Jump to content

Chase Bennett

Zwadderich Zevendejaars
  • Content count

    191
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Chase Bennett last won the day on January 5

Chase Bennett had the most liked content!

About Chase Bennett

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC KO, VTP

Profile Fields

Recent Profile Visitors

770 profile views
  1. [1837/1838] Fool in the light

    Ja, ja, heel leuk. Chase was op zich gewend aan pijn – deels was dat omdat hij een tienerjongen was en zijn puberteit doorbracht op een kostschool waar hij samen een stel andere puberjongens op één slaapzaal lag en ze er allemaal een punt van maakten om elke week wel iets compleet te vernielen, hetzij iets uit de slaapzaal of de leerlingenkamer (mensen die daarover klaagden, waren zo saai), hetzij één van hen, maar ah, met een tripje naar de ziekenboeg was dat ook wel weer oké. Nu ja. De ernstige dingen dan. De minder ernstige dingen moest je gewoon dragen. Deels was hij eraan gewend omdat hij een Bennett was en dan nog één van de minst geliefde soort. En toch, toch was dit iets, iets heftiger dan wat hij verwacht had. Niet het ergste wat hij ooit al gevoeld had – Chase had op dat punt hoge standaarden, wat een gelukje ook weer – maar toch iets waarbij hij pijnlijk grimaste, koppig wegkeek van Hawk zodat hij het niet al te zeer zou merken. Het was een brandende pijn, een uit de hand gelopen vredesvuur in zijn borstkas dat alles opslokte, de peis en vree vaarwel zei en uitspreidde naar al de rest. En poef, toen was het weg. Hij keek naar zijn handpalm, zag het litteken erop gevormd en kon een grijns niet onderdrukken. ‘Zijn er mensen die dat niet aankunnen?’ Zonder op antwoord te wachten gunde hij Hawk meteen dezelfde uitdaging.
  2. [15+][1837/1838] We live in a beautiful world

    Chase was niet het type om moeilijk te gaan doen of ze nu klaargekomen was of niet, of ze het wel apprecieerde of niet, want ten eerste boeide het hem niet (wie was zij anders dan een lichaam dat zich op een dienblad aangeboden had?) en ten tweede vond hij het al behoorlijk wat van zichzelf dat hij er überhaupt aan begonnen was. Het was zo saai, en hij had nooit zin om zich ergens mee bezig te houden na zijn eigen kortsluitingen, dus… Ja. Goede daad van de dag, zeker? Zoiets. Ja, sorry, had hij thuis moeten oppikken iets om zijn bedpartners te geven? Hm. Nah. Verkeerde voorbeelden. ‘Goed om te horen,’ zei hij, enigszins onverschillig (Claude moest zijn ego strelen, niet dit mens wiens naam hij niet eens kende), terwijl hij een moment nodig had om zijn broek deftig te sluiten en haar volgende woorden te verwerken. Terug naar het feestje… ‘Prima.’ Hij grinnikte bij de gedachte. Goh. Subtiel ook weer. ‘Kan je de volgende onweerstaanbaar vinden.’ Of mocht hij haar niet nu al een slet noemen?
  3. [1837/1838] Lovely little messes

    Nee, dat geloofde Chase niet. Hij was niet dom. Nee, echt niet, zijn vader scheen er vanuit te gaan dat hij dat wel was, maar hij was het verdomme niet – hij was gewoon niet het type dat het verstand dat hij meegekregen had, aan iedereen toonde. Hij was niet naïef, hij dacht niet dat er meer mensen waren die toch zo veel van hem hielden, dan hij zo op het eerste zicht kon tellen (niemand verborg liefde, niet echt, mensen toonden het op hun manier en als je dat niet kon zien, was je gewoon een idioot die z’n ogen niet verdiende – het werd pas ingewikkeld als je liefde wilde lezen in onuitgesproken woorden die onverschilligheid lieten blijken), maar daar ging het hem eigenlijk ook niet om. Hij kende tante Aria nauwelijks, maar hij wist wel dat zijn liefste tante en zijn vader alleen maar bij elkaar weg te slaan waren als ze ruzie hadden. Hij kende zijn moeders historie met zijn tante niet per se, maar hij was opmerkzaam genoeg om te zien dat hij het maar over haar hoefde te hebben om Camilla te ergeren. Dus. Hij haalde zijn schouders op. ‘Mij boeit het niet wie er boven wie verkozen wordt.’ Voor hem hoefde het niet, eerlijk gezegd. Zelf, zelf snapte hij de hype voor geen meter (nee, echt, wat was het aan zijn vader dat iedereen zo dol op hem was, serieus, ’t was ook maar een man van in de veertig die zo nu en dan in slaap viel op de zetel en begon te snurken en zich van zijn waardigheid liet beroven als het verkeerde zwerkbalteam won), maar dat niemand hem boven senior zou verkiezen, was ook wel weer allang duidelijk. Maar wat boeide het hem? Het ging erom dat niemand met zekerheid kon zeggen wie meneer daar zou verkiezen. ‘Maar het boeit jou wel.’ Dacht hij. ‘Maar bedankt voor de hulp, hè!’ Kijk, hij was heus wel beleefd opgevoed. ‘Hij ging net naar tante Sophia als je wil weten waar hij is.’ Dag. Hij wist niet of dat waar was, trouwens, maar hij ging in elk geval weg.
  4. [15+][1837/1838] We live in a beautiful world

