Jump to content

Claude Bennett

Griffoendor Vijfdejaars
  • Content count

    165
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Claude Bennett last won the day on April 11 2017

Claude Bennett had the most liked content!

About Claude Bennett

  • Rank
    I was innocent and certain Now I'm wiser but unsure

Profile Fields

Recent Profile Visitors

603 profile views
  1. Ze hield even haar adem in toen hij zo dichtbij stond. Niet wetend of ze het prettig vond, niet wetend of ze het prettig zou moeten vinden. Maar toen vertelde hij haar zijn plan en was de tension ineens van een ander soort waar ze al helemaal niet mee wist hoe het moest. Leek ze nu maar een klein beetje meer op Richard dan zou het een no – brainer zijn geweest. Ze durfde niet echt te stelen maar ze durfde nog minder toe te geven dat dat het niet durfde want ze wilde niet dat Nikolai haar een loser zou vinden. En die jurk was het wel waard toch? Toch. Hoe ging ze dit ooit aan zichzelf goedpraten. “Tuurlijk”, zei ze sneller dan ze zou willen. "Hoe dan?
  2. This is 1337–1453 all over again [1836]

    Oh nee, nee, nee , nee , nee. Kijk, Claude zou liegen als ze niet ooit had gefantaseerd over hoe twee jongens voor haar vochten. Maar dat was in haar fantasieën toch altijd wat romantischer geweest, veel minder gewelddadig (ze had een hekel aan fysiek geweld het was niet voor niks dat ze passieve agressie zich meester had gemaakt). En het ging ook veel meer om haar in die dagdromen en veel minder om.. nouja elkaar pijn doen. En ze had het niet verwacht. Had ze dat moeten doen? Verdomme natuurlijk had ze het moeten verwachten. Stom, Stom, Stom. “Hou op, HOU OP”, gilde ze in paniek terwijl ze keek of iemand kon komen helpen. Ze was sowieso gewend dat mensen wel snel te hulp schoten als ze dat nodig had dus iemand? sos. “Emile doe niet!”, siste ze kwaad toen ze hem zag twijfelen. “Je bent beter dan dat beter dan hem”, en ze wierp een giftige blik op Chase. Nu was misschien niet het ideale moment om Chase in te wrijven hoe erg ze Emile boven hem verkoos. Ah well.
  3. Dinsdagmiddag 27 December 1836 Ze hield niet van kou, niet echt. Ze had een rare relatie met de winter zijn dat ze de kleding van de winter, lange jassen, bontkragen en handschoenen, wel mooi vond maar echt niet met de kou om kon. Daarnaast was het nog de horror dat ze dit jaar niet naar huis kon en zich stiekem wel verheugd had op haar laatste Kerstfeest als Claude Ingram voor ze getrouwd was. Maar hey wie weet misschien was de sneeuw wel zo slecht dat ze niet eens konden gaan trouwen, mocht dat zo zijn dan zou ze voor eeuwig en altijd van sneeuw gaan houden. Maar nu had ze echter iets anders om zich druk over te maken toen ze de binnenplaats opwandelde. Namelijk hoe heet het was. Ja het was echt bloedheet. Het was de koudste winter ooit, het was december en het voelde als een sauna. “Oh wat is het warm ” zuchtte ze dramatisch terwijl ze haar jas begon los te knopen. En zich stiekem bedacht dat hier ook wel een voorbeeld aan zat gezien Titiana’s jas (met wie ze nu zat) mooier en duurder was geweest dan de jas die zij vandaag aanhad. En nu moesten die jassen uit dus ??? winning. “Wat zou er aan de hand zijn het is winter. Denk je dat er iets mis is waardoor het warmer wordt in de winters en we nu naar huis kunnen”, vroeg ze hoopvol. Het woord dat je zoekt is global warming babe en nee daar heeft jou generatie nog geen last van <3 OOC: Om met de ijskoude winter te kunnen dealen heeft iemand op Zweinstein (niet Claude dus als jou karakter het wilt zijn like take it?? its urs???) het kasteel vervloekt en daarom is het voor een dag nu Sauna tempraturen op Zweinstein en eh ik heb het topic op de binnenplaats gepost want had ik zin in maar als je wilt doen dat een andere ruimte snikheet is voor een eigen topic have fun ~ Oh open topic ZW trouwens!
  4. Dick goes soft

