Jump to content

Bobbie Azarola

Wij voor Witchcraft
  • Content count

    110
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Bobbie Azarola last won the day on August 14 2017

Bobbie Azarola had the most liked content!

About Bobbie Azarola

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

368 profile views
  1. [1837/1838] Cascading, over and over

    Natuurlijk was Bobbie tof als adoptiemoeder! Want waarom zou ze dat niet zijn? Oh ja, er waren genoeg vreselijke adoptieouders ter wereld, maar Bobbie vond zichzelf altijd al speciaal en dat betekende ook tijdens een adoptieproces. Noah had geluk, hoor, hij had zo terecht kunnen komen bij een stel doodsaaie mensen, en wie weet wat er dan was gebeurd! Niets, waarschijnlijk, want doodsaaie mensen deden nooit iets interessants. "Ja," knikte ze naar hem, terwijl ze de adoptiepapieren oprolde en in haar tas schoof, die ene tas waar niemand anders in kon komen dan zij. "Ik heb een moeder en mijn grootouders. En je kunt ze ontmoeten wanneer je wilt! Nu, als je niets beters hebt te doen?" Ze dronk in een wereldrecord haar eigen glas leeg, want zelfs al zei hij nee, dan was het tijd voor iets nieuws om te drinken, toch?
  2. Ja, kleinkinderen waren belangrijk... dat zei haar moeder ook altijd tegen Bobbie, maar Bobbie was niet van plan een man zich bij haar te laten binnendringen zodat hij zijn zaad in haar kon storten. Was leuk hoor, in theorie, dat heteroseks, maar dat betekende niet dat Bobbie daar aan mee wilde doen. Vrouwen waren gewoon beter, mooier, liever, zachter, en mannen mochten verdomme mijlenver uit de buurt blijven van haar vagina. Voor de rest vond ze ze leuk, hoor, maar ze ging niet zwanger worden. En dus had ze een andere oplossing bedacht, maar ach. "Hmm..." humde Bobbie zachtjes, terwijl ze met haar toverstok zwaaide zodat Heavens glas netjes gevuld werd. "Op dit moment wil ik niets liever dan met jou op deze bank zitten en de rest van de wijn leegdrinken. En daarna wil ik niets liever dan met je naar bed en je minstens vier orgasmes geven. En daarna wil ik vast niets anders dan urenlang in bed blijven liggen, tot ik zin heb in eten." Het leven was simpel als je Bobbie was en toch altijd deed wat je wilde. "Maar ik ben ook voor niets en niemand bang," glimlachte ze lief, terwijl ze over Heaven's arm heen streelde. "Als de wereld niet wilt wat ik ervan eis, dan steek ik het in de brand." Niet letterlijk, hoor.
  3. [1837/1838] Cascading, over and over

    Goh, misschien moest ze vaker Noah direct uitleggen wat ze bedoelde. Was wel best saai, mensen direct op de hoogte stellen van je verwachtingen tegenover hen was een stuk minder leuk dan ze geblinddoekt een doolhof in te duwen en verontwaardigd te zijn over dat ze niet binnen vijf seconden de uitgang hadden gevonden, maar hij was wel makkelijk. Ze hoefde hem maar één keer te vertellen wat ze bedoelde en hij ging er zo in mee. Was wel wat anders dan een paar andere mensen die ze kenden, die hadden hun eigen meningen en dat was altijd stront vervelend. "Ah, mooi dan," glimlachte ze naar hem. Ze trok een stuk perkament uit haar gewaad en legde dat voor hem neer. "Je bent zeventien, toch? Dan kun je gewoon tekenen en hoef je de handtekeningen van je ouders niet te vervalsen." Ze haalde netjes een potje inkt en een veer voor hem tevoorschijn en gebaarde naar de bediende. "Twee vuurwhiskeys om te vieren?"
  4. Bobbie glimlachte, ze negeerde moedig de bitterheid die Heavens stem kleurde en sloeg in plaats daarvan haar arm om de schouders van Heaven heen. Zo warm, altijd, zo heerlijk zacht... Soms begreep Bobbie mannen beter dan vrouwen, want mannen zagen vrouwen tenminste en werden er verliefd op, terwijl de gemiddelde vrouw zich aangetrokken voelde tot een man. Hoezo? Waarom zou je je daartoe verlagen? Maar tja, makkelijk gezegd. "Oh ja, natuurlijk," lachte ze. "Dat doet mijn moeder ook. Nou ja, dat trouwen heeft ze opgegeven..." Maar ze hoopte nog wel altijd dat Bobbie plotseling een kleinkind in haar armen zou duwen. "Wat is die noodzaak toch van mensen om zich voort te planten? Om zelfs hun kinderen daartoe te dwingen? Hoort een ouder niet te walgen van het idee dat hun kind seks heeft?" Soms begreep ze niets van hetero's. "Maar het allerbelangrijkste is wat jij wilt, niet?"
  5. [1837/1838] Cascading, over and over

