Jump to content

Bobbie Azarola

Wij voor Witchcraft
  • Content count

    117
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Bobbie Azarola last won the day on August 14 2017

Bobbie Azarola had the most liked content!

About Bobbie Azarola

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

462 profile views
  1. Where does one get a beer in this place? [1838]

    Oh, dit was geweldig. Bobbie hield ervan als mensen helemaal los gingen en eerlijk gezegd vooral als vrouwen dat deden. De wereld zou toch een stuk beter zijn als vrouwen geen genoegen namen met de regels die hen waren opgelegd, maar gewoon deden waar ze zin in hadden! Zoals proberen te betalen met bier in een vreemde munt en nu dan weer over de bar proberen te springen, onderweg naar de tap. "Whoo, ga ervoor!" riep ze vrolijk uit en ze applaudisseerde zo luid als ze kon. "Sla hem in zijn gezicht met een bierglas, dan laat hij je vast los!" Pro-tip van Bobbie.
  2. Who will buy this wonderful morning

    Tja, waarom zou je ooit van iets afstappen? Misschien omdat je iets nieuws wilde uitproberen, misschien omdat altijd hetzelfde doen saai was en ervoor zorgde dat je nooit iets spannends deed, nooit een nieuwe optie ondernam. "Hm, je bent dus zo'n type," knikte ze triomfantelijk naar hem, terwijl ze haar armen over elkaar sloeg. "Drie sikkels erbij." Binnenkort zouden ze vast aan de knoeten beginnen. En dan de halve knoeten. "Iemand zoals ik?" vroeg ze nieuwsgierig, want het was altijd interessant om te horen hoe andere mensen haar zagen. "Lijk ik niet het type dat altijd zwaarden aan mijn muur hangt? Wat raar!" Vroeg hij nou subtiel naar of ze getrouwd was of niet? Sorry Fletcher, ze had inderdaad geen trouwring, maar ook geen interesse. "Ik heb geen geïnteresseerde partner, en geen ervaring met zwaardvechten," voegde ze maar lief toe. "Maar ze zien er mooi uit, toch?"
  3. Who will buy this wonderful morning

    Zwaarden, goh. Ja, die had ze nog niet, eigenlijk, en deze zagen er niet heel vreselijk uit, dus daar wilde ze best wel een leuk bedrag voor betalen, al was het alleen om deze jongeman lastig te vallen. Mannen lastig vallen waren altijd leuk, ze konden daar haast nooit zo goed tegen en dan vond Bobbie het leuk om een beetje extra hard op de zere plekken te duwen. "Origineel," was haar commentaar en ze trok even spottend haar wenkbrauw op. "Doet u dat altijd tijdens biedingen? Gewoon het dubbele van wat de ander betaalde?" Ja, zij was ermee begonnen, maar ach. "Ik doe er een galjoen bij," knikte ze naar de verkoper en ze haalde alvast haar portemonnee tevoorschijn. "En laat me raden, nu doet u ook een galjoen erbij?"
  4. Who will buy this wonderful morning

