Jump to content

Oliver Kingston

Personeel
  • Content count

    72
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Oliver Kingston last won the day on August 15 2017

Oliver Kingston had the most liked content!

About Oliver Kingston

  • Rank
    Why be a king when you can be a God

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP

Profile Fields

  • IC Burgerlijke Staat
    Summertime Sadness

Recent Profile Visitors

536 profile views
  1. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Ugh waarom moest ze nu zo doen? Dit was haar idee geweest. Hoewel hij ermee zeker aan het langste eind getrokken had, dit was beter dan Regan een beetje bedreigen of zich van hem ontdoen, moest ze echt niet zo zeiken. Wanneer leerden mensen dat acties consequenties hadden? “Prima, als je zo wilt doen”, met een zwaai van zijn toverstok sommeerde hij een fles Whiskey uit zijn kast. Het was goedkoop spul, maar zelfgemaakt (door een of andere straatverkoper, niet door hem) dus sterk zat. Met een klap zette hij de fles op tafel. “Ik wil dat je hem leeg drinkt tot je echt niet meer verder kan” En daarna zou hij haar wel uitleggen wat ze zo ongeveer voor hem moest gaan doen. Dat was heus niet alleen zijn drank-gezelschap zijn. Beloofd.
  2. [1838/1839] Drugs just make me reset

    CW: Geweldadige acties/gedacht ectt - - - Waar Gabriel hem weg probeerde te duwen probeerde Oliver juist steviger vast te houden, harder aan de blouse te trekken, aanweziger te zijn die persoonlijke ruimte van Gabriel Bruxley. Alles om grip te houden, alles om duidelijk te maken dat hij gevaarlijk werd om het moment dat hij die grip verloor. Die grip die Gabriel woord voor woord van hem weg trok, hoe stevig hij de man ook vast hield. Hij dacht nooit meer aan het thuis van vroeger. Zijn thuis was in zijn verslavingen, bij Laurelle ergens (al waren ze nog meer een krot dan het krot waar hij in leefde), op zijn goede dagen misschien zelfs bij zijn kinderen, of hij vond het fijn om te doen alsof dat zo was. Maar als er een ding was wat hij van huis uit meegenomen had, een ding wat stugger in zijn bloed zat dan al het vergif dat hij wekelijks zijn lijf in gooide. Dan was het die eeuwige woede die hij alleen onder controle had als hij zich in iets anders mocht verliezen. “Ze is helemaal niks van jou! ”, brulde hij kwaad en nam Gabriel iets meer de deuropening in. (Gewoon zodat er wat minder mensen waren die meteen alles zouden zien. Hij kon zijn baan verliezen en dat zou.. complicaties brengen. De klantenkring op Zweinstein was, zelfs met de concurrentie, een goede) “Ze is meer van mij dan ze ooit van jou zal zijn”, hij spuugde richting Gabriels gezicht en deed ook maar een poging om uit te halen. Het maakte niet eens uit of hij goed mikte, of hij raakte. Hij was van plan door te gaan tot alles weer goed was. Laurelle kwam vanzelf wel terug als Gabriel geen optie bleek toch?
  3. [1838/1839] Drugs just make me reset

