Jump to content

Oliver Kingston

Personeel
  • Content count

    62
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Oliver Kingston last won the day on August 15 2017

Oliver Kingston had the most liked content!

About Oliver Kingston

  • Rank
    Why be a king when you can be a God

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP

Profile Fields

  • IC Burgerlijke Staat
    Summertime Sadness

Recent Profile Visitors

426 profile views
  1. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Dus dat was Blythe Lennox. Hij bleef even zitten terwijl hij wat verder achterover leunde in de gammele stoel ergens in de hoek van het cafe. (Dit mocht misschien een cafe zijn waar men je sowieso niet echt lastig viel hij zocht toch altijd nog graag de donkere hoeken in een ruimte op als hij zaken moest bespreken. In wat voor omgeving hij dan ook was). Ze was best mooi constateerde hij, een complete objectieve constatering natuurlijk, hij was wel trouw, Laurelle. (En hij negeerde voor het gemak dat er nu een andere man in het spel was tussen hem en Laurelle. Dat ze al heel lang niet meer waren wat ze ooit geweest waren. Oliver was heel goed in alleen de realiteit die hij wilde zien te accepteren). En op momenten dat de werkelijke realiteit wel erg opdringerig werd had je altijd nog drugs natuurlijk. “Ja hier”, riep hij wat bruusk, er keken even wat anderen op geschrokken van het plotselinge geluid in een café waar normaal vooral gefluisterd werd. Maar kenmerkend aan deze plek ging iedereen al heel snel weer zich met hun eigen fucking zaken bemoeien. “Ik ga ervanuit dat je het.. bericht hebt ontvangen”, begon hij maar toen Blythe bij zijn tafel was aangekomen. “ Je broer heeft wat schulden en hij zei dat jij ze kon betalen”, hij keek haar afwachtend aan. In het beste geval ging ze hem nu een hele hoop geld toestoppen, in het mindere geval wilde ze meer informatie, in het slechtste geval.. nouja dat zou vooral voor Regan heel vervelend worden. Want tot dat Blythe hem beloofd had geld te geven hoefde ze om zichzelf heus niet teveel zorgen te maken. Hoewel ze vast wel een goede motivatie was voor haar broer om wel met geld te komen. Als hij iets van zijn grootouders had geleerd was het wel dat familie altijd een goed drukmiddel was om je zin erdoor te krijgen.
  2. [1837/1838] Cut me into pieces

