Jump to content

Theodore Whitford

Magisch Technisch Beheerder
  • Content count

    30
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Theodore Whitford last won the day on September 10

Theodore Whitford had the most liked content!

About Theodore Whitford

  • Rank
    Administrator
  • Birthday 01/ 8/94

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Sander

Recent Profile Visitors

3,459 profile views
  1. OOC Algemene Mededelingen

    Beste Tovenaars, Heksen, Snullen (en mogelijk verdwaalde Dreuzels), Zoals jullie hebben gemerkt heeft de realiteit in existentiële zin afgelopen dagen enkele malen een gedaanteverandering ondergaan, dat wil zeggen, tijdelijk zijn (m/v) gedaante verloren. Diepgravend magisch onderzoek heeft uitgewezen dat dit lag een een fout in wat magisch geleerden de Klout noemen. Deze verzameling van magische technologie bleek gecorrumpeerd te zijn door mij verder onbekende invloeden. Door de gedaante van de Klout over te dragen aan een bijzonder schoon exemplaar van het fabeldier Bekkup (een gedaanteveranderend wezen dat de eigenschap heeft dingen uit zijn (m/v) directe omgeving op te slaan), kon ik de Klout opschonen, en vervolgens weer herstellen door de Bekkup in contact te brengen met de Klout. Ik hoop dat hierbij de Klout weer gestabiliseerd is en jullie bestaan in existentiële zin weer gegarandeerd is. Mocht u last hebben van geheugenverlies of missende ledematen, schroom dan niet om contact op te nemen. Met vriendelijke groet, dr. Theodore Whitford mtb. zgp. enz. enz.
  2. P&P Update - Aanpassingen

    We kunnen zelf iets maken boven/onder de advertentie. Dat zou niet al te moeilijk moeten zijn, behalve dat je dan natuurlijk veel zelf moet maken (maar dat deden jullie toch al vrij veel).
  3. P&P Update - Aanpassingen

    Menu is gefixt, kwam door advertentie onderaan de pagina. Die staat nu tijdelijk uit, totdat ik hem op de mobiele site ook goed heb.
  4. P&P Update - Aanpassingen

    Het menu aan de zijkant lijkt niet zo goed te werken op de telefoon.
  5. SHOUT!

    Hoi nieuw board nieuwe dingen awesomeness!
  6. OOC Algemene Mededelingen

    div.theodore{ display:block; color:#900; font-family:Tahoma, Geneva, sans-serif; } div.theodore:first-letter{ color: #930; float: left; font-size: 300%; line-height: 0.85em; margin-right: 0.07em; margin-top: 0.1em; } Voor iedereen die bang is dat hackers de aankomende Minister-verkiezingen proberen te beïnvloeden, is de magische wereld vanaf heden over gegaan op SSL ("https"). Deze beheksing is te herkennen aan het groene slotje. Mocht U problemen ondervinden door de veranderingen in deze magische informatievoorziening, stuur een uil. Een aantal pagina's zal niet worden aangemerkt als 'veilig', omdat sommigen van U in handtekeningen en dergelijke nog onbeveiligd perkament gebruiken; bijvoorbeeld: http://i.imgur.com/.... in plaats van: https://...
  7. Shout-out/Spamtopic 2.0

    Heb ik me altijd al afgevraagd.... http://buttersafe.com/2015/11/26/the-thanksgiving-tradition/
  8. [1832]Midsemester Murders

