Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content on 01/ 1/19 in all areas

  1. 4 points
    Tuesday the 22nd of May 1838 - in the evening - Lawrence's office She hadn't planned on this, in all honesty, but Lydia was unsure of her current relationship with planning. She had always learned that making plans was the best course through life: you set your goals, you figured out how to reach them as efficient as possible, and when you reached them, you went for new goals. There was always something else to reach, a different plan to make, and without plans you would just drift through space, like a comet bound to crash down on the first planet whose gravity they couldn't escape. And maybe that would've been a good metaphor for her relationship with Pearl. A beautiful planet, the source of life and destiny and poetry, and a comet, a piece of rock without purpose, without home, except the one she could make by throwing herself into destruction. Planning hadn't brought her a lot. Some parties, maybe, some charity works that she was supposed to be proud of, but since the goal had only been to make herself a respected part of society, a goal she had turned away from of late anyway, and not to actually help people it had never given her a lot of satisfaction. The best things in her life had happened without planning and it was probably that knowledge that caused her to pause when she glanced into his office and saw Lawrence sit there at his desk. She glanced back at the hallway, hadn't made up her mind yet, but no one was around and so she stepped inside and closed the door behind her. "Hello," she greeted him, a tad too late to have any real meaning, and then continued quickly with: "Look, I know you said you're not upset about this, and that probably means you really don't, but I did want to let you know I hadn't planned for this. I didn't invite Pearl back into our house because I hoped I could seduce her." But looking back, she couldn't entirely claim her feelings had been innocent either. Although that might depend on your definition of innocence. Private!
  2. 3 points
    Ze wist eigenlijk niet, waarom ze hierheen was gegaan. Waarom ze het briefje niet gewoon ter kennisgeving had genomen; waarom ze nog iets wilde van Keane, behalve dat hij weg zou gaan, want dat was wat ze wilde, toch, was dat niet wat ze haar gehele huwelijk haast had gewild behalve dat zij zich wel bewust was geweest van de consequenties die daaraan gehecht waren geweest, consequenties die nu allemaal hadden plaatsgevonden, sommigen had zij niet eens kunnen voorstellen. Niet in dit scenario. Niet waar het niet haar schuld was geweest... Maar dit was de negentiende eeuw en schuld deed er minder toe dan eer, dan reputatie, en die van haar was hoe dan ook aan gort. Dankzij Keane. Dus technisch gezien zou ze hem liever kwijt dan rijk moeten zijn. En misschien was ze dat ook wel, kwam ze hier voor een kwade speech, voor een laatste keer om hem de waarheid te kunnen zeggen, voor haar enige kans op... iets, iets wat niets goed zou maken, wat niet eens iets zou veranderen aan haar gevoel, want boos en verdrietig en verloren gingen niet weg door een potje schelden.... Of misschien, als dat niet waarschijnlijk leek, ging ze voor Owen, de Owen waarvan hij had geschreven te houden maar die hij nooit meer zou zien. Die hij opgaf voor die andere baby, die baby van de vrouw van wie hij hield. Of misschien ging ze omdat ze niet nog meer alleen wilde zijn... Omdat ze niet wilde dat hij ging... Maar ze was er, ze kwam de pub binnen, wierp er een blik door, verschoot van kleur toen ze zag dat Evangeline er ook was, haalde diep adem, ging erbij zitten en bestelde een glaasje water. “Hoe gaat de zwangerschap?”
