zijn getrouwd nu”, ze trok een gezicht, “kan je het je voorstellen”. Het enige wat misschien echt invloed op hem zou hebben “Oh en Hannah woont nu bij ons, dat wist je al, maar dat was wel een dingetje natuurlijk”. Haar glas was bijna net zo leeg als haar dagen zonder hem. Zielig. “En jij, heb jij nog dingen meegemaakt de afgelopen.. tijd” Hopelijk niet. Dat zou pijnlijk zijn.
  9. [1838/1839] Rolling in the deep

    Het liefst zou ze Regina gewoon nog meer negeren. Gewoon net zolang tot het meisje vanzelf zou verdwijnen. If you ignore it, it will go away. Maar Kieran had hen nu al voorgesteld, dus het werd moeilijker. Tuurlijk, ze kon ook Kieran negeren, maar ze waren nog niet helemaal van glad-ijs af en Regina aan de keukentafel gaf als signaal dat ze daar wel zo snel mogelijk vanaf moest komen. “Suit yourself”, ze haalde haar schouders op, nam demonstratief een extra grote slok wijn. Ze had zo’n hekel aan mensen met morele waarden (haha, morality police), wat maakte het nou uit hoe-laat het was als je wijn dronk. Niet iedereen was zo saai dat ze een negen tot vijf baan hadden. Dat wilde ze zeggen maar in plaats daarvan glimlachte ze gespeeld verontschuldigend naar Regina voor ze tegen Kieran zei, “Over May gesproken, heb je vaker vreemde mensen aan de keukentafel? . Ik weet niet of ik vreemde vrouwen rondom mijn dochter wil”. De oplossing was natuurlijk: ‘Regina mag niet meer komen’ en niet ‘Dan Moet Je Maar Zelf Voor Je Kind Gaan Zorgen April’.
  10. [1838/1839] Rolling in the deep

    Ze wist dat Kieran in de tijd van hun ‘break’ wel eens meisjes zag. (Die break nooit officieel over was maar April was slecht in loslaten, in theorie was elk moment dat ze niet samen waren een break, een echte break-up bestond niet want een break-up betekende verder gaan met je leven. April had lang geleden besloten dat Kieran in haar leven hoorde en dat ze niet verder kon zonder hem. Nu vond ze het leven wel weer heel leuk om mee te maken dus hij moest er gewoon zijn). Misschien zag hij ook wel meisjes op de momenten dat ze wel samen waren geweest. Maar op die momenten was het nooit erg geweest, op die momenten waren ze altijd April & Kieran geweest en iedereen die hij dan nog zag was tweederang. Dit soort momenten, als wie ze waren onstabiel was, dan was het erger om geconfronteerd te worden met andere meisjes in zijn leven. Maar ze ging zich er niks van aantrekken. Dit meisje aan de keukentafel paste niet in haar verhaal dus ze ging gewoon doen alsof het er niet was. Op een hele vuile blik die ze niet kon helpen na dan. “Kieran” , ze drukte een kus op zijn wang, ging aan de keukentafel zitten en sommeerde een glas rode wijn, want dat was een beter ontbijt dan.. ontbijt. “Ik dacht ik kom langs, hoe gaat het met May, wil je ook wijn? Volgens mij is er nog genoeg voor twee”, ze duwde haar glas een beetje zijn kant op. Heel duidelijk de aanwezigheid van de derde persoon onsubtiel negerend.
  11. [1837/1838] In my dreams, I'm to blame