    Goh, ergens had Bobbie toch wel gehoopt dat hij er vanzelf achter was gekomen, hoe belachelijk het eigenlijk ook was om te verwachten, maar Bobbie had wel vaker verwachtingen van mensen waar ze toch niet aan zouden voldoen, gewoon omdat het leuk was. Ja, je kon ook niet teleurgesteld in de mensheid zijn en op zich was het hypocriet omdat ze er zelf ook niet tegen kon als mensen verwachtingen van haar hadden. "Nee, we zijn inderdaad niet getrouwd." Ze vertrok haar gezicht, want ew, trouwen. "Ik wil je adopteren, als je het niet erg vindt. Ik ben rijk, dus het is een hele hoop geld en mijn moeder wil kleinkinderen, dus." Ze rolde met haar ogen. "En ik vind mannen vreselijk, dus ik wil zelf nooit een kind krijgen, dus." Dus.
  6. Oké, Bobbie vond Heaven leuk hoor, leuk om te zien, leuk om in bed te hebben, leuk om cadeautjes aan te geven, maar zo onderhand kwam het gezeur over haar ex en die moeder van haar zo'n beetje wel haar oren uit. Zei Bobbie niet hardop, hoor, want dan was Heaven weer gekwetst en gekwetste mensen waren niet leuk om mee om te gaan, dus ze hield mooi haar mond dicht, plakte er een glimlach op en dacht ondertussen aan andere dingen. "Ach, lieverd toch," suste ze Heaven, terwijl ze over haar haren streelde. Blablabla... "Adopteren is niet leuk, hoor, want dan moet ik je moeder zijn. Kun je me al voorstellen als je moeder? 'Eet je broccoli op, was je tanden, ga op tijd naar bed'! Zo saai!" Plus, je hoorde niet naar bed te gaan met je OUDERS, HEAVEN!
  7. [1837/1838] Cascading, over and over

    Nou, goed, die ene vraag van haar werkte raar genoeg niet mee met hem te vertellen dat hij werd geadopteerd, maar Bobbie zou Bobbie niet zijn als ze ineens besloot om een duidelijke uitleg te gaan houden. "Welke achternaam je wilt, denk ik," zei ze, terwijl ze haar schouders ophaalde en even met het glas speelde. "Als je je eigen achternaam wilt houden, prima, maar je kunt ook de mijne nemen. Noah Azarola klinkt wel leuk, niet waar?" Wat specialer dan Leadley, zeg het nou zelf. Lead-ley. Lood, het saaiste metaal uit de hele wereldgeschiedenis, dan was Azarola, vos, veel beter. "Maar je moet het zelf weten, hoor."
  8. Natuurlijk gaf Bobbie Heaven altijd haar gelijk, ze had geen enkele reden om dat niet te doen. Heaven was makkelijk om tevreden te houden, ze hoefde alleen te horen dat Bobbie het met haar eens was en wat Bobbie's daadwerkelijke mening was maakte helemaal niets uit, want ten eerste had Bobbie vaak geen mening en ten tweede... het enige wat ze uiteindelijk wilde was een leuke tijd met Heaven en zoiets doms als een meningsverschil liet ze daar echt niet tussen staan. "Nee, heb ik ook veel voor moeten oefenen," grijnsde Bobbie terwijl ze van de gelegenheid gebruik maakte om haar hand nog hoger te schuiven. Ja, als Heaven niet protesteerde, zelfs vrolijk bleef glimlachen, wat ging Bobbie dan moeilijk doen? "Was heel veel werk hoor." Ze pruilde naar Heaven. "Heb ik wel een beloning voor verdiend, niet waar?"
  9. [1837/1838] Cascading, over and over