  3. 3 points
    Alexis Eversly

    Postwedstrijd

    En op speciaal verzoek van Daila een overzicht met hoeveel jullie allemaal gepost hebben dit jaar! (niet op ranking gezet, dat zou gemeen zijn.) Ik heb alleen de standen kunnen gebruiken die ik had gepost en dus heb ik niets wat betreft karakters. Zou ik wel dit jaar bij kunnen houden, als jullie daar interesse in hebben! Daila - 348 posts Denise - 111 posts Ineke - 148 posts Irene - 571 posts Kelly - 1197 posts Lily - 968 posts Lisa - 24 posts Margaux - 1222 posts Maxime - 274 posts Michelle - 32 posts Renée - 239 posts Sonja - 171 posts Veel plezier en succes in het nieuwe jaar <3
  4. 2 points
    21 juni 1838 - Een leeg, verlaten zwerkbalstadion - rond een uurtje of 15.30 Nu het schooljaar langzaam tegen het einde liep en de zwerkbalcompetitie van het jaar was afgesloten, was het eens zo feestelijke oord, vol van gejoel en gejuich, vervallen in een bijna doodse stilte. De ploegen trainden niet meer en genoten van een welverdiende tussenstop. Vele studenten namen niet meer de moeite om hun bezems te pakken voor vrije partijtjes zwerkbal, iedereen was een beetje klaar met school en wilde graag dat de vakantie zou beginnen. Wel gebeurde het nog eens dat er groepjes studenten andere spellen speelden, iets wat minder moeite kostte om voor te bereiden en wat minder bijbehorende spullen nodig had. Ook dreuzelse sporten werden gespeeld, zoals hardloopwedstrijdjes, lummelen en townball. Hoe dan ook, welke sportieve activiteit er ook werd gedaan, Lyre was altijd in de buurt. Het was een heel sportief meisje, dol op bewegen en lichtelijk verslaafd aan het beoefenen van zo veel mogelijk verschillende sporten en spellen. Dit keer deed ze echter (nog) niet mee. Ja, ik heb nog genoteerd tussen haakjes, want het was wel de bedoeling dat ze mee zou doen. Maar ze was afgeleid. Enorm afgeleid... door de 'liefde van haar leven'. Daar was hij, de sportieveling. Het spel dominerend tijdens een potje townball. Zijn haren dansten terwijl hij zo snel mogelijk van honk naar honk ging, na een goede rechterswing. Het zonlicht schitterde in zijn ogen en toen Lyre hem breeduit zag glimlachen, slaakte ze een diepe, zwijmelende zucht. Wat was hij knap... En wat was hij sportief... en stoer en... en... en... Ah... Zucht. Dromerig dwaalde Lyre's blik af naar de lucht, waar haar dagdromen hoogtij vierden en prachtige beelden voor haar ogen afspeelde. Ze had niet door dat een vriendinnetje uit Ravenklauw haar vroeg mee te doen met het volgende potje, ze was te ver weg in haar ideaal gevormde fantasiewereld. Hij zei haar naar over en over... Lyre... Lyre... Lyre! "LYRE!" Lyre schok op. "Lyre! Ik vraag je al tien keer of je meedoet met het volgende potje! Waar zit jij met je hoofd!" Het meisje schudde verwoed haar hoofd en stamelde. "Ehhh, ik eh..." "Nou, kom op! Sta op en ga staan, we gaan teams maken! Ik wil dat je bij mij komt, dus je moet even achter wat lange mensen gaan staan, dan zien ze je niet met kiezen! Jij bent heel goed en ik wil winnen, let's go!" Bereidwillig stond Lyre op en knikte, waarna ze zich haastte naar de meute lachende en vrolijk kakelende mensen. Oh... hij was maar op een meter afstand van haar... Ze kon de zon zien glanzen in zijn donkere haren... "JA LYRE JA JIJ KOMT BIJ MIJ!" Lyre lachte en ging braaf naast haar nu jubelende vriendinnetje staan. Mafkees... Maar haar lach verdween een beetje van haar gezicht, toen de volgende persoon werd genoemd. Je jongen verplaatste zich naar de plek naast haar en gaf haar een vriendelijke knik. Lyre voelde haar knieën knikken en wriemelde nerveus een plek haar achter haar oor, met een lief, klein glimlachje. Hij was naast haar. NAAST HAAR. Zucht... Iedereen vond zijn of haar plek in het spel. Lyre was de volgende in de rij, gevolgd door haar geheime geliefde. Na een enkele keer een blik uit te hebben gewisseld (na 5 minuten doodstil van de zenuwen te hebben bedacht of ze wel naar hem moest glimlachen) was het Lyre's beurt om te slaan. Wat moest ze nou doen?! Moest ze zich uitsloven en alles laten zien wat ze had om indruk op hem te maken? Hij kon immers alles zien wat ze deed en hij wilde vast en zeker winnen! Maar wat als ze een foute move zou maken, of een enorme flater zou slaan door op haar gezicht te gaan? Kon ze niet gewoon beter doen alsof ze onwijs slecht was? Oh... Wat moest ze nou... Ze besloot om een deuk in een pakje boter te slaan, alsof ze SUPERSLECHT was... Dat was wel een beetje dom en eigenlijk helemaal niet Lyre-ish, maar mensen doen soms domme dingen als ze tot over hun oren verliefd zijn en niet meer helder kunnen nadenken. Zelfs de slimste ravenklauwers... Ze sloeg op haar sufst, haar slechtst en allerzachtst, waarna ze een enorm gejoel vanaf de bank hoorde. "VERDORIE LYRE! GA SLAAN! JE SLAAT BAGGER!" Beschaamd keek ze van haar schoenen naar de jongen op de bank, die als enige niet aan het joelen was. Dit was haar kans!!!! "K-kun je mij een beetje... helpen?"
