Jump to content

Hawk Dickson

Huffelpuf Zevendejaars
  • Content count

    262
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    11

Hawk Dickson last won the day on January 21

Hawk Dickson had the most liked content!

About Hawk Dickson

  • Rank
    Gucking horrivke dickfuck

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV, IC KO
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

910 profile views
  1. Maandag 20 september 1838 - 's avonds - Hawks appartement tijdens dit feestje Kon je het geloven dat er nog meisjes in Huffelpuf zaten waar Hawk niet mee naar bed was gegaan?! Oké, oké, dat waren er vast wel een hoop, als je erover nadacht was Huffelpuf eigenlijk ontzettend preuts, maar in dit geval ging het specifiek om ene Rebecca Haddock, die vooral Hawks slachtoffer was vandaag omdat ze naar zijn feestje was gekomen en ze hem vandaag nog niet had afgewezen. "Mag ik zeggen," zei hij, terwijl hij ineens naast haar opdook en haar een glas drank in de handen drukte, "dat je er goed uitziet vandaag?" Hij knipoogde naar haar en liet nadrukkelijk een blik over haar lichaam glijden. "Is dat een nieuwe jurk? Staat je goed." Privé!
  2. Sociale Kalender - ZW

    Naam feest/evenement: Lion's verjaardagsfeest! Wat is het? Een 'mijn zoon is 1 jaar oud geworden maar eigenlijk is dit een excuus om een feestje te geven om te vieren dat het schooljaar weer is begonnen!' Organisator: Hawk Dickson, zonder Titiana. Lion is overigens wel aanwezig, want eh, hij moet toch enigszins doen alsof dit feest voor Lion is? Uitgenodigden: Ant Dickson Austin Davidson Aviana Fox Ayden March Blanche Ingram Chase Bennett Claude Bennett Elise Stonetree Ethel Maclise Henry Paget Jude Foulkes-Davenport Nathan Lockwood Ovid de Haviland Rebecca Haddock Rebecca Thwaite Richard Ingram Sara Saint Tabitha Fox Ted Wellesley Maar hij doet er niet moeilijk over als je niet bent uitgenodigd, maar wel komt opdagen. Zolang je maar geen nerd bent. Waar: Het appartement van Hawk en Titiana. Wanneer: Maandag 20 september 1838 Gespeeld? Nee, behalve als men het graag wil! Maar ook op Zweinstein moeten er feesten worden georganiseerd voor de sociale kalender.
  3. [1837/1838] Hate Date

    Aardige dingen zeggen?! Waar sloeg dat nou weer op! Dat hoefde toch niet meer? Ze waren al getrouwd en getrouwde mensen zeiden nooit wat aardigs tegen elkaar. Dat deed je als je een meisje nog je bed in probeerde te praten, dan moest je lief doen. En deed ze het eenmaal, dan was ze een slet en hoefde je er geen moeite meer in te stoppen, want het was al gebeurd! Echt hoor, moest hij dat soort dingen nog aan Titiana leren? "Maar we zijn al getrouwd!" protesteerde hij dus zwakjes. "Waarom moet het dan nog?" Echt hoor, zo ingewikkeld. "Maar goed, oké, vooruit," zei hij, met een diepe zucht, terwijl hij zijn schouders ophaalde. "Je ziet er leuk uit vandaag, is het nou goed?" Vrouwen.
  4. [1837/1838] Fool in the light