    Dat hij haar hand weg duwde deed ergens meer pijn dan zichzelf tegen de muur werpen. En de glazen bier die even later tussen hen instonden waren dan ook meer dan welkom. Alcohol was altijd de beste remedie geweest tegen dingen die pijn deden, dokters hadden dat al door (vaak genoeg kreeg je wat te drinken zodat een handeling minder pijn deed), mensen moesten gewoon nog even leren dat ook mentale wonden het best geheeld konden worden met een goede verdoving. “Wat had je verwacht na de laatste keer”, ze wilde het weten, ze wilde alles weten, ze wilde horen dat hij nog aan haar gedacht had elke keer als hij hier was, ze wilde alle dingen die ze voelde terugzien in hem. Ze wilde dat hij haar spiegel was maar niet dat hij haar er een voorhield want als hij er niet was dan was de werkelijkheid toch niet meer leuk om te zien. “Zouden ze iets sterkers hebben”, mompelde ze net te luid om subtiel te zijn terwijl ze in een slok haar halve glas naar binnen gooide. Als niks ging zoals ze wilden zat ze in elk geval nog in een kroeg.
  12. [1837/1838] In my dreams, I'm to blame

    Nee, ze moesten vooral gaan waar ze vroeger altijd gingen. Zodat ze konden verdrinken in zowel alcohol en nostalgia, (en de nostalgia van verdrinken in alcohol om nog een derde laag toe te voegen), en misschien kwam alles dan toch nog goed. Opzich, opzich was alles nu goed, want Kieran was hier en hij had haar hand vast en het leek er niet op of hij van plan was snel van haar zijde te wijken. Maar ze had gezien, gevoeld, ervaren, hoe het was als hij er niet was, als alles niet goed was. En ze zou naar het einde van de wereld gaan om dat niet nogmaals mee te hoeven maken. “Laten we gewoon gaan waar we altijd gaan, daar kennen ze ons en schenken ze wel door zelfs al kom ik dan weer hier terecht”, iets met goedkope kroegen die winst moesten draaien. Profit before people maar dan op een andere manier dan die slogan daadwerkelijk bedoeld was. Ze had hem wel zien kijken, had altijd snel zijn lichaamsbewegingen en handelingen door. Kon ze beter lezen dan ze boeken ooit had kunnen lezen, kon ze misschien zelfs beter begrijpen dat ze de dingen die hij wel eens zei kon begrijpen. Iedereen wist dat bodylanguage de enige ware was. Ergens wilde ze de eerste stap nemen, wilde ze hem naar zich toetrekken zodat hij meer zou doen dan alleen maar naar haar lippen kijken. Maar ze wilde nog liever dat hij die stap nam, want dan zou hij moeten erkennen dat hij het was die dat gewild had. En dan hoefde ze hem nooit meer los te laten. “Ik heb je gemist”, fluisterde ze, ze ging dichterbij staan en streelde even met haar hand over zijn wang. “ Bedankt dat je er bent” Tuurlijk, hij was er een paar dagen terug ook geweest maar dit was anders. Echter.
  13. [1837/1838] In my dreams, I'm to blame

    Ze wist waar haar huis was. Verdomme, ja ze wist het, maar ze wilde het niet. En het liefst wilde ze nu een temper-tantum gooien waar hun dochter nog wat van kon leren. Wilde ze schreeuwen, huilen, dingen naar zijn hoofd gooien, de deur van de kamer op slot gooien of barricaderen met de vreselijke bezoekersstoel in de hoek. Net zolang tot hij doorhad dat ze misschien wel wist waar haar huis was maar dat ze er niet wilde zijn. Dat ze niet ergens meer wilde zijn waar hij niet was. Dat ze het gewoon niet kon. Maar ze was moe; en alles deed teveel pijn om op te staan; en alle dingen die binnen handbereik lagen om te gooien waren te zacht om echt effect te hebben. Dus zuchtte ze maar dramatisch en liet zich wat verder in de kussens zakken. Staarde verder vooral maar gewoon naar het plafond, ze was nooit goed met woorden geweest maar nu wist ze gewoon niet meer wat ze kon zeggen. - Maar toen was hij daar toch, dagen later, en ze besloot dat ze niet had moeten twijfelen. Dat ze nooit meer aan hen zou moeten twijfelen, dat ze gewoon bij elkaar hoorden, dat dit hele drama, May, de scheiding, de ruzies, het ziekenhuis, alles was gewoon simpelweg een test geweest. Een extra bewijs aan de wereld dat het gewoon altijd April en Kieran zou zijn welke obstakels, ongelukken, vijanden, en degelijke er ook aan te pas kwamen. Dus het antwoord maakte eigenlijk niet meer uit want ze hadden de plek waar ze moesten zijn al bereikt. Ze waren immers samen. “Overal, nergens, naar huis, ik weet het niet”, ze wist het niet echt, ze wilde gewoon terug naar vroeger, toen het nog net iets makkelijker was. Tuurlijk dit was allemaal een test geweest en ze hadden het overleefd, maar ze wilde het gewoon even makkelijk nu. Dat mocht best. “Kunnen we naar de bar gaan”, vroeg ze half giechelend bij het idee hoe kwaad de verpleegsters zouden worden als dat haar eerste dag uit het ziekenhuis zou worden. “Ik heb volgens mij genoeg medicatie op om heel goedkoop dronken te worden”, ze stak haar hand uit, “en kan je me overeind helpen”
  14. [1837/1838] In my dreams, I'm to blame