  5. 2 points
    “Ja dat is precies zoals ze me heeft opgevoed” antwoorde ze snel en aller vrolijkst terug. Op een ander moment was ze misschien kwaad geweest op het idee dat Camilla kritiek op haar had, of dacht dat ze recht had op een dankjewel, of op hoe haar tante keek of op welke toon ze haar woorden zei. Maar vandaag niet want vandaag wilde ze niks anders dan reactie. En de uiteindelijk reactie dat Camilla haar zou helpen, natuurlijk, maar gewoon steken en pushen tot ze reactie uit mensen kreeg (best snel al nu al was het wel nog wat… tam. Kon vast beter maar ze was ook net begonnen), was los van al haar achterliggende redenen ook gewoon een hobby. Ze rolde even met haar ogen toen Camilla niet lief thee voor haar ging zetten en zwaaide een paar keer met haar toverstok om het dan maar door de apparatuur te laten doen. En toen de theekopjes aankwamen vliegen liet ze die van Camilla vlak voor dat deze haar tante bereikte uit de lucht vallen zodat het kapot viel op de grond. “Oeps”, overdreven giechelend keek ze even naar de scherven op de vloer. “Maakt niet heel erg uit toch? Van wat ik gehoord heb is je servies toch niet zoveel waard”
  6. 2 points
    Chase had eigenlijk niet het geduld hiervoor. Hij wilde Daniel Bennett gewoon dood, de manier hoe boeide hem niet, hij moest dood, dood, dood, een nog genadevol einde voor alle daden die zijn vader op zijn palmares had staan. Hij wist niet of het genoeg was, of het genoeg kón zijn, voor hem en zijn woede en elke herinnering die ooit in zijn huid werd gegrift. Wat maakte het uit of het met vergif of met een mes gebeurde? Zodra ze bezig waren, merkte Daniel vast wel op wat er aan de gang was, het enige punt was dat ze gewoon genoeg schade moesten veroorzaken in de beperkte tijd die ze hadden waarin hij niets vermoedde om hem te doden. ‘Jullie zijn allebei niet half zo goed als jullie denken,’ kon Chase niet laten om te melden na het gekibbel even aangehoord te hebben om zichzelf te repareren – echt heel erg bedankt, pa, dit was écht zijn favoriete bezigheid ooit, en nog dubbel bedankt, zusjes, want het was echt geweldige achtergrondmuziek voor zijn tragisch lijden – in de gebrekkige stilte. ‘Het maakt niet uit welke van de twee we doen, voor mijn part gebruiken we allebei, het moet gewoon snel gaan!’ Chagrijnig keek hij van de ene naar de andere zus. ‘En als ik het zo hoor, kunnen jullie dat allebei niet.’
  7. 2 points
    "Echt is dat wat je hebt gehoord? Wat is de menselijke fantasie toch fascinerend." Fletcher begreep heus wel dat er geruchten de ronde zouden gaan. Echter dit waren slechts geruchten. Ze deerden hem weinig, wetende wat voor potentieel zijn casino had. In no-time zou hij zijn casino terug hebben opgebouwd tot de populairste uitgaansgelegenheid in Londen en omstreken. Een volgende kaart werd gelegd, de jongeman verhoogde. Fletcher stond net op het punt te volgen toen een vrouw zich bij hen voegde. Ze kwam hem vaag bekend voor, maar ach hij kreeg vroeger zoveel gasten over de vloer. Hen allen onthouden was een onmogelijke zaak. "Incapabel?" Het woord trok zijn interesse bij het spel vandaan. "Wie zegt er dat ik incapabel zou zijn?" Het was meer een vraag uit interesse dan uit belediging. Wie weet kon hij deze mensen het tegendeel bewijzen. Hij had genoeg nieuwe speeltjes besteld om precies duidelijk te maken dat hij wel degelijk tot vele dingen in staat was. Hij zou hen kunnen vastbinden, een kaars onder hun tong plaatsen tot deze langzaam wegschroeide, wat een uitmuntend idee. "Hoe dan ook waarom tijd verspillen door te focussen op het verleden. De toekomst dat is waar het om draait en zoals ik eerder al tegen deze jongeman zei. Zie ik niet hoe deze mensen hier in de toekomst nog heen willen komen. Kaartspelletjes en gokautomaten dat is saai beginnerswerk, maar wees vrij mij op andere gedachte te brengen en me een interessantere activiteit te tonen."