    Nee he, vond Hawk eigenlijk ook, dat het helemaal geen uitdaging was! Het was vast heel makkelijk. Ja, oké, hij had de spreuk nog niet op zichzelf uitgeprobeerd, hij had het wel gezien en zijn oudere broer had hem de spreuk geleerd, want daar waren oudere broers voor, maar het deed vast niet al te veel zeer. Mensen waren gewoon niets waard, eigenlijk, en Hawk kon het zoals altijd beter. "Pff, ik denk dat Ant het niet durft," grijnsde hij naar Chase, want Ant was gewoon een sukkel. En zijn beste vriend na Chase, hoor, eerlijk waar. "Leadley is ook zo'n sukkel, die kan niet eens lopen." Echt een karaktergebrek. "Oké, komt ie!" En hij mompelde snel de spreuk, die Chase recht in zijn borst raakte. Dit was leuk.
  5. Donderdag 6 september 1838 - 's nachts - na een feestje Misschien was een donderdag niet per se de slimste dag om een feestje te geven als je de volgende dag nog lessen had, maar ach, elke keer op vrijdag en zaterdag feesten werd ook weer zo saai en je moest een beetje afwisseling hebben om de eerste schoolweek door te komen, dus waarom niet eens een keer op donderdag? En het was een leuk feestje geweest, hoor, met veel drankspelletjes en zoenpartijtjes en een paar ruzies, maar maakte de sfeer eigenlijk alleen maar leuker, een beetje op elkaar inbeuken om je frustratie te uiten, en voor je het wist was het feestje alweer voorbij en spookte je over de gangen rond, nog niet helemaal in staat om toe te geven dat je gewoon naar bed moest om nog een paar uur slaap te hebben voordat je met een kater aan het ontbijt moest zitten, nog niet helemaal in staat om je vrienden vaarwel te zeggen en eenzaam de trappen op te klimmen. Dus in plaats daarvan dreven ze de Grote Zaal in. Het was te laat om zich zorgen te maken dat er iemand nog over de gangen liep en daarbij was de hele groep ook veel te dronken om zich daar zorgen om te maken. Dus vandaar dat ze een beetje rond liepen, op tafels klommen, een bank verschoven, et cetera. Gelukkig had Hawk echter al snel een beter idee. "De oppertafel!" riep hij en hij wees uitbundig naar de lerarentafel die op dat stomme podium stond. "Laten we die omgooien!" En enthousiast rende hij naar de tafel. Dit was het beste idee dat hij ooit had gehad, zeg het nou zelf. Open voor iedereen die een tafel wil omgooien!
  6. [1837/1838] Better swim before you drown

    Hoezo was hij nou weer kut om mee getrouwd te zijn? Verontwaardigd hapte Hawk naar adem, want waar sloeg dit nou weer op?! Ja, oké, hij was misschien niet aardig, maar ten eerste hoorde mannen helemaal niet aardig te zijn, dat was gewoon iets vrouwelijks. Het was niet stoer om aardig te zijn en stoer zijn was mannelijk, dus. "Je bent gewoon een kutvrouw," besloot Hawk uiteindelijk, want het was veel makkelijker om haar overal de schuld van te geven dan dat hij eens zelf moest gaan nadenken wat hij wel of niet moest doen. "En dat is niet mijn schuld. Dus doe maar je best om alles op mij af te schuiven!" Hij wist gewoon zeker dat hij nooit wat verkeerd deed of had gedaan en als Titiana dat koppig anders wilde blijven denken was het niet zijn schuld. En omdat hij wist dat deze discussie eindeloos was en hij er haast moedeloos van werd (stel je voor, straks moest hij daadwerkelijk gaan toegeven dat het misschien zijn schuld was), duwde hij zichzelf overeind. "Ik ga ergens heen waar mensen wel leuk zijn," kondigde hij aan. En toen liep hij weg. Uitgeschreven!
  7. [1837/1838] Fool in the light

    Zie je, dit was waarom Chase en Hawk zulke goede vrienden waren, want ze begrepen elkaar gewoon. Op een hele heterosexuele manier, hoor, nohomo, het was niet alsof ze gezellig met zijn tweeën bij een kopje thee over hun gevoelens spraken en af en toe eens flink op elkaars schouders uithuilden, gatverdamme, maar ze dachten gewoon overal hetzelfde over. Wisten precies welke vrouwen knap waren en welke vrouwen niet, wisten hoe je het beste een meisje kon verleiden en dat hun vrouwen kut waren, zo'n beetje. En dat studenten minderwaardig waren. "Nou, het is blijkbaar één of andere test om te kijken of je wel een beetje tegen een stootje kunt. Eén of andere vloek die je moet ondergaan, die alleen stoere mensen kunnen hebben. Anderen zijn mietjes en geven het na een seconde al op, he?" Losers. "En dan krijg je een litteken dat je aan iedereen kunt laten zien zodat ze weten dat je wat kan hebben."
  8. [1837/1838] Fool in the light