    div.theodore{ display:block; color:#900; font-family:Tahoma, Geneva, sans-serif; } div.theodore:first-letter{ color: #930; float: left; font-size: 300%; line-height: 0.85em; margin-right: 0.07em; margin-top: 0.1em; } Ondanks dat Theodore al achter in de dertig begon te raken, betrapte hij zichzelf erop dat hij het nog lastig vond dat een vrouw betrokken was bij deze situatie. Madlyn was ruim tien jaar jonger dan hij, en niet onaantrekkelijk. Het liefst had hij haar gevraagd weg te gaan, maar dat was niet alleen bijzonder bot, maar ook waarschijnlijk onmogelijk in deze situatie. Het feit dat ze hier als enige niets mee te maken leek te hebben, maakte alleen maar dat Theodore zich nog minder op zijn gemak voelde. Tegelijkertijd was het een kort moment geruststellend, toen ze zelfverzekered probeerde de situatie te sussen. Ze had een punt - het was niet handig om elkaar in het duister te houden. Ze stelde zichzelf voor, en zodra ze de reden van haar aanwezigheid duidde vervaagde Theodore's vertrouwen in haar. Fijn type, om haar gave te misbruiken om de ramptoerist uit te hangen. Toegegeven, het was best mogelijk geweest dat haar intentie was om dit drama voor te zijn, maar Theodore was niet in het humeur om haar enig voordeel van de twijfel te geven. Paisley, iets professioneler dan Theo, bewaarde gelukkig wel de professionaliteit om zowel Whitford als Grace het voordeel van de twijfel te geven, en keek geduldig toe hoe Theodore langzaam weer tot zijn zinnen kwam. Wat een blok ijs, die Paisley; Theodore voelde zich volledig op zijn nummer gezet, alsof hij een standje had gekregen van zijn vader. Dit werd alleen nog maar versterkt toen de Schouwer hem erop wees dat mensen op deze manier onder druk zetten niet was toegestaan. Hij had wat uit te leggen, en hij wist het. En gezien hij geen manier wist om mevrouw Grace uit de bibliotheek te schoppen, zat er weinig anders op. "Ik... maakte me zorgen, Paisley. Ik heb diverse redenen om aan te nemen dat er een of meerdere personen binnen onze wereld" - hij doelde op de tovenaarswereld - "bepaald minder goede intenties hebben." Als het er op aankwam was Theodore ook een tovenaar met eufemismen. "Ik besloot die vermoedens verder te onderzoeken..." Hij viel even stil, ervan pijnlijk bewust dat naast hem een persoon stond die, in tegenstelling tot hijzelf, bij ministerieel besluit bevoegd was om precies dat te doen. Ongemakkelijk ging hij verder. "Dus toen de heer Silvershore plotseling van de aardbodem verdwenen leek te zijn na een ontmoeting in een café waar ik regelmatig kom, herkende ik het patroon bij enkele van wat enkele van mijn vrien- connecties ook overkwam." Hij corrigeerde dit niet omdat hij niet wou laten blijken dat dit vrienden waren geweest, maar omdat hij eigenlijk niet zeker was of hij ze wel vrienden kon noemen. "Ze ontmoeten iemand, en dan gooien ze ineens alles om. Sommigen verhuizen naar de countryside voor een leven van luxe, zogenaamd een erfenis, anderen doen nog vreemder - zoals, met alle respect, de heer Silvershore.” Hij haalde diep adem, en vervolgde. “Toegegeven, ik had naar Eversly moeten gaan.” Hij was niet bang dat hij Paisley hiermee zou beledigen – ze wisten allebei dat ze elkaar liever zo min mogelijk tegen kwamen. “Eerder dit jaar hebben deze… personen, mij een nogal vervelende dag bezorgd door bij mij thuis in te breken om mij zo te intimideren. Dus gezien deze zaak mij persoonlijk aangaat, wilde ik graag informatie krijgen bij de heer Silvershore – maar misschien hoeft ik bij hem helemaal niets te vragen. Want waarom zouden deze… criminelen het een stap te ver vinden om een frêle dame te sturen om een eigenwijze oude man uit de weg te ruimen? Niemand verdenkt een lerares aan Zweinstein, nietwaar?” Het was eruit voordat hij het wist.
  9. [EN][1833] Houseshopping's much easier on your own - sorry, again, Alexis