  8. 2 points
    In feite was het simpel, drie woorden die ze niet eens hoefde te menen, maar Giselle was een vrouw met principes. Een van die principes was dat ze Howard nooit zomaar een plezier zou gunnen. Zeker niet wanneer hij duidelijk in fout was en het duidelijk aan hem was zijn excuses aan te bieden, dan stierf ze nog liever. Alhoewel, sterven stond nu niet bepaald op haar lijstje met dingen die ze op dit moment wilde doen. Niet dat de val echt zo hoog was. Ze zou hooguit een bot breken, maar ook dat leek haar niet bepaald plezierig. Oh wat was Howard toch een eikel. "Ok..Ik...Het...aaah" Voor ze überhaupt iets kon zeggen glipte haar hand weg en stortte ze naar beneden. In tegenstelling tot de harde grond, werd haar val gebroken door een kussen, al moest Howard niet denken dat ze hem dankbaar zou zijn om haar 'leven te redden'. Hij was degene die haar in de eerste plaats in deze situatie had gebracht. "Wel ik heb drie woorden voor je. IK HAAT JE! Ik haat je, ik haat je." woedend raapte ze de spullen bij elkaar. Wat een gezellig familiemoment had moeten worden was uitgedraaid tot een fiasco. Hoe had ze ook anders kunnen verwachten. ____________________________________ OOC: Giselle uitgeschreven
  9. 2 points
    Daniella hoefde over het algemeen weinig moeite te doen om Camilla boos te krijgen, want Daniella's bestaan was al meer dan genoeg om Camilla's bloed te laten koken. Het was een eeuwige herinnering aan het feit dat Daniel niet genoegen nam met een willekeurig melkmeisje en dat hij geen grenzen kende, maar ook dat er een band was die belangrijker was dan haar eigen huwelijk met Daniel. Camilla had het nooit fijn gevonden dat Daniel met wie dan ook naar bed ging, maar aan het einde van de dag droeg zij een trouwring en betekende dat dus dat hij het belangrijkste in zijn leven was, maar familie was een band die sterker was dan een huwelijk, vooral familie met wie je naar bed ging. En er was een kind uit gekomen, vast expres, vast op precies dezelfde reden dat zij zich ooit aan Daniel vast had willen ketenen, en Daniella was er dus een levende herinnering aan dat Daniel van iemand meer hield dan van haar. En dan had Aria Bennett ook nog eens het gore lef gehad om het Daniella te noemen. "Goh," zei Camilla kil, terwijl ze Daniella strak aankeek en het boek dat ze las dichtsloeg en aan de kant legde. "Is dat hoe je moeder je heeft opgevoed? Geen 'alsjeblieft' en 'dank je wel' zeggen?" Typisch. Je kon veel over Claire zeggen en het liefste slechte dingen, maar Camilla had haar verdomme wel opgevoed. "Ik zou ook wel een kopje willen, dank je wel dat je aanbiedt het te zetten."
  10. 2 points
    Oral-a-thon deel 2! Andromache wilde overal het beste in zijn. Dat competitieve in haar zat er al in sinds ze een klein meisje was en altijd de hoogste cijfers wilde halen, het het beste wilde doen bij knutselwerkjes, vingerverfschildertijes en spreekbeurten, en altijd de meeste aandacht van de juf of meester wilde. Maar dat alles was natuurlijk niets waar ze Hector mee blij kon maken, als haar adoptievader. Hij had nooit behoefte gehad aan dat gedeelte van haar leven en Andromache had er nooit behoefte aan gehad om dat te delen. Hij was niet het type waar ze enthousiast haar rapport aan liet zien. Nee, hij was het type waar ze enthousiast aan liet zien dat ze haar gagreflex netjes weggetraind had, er helemaal op in ging, met alle liefde alleen maar aan hem wilde denken. En dat ze als een goed meisje alles netjes doorslikte. "Ben ik al vergeven?" vroeg ze liefjes, nog steeds op haar knieën voor hem, om hem het idee te geven dat hij alles voor het zeggen had.
  11. 2 points
    Alexis Eversly

    Postwedstrijd

    De uitslag van december! 1 t/m 10 posts: 3. Denise met 3 posts 2. Sonja met 5 posts En de winnaar: Lisa met 8 posts! @Seneca Damarcus 11 t/m 25 posts: 3. Renée met 11 posts 2. Maxime met 19 posts En de winnaar: Daila met 24 posts! @Keane Cadwgan 26 t/m 50 posts: De winnaar: Irene met 28 posts! @Evangeline Lennox 51 t/m 100 posts: 3. Kelly met 70 posts 2. Lily met 79 posts En de winnaar: Margaux met 87 posts! @Laurelle Ryder Alle winnaars mogen deze icon in hun signature zetten: Karakter top 3: 3. Daniella Ingram, Fanny Dickson en Daniel Bennett met 13 posts 2. Harold Silvershore en Valentine Ingram met 14 posts En de winnaars: @Keane Cadwgan en @Meghan Cotterell met 15 posts!