    Ja, hij wist waar ze voor kwam, hij hoopte dat zij wist dat hij dat geen fijne reden vond. Dat hij ergens verwachte dat zodra hij haar gaf waar ze voor kwam ze zou doen alsof ze hier voor hem was. Omdat ze hem wilde zien, hem miste zoals ze net nog ze mooi gezegd had aan de voordeur. Hij wilde het geloven, moest het geloven omdat hij niet zonder dat idee kon. Net zoals Laurelle niet zonder zijn middelen kon. Dus zodra hij haar honger zou stillen mocht ze er meteen voor zorgen dat die van hem ook niet meer aan zijn binnenste knaagde. Zo konden ze elkaar overeind houden, dat was toch wat liefde was. Hij knikte, sloot zijn hand ietwat ruw om de hand die net nog over zijn arm gestreeld had en trok haar mee naar de keuken. Hij had ook dingen in zijn nachtkastje in de slaapkamer liggen, natuurlijk, maar daar wilde hij haar pas weer welkom heetten als hun leugen weer als waarheid voelde. Met tegenzin liet hij haar los, trok wat lades uit het keukenkastje en vond een zakje pillen tussen een bedorven pak ontbijtgranen. Gelukkig bedorven die pillen nooit, magie en drugs was een onverwoestbare combinatie, letterlijk en figuurlijk. “Wil je er water bij”, hij had geen schone glazen maar de pil die hij in haar handen drukten terwijl hij er ook een voor zichzelf hield was vanbinnen zo vol met vergif (maar goed vergif, fijn vergif, vergif dat haar weer hier bracht) dat hij zich niet kon voorstellen dat er echt een probleem zou zijn met een paar vlekken op een waterglas.
  3. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Blythe Lennox. Hij knikte even, ja hij wilde haar adres hebben, hij wilde het liefst nog dat ze nu nog hier was zodat hij niet naar Regan Lennox hoefde te luisteren. Die jongen was zo irritant voor iemand die gekidnapt was. Ondertussen sommeerde hij een paar licht gekreukte papieren van tafel en pende snel iets neer in de trant van ‘Je broer is bij mij, hij is me geld schuldig, als je hem wilt zien kom dan naar Cafe Molly “ (Hij ging natuurlijk niet zijn adres opgeven, dan stonden hier straks schouwers voor de deur) “Hier, zet jou naam er ook even onder, kan ze niet gaan huilen dat het nep is”, dat duurde allemaal zo lang weer. Hij duwde het papier en de veer onder Regans neus. Bedacht zich toen inmiddels dat het misschien handig was als hij iets meer druk erachter zette, dus terwijl de jongen begon te pennen pakte hij ruw de andere hand vast (kon hij niet gaan zeuren ‘ik kan nu niet meer schrijven’), en mompelde met de toverstok, die tussen zijn tanden geklemd was zodat hij beide handen kon gebruiken als de jongen kut deed, een spreuk die ervoor moest zorgen dat een van de vingers van de hand zou worden gescheiden. Als een motivatie voor ‘Blythe Lennox’ Als dat niet werkte, dan was Lennox ook nog een bekende naam op Zweinstein. Maar voor zover wist waren die allemaal nog wel heel jong en hij had best wel standaarden. Je ging niet zomaar kinderen bedreigen als er genoeg domme volwassenen waren die de klappen konden opvangen. En het nog meer verdienden ook.
  4. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Hij wilde schreeuwen, wilde nog liever deze jongen horen schreeuwen, deze, deze, hij had er geen eens woorden voor. Hij had best wat problemen gehad toen die drugs zowel niet betaald werden als niet nog een keer verkocht konden worden, had zelf genoeg schulden lopen met mensen die hij liever niet tegenkwam in steegjes als dit. En deze gast, had het niet alleen gestolen maar ook gewoon zelf opgerookt. Hij had het verdomme kunnen kopen, of, wist hij veel, als hij zo nodig dealer wilde zijn waren er genoeg plekken waar hij zich kon aansluiten. De hele wereld was frustrerend, maar momenteel was Regan Lennox de belichaming van al die frustraties. En met die schreeuw gaf hij Regan een flinke klap tegen zijn kaak, greep de jongen bij zijn kraag en verschijnselde naar het kraakpand , niet eens zo ver van de steeg hier vandaan, waar hij zo nu en dan nog dealtjes sloot, wat dingen opgeslagen had en na de vakanties sliep. ( of van plan was te gaan slapen, hij had geen zin gehad om nog huur te betalen nu hij inmiddels een huis op Zweinstein had, dus zijn eerdere stek had hij opgezegd. Waren zorgen voor later) “Dus”, gromde hij, terwijl hij Regan in de hoek duwde en met een spreuk een paar touwen om de benen van de jongen bond. Hij had echt geen zin weer te moeten rennen. “Zijn er mensen die we kunnen overtuigen met een brief voor losgeld, en moet wel iemand zijn die bereid is te betalen toch? Zo niet dan kunnen we altijd nog je organen verkopen maar”. Maar liever niet, want hij had geen idee hoe dat moest en hoopte maar dat Regan zijn bluf niet doorhad.
  5. [1837/1838] Cut me into pieces