    Vrijdag 18 mei 1838 - einde van de middag - de gymzaal Jongens, zoals Hawk en Chase, spendeerden natuurlijk heel wat tijd in de gymzaal, want hallo, het was belangrijk dat ze er goed uitzagen, niet waar? Iedereen wist namelijk dat vrouwen altijd het meeste onder de indruk waren van goedgespierde lichamen en al hadden ze de rest van hun leven al met zich mee zitten (ze waren knap, populair en rijk), betekende niet dat het niet nog wat beter kon. Dus, de gymzaal. "Hey, ik hoorde laatst iets," schreeuwde Hawk naar Chase toe, over de gewichten die ze aan het opheffen waren heen. "Dat ze op de universiteit een spel spelen, alleen de stoere mensen doen het, en ik dacht, yo, wat die studenten kunnen kunnen wij ook, niet waar?" Beter, zelfs. Maar dat was vanzelfsprekend. Privé!
  9. [1837/1838] Eindfeest

    Hawk was een pestkop, dat was eigenlijk al algemeen bekend. Als hij geen meisjes lastig viel of zijn dronken schoolhoofd uitlachte (was echt hilarisch! Hij viel zo, splatsch, naar beneden!), struinde hij rond op zoek naar iemand om een beetje te pesten. Was lachen, hoor, de meesten op Zweinstein konden echt niets hebben, vooral die eerstejaars! Die begonnen al te gillen als je ze een beetje als doelwit gebruikte om een vloek te oefenen en als je ze sloeg gingen ze al helemaal tekeer. Die zou hij missen, hoor, als hij van Zweinstein af zou gaan, maar gelukkig had hij nog een heel jaar om iedereen het leven zuur te maken. En dus zocht hij vandaag ook weer een slachtoffer en gelukkig vond hij er al snel één: een domme eerstejaars die aan de rand van het zwembad bleef staan en daar een beetje met zijn voeten in het water zat te poedelen. Die kon vast niet zwemmen, bedacht Hawk zich tevreden. Tijd om hem eens een lesje te leren! Dus met een grote brul rende hij plotseling naar voren en gaf hij Rory Duncliffe een flinke duw.
  10. [1837/1838] Better swim before you drown

    Wat Hawk van haar wilde? Hij wist het niet, geen idee, eigenlijk. Alleen dat het simpel ging, dat ze gewoon deed wat hoorde, dat hij hetzelfde huwelijk had als zijn vader en zijn moeder, zonder dat hij moest toegeven dat hij bepaalde dingen niet te zien kreeg, dat er een kans was dat zijn ouders best wel eens ruzie hadden af en toe of van meningen verschilden. Maar hij kon dat niet in woorden uitdrukken, want om een concept uit te leggen moet je eerst toegeven dat niet iedereen dat bij voorbaat al weet en dat het geen universele ervaring is. "Dat weet je best wel!" riep hij gewoon terug. "Je doet het gewoon expres niet!" Hij gebaarde boos naar haar. "Je bent zo kut om mee getrouwd te zijn, want je wil alles anders en je wilt niet doen wat hoort! Waarom?!" Waarom ging het niet makkelijk?
  11. [1837/1838] Better swim before you drown

    Hoezo, zijn vader vond het interieur prima?! "Je liegt!" eiste Hawk meer dan dat hij dat stellig kon zeggen, maar hij kon niet geloven dat zijn vader dit interieur prima vond. Hij kende zijn vader, hij wist precies wat hij wel of niet wilde en het sloeg nergens op dat Titiana dacht dat ze meer wist dan hij! Was het mogelijk dat zijn moeder misschien dezelfde smaak als zijn vader had, dat ze elkaar daarop een beetje hadden uitgekozen en dat hij gewoon geheel toevallig in een huwelijk was gevallen? (Of zichzelf erin had geworsteld, net zoals hij zichzelf in Titiana had geworsteld, maar na dit alles wist hij nog steeds niet die conclusie te trekken. Hawk kon zichzelf nergens de schuld van geven, alles was altijd het probleem van iemand anders.) "Ik gun je heus wel wat!" beet Hawk terug en hij zette zijn handen boos in zijn zij. "Jij wilt gewoon niet het juiste!" Hij gunde haar zijn hele leven, hoor, maar het moest wel zijn leven zijn. Met dat van iemand anders kon hij helemaal niets. "Dus houd gewoon op met zeuren."
  12. [1837/1838] Hate Date