    Ze wist niet zo goed hoe ze hiermee om moest gaan. Dat was sowieso niets nieuws ze had sowieso nooit geweten hoe ze met Richard om moest gaan. Op momenten dat ze zijn aandacht wilde, dat ze die rol van Kleine Zusje Met Beschermende Adorerende Oudere Broer zo graag wilde uitspelen leek hij haar vooral irritant te vinden. De momenten dat ze wilde doen wat hij deed, vooral toen ze jonger waren, mocht ze nooit meedoen, en juist de momenten dat ze geen behoefte had aan zijn aanwezigheid was hij er ineens wel. Maar misschien was dat ook wel inherent aan het siblingschap, ze wist het niet. Ze wist ook dus niet hoe ze hiermee om moest gaan, je bedankte mensen als ze iets voor je deden maar wat waar de etiquette regels als je er niet om gevraagd had? En als je het nooit echt geweten had, en als je niet eens wist voor hoeveel dingen je moest bedanken. Moest ze nu ook dingen voor hem gaan doen? Dingen voor hem gaan stelen ofzo? Het zou niet de eerste keer zijn dat ze zich verplicht voelde een misdaad te begaan ha. “Ehm bedankt denk ik”, kreeg ze er redelijk normaal, redelijk stabiel, redelijk zoals je zo moeten reageren uit. En toen echode het feit dat hij Chase naam (achternaam maar alsnog) had genoemd na in haar oren en had ze het niet meer. “Ik wil gewoon niet meer terug naar school”, riep ze wanhopig uit terwijl ze haar hoofd onder haar kussen duwde en begon te huilen. In tegenstelling tot vorige keer dat ik beschreef dat iemand in een topic begon te huilen (shoutout naar Fallon) was het deze keer zeker wel echt.
  5. [1836/1837] Yay siblings

    “Het is niet mijn fout dat jij altijd alles wilt hebben dat niet van jou is”, gilde ze boos terug en wapperde vervolgens geïrriteerd met haar hand naar een koppel dat stil was gaan staan om hun ruzie te aanschouwen. Even was ze in de heat of de moment vergeten dat ze hier nog altijd in het openbaar waren en het laatste wat Claude wilde was een of ander schandaal omdat ze met haar broer had staan vechten op een feest. Maar verdomme Richard alles wat ze wilde was die stomme broche terug. Gewoon.. gewoon omdat hij van haar was en ze niet wilde dat mensen konden beslissen over haar spullen. Of over haar leven, of over iemands leven behalve dat van henzelf. Ja eh dat ging niet echt maar over de broche maar ze kon de rest niet meer helpen dus nu ging het daar wel over. Ze liet haar ogen even spottend over haar broer gaan en schudde haar hoofd. “Dat is waarom je zo dramatisch bent over dit meisje niet? Omdat ze je heeft afgewezen of zoiets. Jullie zijn ook allemaal hetzelfde” Was niet waar. Kon haar niks schelen.
  6. [1836/1837] And we were loveless, oh it was pure bliss

    Kijken naar de kleine stukjes voor het grote geheel. Ha. Als dit een boek was geweest had ze misschien kunnen lachen om die subtiele onbewuste woordspeling. Stiekem zodat niemand door zou hebben dat ze stiekem best een donker gevoel voor humor had. Nu deed het vooral denken aan hoe ze die kleine stukjes in haar hand gehad. Die kleine stukjes van dat hart van die man want hij was niet echt meer heel geweest. Maar toch weer wel. Ze wist niet of ze moest lachen of huilen over deze situatie en ze wilde beide niet doen dus nam ze een grote veel te hete slok thee om het allemaal maar weer weg te spoelen. “Zijn er plekken waar je het binnen kan doen? Echt mooie plekken bedoel ik”, vroeg ze voorzichtig. Want als ze dit dan toch echt moest doen (Oh god , oh god ze moest dit echt doen ze wilde niet) dan kon ze beter zorgen dat ze in elk geval de beste meest spectaculaire bruiloft van het universum had. Dan had ze daar in elk geval nog controle over. “Ik heb eigenlijk nooit gerekend op een winterbruiloft en de jurken die ik mooi vind zijn echt niet winterproof dus ik wil het ergens warm”
  7. [1836/1837] And we were loveless, oh it was pure bliss

