Jump to content

Chase Bennett

Zwadderich Zesdejaars
  • Content count

    167
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Chase Bennett last won the day on September 13 2017

Chase Bennett had the most liked content!

About Chase Bennett

Profile Fields

Recent Profile Visitors

657 profile views
  1. [1837/1838] We live in a beautiful world

    Mensen zoals zij hoefden niet te horen dat ze knap waren. Dat wisten ze zelf ook wel, anders vroegen ze het niet, een vreemdsoortige omhelzing van bevestiging van wat ze al wisten en de wetenschap dat ze het enkel en alleen wisten als het hen verteld werd, keer op keer. Chase, Chase was niet zo. Het zelfvertrouwen dat hij had, haalde hij uit wat hij kon, uit de macht die hij hardhandig zijn handen in had gedwongen, zonder op te kijken naar iedereen die er zich ongevraagd een mening rond had verzonnen. Uit de positie die hij op de wereld bezet hield. Het besef wie hij was. Het besef dat dat genoeg was, en dat niemand dat in se wist. Mejuffrouw welwillende koningin wist dat evenmin, maar de majestueuze kwaliteiten van dat vlak waren niet zo van belang, wat hem betrof. Toen ze het zo luchtig voorstelde, [i ]als je wil, mag je me wel zoenen, hoor[/i], grinnikte hij, even, meer omdat hij het niet kon helpen dan omdat het echt zo ontzettend hilarisch was. ‘Oh, ja, dat wil ik wel, hoor.’ ’t Was niet alsof Claude boos op hem zou worden, ’t was niet alsof Chase zijn oog voor mooie meisjes verloren was, ergens tussen die gedoceerde voorliefde voor de dood en de ring rond zijn vinger in, en het was al helemaal niet zo dat Chase iets anders dan toestemming nodig had. ‘Ik moet zeggen, ik voel me wel vereerd,’ zei hij, een halflege pint naast zich neerzettend, voor hij haar iets, iets dichter bij zich trok – Chase geloofde nooit zo in dat kuise room for Jesus – en zijn lippen op de hare drukte.
  2. [1837/1838] Optional Extra

    Hè, wacht, nee. ‘Het gaat prima met je!’ siste Chase, enigszins verontwaardigd, want hallo, als ze hem zo kon toezingen, ging het allemaal best. Claire was gewoon dramatisch, zoals ze altijd was, om medelijden op te wekken, om zichzelf als slachtoffer van alles en iedereen te presenteren – arme, arme Claire, was het niet zó vreselijk hoe de wereld haar behandelde? – en om iedereen zover te krijgen dat ze alleen maar naar de kant van Claire keken die ze wilde dat ze zagen. Was Chase echt de enige die daar doorheen zag? Ugh. Jammer genoeg hoorde hun geliefde vader Claires roep om aandacht en slenterde hij eraan, een versnelde stap zodra hij de wond in het oog kreeg en Chase had er al de pest in voor meneer zijn grote mond al open deed en stond alvast op om ervandoor te gaan. Ja, sorry, hoor. Hij kon zó voorspellen hoe dit zou lopen – Daniel zou er een seconde naar kijken en besluiten dat het allemaal Chase’s schuld was en elk woord dat Claire erover zei als zoete koek slikken en Claire maakte het altijd erger dan het feitenrelaas in waarheid ging en dan zat hij met de gebakken peren. En Claire, Claire zou na twee minuutjes magie alweer zo goed als nieuw zijn. ‘Claire toch… Gaat het wel?’ Nu vader toch bezig was met te doen alsof Claire een zielig kind was, kon hij vast wegsluipen. ‘Wat is er gebeurd?’ Snelsnel. ‘Chase, blijf hier.’ Uuuugh. ‘Heb jíj dit gedaan?’ ‘Nee,’ snauwde hij, ‘Claire is gewoon dom en onhandig.’ En toen liep hij weg, ciao.
  3. [1837/1838] We live in a beautiful world