    Laurelle kwam niet meer en Gabriel was ‘de boodschapper maar’ . Ten eerste geloofde hij het niet, gewoon omdat hij het niet wilde geloven. Omdat Laurelle hoe vaak ze ook wegging altijd terugkwam. Daar zorgde hij wel voor, hij was immers bezig geweest met haar bij zich houden vanaf het moment dat ze tussen zijn vingers door begon te glippen. En hij wilde niet terug naar dat moment van machteloosheid toen hij heel even dacht dat hij haar kwijt was. Ten tweede geloofde hij best in ‘Kill the messenger’, normaal gesproken omdat ‘it sends a message’. Momenteel gewoon omdat hij Gabriel niet kon uitstaan. Omdat hij zich voorstelde hoe fijn die man het vast vond dat hij dit bericht kon komen brengen. Gabriel had Laurelle al van hem proberen te stelen door het huwelijk en nu wilde hij komen vertellen dat hij gewonnen had. Eikel “Hoezo komt ze niet meer?!”, vroeg hij bruut terwijl hij met een hand Gabriel bij zijn blouse greep en iets dichter naar zich toe trok. Als er nog een boodschap uitkwam die hij niet wilde horen dan.. Dan liet hij Bruxley wel binnen en zorgde ervoor dat de man niet zonder kleerscheuren naar buiten liep.
  4. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    “Ja hij kan gaan”, met een klein beetje ongeloof staarde Oliver naar Regan, en maakte vervolgens met tegenzin de kooi open. Hij kon eigenlijk niet geloven dat dit echt gebeurd was, dat ze hier echt in mee waren gegaan, beide eigenlijk. Misschien was dit wat een echtte familie hebben betekende, dat je zo uit het niets alles voor iemand zou opofferen. Als dat het was, dan was hij blij dat zijn familie al gebroken was voor ze zo hecht naar elkaar toe konden groeien. Was hij toch mooi aan ontkomen. Voor Regan aanstalten maakte om weg te komen greep hij de jongen nog eenmaal hardhandig bij zijn schouders vast. “Als je hier met een woord over rept dan draag ik dat lieve zusje van jou op om je van kant te maken”, hij wees even met een glimlach naar Blythe, “en we weten allebei dat ze daar niet echt makkelijk meer tegenin kan gaan”, met een laatste grom liet hij Regan nu echt los. Wat de jongen deed kon hem verder niks meer schelen. “Wil je whiskey?”, bood hij Blythe na een korte stilte. niet heel onvriendelijk aan. Ze moesten vast nog over wat dingen heen en dan kon je beter een soort van op goede voet met elkaar staan.
  5. [1838/1839] Drugs just make me reset