  12. 2 points
    Mat Muir

    [1838/1839]Allow me

    Met een lachje keek Mat naar Felix en hij knikte. "Eh... Ja... Dat denk ik wel... Hoewel... Dronken schijn je... eh... zachter te vallen?" Maar waarom dat was, wist Mat eigenlijk niet precies. Misschien omdat je dan te traag was met reageren en je gewoon -floep- ondersteboven kukelde in plaats van dat je halsbrekende toeren uithaalde om maar niet te vallen en daar dan juist je nek bij brak... Of dat deed hij in ieder geval. Niet letterlijk. Hij had wel vaak dingen gebroken of gekneusd, maar gelukkig nog nooit zijn nek of rug of dat soort essentiële onderdelen van je skelet. Maar ze gingen dus terug naar het hotel en morgen zouden ze nog een keer hierheen komen en de trip afsluiten met het proeven van wat eilandbier. "Als we eh... niet al te laat zijn... Dan kan ik je nog wel een ander eiland laten zien... het ligt in de buurt en het is van mijn vader... Ehm... Met mooi zwart rots gesteente in het midden en eh..bossen...en dat dan via grasland uitloopt in strand en eh..dan is daar de zee....en daar zwemmen ook bruinvissen," Het was daar heel mooi. "En je hebt daar ook een strand met 'The Singing Sand.' Ehm... Het is prachtig." Hij glimlachte. "het is heel klein... eh...loopt maar één weg overheen en er is een ijskraam en een schooltje met eh...nou elf leerlingen zou veel zijn... En een winkeltje... En dat is het." Er woonden nog geen negentig mensen. "Eh..Brouwerij kan wel...Of distilleerderij... Maar dat eh...spreekt zo moeilijk uit." Dan was brouwerij wat makkelijker. Mat glimlachte en kwam naast Felix op het bed zitten. "Cheers." Hij kreeg het een beetje warm, niet alleen van het haardvuur, zeker na de knipoog. "Eh, graag gedaan... Dit is gewoon iets wat je eh... gezien moet hebben... Nou ja... Moeten, moeten... ehm... Het is aan te raden." Hij keek uit het raam en zocht naar de lijntjes van de golven. Dat lukte niet echt, maar hij was niet echt geconcentreerd, niet echt gemotiveerd, met Felix naast zich. De man eiste immers alle concentratie en inspanning tot focus op die Mat kon opbrengen. "Ehm.. Ja... Ik fantaseer wel eens over... eh... Nou... ik zou wel schilder... willen zijn? Alleen... dat commerciële dus..." Hij trok zijn neus op, want dat vond hij dus helemaal niets. "Klanten willen er altijd van alles over zeggen... En ze hebben er dus... eh... meestal... helemaal geen verstand van." En dat was vooral frustrerend en weinig productief. "Of eh... privé-kok..." Want in een restaurant was niets. "En ehm...ik vind koffie maken ook leuk, maar dat in een winkel doen en met iedereen moeten praten is dan weer eh..." Echt totaal niet zijn ding. "Maar er is eh... tegenwoordig wel een leuke winkel op de Wegisweg met twee hele mooie vrouwen. Dus ehm... Daar kan ik dan toch niet tegenop." Want hij was niet zo sociaal en hij had geen borsten... Dus dat ging hij dan niet winnen. "En jij?"
  13. 2 points
    Ahh... the Scottish side of the family. Phoenix had known some of the difference, of course, you couldn't really be friends with Daniel and not realize that there were two branches of the Foulkes-Davenports, but Daniel hadn't said a lot about it and Phoenix hadn't thought to ask. Traditionalists, though, apparently, but from the explanation of his father he could assume that professor Foulkes-Davenport had been a bit of a... rebel. And now Daniel, of all people, was expected to take on that role. Oh dear, a lot of people were going to disappointed. "Ahh, I see," was Phoenix' polite reply, but he carefully stored all information inside his head. He wanted to make a good impression and he didn't want to be told the same thing twice. No, more than that, he wanted to fit in perfectly, sliding into the spaces left for him, as if he had always been there, as if he belonged. Right now he still had to ask questions, get clarifications, and it frustrated him endlessly. If only he had put a little more effort in getting to know Daniel before everything had collapsed, maybe it would've been easier then... "History, really?" He raised his eyebrows between the last bites. History... he didn't quite know what sort of person he thought of that studied history, but a Ravenclaw came more to mind. Someone who liked to disappear into books, endlessly, and never come out. And sure, he didn't know his father, but from what he could tell, Thurion Foulkes-Davenport didn't have that 'I could've been reading instead of doing this' look on his face. "Did you take some business classes later?" Chiron Waterford had scoffed at anything that was even one letter away from 'business' or 'economics', the idea of Phoenix taking something like history and then still be expected to take a place in his business probably would've caused a minor stroke. "Oh, thank you, I would like that." He wouldn't, really, the idea of a family business still gave him nightmares, but he wasn't going to say no to anything the Foulkes-Davenports offered him. Don't ask too much, but don't take too little, those seemed like good rules. He quickly finished the starter as he listened intently to the explanation of the crystals. What a strange tradition... Very... nostalgic, in a way. Or sentimental, maybe. "That sounds nice," he nodded. A reward for your achievements... what strange world had he entered? "What sort of achievements are we talking about?" Did you only get one when you were the best of your year, for example, or if you gotten straight O's on your exams? And did he count as someone who could win those crystals? Because then he would have to take his exams even more serious than he already did.