    Chase was niemand aan het zoenen, nee. Claude was niet aanwezig, Chase was heel erg zijn best aan te doen om zich daar niet al te veel vragen over te stellen – er was vast geen tweede uitwisselingsstudent aan wie ze dat wispelturig hart van haar verspeelde, toch… of wel… – en Chase was tot nu toe eigenlijk vrij trouw geweest. Saai eigenlijk. Claude deed maar op en hij was straks nog dat ene zielige geval dat gewoon wachtte tot ze thuis kwam en ugh, nee. Het was niet zo dat Chase niet Claude als enige wilde, niet per se, het was meer dat hij wilde dat dat een gunst van zijn kant was en niet het enige argument dat hij over had om haar bij zich te houden. Nu ja. En de ring, nam hij aan. Maar daar scheen Claude zich niets van aan te trekken. Hij nam een slok van het bier in zijn hand toen hij werd aangesproken met de directe vraag of hij haar knap vond. Hm. Ze kwam hem bekend voor, ergens, maar eerlijk gezegd lette Chase niet zoveel op de mensen die niet in zijn vriendenkring zaten en dus ging hij er maar tam genoeg vanuit dat hij haar gewoon niet zo vaak gesproken had. Gek, eigenlijk. Als ze zo direct was. ‘Ja,’ bevestigde hij, heel vriendelijk. ‘’t Verbaast me dat je me niet eerder opgevallen bent.’
  4. [1837/1838] Running with the thieves

    Chase nam plaats op de zetel en besloot al zijn wijsheden te gaan delen, ook al kwam Titiana er constant tussen, want overduidelijk wist hij hier veel meer van dan Titiana ooit zou doen en overduidelijk moest hij relatietherapeut gaan spelen. Nu ja, de relatie van Hawk en Titiana ging hem niets aan, maar het was wél belangrijk dat Titiana haar plek leerde kennen. Dat ze dat niet deed, was Hawks schuld niet, hoor. Vooral omdat het dan ook niet zíjn schuld was dat Claude die van haar niet kende. ‘Er! Is! Niemand! Hier! Geweest!’ spuugde Titiana naar Hawk. ‘Maar als je zo gaat doen, ga ik iemand zoeken.’ ‘Dat zeggen alleen maar vreemdgangers, bro.’ Had Claude vast ook eens gezegd. Of iets in de aard dat, als hij haar niet iemand levend had laten begraven, ze vast niet op Emiles dick had moeten springen. Alsof die twee zaken met elkaar te maken hadden. ‘Ze heeft die bezem vast allang weggegeven aan die gast.’ Hij knikte wijselijk. ‘Het is vast iemand die je wil ondermijnen bij zwerkbal.’ Ja, wat, meisjes waren niet slim genoeg om zoiets te doorzien.
  5. [1837/1838] Ugly confessions

    Hallo, natuurlijk had Chase gelijk. Dat had hij altijd, namelijk, en als zijn zusters eens wat beter zouden luisteren, zouden ze dat zelf ook eens snappen, maar zoals altijd moest Chase wat meer geduld hebben om zijn erkenning te krijgen. Maar! Nu had hij het. Beter. Alleen jammer dat Daniella zijn gelijk wegstal, want God, ja, ze had ook wel een punt. Hij grimaste toen hij zichzelf verder repareerde, nadenkend over hóé hij Daniel Bennett ooit zou doen luisteren. Zijn vader had eeuwen geleden besloten dat alles wat hij niet wilde horen achtergrondruis was, niets boeiends, geroezemoes dat de moeite niet waard was, en Chase had daar altijd toebehoord. Claire in mindere mate, maar niet genoeg om meneer op andere gedachten te brengen. Maar hóé? Chase wist best hoe hij mensen moest doen luisteren, moest doen praten ook, maar het leeuwendeel had hij van zijn vader geleerd. En als hij het niet van hém geleerd had, was het vast alsnog een trucje dat hij wel wist. Gewoon. Hij had stukken meer ervaring in wat je dan ook kon proberen. ‘Het is niet dat ik niets weet,’ gaf hij aan, want… hallo, hij kon heus wel alles wat een Bennett moest kunnen. Alleen kon elke Bennett dat óók. En als ze het niet konden, gingen ze eraan. In feite was het leven van een Bennett eenvoudig. ‘Hij heeft het ons gewoon allemaal geleerd.’ Nu ja, niet aan Daniella, maar Daniella was een wildcard op dat vlak, en Chase wist nauwelijks wat Daniella zoal meegekregen had en wat niet. ‘Misschien als we allemaal tegelijkertijd proberen?’ Wist hij veel. Hij had het nooit eerder geprobeerd. In het meest kinderachtige deel van zijn wezen vooral bang dat zijn moeder niet voor hem zou kiezen als ze voor zulk blok zou worden gesteld.
  6. [1837/1838] Lovely little messes

