Jump to content

Chase Bennett

Zwadderich Zesdejaars
  • Content count

    180
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Chase Bennett last won the day on January 5

Chase Bennett had the most liked content!

About Chase Bennett

Profile Fields

Recent Profile Visitors

719 profile views
  1. [1837/1838] Lovely little messes

    Chase wist wat hij deed als hij zijn lieftallige moeder alle kleine kantjes van zijn huwelijk doorspeelde, eerlijk gezegd – hij wílde die ontploffing zien, hij wílde horen hoe verkeerd Claude wel niet zat, hij wílde de bevestiging dat het allemaal Claudes vergissing was, dat er niets mis was met hem, hij wílde horen dat hij de beste jongen ter wereld was en in een rechtvaardigere wereld zou hij het allemaal van Claude krijgen, zou ze hem aanbidden alsof hij de enige god was die er voor haar bestond en hij haar laatste hoop was op de zegen die haar leven zou redden. Maar die wereld was niet de zijne, niet echt, en dus duwde hij op het hart van zijn moeder tot hij het alsnog kreeg. Ja, hoor, hij had mama best kunnen vertellen over wat er allemaal wél goed zat, maar daar kreeg hij dit niet voor terug. Ja, hoor, hij zou het best eens in zijn leven kunnen opnemen voor Claude, maar dat verdiende ze niet zolang ze hem niet gaf wat hij van haar wilde. Ja, hoor, ’t kon best dat hij eens iets te ver ging en hij dan zou thuiskomen met een dode vrouw, maar dat had Claude dan maar aan zichzelf te danken gehad. Van hem houden was niet zó moeilijk dat hij het te veel gevraagd vond. Hij schopte tegen de poot van de tafel waarop hij zat aan. ‘Ze is terug een affaire met die Emile begonnen of zo zodat ik van haar zou scheiden,’ gaf hij de context mee, boos zodra hij eraan dacht. Nu ja, hij dácht dat dat de context was, maar niemand had hem echt volledig willen uitleggen wat het nu precies was, dus hij had ook maar zijn eigen conclusies getrokken. Kon best. Claude hielp haar eigen zaak niet meteen vooruit. Hij snoof bij zijn moeders suggestie. ‘Wat ik ook doe, het helpt echt níéts. Wat ga jij doen dat wel helpt, hè?’
  2. [1837/1838] We live in a beautiful world

    Kijk toch, eerst was hij toch zo onweerstaanbaar geweest, had ze prima alles willen doen, maar als het erop aankwam, ging ze moeilijk doen, alsof ze een scorebord in de buurt zag en ze wilde winnen, koste wat kost. Meisjes waren altijd zo, om de één of andere reden. Veel praat – of niet, dat was nog veel irritanter, dan moest je alles eruit slepen en dan nog eisten ze van je dat je hun gedachten las en als je dat niet deed, gingen ze bij al hun vriendinnetjes blèten over hoe verschrikkelijk je wel niet was – en voor de rest weinig daden. Ugh. Nadenkend keek hij naar beneden, half om te overwegen of hij hier echt zin in had (het antwoord was ja, eerlijk gezegd, hij wilde en wilde haar nu en had geen zín om te wachten), half om te bedenken wat ze er zoal voor kon krijgen. Hoezo was híj op zich niet genoeg, zelfs? ‘Ben je een hoer of wil je het gewoon terug?’
  3. [1837/1838] Ugly confessions