    div.theodore{ display:block; color:#900; font-family:Tahoma, Geneva, sans-serif; } div.theodore:first-letter{ color: #930; float: left; font-size: 300%; line-height: 0.85em; margin-right: 0.07em; margin-top: 0.1em; } Safely in cover behind a large boulder, Theodore turned towards Nicholas. "Wait. You didn't attend your own wedding, now? Couldn't make it then?" he asked. "Or didn't you feel like going?" he remarked jokingly, although the moment he said it, he felt that precisely this may have been the reason for Nicholas' absence. "How did the missus take it?" At this very moment, he was rather rudely interrupted by a massive explosion. The castle was lit up in spectacular fashion, and engulfed in a thin flame front. Quickly, Theodore cast a Disillusionment charm, since he suddenly realized that a massive fireball might attract attention from Muggles nearby. "Admittedly, I may have overdone that a little" he said. "I thought gunpowder wouldn't pack quite such a punch... it's Muggles' material, after all." He looked over the edge of their boulder again to see that most of the fire had been quenched by the snow, spare a few tufts of heavily smoking grass. He stepped out of their cover, and made a short walk around the castle, kicking fresh snow up to put out the smoldering grass. Coming back round, he picked a long straw and poked it at the castle. With a satisfying swoosh, it went up in flames. He hummed approvingly. "Right. Let's put some protection around that, so it won't hurt accidentally bumping into it. Wouldn't want innocent people to get hurt, would we... say, an enthusiastic Eversly Junior - planning on kids, yet?" he babbled in a brave shot at small-talk. Immediately, he regretted this - small children made him deeply uncomfortable, and even the kids at Hogwarts back then differed vastly from his intuition - in particular, their complete lack of reason and common sense. He shivered as he thought back to just a week ago, when he had saved the contents of a toppling stroller from hitting the ground head first with an instinctive flick of his wand, after which a relieved mother had remarked how he would make a great father. Like anyone else would not have done the same. "Also, sheep!" he snapped. With three large steps, he reached his suitcase, and pulled out a variety of ominous looking glass balls. Their dark contents swirled menacing as he held them up to the light. "Sightseeers, home made. Ever seen them?"
  10. [EN][1833] Houseshopping's much easier on your own - sorry, again, Alexis

    div.theodore{ display:block; color:#900; font-family:Tahoma, Geneva, sans-serif; } div.theodore:first-letter{ color: #930; float: left; font-size: 300%; line-height: 0.85em; margin-right: 0.07em; margin-top: 0.1em; } Very much to the surprise of Theodore, Nicholas readily produced a hair from George as well as the insofar mysterious third party. Theodore almost remarked that Nicholas must have had a successful date – but hesitated as soon as he realized that he hadn’t had any female hairs stuck to his coat for quite some time now (not even a blond curly strand from that fine lady that had totally been checking him out in the pub last Friday, even if she may have been a bit out of his league). In hindsight, he was glad he didn’t make such a crude remark, because as it turned out, Nicholas had a wife. “Your wife?! Didn’t know you were, Lineo, married! Had a lovely wedding then?” he asked out of politeness while collecting the hairs, joining them with his own hair in the little pouch. A few moments later, they finished priming the walls, and Theodore tucked away his wand, and got another one out. This one appeared quite sophisticated, although a few burn marks revealed that it wasn’t used for handling china at Her Majesty’s tea parties. From the front door, he collected the ominous looking metal box, and planted it firmly in the snow. On top, he lodged the bag that contained four hairs now. “Pay good attention, we’re getting to the exciting stuff now.” As he started marking out various intricate patterns near the box, he asked Nicholas whether he could put some various curses and hexes near the front door to identify and mark intruders, as well as some protective spells for those who should be able to actually access the house. “Right. Next step. Are you done with your bit?” Without waiting for Nicholas’ reply, he continued: “Good. I will now set fire to this box, which contains about four pounds of magically enhanced gunpowder. If all goes well, the resulting fire should be adsorbed by our preliminary shields, and will be released at the unfortunate scum that happens to try and enter the house. If it doesn’t go well, this box will go boom. And, ehm, I put in some excess gunpowder just to be on the safe side, so… run!” He aimed his wand at the box, shot out a red-purple bolt that slowly progressed towards the box as if it were a burning suspended fuse, and ran like hell.
  11. [1832]Midsemester Murders