    Ze wilde het liever helemaal niet doen maar dat kon ze niet zeggen toch? Ergens hoopte Claude dat Lydia haar zou aankijken en zou zien dat dit het laatste was wat ze wilde, en dat ze dan met haar ouders zou gaan praten over waarom dit een slecht idee was. Haar ouders luisterden niet naar haar maar wie weet wel naar Lydia. Maar tot ze haar tante/nicht (i dont know sos) dit telepathisch kon laten weten moest ze maar doen alsof ze hier serieus over na had gedacht. Alsof ze bedacht had hoe ze haar bruiloft wilde en niet alleen maar had gedacht dat ze Weg, Weg, Weg wilde zodra ze gehoord had dat ze volgend jaar wakker zou worden als Claude Bennet. “Eerlijk ik heb geen idee, vroeger dacht ik altijd dat ik het allemaal wel wist maar het is nu zo snel en het is zo eng??” Dat was het understatement van het jaar. Maar wel eentje waar ze nog mee wegkwam. “Ik wil niet trouwen want hij heeft me gedwongen iemand levend te begraven” kwam vast minder goed binnen.
  8. This is 1337–1453 all over again [1836]

    Nee het was nooit niets geweest met Emile. Ze had alleen niet ingezien hoeveel het was, hoeveel hij haar te bieden had en hoe fijn het eigenlijk was om een relatie zo zorgeloos te hebben als de gestolen momenten die ze met Emile had gehad. Toentertijd had ze altijd nog Chase in haar achterhoofd gehad, had ze het idee gehad dat Emile leuk was voor nu en Chase haar toekomst, haar lang en gelukkig zou zijn omdat nou eenmaal was hoe het perfecte verhaaltje ging. Nu Chase haar toekomst was wilde ze niks liever dan zichzelf voor dat achterhoofd slaan net zolang tot dat ze terug de tijd in zou vallen en het allemaal beter kon doen. Want ze wilde Emile niet alleen voor nu ze wilde hem voor later en ze wilde Chase voor nooit meer. Dat had ze niet precies in die woorden gezegd want de hoeveelheid haat die daarin lag zou Emile waarschijnlijk verklaard willen hebben en dat kon ze niet. Maar ze kon hem wel zeggen dat ze als ze een keus had voor Emile zou gaan. Dat ze daar niet meer over na moest denken en het zeker wist met heel haar hart. Ze had het ook niet zo dramatisch gezegd maar ik wil het woord hart gewoon vaak genoeg laten terugkomen om het een motief te maken. Maar dat was de kern oke? En Chase was het daar niet mee eens, en wat deed hij überhaupt hier. In een reflex greep ze Emile’s arm vast en ging nog wat dichterbij hem staan. Chase ze wist niet wat ze moest vinden, aan de ene kant was ze banger dan ze ooit geweest was in zijn buurt, aan de andere kant had ze niet echt het gevoel dat er nog iets te verliezen viel. Het ergste wat hij haar had kunnen aandoen was immers al gebeurd. “Ik weet niet waar je het over hebt”, loog ze soepel maar niet geloofwaardig, “En doe voor een keer nu eens niet zo kut oke” Ze was niet bang. Niet zolang Emile er was. Zolang Emile er was was het gedeelte in haar dat ‘niets meer te verliezen’ dacht groter dan de angst.
  9. [1836/1837] Love takes us by surprise