    “Ja”, hij haalde zijn schouders op, want ja ze had de kinderen wakker gemaakt maar wat maakte het uit. Hij hield van zijn kinderen hoor, op een bepaalde manier, ze waren immers een combinatie van hem en haar. En mix van DNA met meer precisie dan hij alle anderen dingen in zijn leven die hij mengde had gemixt. En ergens was dat een mooi idee, dat er een combinatie van hem en haar bestond, dat ze samengesmolten waren in iets dat leefde, dat echt was. Een bewijs van hen. Hij hield van het idee dat het bestond en op die manier hield hij ook van zijn kinderen. Maar dat betekende niet echt dat het hem iets kon schelen dat ze wakker waren, ergens, ergens wilde hij dat het haar ook niet kon schelen. Dat hij de enige was die haar iets kon schelen (Ze was immers terug naar hen toch? Niet naar hun kinderen. Hij kon er moeilijk over doen maar theorie waren er manieren waarop ze wel hun kinderen maar niet hem hoefde te zien. Had ze al eerder gedaan). Maar ze was hier bij hem dus waarom vroeg ze nou naar hen. “Wil je bij ze kijken”, vroeg hij met een heel klein beetje tegenzin, “ik denk dat ze zo slapen als ze jou weer zien. Ze slapen slecht als je er niet bent weet je ”. Hij deed geen moeite het verwijt uit zijn stem te halen. Dat had ze verdiend omdat ze was verdwenen. En hij zou haar zo alles geven wat ze wilde maar nu mocht hij heel even haar laten voelen dat ze hem iets ontnomen had door zichzelf van hem te onttrekken.
  6. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    CW: Geweld en bedreigeingen Oliver gromde gefrustreerd toen Regan heel hard naar buiten rende, serieus?, na alle dingen die hij moest doen vanwege deze gast moest hij ook nog eens gaan rennen. Nu had Regan pech dat Oliver vaak een paar lijntjes speed nam voor hij zulke dingen moest afhandelen. (‘Fun’fact: De Riot Police in Nederland doet dit ook voor dat ze mensen gaan ontruimen/protesten gaan opfucken.) en daarom hard genoeg kon rennen om hem in te halen. “Is het nu klaar”? , riep hij kwaad uit toen hij Regan bij zijn kraag greep en hem hard tegen de muur zette om hem vervolgens klem te zetten. Uit pure frustratie gaf hij alvast een klap op de kaak van de jongen. “Waar is mijn geld, waar zijn mijn drugs”, dreigend hield hij zijn vuist onder de kin van de man en duwde zijn knokkels diep in de huid onder zijn hand. Gewoon om te laten voelen dat hij niet bang was om nog wat klappen uit te delen als hij niet heel snel het antwoord kreeg wat hij wilde.
  7. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Zijn redenen konden hem niks schelen, zijn zwangere vriendin evenmin. Het enige wat hem uitmaakte was dat hij dat geld kreeg, en liever nog wat meer om de schade goed te maken. Maar hey, dan was het wel weer goed om te weten dat zijn vriendin zwanger was. “En ik heb twee kinderen om voor te zorgen”, zei hij verveeld. Niet dat het geld daarheen zou gaan. Nee dat ging naar meer drugs, zijn huur op momenten dat hij sober genoeg was om daarover na te denken, eigen schuldeisers als hij ze niet meer af kon houden. Maar dat hoefde Regan niet te weten. Regan hoefde niks te weten, alles wat hij moest doen was betalen. “Dus we gaan het zo doen, jij gaat nu netjes terugbetalen wat je me schuldig bent. En dan loop ik weg en dan kan je de rest van je avond verzieken aan hier drinken. Of je gaat door met mijn tijd verspillen en niet alleen gaan wij roken maar ik bezoek je vriendin misschien wel, familie, vrienden. Ik heb de tijd”. Had hij niet maar het werkte altijd goed als mensen dachten dat je niks te verliezen had. Hij draaide aan de ring om zijn linkerhand, was een lelijk ding, niks waard ook, maar kwam wel hard aan. “Dus wat gaat het worden”
  8. [1837/1838] Cut me into pieces