    Zondag 17 december 1837 - 's middags - Een ietwat vieze pub Hij was in haar hoofd blijven spoken en eerlijk gezegd deden mensen dat niet vaak. Bobbie onthield ze wel, het was nou eenmaal handig om te blijven onthouden wie klanten waren geweest en wie niet, maar voor de rest lette ze weinig op mensen en bleven ze al helemaal niet in haar gedachten ronddwalen. Maar toch, die ene jongen die ze afgelopen zomer had ontmoet met zijn gammele rolstoel en zijn ouders die hij niet miste enzovoorts. Beetje sneu. En hey, wie had er meer dan genoeg geld om daar wat aan te doen en wiens moeder zeurde er om kleinkinderen? Bobbie's! En oké, dit was niet helemaal hetzelfde als zwanger worden en zelf een kind krijgen, maar daar had Bobbie echt geen behoefte aan, eerlijk waar, en een jong kind opvoeden was zo... irritant. Nee, dit was echt het beste idee. "Hey," begroette ze Noah, toen hij zich eindelijk langs de deuropening en de drempel had geworsteld. "Hier, vuurwhiskey." Ze schoof een glas naar voren en knikte dat hij tegenover haar eh... moest komen rollen. "Wil je je eigen achternaam houden?" Misschien moest ze hem uitleggen dat ze hem wilde adopteren, maar ach, kwam hij vast vanzelf wel achter. Toch? Privé!
  10. [1837/1838] All Directions

    Ah, hij sprak zijn ouders niet meer. Waarschijnlijk hoorde Bobbie nu medeleven te voelen, van 'ach, arm kind toch, zo jong en al verstoten', maar ouders konden vreselijk irritant zijn, vooral arme ouders. Niet dat Bobbie daar ooit last van had gehad, haar moeder had alle geld in de wereld aan Bobbie overgelaten en haar vervolgens de teugels gegeven, zodat ze alles kon doen wat ze zelf wilde. Had ze altijd leuk gevonden, was veel beter dan strenge ouders. "Kan ik wel begrijpen," zei ze luchtig, "ouders kunnen zo vervelend zijn. De mijne niet, ik heb een hele leuke moeder." Behalve als haar moeder graag wilde dat Bobbie trouwde en kinderen kreeg, dat was dan wel wat minder. Misschien moest ze daar eens een keer wat mee doen... Niet trouwen, ew, maar een kleinkind scoren voor haar moeder. Om haar ook wat te doen te geven. "Nou ja," zei ze, terwijl ze hem nog een laatste blik toe wierp, maar zo onderhand was haar nieuwsgierigheid wel gestild. "Veel succes maar, he!" En ze trapte voor de lol nog een keer tegen zijn rolstoel aan en liep er toen maar vandoor. Uitgeschreven!
  11. Bobbie werd graag gemist. Oké, niet helemaal, ze werd graag gemist op de manier waarop het haar geen problemen veroorzaakte als ze werd gemist. Ze werd graag gemist op een manier van 'Kom nu bij me', en niet 'kom altijd bij me, blijf bij me, slaap niet met andere mensen, denk alleen aan mij en mij en mij'. Sorry, Heaven, ze was niet de juiste persoon om het gat in je hart op te vullen, maar gelukkig vroeg Heaven daar ook niet naar en dus liet Bobbie zich gewillig naast Heaven op de bank zakken en trok ze haar benen op scoot. "Ja, wat een verspilling van jouw tijd," zuchtte Bobbie zachtjes, terwijl ze haar hand onder Heaven's rok liet glijden, gewoon om haar zachtjes te kunnen strelen over haar been. "Mannen zijn altijd zo zelfzuchtig en jij verdient iemand die alleen maar aan jouw behoeften denkt." Haar hand schoof ietsjes hoger. Sorry, hoor.
  12. [1836/1837] If you're a bird, I'm a bird