    Nah, Chase ging haar echt niet tegenhouden. Als ze een kleuter wilde om voor te zorgen, kon ze er prima één van de straat plukken, hallo, die liepen ook maar ergens rond en als hun ouders ze niet aan de hand vasthadden, was het praktisch vrij spel. Had zijn vader ook met hem gedaan, gewoon ergens gedropt toen Camilla even niet keek, en andere mensen hadden hem weer meegenomen. Hij wist voor geen meter meer wie die mensen geweest waren, hoe hij gereageerd had toen zijn liefste moeder hem weer kwam ophalen, maar ah, het had hem in elk geval deze visie verschaft. Je moest toch wat. Oh, en ook de neiging om zijn moeder overal heen te volgen. Ze was de enige die hem zocht, tenslotte, en dat was meer dan een ander hem bieden kon. Meer dan Claude, dat ook. En toch zuchtte hij geërgerd, terwijl hij op de tafel ging zitten. ‘Vind je het erg als ik terugga naar Zweinstein of zo?’ Nu ja, vast, daar was ze duidelijk genoeg over, maar hij kon er best nog altijd geïrriteerd naar vragen. ‘Wat héb jij tegen Claude?’ Ze was er altijd al geweest, dus dat ze het niet fijn vond dat ze plots een vreemd iemand als schoondochter had, was onzin. Dus. Wat.
  7. [1837/1838] Optional Extra

    Nee, het was verdomme niet! Zijn! Schuld! Hij hoefde maar te ademen voor hij vervloekt werd, dat had echt niets te maken met wat hij zoal deed, echt – dat hij het voor zichzelf vaak, nu ja, wat is vaak, niet gemakkelijker maakte, was geen argument, niet op zichzelf – en bovendien wist Claire er gewoon niets van. Wat deed ze zelf uiteindelijk? Achter hun vader aanhobbelen. Zo nu en dan eens klagen dat het toch wel schandalig was dat ze niet alles mocht. Ja, dat klonk inderdaad echt vreselijk, Claire, Chase benijdde je heus niet. Ugh. ‘Het is jouw schuld!’ riep hij boos terug. ‘Jíj hebt het niet opgevangen!’ En om een punt te bewijzen, ving hij het kussen dat ze zijn richting opgooide wél op. En nam hij zijn toverstok om een andere vaas haar richting op te laten vliegen. Kutwijf.
  8. [1837/1838] Lovely little messes

    Verbijsterd keek Chase naar zijn moeder. Kijk, Chase had zijn moeder oprecht graag, viel in principe onder de categorie van de moederskindjes (al deed hij iedereen die hem zo noemde wat, sorry, hoor), maar dit was net iets teveel van het goede. Hij! Was! Zeventien! En ja, zo zag hij er nu niet uit en ja, het was vast gemakkelijk om een echte kleuter te zien in hem op dit moment, maar hij was nog altijd zeventien en hij wilde écht niet naar de speeltuin nu. ‘Nee, ik wil niet naar de speeltuin!’ Hallo, dat was toch lógisch? Zo veel moeite stak zijn vader nu ook weer niet in zijn ergernissen van de dag botvieren op zijn teerbeminde zoon die echt eens zijn best zou moeten doen om verdedigingsspreuken te leren. Al was hij niet zo zeker of dat echt zou werken. Zijn vader werd altijd alleen maar kwader als iemand hem in de weg zat, net alsof een onwillig slachtoffer een persoonlijke belediging was. Net alsof je je toewijding aan hem moest betonen als hij je martelde door het oké te vinden, door hem vriendelijk duidelijk te maken dat je alles voor hem zou doen en dat dit er nu eenmaal deel van was. Omdat je liefde toch zo sterk was dat je hem ervoor ondergaan wilde. Zoiets. Over het algemeen ging Chase er maar vanuit dat zijn moeder als tiener een domme geit was geweest dat ze vrijwillig met hem getrouwd was. Het concept van dat ze hem graag zag, was zo ew. ‘Ik ben vanbinnen geen kind of zo,’ deelde hij mee, zijn neus opgetrokken. ‘Alleen maar vanbuiten omdat papa kut is.’ Duh. Hoezo had ze dat nog niet door? ‘Dus. Verander me terug!’
  9. [1837/1838] Running with the thieves