    Als het aan hem lag was er geen systeem. Als het aan hem lag, dan was Laurelle gewoon hier met haar kinderen, dan waren ze gewoon samen, als een echt gezin. Goed, misschien dat er dan nog steeds drugs in alle hoeken van het huisje lagen, misschien dat ze nooit de beste ouders zouden worden, maar ze hadden in elk geval de kans gehad niet? Om het zo goed mogelijk te doen ondanks alles. Die kans was er nu niet. Die kans was verdwenen toen Laurelle vertrokken was en zo-nodig met Gabriel Bruxley moest trouwen. Die kans was veranderd in een rare liefdesdriehoek, met hun kinderen in het midden. En elke keer als de kinderen bij hem waren, toch het meest van de tijd gelukkig, dan had hij weer hoop. Want elke keer als Laurelle ze kwam halen bleef ze even, soms bleef ze zelfs langer. En als hij haar maar lang genoeg hier kon houden dan zou ze op gegeven moment niet meer weg willen, of kunnen. Het maakte hem eigenlijk niet uit of ze uit eigen vrije wil bleef of omdat ze geen keus meer had. Als ze maar bleef. Dat Gabriel Bruxley, de grote vijand in dit verhaal, ineens voor zijn deur stond om de kinderen mee te nemen, dat stond hem niet echt aan. Hij wierp de man dan ook een kille blik toe en ging breder in de deuropening staan, zodat hij er niet doorheen kon en zodat mochten Stella en Lucas ineens met interesse naar de deur waggelen hij ze niet zomaar zou kunnen meepakken. “Dat lijkt me niet”, beantwoorde hij de man, zijn stem vol met ingehouden woede. “Laurelle komt ze halen en vandaag was niet de afgesproken dag, dus ”. Dus vertrek nu meteen weer.
  6. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Hij rolde met zijn ogen bij het show-spel. Ergens had hij medelijden met Blythe, hij zou zich doodschamen als zijn broertjes en zusjes zo zouden zijn. (Geen idee of ze zo waren, hij had dat leven en die mensen al heel lang de rug toegekeerd. Gideon kwam hij zo nu en dan tegen, het leek erop dat de jongen dezelfde.. interesses leek te hebben als hij maar verder) Maar hij kon het zich niet voorstellen. Ze hadden, zover hij wist, allemaal geleerd dat niemand ze ging helpen en dat ze dat ook niet hoefden te verwachten. Regan leek daar anders over te denken en alleen daarom al was hij het leven niet waard. Maar Oliver zou hem met alle gemak sparen, Blythe was immers veel waardevoller dat bleek nu al. Die was in elk geval bereid om te doen wat nodig was. “Prima ”, bromde hij en liep naar wat dichter naar Regan toe en knielde bij hem neer. “Luister knul, je zus hier gaat een onbreekbare eed doen dat ze mij gaat helpen, met wat dan ook”, hij staarde naar Blythe, ergens afwachtend tot het moment dat ze terug zou krabbelen. “In ruil daarvoor ben jij vrij, daarvoor moet je wel de getuige zijn bij onze eed, dus ik ga je een staf geven”, hij wierp een dreigende blik op de jongen, “Een verkeerde beweging of poging om iets anders te doen dan te helpen met de spreuk en ik vervloek alsnog je organen eruit om te verkopen. Duidelijk”, hij wachtte niet echt op antwoordt maar stond op en knikte naar Blythe. We kunnen beginnen”
  7. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Als hij hier uiteindelijk op zou terugkijken had hij hier misschien wel meer uitgehaald dan voor dit gedoe begonnen was. Ja, de drugs die kwijt waren, het verloren geld, het was kut. Maar, als Blythe echt bereid was om een onbreekbare eed af te leggen zodat ze letterlijk met haar leven als borg bij hem in het krijt stond? Dat was geen vervelende ontwikkeling. “Prima” , hij stond op stak zijn hand uit zodat ze konden verschijnselen. Een hand die hij daarna redelijk bruut vastpakte. Mocht het allemaal een truc zijn.. dan was Regan niet de meest moeilijke persoon om te vinden en niet de meest makkelijke om te verstoppen. Dan ging de jongen er gewoon alsnog aan, en pijnlijk als het even kon. En zonder te betalen voor zijn bier verschijnselde hij naar de groezelige flatkamer .
  8. [1837/1838] Cut me into pieces