    Ze was misselijk. Ze was misselijk dat hij zo dichtbij was, ze was misselijk dat hij haar niet losliet, ze was misselijk dat hij hier grappig over deed, dat hij haar vertelde dat ze nooit goed was in geheimen bewaren wetende dat ze heus wel dingen bewaarde. Dat hij haar in een positie had gebracht waar ze niks anders kon dan bepaalde dingen meenemen naar haar graf. Ha. En waarom was het niet genoeg? Waarom moet dit ook nog. Waarom was het nooit, nooit, nooit genoeg voor hem. Kon hij haar niet gewoon met rust laten. Hij had gekregen wat hij wilde toch? Ze had hem niet kunnen stoppen, ze had zelfs precies gedaan wat hij van haar verwachte en waarom was het dan niet gewoon genoeg. Alles wat ze wilde was nu ruimte om te ademen en Chase leek er alles aan te doen om haar dat te ontnemen. Paste dan weer wel bij de persoon die hij was. Dat kon je hem meegeven. “Oh ik weet niet ik denk dat ik het gewoon vergeten was. Er is ook [i[zoveel[/i] gebeurd deze zomer en het ging erg snel dus ik weet niet was me gewoon ontschoten sorry Blanche.”, en ze glimlachte verontschuldigend. “Oh Chase anders gaan ik en Blanche wel even ergens anders heen dan kunnen jij en Hawk over die vrijgezellenacht of wat dan ook praten hoef ik allemaal niet te horen”. En Hawk en Blanche wilden dat vast ook en dan kon hij niks anders doen dan haar in elk geval op dit moment laten gaan toch????
  10. Dit eh gebeurde wel vaker. En soms vond Claude het niet eens erg, soms was het fijn als hij haar achterna kwam zodat ze niet wegging (maar niet als hij zo hardhandig deed) en soms was het kut. Maar meestal ging ze er gewoon in mee. Al was het maar omdat het makkelijker was. Maar nu, nu ze hier met Titiana zat kon ze er niet eens gewoon in meegaan, wilde ze op dit moment trouwens ook absoluut niet, want Titty had bedacht dat ze een team waren en Claude had altijd de neiging om zich te bewijzen als de beste speler die je maar kon kiezen. “Wat zij zegt” antwoordde ze, helaas een stuk minder zelfverzekerd dan Titiana maar dat kwam wel. “Dus laat ons met rust of ik ga gillen ” Dat was duidelijk toch? Dat moesten die twee zelfs begrijpen
  11. [1835/1836] Always go for the sibling

    Kijk zie je, het arme kind moest werken in de vakanties. Claude wierp Tabitha ene medelijdende blikt toe. Het soort dat je alleen kon geven als je wist dat in dit geval ver boven de ander stond. Ze voelde zich altijd goed als ze zo kon kijken. “ Eh mijn broer is best aardig denk ik? Ik weet niet we praten niet zoveel, hij is niet zo sociaal ”, ze haalde haar schouders op. Want jij bent echt een ster in socializen Claude. “Jij hebt zussen toch? Ik bedoel Aviana zit bij ons in het jaar dus haar ken ik wel ”, omdat ze met Titiana omging en keep your friends close and you enemies closer, “maar volgens mij zit er nog een Fox op Zweinstein”
  12. Ze wist niet of ze hetzelfde had gedaan als Titiana haar niet meegetrokken had maar het voelde wel heel erg goed om weg te lopen en Hawk en Chase te laten zien dat ze echt niets te zeggen hadden. “Oh en je waagt het niet siste ze nog even boos tegen Chase over Emile terugsturen naar Frankrijk. Ze ging er niet vanuit dat hij dat kon doen, ze wilde het niet riskeren want zeker wist ze het ook niet. En toen ging ze zitten. Aan hun eigen tafel. Waar ze gingen eten en drinken en opzettelijk heel veel plezier maken zelfs al mochten ze elkaar niet altijd. “Mag ik de grootste en duurste wijn die je hebt? ”, vroeg ze glimlachend, veel te lief glimlachend, en luid, veel te luid maar die eikels moesten het horen oke, aan een langslopende ober. “Oh en de kaart” En ze keek afwachtend naar Titiana. Dit was goed toch?
  13. Eh nee ze ging geen nieuwe jurk voor Titiana kopen want ze kon haar zakgeld wel aan betere dingen besteden dan aan een jurk kopen voor haar frenemy. Oh het was echt niet dat zij en Titiana nooit samen gingen shoppen maar de hoeveelheid haat die ze voor het meisje voelde was dan ook compleet situatie afhankelijk. Het was een beetje zolang ze met ze tweeën waren ging het nog wel zodra er andere bij waren ging het niet meer want dan ineens werd het middelpunt van de aandacht waar ze allebei wilden staan een stuk kleiner door alle mensen die er omheen gingen staan om iets van dat middelpunt mee te krijgen. En dan werkte Titiana’s aanwezigheid vooral verstikkend omdat ze met haar grootsheid ruimte innam die niet van haar was. Want die ruimte was van Claude oke dankjewel. En ze wilde dus geen jurk kopen. Ze wilde wel bewijzen dat ze smaak had dus ze zou wel een jurk kopen voor een van Tittys vriendinnen en dan wachten tot Titiana de jurk zou complimenteren voor ze zou roepen dat zij hem had uitgezocht. Dat was helemaal niet overdreven Chase was wel overdreven want hoe zag hij niet dat het zijn schuld was. “Ten eerste ik ga geen jurk kopen voor haar weet je hoe moeilijk het winkelen is voor iemand met zulke brede schouders”, antwoorde ze licht uit de hoogte met het eerste ding dat op een insult leek wat ze kon bedenken. Titty had geen eens brede schouders maar je hoefde ook niet echt de dingen te bezitten waar anderen je onzeker over konden maken. Wist zij goed genoeg. “Ten tweede ja het eten duurt lang dus wie gaat dat regelen. Ten derde Chase geef me de wijn”, en even kinderachtig sommeerde ze met haar toverstok de fles weer naar zich toe.
  14. Dick goes soft