    Als je zoveel geld had als Bobbie dan kwam je over het algemeen eigenlijk niet op het idee om spullen tweedehands te kopen en zou je je neus ophalen bij het idee van een rommelmarkt, maar Bobbie was sowieso al niet als de andere rijke mensen. Lag niet echt aan hen, hoor, ze konden doen wat ze wilden, maar Bobbie deed alles gewoon wat ze zelf wilde. Ja, ze kon naar een warenhuis gaan en daar alles kopen wat ze wilde kopen, of ze kon naar een rommelmarkt gaan, waarbij je nooit wist wat je zou krijgen, hoeveel het kostte en of je het überhaupt thuis zou krijgen. Dus dat was de reden dat Bobbie over de markt slenterde. Ze had alleen tot nu toe nog niet echt iets gevonden wat ze per se wilde hebben, dus besloot ze iemand anders te pesten. Ze keek even om zich heen, tot ze iemand vond die net bezig was met vragen hoeveel iets kostte. "Ik betaal twee keer zoveel!" riep Bobbie uit, terwijl ze zich naar het kraampje toe spoedde. "Wat een meesterwerk!" Of zoiets. Voel je vrij om degene te zijn van wie Bobbie een aanschaf probeert te kapen~
  5. Oh ja, Bobbie had het helemaal voor elkaar. Meer geld dan ze ooit nodig zou hebben, alle persoonlijke vrijheid die ze zich kon veroorloven en nog beter: mooie meisjes genoeg om mee naar bed te gaan. Je moest soms wel even zoeken, maar hey, Bobbie had Heaven gevonden toen ze het meisje per ongeluk had neergestoken, dus heel erg veel problemen leverde het concept van 'meisjes vinden' nou ook weer niet op. "Valt wel mee," zei ze vrolijk, terwijl ze haar hand over Heavens lichaam liet glijden. "Heel af en toe, maar eenmaal en dan zijn ze het wel vaak met me eens, hoor." Want het was makkelijker om ja te zeggen tegen Bobbie dan telkens je boel in de brand te hebben staan. "En nu moeten we maar eens kijken hoe ik jou in de brand kan zetten," zei ze heel cliché. En toen hadden ze seks. Topic finished!
  6. [1837/1838] Cascading, over and over

    Nou, dat was makkelijk, Noah leek er alle zin in te hebben en dus glimlachte Bobbie naar hem terwijl ze wat geld op de tafel gooide om hun drankjes te betalen en daarna te verdwijnselen naar haar woonhuis. Goh, ja, misschien had ze haar familie van te voren ook even in moeten lichten, maar uiteindelijk waren ze aardig genoeg tegen hem, hoor. Uitgeschreven! So much effort.
  7. [1837/1838] Cascading, over and over

    Natuurlijk was Bobbie tof als adoptiemoeder! Want waarom zou ze dat niet zijn? Oh ja, er waren genoeg vreselijke adoptieouders ter wereld, maar Bobbie vond zichzelf altijd al speciaal en dat betekende ook tijdens een adoptieproces. Noah had geluk, hoor, hij had zo terecht kunnen komen bij een stel doodsaaie mensen, en wie weet wat er dan was gebeurd! Niets, waarschijnlijk, want doodsaaie mensen deden nooit iets interessants. "Ja," knikte ze naar hem, terwijl ze de adoptiepapieren oprolde en in haar tas schoof, die ene tas waar niemand anders in kon komen dan zij. "Ik heb een moeder en mijn grootouders. En je kunt ze ontmoeten wanneer je wilt! Nu, als je niets beters hebt te doen?" Ze dronk in een wereldrecord haar eigen glas leeg, want zelfs al zei hij nee, dan was het tijd voor iets nieuws om te drinken, toch?
  8. Ja, kleinkinderen waren belangrijk... dat zei haar moeder ook altijd tegen Bobbie, maar Bobbie was niet van plan een man zich bij haar te laten binnendringen zodat hij zijn zaad in haar kon storten. Was leuk hoor, in theorie, dat heteroseks, maar dat betekende niet dat Bobbie daar aan mee wilde doen. Vrouwen waren gewoon beter, mooier, liever, zachter, en mannen mochten verdomme mijlenver uit de buurt blijven van haar vagina. Voor de rest vond ze ze leuk, hoor, maar ze ging niet zwanger worden. En dus had ze een andere oplossing bedacht, maar ach. "Hmm..." humde Bobbie zachtjes, terwijl ze met haar toverstok zwaaide zodat Heavens glas netjes gevuld werd. "Op dit moment wil ik niets liever dan met jou op deze bank zitten en de rest van de wijn leegdrinken. En daarna wil ik niets liever dan met je naar bed en je minstens vier orgasmes geven. En daarna wil ik vast niets anders dan urenlang in bed blijven liggen, tot ik zin heb in eten." Het leven was simpel als je Bobbie was en toch altijd deed wat je wilde. "Maar ik ben ook voor niets en niemand bang," glimlachte ze lief, terwijl ze over Heaven's arm heen streelde. "Als de wereld niet wilt wat ik ervan eis, dan steek ik het in de brand." Niet letterlijk, hoor.
  9. [1837/1838] Cascading, over and over