    Ze bleef nooit zolang weg. Ze kwam altijd terug, voor hem hoopte hij, vertelde hij zichzelf. Vertelde hij, net zolang tot hij zijn eigen leugens geloofde en hij het haar kwalijk kon nemen als ze niet genoeg deed om die illusie ook op te houden. Op momenten dat zijn zeepbel van leugens kapot klapte wilde hij dat ook bij haar doen. Gewoon zodat ze zou voelen wat hij voelde en begreep waarom ze hem niet mocht laten twijfelen aan wat ze hadden. Oog om oog, tand om tand. En voor het gemak negerend dat hij zichzelf het liefst blind haar mond het liefst dichthield. Maar punt was, ze kwam altijd terug, vroeg of laat, altijd te laat als je het hem vroeg want van alle middelen die hij in zijn huis had, van alles wat hij door zijn strot duwde had hij haar het meest nodig van allemaal. Ze was de liefde van zijn leven, de moeder van zijn kinderen, de reden dat hij soms als hij een goede dag had best zijn best wilde doen om een beter persoon te zijn, als ze maar accepteerde dat hij dat eigenlijk niet kon, als ze maar bleef. Bij hem. Voor altijd. Dan was alles goed. Maar ze bleef nooit, kwam altijd terug, en nu was ze weggebleven en het had aan hem gegeten zoals de schimmel van de muren in zijn badkamer at. En hij was niet zichzelf, of juist meer zichzelf, geweest de laatste dagen. Bozer, gefrustreerder, eenzamer, leger. En hij had haar, haar, haar , nodig om weer een goed mens te kunnen zijn en zich zo te voelen. Dus toen ze terugkwam, toen ze zei dat ze hem miste, voelde hij zich opgelucht. Het was alsof je urenlang in een donkere kamer naar de lichtknop zocht en hem dan eindelijk gevonden had, eindelijk weer al een normaal mens je door de kamer kon verplaatsen zonder nachtblind te zijn. Dus hij sloot haar in zijn armen, iets te hard misschien, gewoon omdat hij bang was dat hij haar weer kwijt zou raken. Omdat alles erop geleken had dat ze niet meer terug zou komen. Maar ze was terug, kwam altijd terug, en nu.. moest hij gewoon zorgen dat ze niet meer weg zou gaan. Niet nu hij wist dat er mensen waren die haar bij hem vandaan wilden trekken. “Ik heb jou ook gemist”, hij kuste haar even op haar voorhoofd en hoorde ergens op de achtergrond een van de kinderen huilen, vast wakker geworden door het geluid, kwam wel weer goed ze waren nu weer een gezin immers. “Ik was bang dat ik je niet meer zou zien”, fluisterde hij schor. Hij had bijna zijn eigen leugens niet meer geloofd, zelfs zonder haar om het kapot te maken. Maar ze kwam altijd terug.
  9. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Hij negeerde de excuses en verstevigde zijn grip op de schouder van Regan. Waarom konden mensen niet gewoon meewerken, hij had meer te doen. (Niet echt maar toch) en als Regan niet had gewild dat hij gedwongen ‘een sigaret moest gaan roken’ in de kou dan had hij maar geen drugs moeten stelen. Het was simpel als dat, actie reactie, hij maakte de regels van het universum ook niet hoor. “We kunnen het ook binnen doen, al weet ik niet of je binnen mag roken”, ha alsof de barman ook maar iets leek te geven om iets. Het gemak waarmee hij zich van het drama afdraaide, de lege blik waarmee hij bijna mechanisch nieuwe bierglazen inschonk, vast een nihilist in hart en nieren. Disclaimer: Oliver dacht dit eigenlijk niet echt zelf, maar ik wilde heel graag die zin neer zetten. “ Je gaat mee naar buiten, en dan kan je roken terwijl ik je laat zien waarom je niet aan mijn spullen moet zitten. Of we beginnen het gesprek hier maar dat lijkt me vooral vernederend voor jou”
  10. Dinsdagavond - 1 Mei - In een shady pub Deze dingen waren altijd het minst favoriete gedeelte van zijn ‘werk’. Je zou het misschien niet verwachten, hij zelf ook niet eigenlijk, maar mensen bedreigen en opjagen tot ze je gaven wat je verdiende was; ten eerste veel werk, ten tweede was hij veel beter in boos zijn als het uit zijn diepe impulsen kwam, dan was het zijn tweede natuur, maar niet als hij ineens kwaad moest zijn omdat de persoon waar hij in algemene zin problemen mee had in dezelfde kroeg als hij kwam, ten derde had hij zelf ook schulden en mensen die dingen van hem wilden dus elk persoon dat te laat betaalde, van hem stal, of iets anders vervelend was ook op lange-termijn kut voor hem. Schuld was immers iets wat je gewoon doorschoof naar een ander persoon als je er zelf niet aan kon voldoen, en dat werkte niet als er teveel knikken in de kabel zaten. Maar wat moest dat moest. Dus toen hij die eikel in de bar zag zitten, rustig een biertje te doen. Alsof hij zijn boodschap niet gekregen had, alsof het niet uitmaakte, alsof hij daar gewoon kon zitten en niet in acht nemen dat er geprobeerd was een bericht te zenden. Wow, van aan denken hoe respectloos dit tegenover zijn ego was werd hij bijna boos genoeg om dit inderdaad op automatische piloot en puur impuls te doen. En tot dan was er alcohol. Met een dramatisch gebaar gooide hij zijn laatste slokken bier, ugh bitter, naar binnen, klapte zijn glas op de bar en liep naar de persoon die hij heel graag wilde spreken. “ Volgens mij hebben wij nog wat af te handelen”, sprak hij mat vanachter Regan terwijl hij zijn hand ietwat dwingend op de schouder van Regan legde. “Zin om buiten een sigaret te roken?. Dat was code woord voor we gaan dingen bespreken die de rest van de wereld niet mag weten en ik wil bovendien geen pottenkijkers.
  11. [1837/1838] Don't pour me empty