    Voor Chase gold het tegenovergestelde – dit was meer zijn ding, meer waar hij van genoot, in tegenstelling tot al die moeite te gaan doen tot hij iets likte wat een meisje fijn vond. Ja, hallo, wat een zoektocht, dat ze er allemaal een pijl naar schilderden als ze allemaal zo moeilijk erover gingen doen. Had hij ook zo zijn voorkeuren? Ja, kon hij best toegeven. Was het echt heel duidelijk dat mejuffrouw hier dit hoogstwaarschijnlijk niet altijd deed? Jup. Was dit het beste dat hij ooit gekregen had? Nah, verre van – als Claude nu wat minder boos op hem was de godganse tijd, had hij hiermee vast geen genoegen hoeven nemen. Maar kijk, het was nog altijd een meisje op haar knieën en Chase was geen moeilijk persoon. Dus. Maar aan alle goede dingen kwamen een einde en toen moest hij aan het werk, maar eerlijk gezegd stond zijn ego het niet toe dat hij nu op zijn knieën ging zitten (ja, sorry, hoor, plus, ze was ook zo’n klein geval en dat was niet praktisch) en dus keek hij om zich heen tot hij ergens zag om haar zonder al te veel overleg op te duwen om haar rokken omhoog te duwen zonder dat hij zelf naar de grond moest. Ja, wat, als ze die jurk uit wilde doen, mocht ze dat zelf doen. Ging hij zelf niet voor doen. De rest kon hij wel zelf, hoor. Al duurde het hém te lang. Pfft.
  5. [1837/1838] Fool in the light

    Chase snoof. Deels was dat omdat studenten een hoop mietjes bijeen waren die zichzelf toch zo veel beter vonden omdat ze studeerden aan de universiteit in plaats van die losers aan Zweinstein, omdat hij zich ergerde aan de idee dat er mensen waren die zich beter achtten dan hem, alsof dat mocht, alsof dat verdomme legaal was. Serieus, wat dachten ze? Dat ze iets konden dat hij niet kon? Dat het diploma aan Zweinstein iets betekende? Zodra hij hier weg was, babbelden ze weer met hem, alsof hij dan die onzinnige rite der volwassenheid had doorstaan en hij het terug waard was om tegen te praten. Deels was dat omdat het blijkbaar een vloek betrof. Een vloek. Chase had elke vloek al eens gevoeld, was opgegroeid op het gevoel dat zijn ledematen van elkaar gerukt werden om te leren hoe het was als je op de juiste manier ineen gepuzzeld werd, een spel om te leren ernstig te zijn. Iemand te zijn die zijn naam waard was. Hij had het allang gespeeld, had allang alle regels uit zijn hoofd geleerd en omgebogen tot iets waar hij wat aan had, werkte allang aan een manier om het tij te keren. Was al iemand. Zou de wereld wel met harde hand aanleren wie dat precies was. ‘Dat is bijna geen uitdaging meer,’ antwoordde hij, terwijl hij zich verzette om in Hawks gezicht te kunnen kijken. No homo. ‘Doe dan?’ Hoe moeilijk kon het zijn? En nee, hij hoefde niet te vragen wat voor vloek het was en of hij dood ging of niet, dat merkte hij wel. Voorbereiding was voor mensen die niet wisten wat ze deden. ‘Wil je daarna wedden wie het zoal niet durft?’ Hij grijnsde bij het idee, kon nu al op minstens tien mensen komen die wel zouden proberen, maar het meteen zouden uitkrijsen. Watjes.
  6. [1837/1838] Optional Extra