    Chase had eigenlijk niet het geduld hiervoor. Hij wilde Daniel Bennett gewoon dood, de manier hoe boeide hem niet, hij moest dood, dood, dood, een nog genadevol einde voor alle daden die zijn vader op zijn palmares had staan. Hij wist niet of het genoeg was, of het genoeg kón zijn, voor hem en zijn woede en elke herinnering die ooit in zijn huid werd gegrift. Wat maakte het uit of het met vergif of met een mes gebeurde? Zodra ze bezig waren, merkte Daniel vast wel op wat er aan de gang was, het enige punt was dat ze gewoon genoeg schade moesten veroorzaken in de beperkte tijd die ze hadden waarin hij niets vermoedde om hem te doden. ‘Jullie zijn allebei niet half zo goed als jullie denken,’ kon Chase niet laten om te melden na het gekibbel even aangehoord te hebben om zichzelf te repareren – echt heel erg bedankt, pa, dit was écht zijn favoriete bezigheid ooit, en nog dubbel bedankt, zusjes, want het was echt geweldige achtergrondmuziek voor zijn tragisch lijden – in de gebrekkige stilte. ‘Het maakt niet uit welke van de twee we doen, voor mijn part gebruiken we allebei, het moet gewoon snel gaan!’ Chagrijnig keek hij van de ene naar de andere zus. ‘En als ik het zo hoor, kunnen jullie dat allebei niet.’
  4. [1837/1838] We live in a beautiful world

    Ja, oké, ze had dus niets gedaan. Chase had niet per se een probleem met maagdjes, eerlijk gezegd, vond het niet uitdrukkelijk aanlokkelijk om de eerste te zijn, maar vond het evenmin weerzinwekkend – het was gewoon… seks, en dit was een schoon kind en ze was gewillig en verder dan dat reikten de meningen hieromtrent eerlijk gezegd niet. Het boeide hem niet zozeer. Andere jongens wel, ongetwijfeld, maar hij was iets te… pragmatisch, om het zo te zeggen, dan verder te gaan dan “Meisje™ wilde Seks™ met Hem™”. Sorry, hoor. De romantiek behield hij voor Claude en Claude wilde ‘m niet, dus jaaa. Hij duwde haar iets meer tegen de muur om haar te zoenen, zonder veel zin om echt over zijn ervaringen te praten. Kon wel. Wilde hij gewoon niet, want dan werd hij vast weer boos op Claude dat ze Niet Van Hem Hield en daar werd hij nu niet meteen teder van. Om de één of andere reden vonden onervaren mensen het altijd fijner als je teder was, alsof het een verantwoordelijkheid was die ze je kant opstuurden met elke aanraking die ze zichzelf toelieten je te schenken, alsof het een waardevol cadeau was dat hij op prijs diende te stellen. Net alsof hij echt grootse plannen was, in plaats van mejuffrouw mysterieuse op haar knieën te duwen, bij wijze van hint.
  5. All i want is for you to come to ruin

    Eigenlijk was zijn familie doodsaai, bedacht Chase zich. Bijna elke bijeenkomst vlogen mensen elkaar wel in de haren. Blablabla, alsof het iemand wat uitmaakte dat ze elkaars handen gingen afkappen of wat dan ook – ’t zou de eerste keer niet zijn dat het gebeurde en de laatste evenmin en God, het werd tijd dat mensen eens kapten met te doen alsof het iemand wat zou moeten uitmaken. Ugh. De volgende keer nam hij Claude mee, of ze nu andere verplichtingen had (hij dacht nog altijd dat ze hem gewoon had willen afpoeieren, eerlijk gezegd) of niet. Dan verveelde hij zich vast minder. Maar nu, nu moest hij zich nog tragisch genoeg vervelen. Na een flinke slok van de wijn die mama ingeschonken had, keek hij chagrijnig naar het glas, want hoe durfde het verdomme niet zijn favoriet te zijn, en keek hij nog chagrijniger naar het gekweel van Cassandra en Claire. Gingen ze dit echt volhouden? Hij katapulteerde met zijn lepel puree naar ze, één voor één, in de hoop dat ze dan de hint zouden snappen. Vast niet. Ze waren niet de meest verstandige wezens. ‘Je krijgt geen ledemaat bij ons vader,’ herinnerde Chase ze er betweterig aan, ‘dus dat hele gedoe slaat nergens op. Maar laat mij je niet tegenhouden als jullie elkaars tong eruit snijden, hoor, stelletje bakvissen.’ Er was íéts aan Bennettmeisjes dat ze stuk voor stuk ambetante wijven waren, maar hij was er nog niet uit wat. ‘Oh, Maia, doe me een lol en schenk Claire geen wijn in als ze zo kut blijft doen,’ vervolgde hij vrolijk.
  6. [1837/1838] We live in a beautiful world