    Verbijsterd keek Titiana naar Hawk, een mengeling van verontwaardiging en verbazing, en dat was allemaal heel leuk en ik zou hier vast over kunnen uitweiden, maar Chase vond het zelf niet zo ontzettend boeiend. Een vrouw hadden die het niet nauw nam met haar huwelijksgeloften was heel kut en zo, hij wist er alles van, maar Hawk huwelijk was Hawks huwelijk en hij wilde best knikken en langs Titiana gaan om zijn missie te gaan uitvoeren, maar wat hij ermee deed, was aan hem. Hij hield zich niet echt bezig met dat Titiana ontplofte – al was het moeilijk om niet te horen. ‘IK GA NIET VREEMD!’ gilde ze, in de hoop dat het krijsen een invloed zou hebben op de situatie en zo, je weet wel, de manieren waarop meisjes zichzelf uit dit soort dingen probeerden te babbelen. ‘JE KAN ME NIET GEWOON “HIER HOUDEN” EN HEM DAAR ONS APPARTEMENT LATEN DOORZOEKEN, DAT SLAAT NERGENS OP, JIJ BENT GEWOON EEN KLOOTZAK DIE NIET WEET HOE HIJ EEN SLEUTEL MOET GEBRUIKEN EN DAN MAAR COMPLOTTHEORIEËN VERZINT EN IK HAAT JE!’ (Titiana negeerde dat ze de deur gebarricadeerd had omdat ze geen zin in hem had gehad, oké, ‘t was niet haar schuld dat hij niet lief genoeg gevraagd had of ze hem binnen kon laten.) Chase, echter, kon niet negeren dat hij nergens iemand zag, buiten dat kind dat in zijn bedje lag te slapen en dit meer gewend scheen te zijn dan zijn beide ouders elkaar gewoon waren, en kwam terug, enigszins teleurgesteld dat er niet echt iemand was. ‘Ik vind hem niet,’ meldde hij, heel plichtsbewust. ‘Ze heeft hem vast verstopt!’ Want meisjes gingen altijd vreemd.
  10. All i want is for you to come to ruin

    Boos keek Chase naar Cassandra toen ze per se moest doen alsof zijn nieuwsgierigheid voortgekomen was uit domheid. Hallo! Hij had echt niet gedacht dat hij er gewoon uit kon springen, hij had gewoon willen weten hoe die barricade precies ineen zat. Tante Aria had daar nu niet meteen een uitgebreide uitleg over gegeven, toch, dus hij mocht het best uitzoeken. Geïrriteerd duwde hij Maia weg, net alsof haar bezorgdheid een persoonlijke belediging was, en ergens was het dat ook. Hij had echt weleens een hardere val gehad – waar sloeg dit nu weer op? – en bezorgdheid was nooit gratis, nooit slechts genereus gegeven en dus, dus, dus vertrouwde hij die van Maia voor geen haar. ‘Het gaat heus wel!’ Pfft. Het ging altijd. En als het niet ging, was het in ieder geval niet háár zaak. Wie dacht ze wel niet dat ze was? Oh, ja, zijn zus. Maar ew. Hij had er al genoeg. Hij plofte naast zijn moeder neer, heel braaf allemaal. ‘Waarom heeft papa dat zelfs nog niet gedaan?’ vroeg hij. Hij kon nog niet eens passief-agressief zuchten voor hij ermee bedreigd werd, hoezo kon zijn tante dit soort onzin uithalen en er zonder kleerscheuren uitkomen? Nu ja, misschien niet. Wist hij veel. Hij wist niet eens waar zijn vader nu was. Hij schoof zijn wijnglas bij wijze van hint naar zijn moeder en wierp nog eens een gefrustreerde blik op het venster, net alsof het zo opgelost zou raken. ‘Ik haat opgesloten zitten.’ Dat hielp vast niet om mensen zo ver te krijgen om het niet meer te doen, hè? Ugh. ‘Papa wist er vast van,’ opperde hij, meer omdat hij alles op zijn vader wilde afschuiven dan omdat hij er een werkelijke reden toe had. ‘Anders was hij niet weggegaan, toch?’
  11. [1837/1838] Ugly confessions