  14. 1 point
    Tuesday the 29th of May 1838 - in the afternoon - Eric's house in Hogsmeade "Ah, Esmé," Felicia chirped happily, smiling at Vasilisa's best friend as she was led into the salon. Felicia had, in all honesty, never really understood what had made Vasilisa decide that Esmé was her favourite friend, they weren't exactly the same type of spoiled rich women whose greatest hobbies were to complain about their husbands and be on a permanent diet like most of Lissa's friends, but out of all Lissa's friendships, the one with Esmé was an easier one for Felicia herself to maintain. Esmé was fun and clever and a bit too fond of dogs to make for easy conversation, still entertaining enough. She also hoped that Esmé wasn't too accustomed to being around children. "You've come a bit at an unfortunate moment, I admit," Felicia sighed, with one of Lissa's beloved pouts, while she gestured towards the cribs in a corner of the salon. "The twins are supposed to be down for a nap, but they're too..." awake, more or less. It wasn't that they were actively crying, but they were cooing towards each other and seemed perfectly content with never sleeping again. And the problem was that Felicia had utterly no idea what to do during those moments, but Lissa would've had the experience. Hopeful, she glanced at Esmé. "Tea?" she offered as a tribute. Private!
  15. 1 point
  16. 1 point
    Lavinia goedgekeurd!
  17. 1 point
  18. 1 point
    Moraine haalde haar schouders op. “Oh, Gretna Green - het doet er niet zo toe, maar het is een plaatsje net over de grens met Schotland, en het Schotse recht omtrent huwelijken is net zo een beetje anders dan het Britse recht, waardoor je geen toestemming nodig hebt van je ouders om te trouwen als je nog minderjarig bent.” Ze veegde een lok uit haar gezicht en glimlachte. “Engeland - de UK - heeft allemaal van die grappige tradities, beetje bizar... er zijn ook stenen die je moet kussen om eloquenter te worden, eeh, de manier waarop whisky wordt belast daar zijn inmiddels legendes over... enfin. Ik kan je er wel eens wat meer over vertellen.” Dat had ze met Delano ook gedaan, hem dingen laten zien in het verenigd koninkrijk, en je zou zeggen dat ze dat wel afgeleerd zou hebben, gegeven het eindresultaat. Maar dat was niet echt waar. Reizen, dingen zien en laten zien, dat was nog steeds iets wat ze wilde. En iets wat ze niet mocht tenzij Delano het prima vond, dus misschien dat Jude’s verzoek erom haar een paar daagjes weg met hem en weg van zijn neef kon geven, want het was toch sneu als hij hier pas net was en niets wist te vinden en hij was de broer van Armand en met Armand kon Delano meer dan met wie dan ook anders overweg. Misschien mocht ze er zelfs voor terugkomen uit Canada... Nee, dat zou wel niet. Maar goed, dan zou het nog een paar weekenddagen wegsnoepen, weekenddagen die ze niet zou hoeven doorbrengen met Delano in haar suite. En het leek gezellig, hij leek gezellig. Aardig... “Preuts? Hoe zijn Canadezen dan?” Vroeg ze, meer om haar reactie te verhullen bij dit volgende grafisch (haha) onderwerp. Dat Delano niet preuts was, daar wenste ze niet op in te gaan, maar ze had soort van gedacht dat dat was omdat hij een klootzak was en niet vanwege zijn herkomst. “Ben wel benieuwd naar je tekeningen. En het gaat wel...” al was het fijn om op zijn arm te kunnen leunen. “Sorry, apart, even duizelig ofzo.” Ze glimlachte bij zijn antwoord. “Mm. Verhalen over het verboden bos moet je niet allemaal geloven... de meeste leerlingen komen eruit met de wildste dingen, en misschien ligt het aan mij maar ik kan er soms gewoon bloemen plukken. Maar, rondje bos en daarna gitaar? Als je nog geen duizend andere dingen te doen hebt...” Ze grijnsde. “Of andersom. Traditioneel hoor je alleen een beetje dronken het verboden bos in te gaan, anders heb je er nog teveel verstand voor. Dat voegt vast ook toe aan de kwaliteit van de verhalen.”