    ‘Oh, ik denk dat híj zijn lesje wel geleerd heeft,’ zei Daniel nonchalant, terwijl hij zich naast zijn dochter installeerde. Toen hij de hoeveelheid scherven op de grond zag, trok hij een wenkbrauw op en repareerde hij met een minieme zwaai van zijn toverstok de vazen, maar niet vooraleer hij één van de scherven op dezelfde plaats als bij Claire in Chase’s hoofd duwde. Zodra hij het voelde, kermde hij en trok hij het er meteen uit, instinctief, een woedende blik op zijn zus werpend. Als zíj hun vader er niet bij had gehaald... Soms vroeg hij zich af of hij niet gewoon nu al uit huis moest gaan, in plaats van te wachten tot na Zweinstein, zoals het plan nu was. Wat zou hij in vredesnaam hier nog leren dat hij niet al wist? Was het niet het beste voor iedereen als hij zo snel mogelijk wegging? Dan konden zijn ouders elkaar aflebberen zonder dat hij het hoefde te zien (serieus, ew) en dan konden Camilla en Claire elkaar in de haren vliegen zonder dat híj aangeduid hoefde te worden als schuldige, of hij nu in de buurt was geweest of niet (in Daniels visie maakte dat niet uit omdat de kans dat Chase wat onzin had uitgehaald toch zo groot was, dus zelfs als hij toen niets gedaan had, was er vast nog wel íéts waarvoor hij nog gestraft had moeten worden) en dan kon hij misschien eens geen gebroken botten hebben. Op zich leek dat hem nog wel wat. ‘Maar heb jíj je lesje geleerd, Claire?’ vroeg zijn vader haar, een lok uit haar gezicht strelend, teder bijna. Zoals Chase dacht dat vaders in sprookjesverhalen waren. Het paste niet bij de man die hij had leren kennen. Hij knikte naar Chase, die onderhand op de grond zat met zijn rug tegen de muur, op zoek naar zijn toverstok om zichzelf op te lappen, nu zijn vader de verstijvingsspreuk had opgeheven. ‘Ik denk dat je moet bewijzen dat je jezelf in het vervolg kan verdedigen.’ Ja, nee, dat hoefde ze niet. ‘Anders maak ik me ook maar constant zorgen om je… Ik ga er niet altijd zijn.’
  7. [1837/1838] Lovely little messes

    ‘Oh, ik wist niet dat jij het aankon om het vijf minuten niet over ons vader te laten gaan,’ ging Chase vrolijk spottend door. Zijn moeder was gemakkelijk boos te krijgen, kil, wat dan ook, en in een huis waar iedereen hem vervloekte zonder erover na te denken was dat een verademing. Gewoon. Hier kon hij zich afreageren, alle opgebouwde frustratie voor de vloeken en weggebeten pijn eruit laten, eindelijk. Soms voelde hij rusteloze resten magie doorheen zijn aderen zwerven, op zoek naar een uitlaatklep die niet bestond. Ergens vroeg hij zich af of het kwaad kon. Nu ja. Niet zijn probleem, nam hij aan — hij hoopte vooral dat het over zijn lieftallige familie zou heenkomen wanneer het eruit spatte. Klotemensen. Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik weet het niet, hoor, er is niets aan jullie dat ik zelf zou willen hebben.’ Dat was eigenlijk ook zo, bedacht hij zich. Hij wilde hun huwelijk niet. De liefde die zijn moeder verbijsterend genoeg voor zijn vader had, ja, best, maar hij had geen zin om te wennen aan het feit dat de helft van zijn sociale kring dood neerviel en hij er maar even voor zou moeten zorgen dat het niet opviel. Claudes angst en walging bij het ruiken van de geur van dood had hij juist opwindend gevonden — het zien sterven van die onschuld, dat kunnen delen met haar… Hij wist niet of er iets beters zou zijn. Tot nu toe had hij haar voor de rest vrijwel uit de buurt gehouden van dat deel van zijn familie, puur om die delicatesse niet onmiddellijk te zien verdampen. ‘Ik denk dat ik het beter aan tante Aria vraag, vind je niet? Die weet volgens mij beter hoe je mensen trouw houdt.’
  8. [1837/1838] Optional Extra