    div.theodore{ display:block; color:#900; font-family:Tahoma, Geneva, sans-serif; } div.theodore:first-letter{ color: #930; float: left; font-size: 300%; line-height: 0.85em; margin-right: 0.07em; margin-top: 0.1em; } Het antwoord van Paisley was onverwacht zakelijk. De Schouwer had waarschijnlijk genoeg psychotische seriemoordenaars gezien om te weten dat Theodore niet in dat rijtje thuishoorde. Hij wist niet zeker of hij gerustgesteld moest zijn; George had bepaald geen geruststellende toon in zijn stem. Terwijl Paisley weg liep om het lichaam te onderzoeken – was hij nou echt zo’n koele kikker of was dit zijn eindeloze training die het van hem overnam? – kwam Theodore langzaam weer bij zijn zinnen. Deze avond ging bepaald niet volgens plan: zijn doel was geweest om antwoorden te vinden op vragen waar hij al maanden mee zat, antwoorden waardoor hij zich misschien weer veilig zou voelen in zijn eigen huis. In plaats daarvan was hij nu direct betrokken bij een verminkt lichaam, en had hij nog veel meer vragen. Waar was hij betrokken bij geraakt? Waarom had hij zich hiermee bemoeid – had dit misschien helemaal niets met hem te maken, en had hij zijn nieuwsgierige neus hier niet in moeten steken? En toch: waren al die gebeurtenissen, voordat hij zich ook maar ergens mee bemoeid had, puur toeval? De in zwart geklede mannen in zijn favoriete café, een aantal boeken uit zijn kast compleet onvindbaar, en één van zijn cliënten die plotseling volledig buiten zichzelf in een vleugel van het St. Holisto lag? En vooral de vraag die hij eigenlijk niet durfde te stellen: wie lag daar eigenlijk? VRAGEN STAAT VRIJ. MAAR IK HEB GEEN ANTWOORD. Hij glimlachte wrang. Typisch, dat hij zelfs in dit soort situaties een interne dialoog moest voeren – was dat de enige manier waarop hij om wist te gaan met moeilijke dingen, in derde persoon naar de situatie kijken? Met tegenzin volgde hij Paisley naar het lichaam, maar hij kon zich er niet toe brengen het gezicht te bekijken. Daarbij leek het hem geen goed idee om de Schouwer te storen in zijn werk, wat deze zelf ook aangaf, en dus bleef hij op een paar meter afstand staan. Paisley had inderdaad niet bedoeld om Theodore gerust te stellen, want zodra Paisley de meest essentiële spreuken op het plaats delict had toegepast, gaf hij Theodore de volle laag. "Je hebt, zoals gewoonlijk, heel wat uit te leggen. Ik stel voor dat je snel begint." Een moment probeerde deze nog zijn kalmte te bewaren, maar al te lang had hij gezocht en alleen gefrustreerd in de duisternis getast. “Ik heb wat uit te leggen?! Als ik je hier ook maar iets over kon uitleggen was ik hier überhaupt niet geweest. Ik weet verdómme niet wat hier aan de hand is! Eigenlijk kan ik beter vragen wat jij hier doet! Voor de nachtwacht van de bibliotheek is toch geen eersterangs Schouewr nodig?” Met een boze zwiep van de staf van Theodore vond een kitscherig beschilderd bord aan de muur zijn einde. “De enige reden dat ik hier ben is dat ik helemaal niets snap van wat er allemaal gebeurt, en dat meneer Silvershore hier” – hij wees naar Seth, achter hem – “zich ineens hier al dagen in de bibliotheek opgesloten heeft vanwege een ontmoeting met voor zover ik weet dezelfde personen die het grappig vonden bij mij in te breken!” Plotseling drong het bij hem door. “Oh god… meneer Silvershore. Wat heb je gedaan, Ludo?!” De vraag echode door de ruimte, zonder dat daar ooit een antwoord op zou komen. In een hoekje sprong een kat verschrikt weg – blijkbaar had die door alles heen geslapen.
  12. [EN][1833] Houseshopping's much easier on your own - sorry, again, Alexis