    Wauw, mejuffrouw hier was echt gemakkelijk. Vond hij alleen maar leuk, hoor, en dat was ook te zien aan zijn gezicht (ja, sorry, hij had wel geleerd om zich de juiste gezichtsuitdrukkingen aan te meten en te verbergen wie hij nu feitelijk was, maar dat had in zijn hoofd nooit zo betrekking op hoe hij zich zou moeten gedragen als hij aan weinig andere dingen kon denken dan anonieme seks, sorry, hoor) toen hij haar naar een toch zoveel betere plek leidde. In principe was het niet eens zo’n uitermate geweldige plek, alleen maar een hoekje waar niemand ooit kwam. Maar dat was het enige wat ze nodig hadden, niet? Gretig liet hij zijn handen over haar lichaam heen glijden, tevreden met de gang van zaken, toen hij haar vraag hoorde. Eh. Wel. Chase had een vrouw die hem zo min mogelijk sprak (hal-lo, zijn sociale vaardigheden waren heus wel goed genoeg om een gesprek te voeren over school, Claude, hij gaf het maar mee), maar die hij wel hun bed (ja, Claude, HUN bed, niet dat van jou en Emile) in kon lokken soms. In tegenstelling tot SOMMIGE mensen had Chase geen affaire ernaast, dus God, hoe vaak nam hij meisjes hiernaartoe… Soms. Als Claude moeilijk deed. Of als ze zich op een dienblad aanboden, dan ook. ‘Alleen als ze mooier zijn dan de vorige,’ mompelde hij, ‘dus na jou komt het er vast niet meer van.’ Blablabla. ‘Wat heb je eerder al gedaan?’
  7. [1837/1838] We live in a beautiful world

    Oh, ja, er was iets leukers te doen. Chase grijnsde naar Elena, die fonkeling in haar ogen en de toon in haar stem. Het maakte hem niet per se uit dat ze per se zo geheimzinnig moest doen; als haar dat gelukkig maakte, noemde hij haar elk synoniem van mysterieus, zou hij wel doen alsof hij haar niet herkende als hij haar eens in de gang zag bij haar vriendinnen. Voor hem maakte het niet uit, tenslotte. Het enige meisje wier liefde hij echt nodig had, was Claude; van al de rest volstond hun lichaam. En dit meisje had er één, en het was niet zo bijzonder en er waren genoeg meisjes hier met borsten waar hij liever naar keek, om zomaar iets te zeggen, maar als ze zo keek, kon hij zich niet voorstellen dat hij die van haar niet aanraken mocht en dat was waar het om ging, toch? Pakken wat je krijgen kon. ‘Oh, we kunnen heel veel leukere dingen doen dan hier zijn,’ grinnikte hij. Hij kende alle leuke plekken, ja, maar wat hem betrof bevonden die zich in haar lichaam en niet per se op Zweinstein zelf. Hij kende wel een hoop plekken waar ze heen konden gaan om niet betrapt te worden? Was dat een leuke plek voor mejuffrouw? ‘Kom je mee?’
  8. [1837/1838] Lovely little messes

    Hm. Aan de ene kant was Chase niet naïef genoeg om zijn moeder echt veel krediet te gunnen op vlak van huwelijksproblemen op te lossen (ja, sorry, hoor, als ze wist hoe dat moest, was ze twintig jaar geleden van Daniel gescheiden en had hij nergens meer last van, maar oké), maar aan de andere kant zag hij niet meteen verbetering als hij niets deed. Stom, hoor. Hij kende Claude, kende elk aspect van haar, kon zowat alles van haar plaatsen, ze was een inherent deel geworden van zijn wereldbeeld, en nu, nu wilde ze alleen maar uit zijn wereld breken. Maar mama was het in elk geval met hem eens, ook al was ze dat niet over zijn vader en ook al wist hij nooit of hij haar advies helemaal vertrouwen kon. Dat was een hoop meer dan Claude. Nam hij aan. Dat was niet eens een troost. ‘Ze doet echt net alsof ze me niet meer kent of zo,’ zei hij, klagerig. Was het niet duidelijk dat dat niet zo was? Voor hij haar getoond had op welke manier hij opnieuw en opnieuw zijn handen in onschuld waste, was hij niet anders geweest dan daarna. Hij had haar gewoon… een kant van hem laten zien. Zo vreemd was dat toch niet? Dat was oprecht zijn? Intimiteit zelfs. En toch. ‘Zou dat helpen?’ vroeg hij, net alsof Camilla echt “oh, nee, als ik met haar praat, helpt dat echt voor geen meter” zou zeggen. Ugh. ‘Onlangs wou ze een scheiding.’ Nu ja, niet in die woorden, ze had het geformuleerd alsof het zijn idee was geweest (echt, hij was nog altijd niet volledig mee met wat het probleem precies was geweest en wat er nu werkelijk gebeurd was, maar in alle eerlijkheid negeerde hij het Emile-gedoe liefst), maar ze had echt niet liggen smeken om het vooral niet te doen. ‘Trekt dat zelfs nog bij of wat moet ik daarmee? Wou jij ooit een scheiding?’
  9. [1837/1838] Optional Extra