    Hij haatte haar, hij haatte haar, hij haatte haar verdomme zo erg. Wat had hij aan zijn zus? Ze was niets, niets, niets dan gewoon een verzameling van razend geschater en belachelijke fracties van aarzelingen en ze was niets dan een verbrijzelde nachtmerrie zonder dat hij zijn ogen hoefde te sluiten om die vagelijke sensatie van vallen zonder te vallen te ervaren. Ha, dat paste ook bij haar – de idee dat de tragedies des levens gebeurden zonder dat ze werkelijk gebeurden, angst aanjagen zonder dat er werkelijk reden toe bestond. Het enige wat ze deed, was dreigen en daarna naar vader stappen om hem het allemaal te laten opknappen. Een kus op haar kruin en die dubbelzijdige bescherming als een zwaard boven haar hoofd. Als ze het zwaard niet op hem zou richten, zou hij misschien ooit enige sympathie voor haar opbrengen, maar nu, nu niet. Nu had hij het te druk met haar te haten. ‘Wil je alleen maar zijn vingers breken?’ hoorde hij zijn vader half afwezig zeggen, druk met zichzelf ervan te verzekeren dat zijn geliefde dochter niets écht mankeerde. ‘Wat mild.’ Daniel was niet mild, Daniel was niet vergevingsgezind, Daniel was boos dat Camilla’s abominabel creatuur zijn lieveling zelfs maar aangeraakt had en was niet in het humeur om werkelijk naar wat Claire wilde te luisteren, en dus voelde Chase eerst het breken van zijn vingers en daarna, daarna voelde hij ze er stuk voor stuk afvallen. Vol afgrijzen keek hij naar zijn handen, maar het enige wat hij zag, was dat ze er nog stevig aan vastzaten, hoe versplinterd de botten ook waren. ‘Je zou groter moeten denken, Claire,’ berispte Daniel zijn dochter, ‘anders leren mensen nooit om je met respect te behandelen.’
  9. [15+][1837/1838] We live in a beautiful world

    God, met wie was hij verzeild geraakt? Ze was geen hoer, maar ze ging wel echt navragen naar wat hij zou betalen. Geen idee, eerlijk gezegd, hij was getrouwd en over seks deed Claude nog net niet moeilijk, hij had het bordeel nooit echt opgezocht en de gemiddelde prijs van prostituees had hij nooit ontdekt, altijd iets, iets te druk bezig met Claude te achtervolgen in wolken van onbegrip om de omkering van de rollen. Nu ja. ‘t Was maar een meisje op haar knieën, slechts een meisje met een grote mond dat ze zo meteen voor iets compleet anders zou kunnen gebruiken, en hij vond het écht niet de moeite om dit heel lang te rekken. Hij grinnikte bij haar toon, de ergernis om haar treuzelen loslatend bij het vooruitzicht dat zijn broek voor hij het wist wat minder zou spannen. ‘Hoe langer je treuzelt, hoe minder je bij dat soort werk verdient,’ gaf hij haar mee, in de volle overtuiging dat dat zo was. Wist hij veel. Maakte hem ook niet uit — als ze meteen had gezegd dat ze zoveel krijgen wilde voor een beurt, had hij haar het heus wel gegeven als hij genoeg zin had gehad (en dat had hij, kon hij best eerlijk over zijn, het was moeilijk om dat niet te hebben als dat snoezige gezichtje op haar knieën voor hem zat en zo gedecideerd naar hem keek — hij had misschien een klein beetje een type), hij had gewoon geen zin om uit te rekenen hoeveel hij hiervoor over had. Heel veel klonk een redelijke prijs als je het rustig zei, en al helemaal voor mensen die nooit van hun leven van het concept van te duur niet hadden gehoord. ‘Dat is dan afgesproken,’ mompelde hij, haar de moeite om zijn broek open te gespen ontnemend. Alsjeblieft.
  10. [1837/1838] Lovely little messes