    Was het slecht dat ze gewoon zo wantrouwig was over het feit dat Richard gewoon nu iets voor haar deed gewoon om het feit dat hij het wilde oplossen? Vast wel maar het was wel logisch. En dat het logisch was was dan misschien weer slecht maar dat was nou eenmaal zo. Misschien kwam het omdat het vanuit Richards kant nooit de bedoeling was dat ze dit soort dingen zag. Misschien was dit niet de eerste keer dat ze het niet door had gehad dat hij dit soort dingen deed. Misschien was stilzwijgende liefde de manier waarop hun band gelijmd en verwikkeld was. Met Richard die zonder het te zeggen, zonder dat ze zich er bewust van was, haar te hulp schoot en met haar die hem stilzwijgend accepteerde zoals hij was en bewust haar mond hield, bewust zweg over zijn ongewoonlijkheden (om het stelen van andermans spul maar zo te noemen) tegen de rest van de wereld. Maar als hun liefde dan zo’n geruisloze was dan kon ze het ook niet helpen dat nu ze het ineens opmerkte het meer voelde als iets vreemds. Als een soort stilte voor de storm. “Oh nee hoor” probeerde ze nonchalant te klinken want uitgebreide dankbaarheid zou de situatie voor hen beide vast heel ongemakkelijk maken. “Ik had het gewoon niet verwacht ofzo. Ga vooral door”, ze ging weer gemakkelijk liggen maar kon haar nieuwsgierigheid toch niet bedwingen. “Heb je dit soort dingen eigenlijk vaker gedaan?
  15. Dick goes soft

    Hij was aan kroonluchter aan het repareren. Claude zuchtte even gefrustreerd er vanuit gaande dat dat een stom excuus was. Maar toen bedacht ze zich dat als het een excuus was het een wel erg stom excuus was. Want ja ze wist van zijn vervelende trek om altijd maar te willen pakken wat hem niet toebehoorde. En ze was er niet blij mee, en ze had het al vaak gezegd, en ze hadden en vaak ruzie over gehad, en gezien haar humeur zouden ze vast weer ruzie krijgen als hij dat nu aan het doen was. Dus ja, allemaal redenen om een excuus te accepteren. Maar, ze had het altijd maar bij een paar frustrerende steken onder water, een minachtende blik, een waarschuwing van spullen waar hij echt niet aan moest komen (haar dagboek om maar zo iets te noemen. Zeker nu moest niemand naar kijken. Zelf keek ze er niet eens meer naar. Ze schreef niet over haar en Chase en over wat er gebeurd was. Maar het zou nog steeds opvallend zijn want iedereen wist dat Claude sinds ze haar eerste dagboek had gekregen op haar zevende verjaardag ze er elke dag trouw in schreef tot heb obsessieve af. En nu deed ze dat niet meer want haar woorden en haar emoties zouden nooit een moment vinden dat ze elkaar weer tegenkwamen. Want er waren geen woorden die ze kenden die konden beschrijven wat ze voelde over het feit dat ze gedwongen was geweest iemand levend te begraven. Dit werd langer dan verwacht maar het punt was, het punt was dat ze nooit echt iets gedaan had tegen wat Richard deed, dat ze het altijd met een beetje wrok en een hoop frustratie maar gezien had als wie hij was en het toch maar stiekem accepteerde omdat het haar broer was. Omdat ze van hem hield op de gedwongen maar tevens pure en onvoorwaardelijke manier dat je dat met je dichtstbijzijnde familie deed. Dus zeggen dat hij haar kroonluchte zou vervangen was een stom excuus. Want dan moest hij het ook echt gaan doen en waarom zou je dat doen. Hij had beter kunnen zeggen dat hij haar zocht of wat dan ook. Maar dan was hij dus echt haar kroonluchter aan het vervangen? “Maar waarom dan”, vroeg ze met een wantrouwende blik terwijl ze zich op haar zij draaide zodat ze hem kon aankijken.
×