    div.theodore{ display:block; color:#900; font-family:Tahoma, Geneva, sans-serif; } div.theodore:first-letter{ color: #930; float: left; font-size: 300%; line-height: 0.85em; margin-right: 0.07em; margin-top: 0.1em; } Nicholas responded that he didn’t mind to give Theodore access for the occasional repair, to which Theodore felt slightly offended at first – when he hexed something properly, the effects didn’t just wear off. Then again, recent research at the University had shown that large concentrations of magic could cause certain types of interference. Theodore grinned; he could have probably published a few papers about this project if it weren’t strictly confidential, and if the Head of the Charms Faculty didn’t hate his guts. Besides, writing papers was never his thing; inventing spells without having to register it all on paper was a lot more fun. And today would be the day that he could test many new spells, so he was quite excited at the prospect. “I think we won’t be having to worry about the weather for long; some of the more extreme types of magic we’re going to practice today have been known to generate quite a bit of heat” Theodore said, reminiscing the small fire which destroyed his attic. “In fact, I think the snow might be a nice coolant. We’ll see.” As they walked outside, Nicholas asked whether access could be granted for another person. “It’s possible” Theodore replied. “I guess we’ll have to do the same for Paisley, or is he going to meet us later tonight? It would really help if we’d have something like a hair for identification purposes – much like a Polyjuice potion.” With a short but vicious tug, he plucked a hair from his head, produced a small bag from his coat and carefully tucked it in. “Who is the third party in question?” he asked. “It’s a bloody castle, this thing”, he remarked, turning around to look. “Didn’t notice that, since you put the Portkey in the hall… Well. I guess we have our work cut out for us then, since we might first want to prime the walls – I mean, for the spells. Don’t want the castle crumbling under the magic, do we? Besides, it provides a good reference for other curses to adhere to… It’s like plastering a house, really. First studs, then laths across, then plaster and then some paint to finish it off. I’m afraid some of the magic would be too strong to just put it out there; it might ooze out, as it were, and turn unsuspecting passers-by into retarded frogs. Linio’s the spell.” Methodically, he started to tap the wall with a plain oak wand, and gestured Nicholas to do the same. “Just once around the castle, and then we’ll start on the fun part” he teased.
  13. [EN][1833] Houseshopping's much easier on your own - sorry, again, Alexis

    div.theodore{ display:block; color:#900; font-family:Tahoma, Geneva, sans-serif; } div.theodore:first-letter{ color: #930; float: left; font-size: 300%; line-height: 0.85em; margin-right: 0.07em; margin-top: 0.1em; } “The tax officers payed plenty as soon as I promised them I wouldn’t tell any department about their haunted tea kettle… - I guess I owe them a refund now I told you this.” Joking time was over, though, and Nicholas got down to serious business. The usual non-disclosure was requested by Nicholas, although, more than with some of his previous contacts, he felt that failure to comply would not be met with a fair warning (or whatever folks call torture these days), but rather a quick, clean and efficient death of both Theo and whoever had the bad luck of meeting him. “Naturally, Mr. Eversly” he replied. “You are probably not familiar with some other assignments I worked on in the past, and I believe this speaks in my favour. As for this job… it seems to me that you want a level of security slightly higher than currently allowed by the Department of Magical Law Enforcement. I want your personal guarantee that, whatever curses you may see me use tonight, they were a mere fantastic production of your imagination, and you do not wish to share your insights about these curses with any colleagues, even without mentioning the person you imagined ushering these spells. In other words, a majority of the spells you will see me use, or to which you will assist, do not actually exist.” He glanced at his briefcase. “Furthermore, any objects you see today are not Class IV Restricted Magical Items. Or Class VII, for that matter.” “With that out of the way, let’s see about the specifics. I presume you want exclusive access for you and Paisley, including whoever you take along. That will mean… let’s see.” He considered a few options. “I think this will mean that you will have the task of activating most spells once I’ve departed again, so I’m afraid you will have to take notes; that or I will have to exclude myself from certain spells, which may not be what you want. I’d rather not get violently dismembered today.” With some theatrical gesture, he put down his briefcase, opened it with a tap of his wand, and let the case unfold itself. The centrepiece was a tray of neatly arranged wands, made of assorted materials, in various shapes, sizes and engravings. He selected one that looked the most polished to the untrained eye, although to people who knew him better, his least favourite. With a complicated ramble of Latin, he circled this wand around the room, and briefly, a glowing globe was visible around the house. “Right. That was the Muggles out of the way with; they’ll never see, hear or remember this house again.” He put the wand away, visibly displeased that he had to use this one; he didn’t really like fooling Muggles (they were humans, after all), and he had bought this wand so that, when he had to, at least he would do it properly. He selected three other wands, seemingly at random, and lifted a heavy metal box out of his briefcase, which was ostensibly bigger than the actual briefcase it was contained in. “Shall we go outside?” he proposed.
  14. [EN][1833] Houseshopping's much easier on your own - sorry, again, Alexis