    Goh, misschien moest ze vaker Noah direct uitleggen wat ze bedoelde. Was wel best saai, mensen direct op de hoogte stellen van je verwachtingen tegenover hen was een stuk minder leuk dan ze geblinddoekt een doolhof in te duwen en verontwaardigd te zijn over dat ze niet binnen vijf seconden de uitgang hadden gevonden, maar hij was wel makkelijk. Ze hoefde hem maar één keer te vertellen wat ze bedoelde en hij ging er zo in mee. Was wel wat anders dan een paar andere mensen die ze kenden, die hadden hun eigen meningen en dat was altijd stront vervelend. "Ah, mooi dan," glimlachte ze naar hem. Ze trok een stuk perkament uit haar gewaad en legde dat voor hem neer. "Je bent zeventien, toch? Dan kun je gewoon tekenen en hoef je de handtekeningen van je ouders niet te vervalsen." Ze haalde netjes een potje inkt en een veer voor hem tevoorschijn en gebaarde naar de bediende. "Twee vuurwhiskeys om te vieren?"
  10. Bobbie glimlachte, ze negeerde moedig de bitterheid die Heavens stem kleurde en sloeg in plaats daarvan haar arm om de schouders van Heaven heen. Zo warm, altijd, zo heerlijk zacht... Soms begreep Bobbie mannen beter dan vrouwen, want mannen zagen vrouwen tenminste en werden er verliefd op, terwijl de gemiddelde vrouw zich aangetrokken voelde tot een man. Hoezo? Waarom zou je je daartoe verlagen? Maar tja, makkelijk gezegd. "Oh ja, natuurlijk," lachte ze. "Dat doet mijn moeder ook. Nou ja, dat trouwen heeft ze opgegeven..." Maar ze hoopte nog wel altijd dat Bobbie plotseling een kleinkind in haar armen zou duwen. "Wat is die noodzaak toch van mensen om zich voort te planten? Om zelfs hun kinderen daartoe te dwingen? Hoort een ouder niet te walgen van het idee dat hun kind seks heeft?" Soms begreep ze niets van hetero's. "Maar het allerbelangrijkste is wat jij wilt, niet?"
  11. [1837/1838] Cascading, over and over

    Goh, ergens had Bobbie toch wel gehoopt dat hij er vanzelf achter was gekomen, hoe belachelijk het eigenlijk ook was om te verwachten, maar Bobbie had wel vaker verwachtingen van mensen waar ze toch niet aan zouden voldoen, gewoon omdat het leuk was. Ja, je kon ook niet teleurgesteld in de mensheid zijn en op zich was het hypocriet omdat ze er zelf ook niet tegen kon als mensen verwachtingen van haar hadden. "Nee, we zijn inderdaad niet getrouwd." Ze vertrok haar gezicht, want ew, trouwen. "Ik wil je adopteren, als je het niet erg vindt. Ik ben rijk, dus het is een hele hoop geld en mijn moeder wil kleinkinderen, dus." Ze rolde met haar ogen. "En ik vind mannen vreselijk, dus ik wil zelf nooit een kind krijgen, dus." Dus.
  12. Oké, Bobbie vond Heaven leuk hoor, leuk om te zien, leuk om in bed te hebben, leuk om cadeautjes aan te geven, maar zo onderhand kwam het gezeur over haar ex en die moeder van haar zo'n beetje wel haar oren uit. Zei Bobbie niet hardop, hoor, want dan was Heaven weer gekwetst en gekwetste mensen waren niet leuk om mee om te gaan, dus ze hield mooi haar mond dicht, plakte er een glimlach op en dacht ondertussen aan andere dingen. "Ach, lieverd toch," suste ze Heaven, terwijl ze over haar haren streelde. Blablabla... "Adopteren is niet leuk, hoor, want dan moet ik je moeder zijn. Kun je me al voorstellen als je moeder? 'Eet je broccoli op, was je tanden, ga op tijd naar bed'! Zo saai!" Plus, je hoorde niet naar bed te gaan met je OUDERS, HEAVEN!
  13. [1837/1838] Cascading, over and over