    "Ach, zo betrouwbaar als het hele mannelijke geslacht," grijnsde Bobbie. Oh, ze had niets tegen mannen hoor, vond ze best leuk, alleen niet om te slapen en niet om tegenop te boksen als het ging om met meisjes flirten, want Bobbie hield gewoon van winnen. En van een andere vrouw verliezen kon ze nog wel hebben, desnoods kon ze met de winnaar gaan flirten en dan was alles weer goed, maar mannen waren zo... ingewikkeld daarvoor. "Natuurlijk zijn ze mooi," glimlachte ze terwijl ze Heaven's hand vastpakte en haar naar de uitgang begon te leiden. "Alleen het mooiste voor het allermooiste meisje." Bobbie en Heaven uitgeschreven!
  13. Zevenendertig. Bobbie trok haar wenkbrauwen op terwijl ze een beetje melk en wat suiker in haar kopje roerde en zich nestelde in haar favoriete stoel. Zevenendertig. "Moet er best fris uitzien als hij kan doen alsof hij veel jonger is..." Tja, op zich was leeftijd ook maar een getal, hoeveel ouder was ze dan Heaven, tien jaar misschien? En die man was dus weer zo'n acht jaar ouder dan Bobbie... het kon erger. Ze was zelf ook wel eens met iemand ouder naar bed geweest. "Nee, dat is niet normaal," zei ze, terwijl ze met haar toverstok zwaaide. "Cake?" Een bord met plakjes cake erop kwamen netjes aangezweefd, gevolgd door schoteltjes en vorkjes. "Dus eigenlijk ging hij alleen met jou naar bed omdat hij je moeder wilde? Wat een klootzak." Bobbie zou liegen als ze nu ontkende dat ze wel benieuwd was naar Heaven's moeder... Hallo, kijk maar naar Heaven, hoe mooi moest die moeder dan wel niet zijn? "Je verdient zoveel beter." Kusje erop om het beter te maken?
  14. [1837/1838] All Directions

    Wauw, een vloek! Bobbie trok haar wenkbrauwen op en boog zich naar voren, alsof er iets aan Noah's benen te zien was dat op de vloek wees. "Ik heb nog nooit iemand gezien die is vervloekt," zei ze vrolijk, want eh... ja, dat was iets om vrolijk over te zijn, toch? Tenminste voor haar wel, het was in ieder geval niet saai en was dat niet het meest belangrijke van allemaal? "Wat voor vloek is het?" Was het echt permanent? Wat vonden de helers er van? "Nee, weet ik," zei Bobbie terwijl ze haar schouders ophaalde. "Zeg, waar zijn je ouders eigenlijk?" Straks was Noah een wees! Oh, Bobbie hield van wezen. Ze waren tragisch, oké?
  15. Gianna's Plot Reading Guide

    Tempation & Salvation Went to my the heart but my heart was empty Went to the ground but the road was long Bobbie x Heaven 25 februari 1837 Coming up for air Bobbie ontmoet Heaven, steekt haar neer en zoent haar dan. 1 mei 1837 If you're a bird, I'm a bird Bobbie belooft Heaven veel sieraden. 9 september 1837 Darling, darling doesn't have a problem lying to herself Bobbie luistert naar Heaven.
×