    ‘VUILE LEUGENAAR!’ kon Chase niet helpen te schreeuwen toen Claire net deed alsof ze de onschuld zelve was. Ugh. Ergens moest hij niet verbaasd zijn – Claire deed altijd, maar dan ook echt altijd alsof ze nooit van haar leven iets verkeerds zou doen. Krokodillentranen en een klaagzang bij het minste onraad en meneer kwam aanrennen om alles te vervloeken totdat Claire zei dat het goed was en hij haatte ze allebei zo, zo, zo erg. Ze leefde, niet? Ze was coherent genoeg om een scène te trappen, niet? Wat was dan het probleem? Klotemensen. ‘Zij begon!’ stampvoette hij, meer omdat hij een zwanenzang van razernij wilde hebben dan omdat hij dacht dat het werkelijk wat uithalen zou. Hij voelde de verstijvingsspreuk voor hij doorhad dat Daniel die op hem afstuurde en hij hoefde de stiltespreuk niet te voelen om te weten dat die er was. Routineus, haast. Chase vergat bijna hoe het was om geen speelobject van magie te zijn. ‘Wat denk je dat ervoor zou zorgen dat hij het niet meer doet?’ vroeg Daniel, vriendelijk, bemiddelend haast, terwijl hij de hoofdwonde inspecteerde om met een paar haastige spreuken te verzorgen.
  10. [1837/1838] We live in a beautiful world

    Nee, hij had ook geen beloftes nodig, niet van haar – maar een tweede keer mocht wel, en meer mocht ook, al helemaal als ze hem onweerstaanbaar ging noemen en zelfs nog meer als ze moeilijk ging doen over normale vragen beantwoorden, want dat betekende alleen maar dat hij haar niets verschuldigd was. Ja, oké, het was duidelijk dat ze een beetje een slet was. Maar sletten mocht er heus wel zijn. Goed voor zijn ego en goed voor zijn libido en blablabla, het voornaamste waar dit type goed voor was, maar het waren dan ook belangrijke zaken. ‘Mysterieus, hoor,’ zei hij, plagerig. Overal en nergens… Als ze op een Zweinsteinfeestje kwam, zat ze vast gewoon op Zweinstein, maar ze was haast ongetwijfeld zo’n verlegen geval waar hij simpelweg nog nooit eerder opgelet had. Kon prima. Er waren heel veel mensen op wie Chase bijna nooit lette. Tenzij ze hem onweerstaanbaar noemden, natuurlijk, dan gaf hij ze heel graag aandacht. ‘Dan heb ik maar geluk dat je hier bent.’ Hij liet zijn blik, enigszins ostentatief, over haar heen glijden. ‘Of wil je graag alweer door?’ Met hem, welteverstaan.
  11. [1837/1838] Ugly confessions