    Ze kon weer naar huis als ze geen pijn had, en misschien was dat morgen al. Als het aan April lag dan lag dat er helemaal aan wat thuis was, als thuis haar eigen huis was, haar eigen huis zonder hem, dan ging het nog lang duren voor die pijn weg was, zorgde ze wel voor, of ze speelde het gewoon als het moest. Want kennelijk was er iets aan het ziekenhuis dat zorgde dat hij haar wel wilde zien, en ergens was ze bang dat als ze hier weg was, als ze weer ‘goed’ was, dat hij dan weer weg zou zijn uit haar leven. Alles rondom voelde fragieler dan haar gebroken lichaam maar ze wilde het nog liever aan elkaar lijmen dan dat ze dat met zichzelf wilde doen. Als thuis, thuis was, bij hem, met hem, ergens, waar dan ook. Dan wilde ze liever gisteren nog weg uit het ziekenhuis (niet dat het dan gewerkt had maar het ging om het idee), dan kwam alles vanzelf wel weer goed omdat ze weer op de juiste rode draden balanceerden. “Wat is naar huis Kieran”, besloot ze gewoon maar te vragen. Ze wilde hem niet smeken, voelde zich nog altijd te trots daarvoor. Maar ze was altijd meer spraakzaam geweest in alles behalve haar woorden dus haar blik smeekte hem alsnog. Neem me mee naar huis dan
  15. [1837/1838] In my dreams, I'm to blame

    Ze wilde dit meer horen, vaker, eeuwig. Wilde horen over hoe hij blij was dat ze oke was, over dat hij haar niet gekwetst wilde zien, wilde elke gedachte, elke zorg, elke minuut dat hij met haar bezig was geweest horen en vasthouden. Want dat was uiteindelijk waarom ze dit deed, om hem te testen, omdat ze wilde weten of hij nog altijd aan kwam rennen als het erop aankwam. Dat het zo was, dat was een beter medicijn dan welke spreuk of pijnstiller de helers haar konden geven. Maar ze wilde het niet echt vertellen. Nu, nu ze zo in het ziekenhuisbed lag en hij toegaf dat hij inderdaad om haar gaf, nu voelde het stom om toe te geven dat ze eraan getwijfeld had. Alsof ze haar eigen verhaal, hun eigen verhaal, dat ze zelf geschreven had ineens niet meer had geloofd. “Ik ben gevallen” ze ging wat rechterop zitten en vertrok haar gezicht even van de pijn. Zou straks wel een sterkere pijnstiller vragen. “Tegen een muur”, ze glimlachte even vaagjes en hopelijk zou dat genoeg informatie zijn en konden ze nu gewoon weer terug naar normaal. Naar voor alles fundamenteel was mis gegaan.
×