    Grenzen stellen. Grenzen stellen. Duidelijk de grenzen stellen. Chase snoof, kon het bijna niet helpen, toen ze het zei. Bijna, bijna, hij wilde het ook niet helpen, namelijk. Hij had er altijd wel ingeramd gekregen dat hij zijn lieftallige mama respecteren moest, maar hij had net zo goed op elk gebod zitten plassen en op alle hardhandig bijgedragen boodschappen gespuugd. Waar slóég dit zelfs op? Hij stélde al grenzen, Claude wíst wat hij niet wilde zien in haar gedrag, dat maakte haar gewoon geen zier uit. En hij wilde haar niet kwijt, dus dat was dan dat. Het was een zwaktebod, ongetwijfeld, maar hij wílde haar niet laten voelen op welke manieren hij zoal zijn zin kon doordrukken, hij wílde niet dat ze alleen maar hield van de veiligheid die doen alsof haar bracht in plaats van simpelweg van hem, hij wílde niet dat hij grenzen moest stellen, want hij had verdomme nooit grenzen tussen hen twee gewild. Al was hij ook gewoon niet goed in grenzen. Hij wist niet precies wat het was. Hij kende regels en hij kende ze met de voeten treden en hij kende consequenties, maar grenzen had nooit in het pakket gezeten. Maar dat was zijn schuld niet. ‘Oh, ja, laat ik haar even verstoppen bij een ander, dat gaat helpen.’ Hij rolde met zijn ogen. ‘Of alternatief kunnen we haar natuurlijk ook gewoon het raam uitzwieren — als ze dood is, kan ze niet met iemand anders aan de haal, hé?’ Haar als een kleuter behandelen. Pfft. Hij had zijn kindertijd ook alleen maar overleefd omdat Daniel geen zin had gehad in Camilla’s gezeur.
  11. [1837/1838] Fool in the light

    Het was altijd belangrijk om fit te blijven, anders werd je ook maar zo’n schriel scharminkel dat een fles geeneens kon opendoen – oké, non-issue, leuke dingen als magie zorgden ervoor dat je daar nooit moeite voor moest doen, maar daar ging het niet om, het ging over het feit dat hij gelijk had en nu hij erover nadacht, het feit dat hij dat altijd had – en als je het regime kon volhouden samen met een maat, was dat alleen maar des te beter. Hij was gedisciplineerd genoeg om het ook zonder Hawk te doen, hoor, maar toch. Hij was een sociaal wezen en hij had mensen om zich heen nodig. Alleen was maar alleen. Dat soort platitudes die niets zeiden, anders dan wat we al gezegd hebben. Je weet wel. Intelligent overkomen door alles te herhalen, maar dit keer met een verwijzing naar het een of ander! ‘Wij kunnen alles wat die studenten kunnen,’ besloot hij wijselijk. Wat was het verschil zelfs? Eén jaar? Pfft. Vorig jaar was hij nog met alle studenten van nú aan het klappen, serieus, ze waren echt niet beter in… ook maar iets eigenlijk (misschien in voorspellend rekenen, maar voorspellend rekenen was gewoon kut), dus in welke wereld zou de groep studenten waar je op het vlak van sociale status ook maar iets aan had, iets kunnen dat hij niet kon? Echt, het idee. ‘Wat is het dan?’
  12. [1837/1838] Lovely little messes

    Chase wist wat hij deed als hij zijn lieftallige moeder alle kleine kantjes van zijn huwelijk doorspeelde, eerlijk gezegd – hij wílde die ontploffing zien, hij wílde horen hoe verkeerd Claude wel niet zat, hij wílde de bevestiging dat het allemaal Claudes vergissing was, dat er niets mis was met hem, hij wílde horen dat hij de beste jongen ter wereld was en in een rechtvaardigere wereld zou hij het allemaal van Claude krijgen, zou ze hem aanbidden alsof hij de enige god was die er voor haar bestond en hij haar laatste hoop was op de zegen die haar leven zou redden. Maar die wereld was niet de zijne, niet echt, en dus duwde hij op het hart van zijn moeder tot hij het alsnog kreeg. Ja, hoor, hij had mama best kunnen vertellen over wat er allemaal wél goed zat, maar daar kreeg hij dit niet voor terug. Ja, hoor, hij zou het best eens in zijn leven kunnen opnemen voor Claude, maar dat verdiende ze niet zolang ze hem niet gaf wat hij van haar wilde. Ja, hoor, ’t kon best dat hij eens iets te ver ging en hij dan zou thuiskomen met een dode vrouw, maar dat had Claude dan maar aan zichzelf te danken gehad. Van hem houden was niet zó moeilijk dat hij het te veel gevraagd vond. Hij schopte tegen de poot van de tafel waarop hij zat aan. ‘Ze is terug een affaire met die Emile begonnen of zo zodat ik van haar zou scheiden,’ gaf hij de context mee, boos zodra hij eraan dacht. Nu ja, hij dácht dat dat de context was, maar niemand had hem echt volledig willen uitleggen wat het nu precies was, dus hij had ook maar zijn eigen conclusies getrokken. Kon best. Claude hielp haar eigen zaak niet meteen vooruit. Hij snoof bij zijn moeders suggestie. ‘Wat ik ook doe, het helpt echt níéts. Wat ga jij doen dat wel helpt, hè?’
  13. [15+][1837/1838] We live in a beautiful world