    3 februari 1838 Eigenlijk zou Chase meer op Zweinstein moeten zitten in plaats van zo vaak, of zo leek het in ieder geval, naar huis te komen. Nu ja. Zweinstein was, ergens, minder leuk als Claude constant boos op hem was en deel uitmaken van de Bennettclan kwam er nu eenmaal op neer dat er meer tijd naar je familie ging dan je strikt genomen inplande. Vandaag ook weer. Maar vandaag beloofde hij maar écht aan zichzelf om nooit, nooit, nooit meer terug te komen, want vandaag was hij het verdomme echt beu. Omgaan met Claude die hem minder geweldig vond dan vroeger, ah, dat leerde hij wel vanzelf. Omgaan met zijn vader was net iets lastiger. Na zeventien, ha, nee, vijftien, bedankt, vader, jaar was hij het nog steeds niet gewend. En hij dacht niet dat het ooit zou wennen, niet meer, hij dacht dat hij wellicht, wellicht gewoon verhuizen moest zodra hij kon en hij dacht dat dat het beste idee was dat hij ooit gehad had. Kijk, nu kon hij wel denken. Eerder had hij niet kunnen denken, had hij eigenlijk alleen maar kunnen bedenken dat hij zijn vader haatte en alle onzin die hij in zijn eigen naam deed, net alsof Daniel Bennett hetzelfde gewicht, misschien zelfs meer, droeg dan God en net alsof hij één van beide namen zou moeten respecteren. Nu ja. Wellicht wel. Al was God minder ad rem wat Zijn manieren om het af te dwingen dan Daniel Bennett; God brak niet de helft van zijn botten met een paar tikjes van Zijn toverstok omdat Hij vond dat je je niet respectvol genoeg gedroeg als je je een ongeluk schrok als Hij één of ander lijk dat net te hard op Claude leek om kalm te blijven de kelder in droeg. Want je moest toch echt beter weten, hoezo was je toch zo dóm, blablabla, waar was hij in Godsnaam de mist ingegaan dat hij dit scharminkel gekregen had. Nee, God had andere manieren. Maar kijk, het was niet God met wie Chase een probleem had. Hij had zichzelf even geleden op de zetel in de living gelegd en was zichzelf beetje bij beetje terug aan het oplappen, te trots om iemand om hulp te vragen, toen hij gezelschap kreeg in de vorm van zijn zussen. Geweldig. ‘Hey,’ begroette hij ze, een gezicht trekkend toen de magie pijnlijk haar werk deed. ‘Papa is de kutste persoon op de hele wereld,’ voegde hij eraan toe, een simpele gespreksstarter. ‘En hoe is het met jullie?’ OOC: Privé met Lily en Gianna! <3
  12. [1837/1838] Optional Extra

    Blablabla, wat was Claire toch zielig! Wat boeide het hem nu weer dat Claire van zichzelf vond dat ze geen leven kon hebben omdat hun vader zich teveel met haar moeide? Híj werd vervloekt! Hij gooide het kussen terug, gefrustreerd, zoals telkens weer gefrustreerd dat zijn zus zo zelden reageerde zoals hij van haar wilde. En in principe zou hij daaraan moeten wennen, zo weinig mensen reageerden zoals hij wilde, maar toch. Misschien was het gewoon heel moeilijk te wennen aan nimmer ingeloste verwachtingen. En ze bijstellen was een vaardigheid die hij nooit aangeleerd had. Had hij nog eens wat gemeen met zijn vader. ‘Met reden!’ Was het nu ook alweer een probleem dat mama niet oerdom was? Kom op, zeg. ‘Zij weet tenminste dat jij hem constant boos maakt in plaats van míj de schuld te geven!’ Chase deed nooit wat verkeerd, oké. Claire deed veel verkeerd. Of dat had hij in ieder geval geconcludeerd toen hij zag dat zijn moeder hem tof vond en Claire niet (simpel toch) en de ouder die hem niet moest hebben, vond haar wel tof, dus. Eh. Ja. Die conclusie was snel genomen. ‘Ga hem maar vragen wat je dit keer verkeerd hebt gedaan,’ voegde hij eraan toe, ‘dan weet je tenminste dat je het mis hebt!’ En het mis deed.
  13. [1837/1838] Lovely little messes