    Hij was best goed in dit inderdaad als liefde zien. Misschien, misschien was het daarom ook waarom hij haar steeds bleef geven. Ze ging immers weg, liet hem in de steek, liet hun kinderen in de steek, had in het verleden anderen opgezocht op manieren die alleen van hem hoorde te zijn. Dus hij had niet zo aardig hoeven zijn om haar steeds maar weer te geven wat ze nodig had. Maar op de momenten dat hij dat deed dan was het verdomd makkelijk om te geloven dat ze van hem hield, dat had hij nodig. Laurelle sloeg haar armen om hem heen, hij ontving haar in de zijne, voelde de pil zijn werk doen in zijn hersenen. En simpel als dat, alles was weer zoals het moest zijn. Zijn wereld was weer herstelt van de onbalans die haar afwezigheid bracht. “Ik wist waar je was”, mompelde hij. (Wist hij ongeveer, vast bij die familie die haar nooit zou kunnen geven wat ze nodig had. Bij die verloofde die nooit om haar zou kunnen geven zoals hij dat deed) hij streelde even afwezig door haar haren, “ze willen me daar vast niet hebben, hoe had ik je ooit moeten bereiken”, hij keek haar wanhopig aan. Ze moest gewoon.. begrijpen dat ze alleen samen konden zijn als ze deel van zijn wereld was. Ze moest inzien dat samenzijn was wat ze wilde. Misschien, misschien kwam het nu wel goed voor altijd. Zolang de pil in zijn hoofd doorwerkte kon hij dat geloven.
  9. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Eerlijk gezegd had Oliver er niet zoveel problemen mee om Regan vrij te laten. Momenteel was het alleen maar lastig om de jongen in zijn appartement te moeten houden. Het probleem met mensen gijzelen was dat je altijd moest zorgen dat ze in leven bleven, daarnaast had hij nog nooit iemand echt vermoord, iets wat waarschijnlijk de volgende stap was kon hij echt niks krijgen. Hij wist niet zo goed wat hij ervan vond om dat te doen. Deze deal, deze deal was een stuk beter. Geld was het beste geweest. Maar Blythe was mooie tweede keus. “We kunnen vast iets verzinnen”, knikte hij, compleet haar verhaal over een dode verloofde negerend. Niet eens uit apathie, gewoon, verlies was een onderwerp waar je gewoon niet over sprak. “Denk je dat je een eed zou willen afleggen”, ze wist vast wel wat voor eed hij bedoelde. “Ik moet natuurlijk wel weten dat je terugkomt, en als ik je broer vrijlaat heb je daar niet echt een reden toe behalve als het moet ”. Hij voelde zich oprecht wat vrolijker worden, nu alles een goede richting uitging
  10. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    “Nee, inderdaad niet genoeg”, hij staarde even naar het geld maar nam het daarna wel maar snel in beslag. Iets was beter dan niets. Dat betekende niet dat Regan nu off-the-hook was, Oliver wilde nog steeds alles, hij had nog steeds zijn eigen schulden, zijn eigen verslavingen. Bovendien geloofde hij maar half dat Blythe niet meer had. “Je broer zegt dat je getrouwd bent met een rijke man, als het zo belangrijk is kan je dan niet om meer vragen voor deze maand”. Hij snapte best wel als haar echtgenoot haar niet teveel wilde geven, als je mensen teveel vrijheid gaf (en geld was vrijheid dat wist iedereen) dan waren ze straks ineens weg. Maar Blythe kon vast wel haar best doen. Hij tikte geirriteerd met zijn vingers op het tafelblad terwijl hij nadacht. Hij wilde gewoon geld, hij wilde zijn eigen vrijheid in de vorm van een grote berg munten terug. Regan had meer gestolen dan hij zich had kunnen bedenken. Maar echt veel zin om de jongen te vermoorden had hij ook niet. (Tuurlijk wel ergens, als hij lang genoeg aan al dit gedoe dacht, net zolang tot hij weer onredelijk kwaad werd, dan wilde hij Regan graag een beetje kleiner maken. Een heel stuk kleiner dan alleen een vinger) Maar het was praktisch natuurlijk meer gedoe dan hij zichzelf aan wilde doen. “En als je het echt niet kan krijgen dan.. er zijn nog wel wat dingen die gedaan moeten worden waar ik hulp bij kan gebruiken”, als mensen hem dan om gunsten kwamen vragen omdat hij niet kon betalen kon hij dat mooi doorschuiven. Regan zelf kon dat niet doen, die jongen leek niks te kunnen, maar deze Blythe.. had hij iets meer vertrouwen in.
  11. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Dus dat was Blythe Lennox. Hij bleef even zitten terwijl hij wat verder achterover leunde in de gammele stoel ergens in de hoek van het cafe. (Dit mocht misschien een cafe zijn waar men je sowieso niet echt lastig viel hij zocht toch altijd nog graag de donkere hoeken in een ruimte op als hij zaken moest bespreken. In wat voor omgeving hij dan ook was). Ze was best mooi constateerde hij, een complete objectieve constatering natuurlijk, hij was wel trouw, Laurelle. (En hij negeerde voor het gemak dat er nu een andere man in het spel was tussen hem en Laurelle. Dat ze al heel lang niet meer waren wat ze ooit geweest waren. Oliver was heel goed in alleen de realiteit die hij wilde zien te accepteren). En op momenten dat de werkelijke realiteit wel erg opdringerig werd had je altijd nog drugs natuurlijk. “Ja hier”, riep hij wat bruusk, er keken even wat anderen op geschrokken van het plotselinge geluid in een café waar normaal vooral gefluisterd werd. Maar kenmerkend aan deze plek ging iedereen al heel snel weer zich met hun eigen fucking zaken bemoeien. “Ik ga ervanuit dat je het.. bericht hebt ontvangen”, begon hij maar toen Blythe bij zijn tafel was aangekomen. “ Je broer heeft wat schulden en hij zei dat jij ze kon betalen”, hij keek haar afwachtend aan. In het beste geval ging ze hem nu een hele hoop geld toestoppen, in het mindere geval wilde ze meer informatie, in het slechtste geval.. nouja dat zou vooral voor Regan heel vervelend worden. Want tot dat Blythe hem beloofd had geld te geven hoefde ze om zichzelf heus niet teveel zorgen te maken. Hoewel ze vast wel een goede motivatie was voor haar broer om wel met geld te komen. Als hij iets van zijn grootouders had geleerd was het wel dat familie altijd een goed drukmiddel was om je zin erdoor te krijgen.
  12. [1837/1838] Cut me into pieces