    div.theodore{ display:block; color:#900; font-family:Tahoma, Geneva, sans-serif; } div.theodore:first-letter{ color: #930; float: left; font-size: 300%; line-height: 0.85em; margin-right: 0.07em; margin-top: 0.1em; } It occurred to Theodore that he had been in between jobs for quite a while now, and to his own surprise, he didn’t actually seem to mind. Despite his best efforts, keeping a job generally proved more difficult for Theo than acquiring one. However, his reputation seemed to acknowledge that this was generally not due to a job done poorly, but rather due to circumstances. Nowadays, his services were requested through various channels, in various industries and settings. It seemed to Theodore these arrangements were more beneficial than permanent employment; on the one hand, he was relatively free to decide if and when he would do certain jobs, and on the other hand, clients were eager to pay generously to keep certain performed services off the record.Of course, some arrangements had to be made with the tax authorities, but some carefully selected tax officers seemed to be more than understanding to accept Theodore’s tax returns without specification of monetary sources; especially since they really needed someone to fix their tea kettle that had never been quite the same since that angry bloke from Abchurch Lane refused to pay his taxes. It was in fact on his way out from the Department of Magic Treasury that he had run into the Head of the Auror Office. They didn’t shake hands, partly because Theodore’s hand was wrapped in makeshift bandages thanks to an unexpected but vicious attack of a tea strainer. He was handed a small piece of parchment, and given a friendly nod before Eversly disappeared into a hardly noticeable hallway. The piece of parchment had had a date and time written on it, and had had a small cloth bag wrapped inside it. This in turn contained a small acorn, which Theodore correctly understood to be a Portkey – a small amount of magically reinforced gunpowder in the bag suggested that, if anyone but Theodore would have opened it, they too could have had their hands wrapped in bandages. “January 24th – 6°° P.M. I want the acorn safely buried for any winter to come.” At exactly 6:23pm, Theodore arrived per Portkey, and was almost immediately greeted by an apologetic Eversly. He nodded politely and decided it was best not to mention his own tardiness. Eversly inquired whether he had already had a look around the house, reinforcing his suspicion that the Auror wanted a secure location. Very poetic, Nicholas. He wondered if that was his usual style of covert communication, or that he had just wanted to arouse some curiosity in Theodore. “I felt it would be impolite to wander off by myself,” he lied. “I take you want this place secured for Department business? Aurors in need of a place to sleep on duty in The North?” He looked out of the windows, which only showed a snowed-in valley. “Glad you picked a place with little Muggles about. Wouldn’t want them to get caught in an unsecured magic trap, would we?”
  15. [1832]Midsemester Murders