    Neeeeeee, dit was de ergste reactie ooit. Met enige horror onderging hij de knuffel en de kneep in zijn wangen, meer omdat hij haar niet kon wegduwen dan omdat hij het niet probeerde uit verbijstering. Hij wílde niet geknuffeld worden door zijn moeder – hij! was! zeventien! – en wilde al helemaal niet dat ze in zijn wangen ging knijpen, hallo, ga wég, hij wilde alleen maar dat ze hem terugtoverde en uit de precieze ziekte van zijn familie volgde dat de enige die hem nog enigszins zou willen helpen zijn moeder was. Dus als zij zó ging doen, was de kans dat hij zo bleef veel te groot en! Dat! Ging! Hij! Echt! Niet! Toestaan! ‘Natuurlijk weet ik dat zeker!’ protesteerde hij verontwaardigd. ‘Ik kan zo niet terug naar Zweinstein!’ Boos sloeg hij zijn armen over elkaar. ‘Claude lacht me uit als ze me zo ziet.’ En dat was verschrikkelijk, mama, gelieve dat te erkennen en hem te helpen. Wat moest hij anders? Zo de lessen gaan volgen? Zijn vader gaan lastigvallen totdat Daniel Bennett ooit besloot dat hij zin had om wat te doen waar zijn favoriete zoon iets aan had? Wachten tot Pasen en Pinksteren op één dag vielen? Echt niet.
  14. [1837/1838] Yohoho, let it burn, let it burn!

    Oh, hé, hij kreeg de hoofdmonitorbadge. Chase had zo’n respons niet zien aankomen, maar hij had er niets op tegen en dus nam hij gretig de badge aan en spelde hij die op zijn gewaad (niet echt van plan om het terug te geven, sorry, hij vocht later wel met Phoenix erover), de ex-hoofdmonitor “voor vierentwintig uur” die blijkbaar nog wel meeviel een vuistje gevend. Ha, nu was hij belangrijk. ‘Phoenix zei dat!’ meldde hij vrolijk aan Raspberry. Moest hij echt geïntimideerd zijn door iemand die Raspberry Lemon heette? Nah. ‘Dusseh, jij mag je koksambities wel opruimen.’ Echt, waarom deden de ~echte~ hoofdmonitoren dit niet constant, dit was leuk. ‘Of wil je soms strafwerk?’ En toen wou zijn halfzus, schijnbaar, wist hij veel, zijn vader had het hem nooit verteld, maar hij kon zich niet voorstellen dat je erover zou liegen dat Daniel Bennett je vader was (ja, sorry, hoor, maar zo geweldig was het nu ook weer niet dat hij zich kon indenken dat sommige mensen het voor de lol beweerden), dus ze was het vast, zijn aandacht. ‘Huh? Huffelpuf zorgt voor ons eten, hoezo zouden we honger krijgen?’ Een slim kind was het niet, hoor. IQ kwam vast van zijn moeders kant. ‘Heb je ideeën voor de revolutie of niet?’ Want zo nee mocht ze weer netjes haar mond houden en ging hij brainstormen met Leuke Mensen™. ‘WIE IS PRO DE LERAREN ERGENS VASTSTEKEN OM EISEN TE KUNNEN STELLEN?!’
  15. [1837/1838] Running with the thieves

    Chase had altijd goede ideeën, al zei hij het zelf (en hij was over het algemeen ook de enige die het zei, maar ah, wat maakte dat uit, ken uzelve en dat soort onzin) en met enige tevredenheid bij het zien van het geweld (er was iets bevredigends aan, aan het lawaai en de kapotte deur en het algeheel concept van kapot) volgde hij Hawk, terwijl hij zijn instemming met het in elkaar slaan van Emile luidkeels liet blijken. Werd ook weer eens tijd, hoor. Ook al kwam het dan voort uit de mogelijkheid dat Emile zijn jachtterrein had uitgebreid. Het resultaat kwam op hetzelfde neer. Geërgerd, echter, kwam Titiana alleen tevoorschijn (nu ja, wat zei dat, vreemdgangers kwamen heus niet hand in hand naar je toe om hun zonden te bekennen, hè, CLAUDE, soms lieten ze het viavia weten, hè, CLAUDE). ‘Noem je kind eens geen “gore klootzak”!’ siste ze hem toe. ‘En hij is in zijn wieg.’ Ze sloeg haar armen over elkaar. ‘En ga die deur herstellen.’
×