    Nou, goed, die ene vraag van haar werkte raar genoeg niet mee met hem te vertellen dat hij werd geadopteerd, maar Bobbie zou Bobbie niet zijn als ze ineens besloot om een duidelijke uitleg te gaan houden. "Welke achternaam je wilt, denk ik," zei ze, terwijl ze haar schouders ophaalde en even met het glas speelde. "Als je je eigen achternaam wilt houden, prima, maar je kunt ook de mijne nemen. Noah Azarola klinkt wel leuk, niet waar?" Wat specialer dan Leadley, zeg het nou zelf. Lead-ley. Lood, het saaiste metaal uit de hele wereldgeschiedenis, dan was Azarola, vos, veel beter. "Maar je moet het zelf weten, hoor."
  14. Natuurlijk gaf Bobbie Heaven altijd haar gelijk, ze had geen enkele reden om dat niet te doen. Heaven was makkelijk om tevreden te houden, ze hoefde alleen te horen dat Bobbie het met haar eens was en wat Bobbie's daadwerkelijke mening was maakte helemaal niets uit, want ten eerste had Bobbie vaak geen mening en ten tweede... het enige wat ze uiteindelijk wilde was een leuke tijd met Heaven en zoiets doms als een meningsverschil liet ze daar echt niet tussen staan. "Nee, heb ik ook veel voor moeten oefenen," grijnsde Bobbie terwijl ze van de gelegenheid gebruik maakte om haar hand nog hoger te schuiven. Ja, als Heaven niet protesteerde, zelfs vrolijk bleef glimlachen, wat ging Bobbie dan moeilijk doen? "Was heel veel werk hoor." Ze pruilde naar Heaven. "Heb ik wel een beloning voor verdiend, niet waar?"
  15. [1837/1838] Cascading, over and over

    Zondag 17 december 1837 - 's middags - Een ietwat vieze pub Hij was in haar hoofd blijven spoken en eerlijk gezegd deden mensen dat niet vaak. Bobbie onthield ze wel, het was nou eenmaal handig om te blijven onthouden wie klanten waren geweest en wie niet, maar voor de rest lette ze weinig op mensen en bleven ze al helemaal niet in haar gedachten ronddwalen. Maar toch, die ene jongen die ze afgelopen zomer had ontmoet met zijn gammele rolstoel en zijn ouders die hij niet miste enzovoorts. Beetje sneu. En hey, wie had er meer dan genoeg geld om daar wat aan te doen en wiens moeder zeurde er om kleinkinderen? Bobbie's! En oké, dit was niet helemaal hetzelfde als zwanger worden en zelf een kind krijgen, maar daar had Bobbie echt geen behoefte aan, eerlijk waar, en een jong kind opvoeden was zo... irritant. Nee, dit was echt het beste idee. "Hey," begroette ze Noah, toen hij zich eindelijk langs de deuropening en de drempel had geworsteld. "Hier, vuurwhiskey." Ze schoof een glas naar voren en knikte dat hij tegenover haar eh... moest komen rollen. "Wil je je eigen achternaam houden?" Misschien moest ze hem uitleggen dat ze hem wilde adopteren, maar ach, kwam hij vast vanzelf wel achter. Toch? Privé!
×