    Genoegzaam keek Chase uit zijn ogen toen Claire voor een keer eens toegaf dat Chase fantastische ideeën had – dat wist hij, bedankt – maar toen moesten zijn akelige zussen onderling ruzie beginnen te maken en hallo, hij beledigde ze allebei met plezier, maar dit ging ein-de-lijk de goede kant op en hij. Had. Geen. Zin. In. Oponthoud. Oké! Het was gewoon verdomme eens tijd dat Daniel Bennett de consequenties voelde van zijn daden! Een fractie voelde van wat hij zelf deed! Het was zijn eigen fucking schuld uiteindelijk. Chase deed geen dingen zonder aanleiding. Claire nog veel minder. Daniella… wel, maar dat zou ze zelf vast ontkennen. Maar dat maakte niet uit. Er was maar één ding dat uitmaakte, tenslotte, nu het er wás. ‘We maken eerst een plan en dan doen we dat pact wel.’ Hij rolde met zijn ogen, iets te ostentatief, maar schijnbaar moest hij die nieuwe vete gaan oplossen. Ugh. Kon er niemand in zijn familie gewoon normaal met elkaar omgaan? Hallo! Ze hadden een moord te bespreken! ‘Als jullie allebei te lomp zijn om de doodssteek toe te brengen, kan ik dat wel doen, hoor.’ Met plezier zelfs.
  12. [1837/1838] Lovely little messes

    Als Chase een betere zoon was, zou hij zichzelf voornemen om vaker over huis te gaan, maar omdat Chase dat niet was, haalde hij alleen maar licht ontevreden zijn schouders op. Hij was hier nú en hij kwam vaker dan zijn klasgenoten naar huis, dus. Ze had niets om over te klagen, toch? Als hij nog vaker thuis rondhing, zouden ze hem vast uitlachen en dan moest hij ze de ziekenboeg in slaan en dan deden de leraren vast weer moeilijk. Dat deden ze graag, namelijk. Hij wist ook niet waarom. ‘Ik snap niet wat Claudes probleem is,’ zei hij, echter, klaaglijk, want mama had het erover en dan mocht hij er vast wel over verdergaan. Maar zijn huwelijk met Claude was zo’n drama en hij haatte het, want Claude moest hem gewoon graag zien en dan was alles oké, maar ze wilde het niet eens uiten. ‘Ze wil amper met me praten en is altijd boos op me of zo, ik snap echt niet wat ze van me wil.’ Een scheiding misschien. Maar Chase wilde niet scheiden. Chase wilde alleen maar haar. ‘Vroeger was ze helemaal niet zo.’
  13. [1837/1838] We live in a beautiful world

    Kussen was één van de simpelste dingen die er bestond. Nee, echt. Het kwam als vanzelf, gedachteloos, alsof het zo zijn moest, en voor Chase al helemaal, want Chase hield zich niet bezig met hoe het precies voor de ander was, want het enige wat hij ervoer, was hoe het voor hem was. Dus. Dat. Het meisje ging er alvast volledig voor, armen al helemaal om zijn nek geslagen, en waar hij niet kon zeggen dat hij het erg vond, was het allemaal wel een beetje… apart. De meeste meisjes waren niet zo snel op dit punt, maar ah. Sletten moesten er altijd zijn. Al helemaal als ze niet geïnteresseerd waren in wie je precies was – dan vielen ze je later niet lastig. Hij grinnikte bij haar boodschap. Ja, hoor, konden ze best vaker doen. Waarom niet? Oh, ja, hij was getrouwd, maar hé, Claude was degene wier affaires de hele school rond gingen. Oh, ja, hij kende haar voor geen meter, kende haar naam geeneens, dus hij zou niet weten waar hij haar überhaupt zou moeten zoeken voor de volgende keer. Oh, ja, hij wist nooit of hij dat type meisje nu geweldig vond om de mogelijkheden die ze boden of hij simpelweg op ze neerkeek. Oh, ja, dat maakte hem niet uit, want hij kon het allebei tegelijkertijd. ‘Dan ga je vaker moeten komen opdagen,’ gaf hij haar mee, want eerlijk gezegd had hij geen zin om haar te gaan opzoeken als ze dan toch te pretentieus was om ooit op simpele feestjes te komen. Ja, sorry, hoor. ‘En trouwens…’ Hij nam even een slok en zette het glas toen weer weg. ‘Kom je gewoonlijk één keer eens ergens om iemand te gaan zoenen?’ Hij wist niet of hij het spottend bedoelde of oprecht nieuwsgierig, maar ah, wat maakte het uit… ‘Waar kom jíj vandaan?’ Kijk, hij wist wel hoe hij dat bedoelde! Plagerig, vooral. Uiteindelijk was het gewoon… grappig. Ze kwam niet op feestjes, maar vandaag wel en binnen drie minuten wilde ze met iemand wier naam ze nooit gevraagd had kussen.
  14. [1837/1838] We live in a beautiful world