  19. 1 point
  20. 1 point
    Oral-a-thon deel 3! Ja, Jupiter was het type dat graag in een specifiek gerichte toekomst verkeerde. Dat het fijn vond om het hele leven samen te vatten in enkele opties en daar vervolgens uit te kiezen. Om alles dat overig was weg te snijden, te doen alsof het niet bestond en het neer te brengen op een binaire keuze: a of b. Heaven was blijkbaar niet het type, Heaven was blijkbaar het type om zich gewoon weg te keren van de opties die hij aan had geboden en haar eigen keuze te maken, gevoeld in de manier waarop ze hem kuste, zijn hand naar beneden begeleidde. En terwijl hij een spoor kussen naar beneden achterliet vroeg Jupiter zich af of hij dat erg vond of niet. Hij had altijd gedacht van wel, had zijn dates altijd getest op hoe goed ze zich aan de regels hielden, hoe goed ze de spelregels volgden van het eindeloze spel dat daten heette, maar nu hij Heaven had ontmoet die haar eigen weg volgde was er iets bedwelmend aan om haar pad te volgen zonder dat hij enig idee had waar het hem zou leiden. Nou ja, op dit moment wist hij best waar hij naar heen gebracht werd, welk gedeelte van haar lichaam hij uitvoerig ontdekte met zijn tong, maar elk meisje was uniek, had haar eigen geur, smaak en genot en dus was het tegelijkertijd iets nieuws en tegelijkertijd iets bekends. Hij kende niet de specifieke benamingen, had nooit veel interesse gehad om eens een boek open te slaan en de Latijnse namen uit zijn hoofd te leren, maar hij wist wat waar voor diende, had zich daar ooit uitgebreid op georiënteerd want Jupiter was een perfectionist, iemand die besloot dat als hij iets ging doen hij het verdomme goed ging doen ook en misschien was hij dan wel iets te klinisch, te vasthoudend aan het beeld in zijn hoofd van wat hij moest doen, uiteindelijk wist hij haar hoogtepunt te vinden. "Wat voor cijfer zou je me geven?" vroeg hij, nog tussen haar benen, maar ze hadden de tijd, toch? Niets anders te doen deze avond.
  21. 1 point
    Naam: William (Will) Fernes Leeftijd: 31? Oh nee, laat alsjeblieft niet weer de ellende van jaartallen beginnen - ik ga gewoon ervoor dat hij het zelf niet precies weet. Beroep: smid. Dat is rebels, want z’n ouders waren slash zijn (zie beneden) bakker: maar Will is op zijn twaalfde bij de smid gaan werken als apprentice, die had alleen een dochter die derhalve niet geschikt was om het uiteindelijk te erven. Het was destijds misschien nog de bedoeling dat die twee zouden trouwen zodat alles netjes opgelost was, maar dat leek Will niets en gelukkig vond z’n jongere broer haar wel fantastisch, dus heeft het nauwelijks problemen opgeleverd en nu heeft Will een smidse. Woonplaats: naamloos dreuzeldorpje (‘het dorp’) nabij Edinburgh (paar uurtjes te paard.) Religie: officieel is Will katholiek, maar hij is een tijdje nogal van z’n geloof gevallen vanwege hel en verdoemenis enzo en nu gelooft hij dus nog wel maar niet exact zoals de bedoeling van de priester op het dorp. Of de huidige paus, enfin. Rijkdom: alles is relatief. In het dorp waar Will woont is hij tamelijk rijk, want hij heeft een eigen huis, en een baan waarbij hij een gegarandeerd goed inkomen heeft, want mensen hebben altijd dingen nodig en dingen gaan altijd kapot. Daarenboven verdient hij bij met mooie spulletjes omdat z’n werk nu eenmaal ook z’n hobby is. In de stad is hij lage middenklasse, en in de toverwereld valt er helemaal niets te beginnen. Uiterlijk: Will is heel lang, rond de twee meter, heel butch, blond, met een gulle glimlach en grijze ogen. Hij kleedt zich ingetogen, simpel maar wel stijlvol, en meestal in laagjes. Burgerlijke staat: ongetrouwd. Hij heeft geen toverstok want hij is een Dreuzel, en hij heeft geen huisdieren want hij is stiekem nogal zuinig op z’n spullen en gesteld op schoon en netjes. Houdt wel van paarden. En van dieren ook, hoor. Ook geen politieke partij, dus. Z’n moeder is, naast de bakker, ook de burgemeester van hun dorpje, want ze was de burgemeestersvrouw en toen de burgemeester overleed bleven mensen naar haar toe komen. Ja, z’n vader is dus overleden, een paar jaar geleden nu. Het was echt een klap, Will mist hem nog steeds, ergens bitterder omdat hij weet dat hij altijd een beetje gelogen heeft tegen de man die eerlijkheid zo hoog in het vaandel had staan. Maar dat kan nu eenmaal niet anders. Kon nu eenmaal niet anders. Irwin was erbij destijds, en hij heeft heel veel aan hem gehad. Ook al mocht niemand dat weten. Familie: en ja, hij heeft dus nog een moeder, de bakker, en twee broers, een negen jaar jongere tweeling die altijd hommeles met elkaar hebben maar gelukkig allebei aan andere kanten van de vallei boerderijen hebben genomen. Voor wat het dorp betreft was dat heel ver reizen, overigens. Wills moeder is daarom erg blij dat hij lekker dichtbij is gebleven. De straat uit werkt. Overige informatie: Will heeft een chique grafsteen op een heuvel tussen het dorp en Edinburgh. Hij is er een keertje heen meegelift met de gulle gever, Daphne Foulkes-Davenport, niet bepaald vrijwillig, en er enigszins gemarteld totdat tussen dat en de steen het punt was gemaakt dat hij beter niet meer op kon komen dagen. Hij komt er nooit. Wel mooi uitzicht. Karakter: hij is eigenwijs, koppig, tamelijk slim, heel praktisch en houdt van mooie dingen maken, bezig zijn, buiten zijn, z’n werk. Eigenwijs en koppig betekent ook dat dat eens gemaakte punt hem niet langer zo relevant toeschijnt. Houden van z’n werk betekent dat hij echt veel vakantie tegoed had. En dus is ie een wandelingetje gaan maken door de Schotse heuvels om Edinburgh, op zoek naar dat malle kasteel waar Irwin hem ooit eens mee naar toe had genomen.