    Ja, hij wist waar ze voor kwam, hij hoopte dat zij wist dat hij dat geen fijne reden vond. Dat hij ergens verwachte dat zodra hij haar gaf waar ze voor kwam ze zou doen alsof ze hier voor hem was. Omdat ze hem wilde zien, hem miste zoals ze net nog ze mooi gezegd had aan de voordeur. Hij wilde het geloven, moest het geloven omdat hij niet zonder dat idee kon. Net zoals Laurelle niet zonder zijn middelen kon. Dus zodra hij haar honger zou stillen mocht ze er meteen voor zorgen dat die van hem ook niet meer aan zijn binnenste knaagde. Zo konden ze elkaar overeind houden, dat was toch wat liefde was. Hij knikte, sloot zijn hand ietwat ruw om de hand die net nog over zijn arm gestreeld had en trok haar mee naar de keuken. Hij had ook dingen in zijn nachtkastje in de slaapkamer liggen, natuurlijk, maar daar wilde hij haar pas weer welkom heetten als hun leugen weer als waarheid voelde. Met tegenzin liet hij haar los, trok wat lades uit het keukenkastje en vond een zakje pillen tussen een bedorven pak ontbijtgranen. Gelukkig bedorven die pillen nooit, magie en drugs was een onverwoestbare combinatie, letterlijk en figuurlijk. “Wil je er water bij”, hij had geen schone glazen maar de pil die hij in haar handen drukten terwijl hij er ook een voor zichzelf hield was vanbinnen zo vol met vergif (maar goed vergif, fijn vergif, vergif dat haar weer hier bracht) dat hij zich niet kon voorstellen dat er echt een probleem zou zijn met een paar vlekken op een waterglas.
  13. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Blythe Lennox. Hij knikte even, ja hij wilde haar adres hebben, hij wilde het liefst nog dat ze nu nog hier was zodat hij niet naar Regan Lennox hoefde te luisteren. Die jongen was zo irritant voor iemand die gekidnapt was. Ondertussen sommeerde hij een paar licht gekreukte papieren van tafel en pende snel iets neer in de trant van ‘Je broer is bij mij, hij is me geld schuldig, als je hem wilt zien kom dan naar Cafe Molly “ (Hij ging natuurlijk niet zijn adres opgeven, dan stonden hier straks schouwers voor de deur) “Hier, zet jou naam er ook even onder, kan ze niet gaan huilen dat het nep is”, dat duurde allemaal zo lang weer. Hij duwde het papier en de veer onder Regans neus. Bedacht zich toen inmiddels dat het misschien handig was als hij iets meer druk erachter zette, dus terwijl de jongen begon te pennen pakte hij ruw de andere hand vast (kon hij niet gaan zeuren ‘ik kan nu niet meer schrijven’), en mompelde met de toverstok, die tussen zijn tanden geklemd was zodat hij beide handen kon gebruiken als de jongen kut deed, een spreuk die ervoor moest zorgen dat een van de vingers van de hand zou worden gescheiden. Als een motivatie voor ‘Blythe Lennox’ Als dat niet werkte, dan was Lennox ook nog een bekende naam op Zweinstein. Maar voor zover wist waren die allemaal nog wel heel jong en hij had best wel standaarden. Je ging niet zomaar kinderen bedreigen als er genoeg domme volwassenen waren die de klappen konden opvangen. En het nog meer verdienden ook.
  14. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Hij wilde schreeuwen, wilde nog liever deze jongen horen schreeuwen, deze, deze, hij had er geen eens woorden voor. Hij had best wat problemen gehad toen die drugs zowel niet betaald werden als niet nog een keer verkocht konden worden, had zelf genoeg schulden lopen met mensen die hij liever niet tegenkwam in steegjes als dit. En deze gast, had het niet alleen gestolen maar ook gewoon zelf opgerookt. Hij had het verdomme kunnen kopen, of, wist hij veel, als hij zo nodig dealer wilde zijn waren er genoeg plekken waar hij zich kon aansluiten. De hele wereld was frustrerend, maar momenteel was Regan Lennox de belichaming van al die frustraties. En met die schreeuw gaf hij Regan een flinke klap tegen zijn kaak, greep de jongen bij zijn kraag en verschijnselde naar het kraakpand , niet eens zo ver van de steeg hier vandaan, waar hij zo nu en dan nog dealtjes sloot, wat dingen opgeslagen had en na de vakanties sliep. ( of van plan was te gaan slapen, hij had geen zin gehad om nog huur te betalen nu hij inmiddels een huis op Zweinstein had, dus zijn eerdere stek had hij opgezegd. Waren zorgen voor later) “Dus”, gromde hij, terwijl hij Regan in de hoek duwde en met een spreuk een paar touwen om de benen van de jongen bond. Hij had echt geen zin weer te moeten rennen. “Zijn er mensen die we kunnen overtuigen met een brief voor losgeld, en moet wel iemand zijn die bereid is te betalen toch? Zo niet dan kunnen we altijd nog je organen verkopen maar”. Maar liever niet, want hij had geen idee hoe dat moest en hoopte maar dat Regan zijn bluf niet doorhad.
  15. [1837/1838] Cut me into pieces