    div.theodore{ display:block; color:#900; font-family:Tahoma, Geneva, sans-serif; } div.theodore:first-letter{ color: #930; float: left; font-size: 300%; line-height: 0.85em; margin-right: 0.07em; margin-top: 0.1em; } "Kom op..." vervolgde Theodore, zijn stem ongeduldig. Hij probeerde zo de druk erop te houden, de persoon aan het uiteinde van zijn staf niet de ruimte te geven om de overhand in het gesprek te krijgen door een listige repliek. Desondanks wist hij dat hij niet snel antwoord zou krijgen; de mysterieuze ontmoetingen waar hij getuige van was geweest leken teveel invloed te hebben gehad op de betrokkenen; het was niet voor niets dat hij op deze manier deze ontmoeting probeerde te regelen. Zijn stem klonk hol in de stenen ruimte, waar de boeken het geluid niet meer dempten. Onwillekeurig deed het hem denken aan een middag eerder dit jaar, toen hij zijn appartement aan de rand van Londen binnenstapte, en zijn voetstappen hol klonken. Zijn woonkamer was leeg geweest, op een enkele glazen fles petroleum in het midden van de kamer, een zacht gloeiende lont ernaast - gezien de hoeveelheid as, net aangestoken. De implicatie was duidelijk: de ontmoeting die hij eerder die dag tevergeefs had geprobeerd te regelen met één van de "contactpersonen", zoals hij de deelnemers aan de ontmoetingen intussen noemde, was niet de bedoeling, en als hij nog zoiets zou flikken zou de petroleum niet meer netjes in de fles hebben gezeten. Zijn meubilair vond hij in de schuur, nauwkeurig opgestapeld. Een antwoord zou er niet meer van komen, want hij hoorde voetstappen naderen. "Je hoort nog van me," sprak hij, vriendelijker en op een samenzwerende toon, in een snelle poging toenadering te zoeken. Zijn staf hield hij echter in dezelfde richting, ervan uitgaande dat hij minder te vrezen had van de nieuwe bezoeker dan van zijn gesprekspartner. De bezoeker in kwestie bleek een jonge vrouw te zijn, die wat betreft uitstraling een stuk steviger in haar schoenen leek te staan dan haar hoge hakken zouden doen vermoeden. Zonder verdere introductie sprak ze de twee toe. “Stop deze waanzin” – Theodore voelde een vlaag van minachting opkomen. Meteen een oordeel klaar, meteen commanderen; soms vroeg hij zich af waarom hij op een eenzame woensdagavond überhaupt verlangde naar de warme aanraking van een vrouw, als zij zich onverbeterlijk zo gedroegen. Bijna zou hij haar meteen onderbroken hebben, als hij naast de minachting ook een deel herkenning voelde: hij had deze vrouw eerder gezien. Ze vervolgde, “Er zijn wel betere dingen waar we ons mee bezig moeten houden. Er is hier een moord gepleegd. De bibliotheek is afgesloten.” Met een mengeling van waakzaamheid, maar ook irritatie vanwege deze onnodige complicaties, verplaatste hij de focus van zijn toverstaf naar de deuropening, waar de vrouw stond. Een gevoel dat hij niet kon plaatsen kwam op in zijn gedachten, tamelijk onheilspellend. “De persoon op de gang is slechts Verlamd, die komt er wel bovenop…” Steeds meer bekroop hem het gevoel dat hij in de gaten werd gehouden door meer dan twee paar ogen. Ineens viel het kwartje – ze was docent aan Zweinstein, een waarzegster nota bene. Geen wonder dat hij zich in de gaten gehouden voelde; het deed hem denken aan het laatste mondeling Waarzeggerij dat hij had gehad voordat hij het vak zo snel als het kon had laten vallen. Naar wat hij had gehoord, was ze niet zo’n kwakzalver als zijn collega in de tijd dat hij op Zweinstein had gedoceerd, en langzaam bekroop hem het naargeestige vermoeden dat er misschien meer dan een Verlamde suppoost achter haar dwingende klanken zat. “Misschien kunnen we het toch beter