    De gast was irritant. Kon hij hem niet het voordeel van de twijfel geven? Kon hij niet gewoon stoppen met twijfelen als het aankwam op zijn handel, het was onterecht en deed zijn ego pijn. Maar ergens had Regan daar weer geluk mee, als Oliver gewoon geirriteerd was geweest door alle extra stappen dan was hij misschien vertrokken, misschien geen slimme zet het was niet alsof hij echt heel veel geld kon mislopen. Maar Oliver wilde zich stiekem best graag bewijzen nu. Dus legde hij met een zeer ontevreden gezicht het zakje in de uitstekende had, “Nu betalen dan graag”.
  12. [1837/1838] Don't pour me empty

    Hmm, Kijk, hij wist dat het best een protocol was dat mensen hun drugs eersten mochten checken. Maar dat er überhaupt gedacht werd dat hij slecht spul zou verkopen deed zijn ego pijn. Bovendien was de tijd dat hij dat bij enkele klanten probeerde jaren geleden gepasseerd. Hij was vaak genoeg in gevechten verzeild geraakt om zulke stunts alleen maar te doen voor echt high stakes en alleen als het nodig had. Dus Regan, als individu met een goede maar niet buiten proportionele bestelling, had echt niks te vrezen. “Ugh, goed dan”, met een ietwat ontevreden gezicht haalde hij het uit zijn zakken en opende zijn hand om het te laten zien. “Kijk ziet er prima uit niet ?”.
  13. [1837/1838] Don't pour me empty