    Mensen zoals zij hoefden niet te horen dat ze knap waren. Dat wisten ze zelf ook wel, anders vroegen ze het niet, een vreemdsoortige omhelzing van bevestiging van wat ze al wisten en de wetenschap dat ze het enkel en alleen wisten als het hen verteld werd, keer op keer. Chase, Chase was niet zo. Het zelfvertrouwen dat hij had, haalde hij uit wat hij kon, uit de macht die hij hardhandig zijn handen in had gedwongen, zonder op te kijken naar iedereen die er zich ongevraagd een mening rond had verzonnen. Uit de positie die hij op de wereld bezet hield. Het besef wie hij was. Het besef dat dat genoeg was, en dat niemand dat in se wist. Mejuffrouw welwillende koningin wist dat evenmin, maar de majestueuze kwaliteiten van dat vlak waren niet zo van belang, wat hem betrof. Toen ze het zo luchtig voorstelde, [i ]als je wil, mag je me wel zoenen, hoor[/i], grinnikte hij, even, meer omdat hij het niet kon helpen dan omdat het echt zo ontzettend hilarisch was. ‘Oh, ja, dat wil ik wel, hoor.’ ’t Was niet alsof Claude boos op hem zou worden, ’t was niet alsof Chase zijn oog voor mooie meisjes verloren was, ergens tussen die gedoceerde voorliefde voor de dood en de ring rond zijn vinger in, en het was al helemaal niet zo dat Chase iets anders dan toestemming nodig had. ‘Ik moet zeggen, ik voel me wel vereerd,’ zei hij, een halflege pint naast zich neerzettend, voor hij haar iets, iets dichter bij zich trok – Chase geloofde nooit zo in dat kuise room for Jesus – en zijn lippen op de hare drukte.
  15. [1837/1838] Optional Extra

    Hè, wacht, nee. ‘Het gaat prima met je!’ siste Chase, enigszins verontwaardigd, want hallo, als ze hem zo kon toezingen, ging het allemaal best. Claire was gewoon dramatisch, zoals ze altijd was, om medelijden op te wekken, om zichzelf als slachtoffer van alles en iedereen te presenteren – arme, arme Claire, was het niet zó vreselijk hoe de wereld haar behandelde? – en om iedereen zover te krijgen dat ze alleen maar naar de kant van Claire keken die ze wilde dat ze zagen. Was Chase echt de enige die daar doorheen zag? Ugh. Jammer genoeg hoorde hun geliefde vader Claires roep om aandacht en slenterde hij eraan, een versnelde stap zodra hij de wond in het oog kreeg en Chase had er al de pest in voor meneer zijn grote mond al open deed en stond alvast op om ervandoor te gaan. Ja, sorry, hoor. Hij kon zó voorspellen hoe dit zou lopen – Daniel zou er een seconde naar kijken en besluiten dat het allemaal Chase’s schuld was en elk woord dat Claire erover zei als zoete koek slikken en Claire maakte het altijd erger dan het feitenrelaas in waarheid ging en dan zat hij met de gebakken peren. En Claire, Claire zou na twee minuutjes magie alweer zo goed als nieuw zijn. ‘Claire toch… Gaat het wel?’ Nu vader toch bezig was met te doen alsof Claire een zielig kind was, kon hij vast wegsluipen. ‘Wat is er gebeurd?’ Snelsnel. ‘Chase, blijf hier.’ Uuuugh. ‘Heb jíj dit gedaan?’ ‘Nee,’ snauwde hij, ‘Claire is gewoon dom en onhandig.’ En toen liep hij weg, ciao.
×