meteen afhandelen” zei hij, zo kalm dat er een onverbiddelijke dreiging vanuit ging, zijn staf met een minutieuze beweging van zijn pols weer gericht op zijn oorspronkelijke doel. Met een kleine schok merkte hij dat er nog een derde persoon aanwezig was. Hij keek om, en al voor dat erom gevraagd werd, liet hij zijn toverstaf zakken. “Gezien de omstandigheden zal ik niet eisen dat u hem laat vallen... bovendien heeft u er toch nog een tigtal bij u, meneer Whitford" sprak de man, waarbij Theodore heel goed wist dat dit geen vriendelijk voorstel was, maar een vordering waarop hij, omwille de veiligheid van iedereen in de kamer, het beste gehoor kon geven. “Mijnheer Paisley,” bevestigde Theodore hun wederzijdse herkenning. “Ik waardeer uw meedenkendheid, in zoverre uw taak als Schouwer dat toestaat” Hij zocht even naar zijn woorden, wetende dat een verkeerde inschatting hem de kop kon kosten, zeker omdat hij deze man zojuist had Verlamd, en een goede inschatting wat ademruimte in deze razendsnel verslechterende zaak. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij Paisley in de weg had gestaan, maar assistentie op enkele gelegenheden aan de Magische Wetshandhaving had hen een moeizame wederzijdse acceptatie opgeleverd. “De omstandigheden zijn inderdaad… uniek. Ik vermoed dat hier een ongelukkige samenloop van gebeurtenissen heeft plaatsgevonden, al sluit ik niet uit dat dit toevallig is.” Met een korte blik op de aanwezigen besloot hij dat een assertieve actie uitgesloten was, en besloot hij dat hij het beste verdere verrassingen kon voorkomen. “Mevrouw Grace heeft te kennen gemaakt dat er mogelijk iemand door geweld om het leven zou zijn gekomen. Haar achtergrond als Waarzegster doet mij denken dat we dit serieus moeten overwegen, gezien de sterke vestigium die de dood achterlaat. Zij heeft ons zojuist verder op de hoogte gebracht dat zij de bibliotheek heeft afgesloten; ik vermoed gezien haar achtergrond dat niemand dan ons zonder haar medeweten hier aanwezig kan zijn.” Hij vermoedde dat mevrouw Grace niet de magische capaciteit had om de bibliotheek fysiek af te sluiten, en dus leek het hem niet verstandig om zijn waakzaamheid te minderen, en voorbereid te zijn op het geval ze de aanwezigheid van een indringer opmerkte. Plots trok een beeld dat niet in de Bibliotheek paste zijn aandacht. Hij verstrakte de greep op zijn staf, en sprak langzaam en afgemeten. “Ik… vrees dat ik het vermoeden van mevrouw Grace kan bevestigen.” Met groeiende weerzin ontwaarde hij de schaduwen op de muur aan de overkant van de gang; achter de rug van mevrouw Grace en meneer Paisley. “Zou u me willen toestaan om mijn staf weer te heffen, mijnheer Paisley?” Hij onderdrukte een neiging om te kokhalzen. De schaduw op de vloer had een zachte rode glans in het eerste randje daglicht. “George… je weet dat ik… niet zo ver ga.” Zijn stem verloor in volume. Een moment lichtte de bibliotheek op alvorens een wolk weer voor de zon dreef, maar dat moment was genoeg dat Theodore in een reflex, deels uit respect voor de overledene, maar vooral uit afgrijzen, zijn blik afwendde. “Achter jullie,” klonk zijn stem wederom hol, plotseling vermoeid. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Een vestigium is een soort van after-image van magie (geïnspireerd op/gejat van Rivers of London, Ben Aaranovitch. Situatieschets: Theo, Madlyn, George en Persoon 4 (nader in te vullen) zijn alleen in de bieb, en nu is er iemand (nader in te vullen/NPC) dood. Heeft een van onze geliefde karakters iets op zijn kerfstok, of is er meer aan de hand?! We zullen het zien in de volgende aflevering van Midsemester Murders!
×