    “Ja”, hij haalde zijn schouders op, want ja ze had de kinderen wakker gemaakt maar wat maakte het uit. Hij hield van zijn kinderen hoor, op een bepaalde manier, ze waren immers een combinatie van hem en haar. En mix van DNA met meer precisie dan hij alle anderen dingen in zijn leven die hij mengde had gemixt. En ergens was dat een mooi idee, dat er een combinatie van hem en haar bestond, dat ze samengesmolten waren in iets dat leefde, dat echt was. Een bewijs van hen. Hij hield van het idee dat het bestond en op die manier hield hij ook van zijn kinderen. Maar dat betekende niet echt dat het hem iets kon schelen dat ze wakker waren, ergens, ergens wilde hij dat het haar ook niet kon schelen. Dat hij de enige was die haar iets kon schelen (Ze was immers terug naar hen toch? Niet naar hun kinderen. Hij kon er moeilijk over doen maar theorie waren er manieren waarop ze wel hun kinderen maar niet hem hoefde te zien. Had ze al eerder gedaan). Maar ze was hier bij hem dus waarom vroeg ze nou naar hen. “Wil je bij ze kijken”, vroeg hij met een heel klein beetje tegenzin, “ik denk dat ze zo slapen als ze jou weer zien. Ze slapen slecht als je er niet bent weet je ”. Hij deed geen moeite het verwijt uit zijn stem te halen. Dat had ze verdiend omdat ze was verdwenen. En hij zou haar zo alles geven wat ze wilde maar nu mocht hij heel even haar laten voelen dat ze hem iets ontnomen had door zichzelf van hem te onttrekken.
×