    Kijk toch, eerst was hij toch zo onweerstaanbaar geweest, had ze prima alles willen doen, maar als het erop aankwam, ging ze moeilijk doen, alsof ze een scorebord in de buurt zag en ze wilde winnen, koste wat kost. Meisjes waren altijd zo, om de één of andere reden. Veel praat – of niet, dat was nog veel irritanter, dan moest je alles eruit slepen en dan nog eisten ze van je dat je hun gedachten las en als je dat niet deed, gingen ze bij al hun vriendinnetjes blèten over hoe verschrikkelijk je wel niet was – en voor de rest weinig daden. Ugh. Nadenkend keek hij naar beneden, half om te overwegen of hij hier echt zin in had (het antwoord was ja, eerlijk gezegd, hij wilde en wilde haar nu en had geen zín om te wachten), half om te bedenken wat ze er zoal voor kon krijgen. Hoezo was híj op zich niet genoeg, zelfs? ‘Ben je een hoer of wil je het gewoon terug?’
  14. [1837/1838] Ugly confessions

    Chase had eigenlijk niet het geduld hiervoor. Hij wilde Daniel Bennett gewoon dood, de manier hoe boeide hem niet, hij moest dood, dood, dood, een nog genadevol einde voor alle daden die zijn vader op zijn palmares had staan. Hij wist niet of het genoeg was, of het genoeg kón zijn, voor hem en zijn woede en elke herinnering die ooit in zijn huid werd gegrift. Wat maakte het uit of het met vergif of met een mes gebeurde? Zodra ze bezig waren, merkte Daniel vast wel op wat er aan de gang was, het enige punt was dat ze gewoon genoeg schade moesten veroorzaken in de beperkte tijd die ze hadden waarin hij niets vermoedde om hem te doden. ‘Jullie zijn allebei niet half zo goed als jullie denken,’ kon Chase niet laten om te melden na het gekibbel even aangehoord te hebben om zichzelf te repareren – echt heel erg bedankt, pa, dit was écht zijn favoriete bezigheid ooit, en nog dubbel bedankt, zusjes, want het was echt geweldige achtergrondmuziek voor zijn tragisch lijden – in de gebrekkige stilte. ‘Het maakt niet uit welke van de twee we doen, voor mijn part gebruiken we allebei, het moet gewoon snel gaan!’ Chagrijnig keek hij van de ene naar de andere zus. ‘En als ik het zo hoor, kunnen jullie dat allebei niet.’
  15. [15+][1837/1838] We live in a beautiful world

    Ja, oké, ze had dus niets gedaan. Chase had niet per se een probleem met maagdjes, eerlijk gezegd, vond het niet uitdrukkelijk aanlokkelijk om de eerste te zijn, maar vond het evenmin weerzinwekkend – het was gewoon… seks, en dit was een schoon kind en ze was gewillig en verder dan dat reikten de meningen hieromtrent eerlijk gezegd niet. Het boeide hem niet zozeer. Andere jongens wel, ongetwijfeld, maar hij was iets te… pragmatisch, om het zo te zeggen, dan verder te gaan dan “Meisje™ wilde Seks™ met Hem™”. Sorry, hoor. De romantiek behield hij voor Claude en Claude wilde ‘m niet, dus jaaa. Hij duwde haar iets meer tegen de muur om haar te zoenen, zonder veel zin om echt over zijn ervaringen te praten. Kon wel. Wilde hij gewoon niet, want dan werd hij vast weer boos op Claude dat ze Niet Van Hem Hield en daar werd hij nu niet meteen teder van. Om de één of andere reden vonden onervaren mensen het altijd fijner als je teder was, alsof het een verantwoordelijkheid was die ze je kant opstuurden met elke aanraking die ze zichzelf toelieten je te schenken, alsof het een waardevol cadeau was dat hij op prijs diende te stellen. Net alsof hij echt grootse plannen was, in plaats van mejuffrouw mysterieuse op haar knieën te duwen, bij wijze van hint.
×