    Zijn leven zag er de laatste tijd best anders uit. Hij was nu al een tijdje vader, iets wat hij soms oprecht heel leuk vond, soms niet wist wat hij ermee aan moest, en soms als zijn eigen roes te sterk was gewoon vergeten was. Hij werkte nu op Zweinstein, officieel als terreinknecht, onofficieel omdat daar ineens veel meer klanten te halen vielen dan ergens anders sinds zijn zelfgemaakte drugs de muren van de school waren binnengesmokkeld. (En omdat er daar nu ineens schijnbaar veel meer concurrentie was en hij wilde er met zijn neus bovenop zitten in deze strijd) Maar ja zijn leven was anders en hij had niet verwacht hoeveel plezier hij kon halen uit situaties van vroeger. Uit gewoon simpele transacties in donkere steegjes. De achterdeuren en onderwereld van de stad weer zien die hij zo goed kende. Voelde als thuiskomen. “Tuurlijk” antwoordde hij kalm terwijl hij het laatste stukje van de steeg in liep en na nog even over zijn schouder gekeken te hebben comfortabel tegen de muur leunde. “Heb je het geld” Eerlijk oversteken.
  14. [1837/1838] Swinging from the chandelier

    Vanwege redenen vind ik het heel grappig als Oliver op een ondergronds feestje is. Nu was Oliver niet de meest uitgesproken feestje, dus het kan zijn dat ik later nog met iemand anders kom, maar momenteel was hij hier. En leunde hij een beetje verveeld tegen een muur aan met zijn handen in zijn zakken een sigaret te roken terwijl hij toekeek. Dit soort plekken waren toch meer zijn plekken, op de rijkere mensen na dan. Die keken altijd op hem neer. Maakte niet uit iedereen was gelijk in de underground toch. Misschien, misschien moest hij nu thuis zijn. Maar hij wilde hier zijn want hij kon niet wennen aan het hebben van kinderen ondanks dat hij ze perse wilde hebben, hij wist niet eens of Laurelle hier ook was, dit was het soort feestjes waar ze altijd samen heengingen vroeger. Vroeger voor alles ineens anders ging dan hij wilde. Misschien was ze hier, dan zouden ze weer even zijn zoals het hoorde niet. Anders was het ook prima, hij was onder invloed genoeg om onverschillig te zijn. “Hey”, riep hij luid rond, “ik heb best wat goed spul bij me om dit feestje beter te maken iemand interesse?”. Ja wat? Het was niet alsof hij zoveel ging verdienen van zijn mini drugskartel op Zweinstein en en als terreinknecht verdiende je ook niet een hoop. Hij was zijn gezin aan het onderhouden oke??
  15. [1835/1836] Hellhound

    Oh? Ja eh niet perse de reactie die hij gewild had. Kijk hij had haar niet ten huwelijk gevraagd en zij had hem niet afgewezen maar toch voelde het verdomd veel als een soort van afwijzing van zijn emotie en hij kon het niet echt hebben. Dus klemde hij zijn tanden even gefrustreerd op elkaar en richtte zich even op de hond. Puppies werkten kalmerend op zijn agressie die hij soms op onverwachte momenten, vooral momenten dat het leven hem tegenzat op manieren die hij niet verwachte, tegen zijn borstkast voelde drukken. Hij snapte niet dat zijn moeder hem nooit een hond gegeven had, had een hoop drama bespaard. Ah korte termijn oplossingen voor diepgewortelde persoonlijke problemen. Het zal eens niet. “Jawel he, misschien moeten we een hondenhok voor hem maken? Ik bedoel het is het wel groot genoeg”, het was hier niet groot hij had in totaal twee kamers en deelde de badkamer op de gang het was nog erger dan de gemiddelde Amsterdamse studentenflat (maar wel goedkoper thank god) “Maar misschien wil hij een plekje voor zichzelf”, hij keek even rond de kamer, “Ik bedoel het is groot genoeg voor ons twee en zo.”, hij keek haar even tersluiks aan, “als Olle hier woont wil jij hier dan ook wonen ik bedoel hij is ook een beetje van jou toch”. Beste manier om je vriendin te vragen samen te wonen woooh. En hij grinkkete even toen de hond enthousiast tegen zijn been aansprong. Hier kon hij wel aan wennen.
×