    Hawk wierp een verbaasde blik naar Titiana, want eigenlijk was het nooit bij hem opgekomen dat hij niet aardig was tegen haar. Hij behandelde haar gewoon zoals hoorde, toch? Ja, zijn ouders hadden niet zo vaak ruzie, maar dat was omdat zijn moeder de perfecte vrouw was die nooit wat verkeerd deed bij haar man. Titiana gedroeg zich nog niet zo als zijn moeder, dus dat betekende dat hij gewoon een beetje moest zeuren, toch? Op het moment dat ze het eenmaal begreep kwam alles wel goed. "Vind je me niet aardig?" fronste hij dus naar haar. "Maar natuurlijk ben ik wel aardig! Ik sla je toch niet als je niets fout hebt gedaan?" Jeetje, wat was Titiana moeilijk. Verbaasd schudde hij zijn hoofd en keek hij even weg. Hadden andere mensen het ook zo moeilijk of had hij gewoon de verkeerde vrouw gevonden?
  13. [1837/1838] Better swim before you drown

    "Wie ik denk dat ik ben?!" riep Hawk verontwaardigd uit, terwijl hij zijn armen over elkaar heen sloeg en zich naar haar toedraaide zodat ze tegenover elkaar stonden. "Ik ben de man van dit huis," appartement, "en dus heb ik het voor het zeggen!" Duh?! Dat was hoe het werkte! Zijn vader maakte ook alle beslissingen in huis en zijn moeder werd daar nog gelukkig van ook, om erna te luisteren dus waarom kon Titiana dat niet doen?! "Ik lette niet op," protesteerde hij, hoewel zelfs Hawk dat een slecht argument vond. "Maar nu wel en ik heb er genoeg van! Wat denk je wel niet dat mensen denken als ze dit zien?! Dat ik zwak ben?" Hij wapperde ontevreden rond, naar alles wat kleur had. "Alles gaat weg en als je er een probleem mee hebt, dan..." Ehm... Ja, wat dan? Zijn moeder luisterde altijd gewoon! "Dan stap ik naar mijn vader!"
  14. [1837/1838] Hate Date

    Ja, dus, Titiana had een hekel aan hem, dat was allemaal leuk en wel, maar Hawk vond niet dat ze daar recht op had. Wat had hij haar ooit aangedaan?! Ja, oké, dat, maar hij vond het zelf heel logisch dat hij dat had gedaan en hij ging er heus niet zijn excuses voor aanbieden. Ugh, hij had wel betere dingen te doen. Daarbij werkte het nou eenmaal gewoon en moest ze er echt eens over heen komen. "Is niet mijn schuld," mompelde hij dus ook koppig. Niets was zijn schuld! "En ik weet zeker dat Henry Paget gewoon stemmen heeft gekocht, zo'n slijmbal is het wel. Nee, als je mensen echt vraagt, dan noemen ze alleen maar mijn naam!" Duh, Titiana, doe eens wat moeite. "Natuurlijk zal ik hoger komen!" Hij rolde met zijn ogen. "Maar je moet me nu ook leuk vinden, hoor." Dat verdiende hij.
  15. [1837/1838] Better swim before you drown

    Kleurenschema. Kleu-ren-sche-ma. Er was een kleurenschema. Geschokt keek Hawk rond, alsof hij tot nu toe helemaal niet op de inrichting van hun appartement had gelet en eerlijk gezegd was dat ook wel zo. Hij had er wel een mening over gevormd, maar die mening was sowieso al 'ugh' geweest, dus hij had niet nagedacht over kleuren en kleurenschema's en dat dingen bij elkaar moesten passen. "Waar slaat dit nou weer op?" protesteerde hij. "We kunnen geen kleurenschema hebben! Kleurenschema's zijn voor... vrouwen." Hij vertrok zijn gezicht weer, want ew, bij elkaar passende kleuren. Hij stond op en gebaarde naar... zo'n beetje alles. "Dit moet allemaal weg," besloot hij. "Dit kan toch niet, het ziet er niet uit! Geen kussens meer, geen gordijnen, geen kleur." Hij zette zijn handen boos in zijn zij en keek op Titiana neer. "Wees blij dat ik je überhaupt een bank laat houden." Echte mannen zaten op de vloer. Oké, nee, zo ver ging hij nou ook weer niet, maar ze zaten niet op iets zachts.
×