  22. 1 point
    Eigenlijk zijn er maar drie dingen die je om te beginnen over Will Fernes moet weten. Hij was een Dreuzel. Hij was door een samenloop van omstandigheden verliefd geworden op een Foulkes-Davenport. Dat was als klap op de vuurpijl ook nog eens eveneens een man. Met de gegeven informatie zou je misschien kunnen concluderen dat je inmiddels nog iets extra’s van hem weet: hij had geen aanleg voor geluk. Mocht dat niet genoeg zijn om mee te komen, dan volgt hieronder het uitgebreidere verhaal.
  23. 1 point
    Blythe Lennox

    [1837/1838] Fun & Games

    Kende je die momenten dat je je al maanden had opgesloten in je huis en eindelijk weer langzaam, heel voorzichtig, een stapje buiten de deur zette? En dat je eerst dacht 'oh dit gaat eigenlijk wel goed, waarom heb ik me hier zo druk over gemaakt' en dat je al plannen zit te maken voor het volgende uitstapje, voor het volgende keer dat je je comfort zone gaat doorbreken? En dan zit je naast één van je beste vrienden en diens vrouw en laat hij tussen neus en lippen door vallen dat hij met je naar bed bent geweest. Hopelijk kende je deze momenten niet, overigens, maar Blythe zat er op dit moment midden in. Ze had het twee seconden geleden nog leuk gehad, was nog niet zo dronken als de rest van het gezelschap omdat ze nog maar net binnen was komen wandelen, maar ze was al wel aangeschoten en voor het eerst in maanden niet omdat ze iets wilde vergeten, maar omdat ze iets wilde vieren. Had ze nu spijt van, overigens. Heel veel spijt. Ten eerste al spijt van dat het allemaal was gebeurd, ook al was het jaren geleden en was ze dronken en was het heus niet het domste wat ze ooit gedaan had, en ten tweede spijt van dat ze was gekomen. Dat ze hier nu zat, bevroren, want als ze niet bewoog dan zou iedereen het vergeten, toch? Ze begon ongemakkelijk te giechelen. Hielp niet echt met het onzichtbaar worden.
  24. 1 point
    "Dank je wel," glimlachte hij naar Titiana, ook al had ze enkel een glas water voor hem gehaald, maar in tegenstelling tot iemand was hij opgevoed met het idee dat het altijd belangrijk was om dankbaar te zijn. Oh shit, hij was zelf degene die Hawk opgevoed had, he... Met een frons nam hij een slok water en richtte hij zich tot zijn zoon, want het bleek dat hij zijn opvoeding verdomd slecht had gedaan en gelukkig was het niet te laat om dat nog enigszins recht te kunnen zetten. "Titiana mag best haar appartement inrichten op een manier die zijzelf prettig vindt, het is niet alsof je ogen gaan bloeden als je rode gordijnen ziet. Dus het lijkt me dat je die maar snel moet vervangen." Hawk wierp een woedende blik op de gordijnen en daarna op Titiana, maar dat laatste zag Tarantula niet eens, want hij had zich zelf weer op zijn schoondochter gericht. "Zijn er verder nog dingen die je graag wilt hebben hier?"
  25. 1 point
    Lyre Lennox

    Horror - Final Girl

    YARA <3
  26. 1 point
  27. 1 point
    De winnaar is @Cassidy Kingston's vloek!
  28. 1 point
    Lydia bleef, Lawrence wist het zeker. Alles was goed. Alles werd beter. Pearl glimlachte breed, een beetje stompzinnig en trok snel nog een pruillipje naar Lawrence. "Awww..." Want ze sliep graag in zijn armen en het was oprecht jammer dat hij nu afhaakte. Hij moedigde hen, Lydia en Pearl, wel aan om samen in een bed te gaan liggen en dat was dan wel weer spannend, want hoewel ze er stiekem wel over had gefantaseerd, had Pearl nog nooit de nacht doorgebracht samen met een vrouw. Ze glimlachte naar Lydia. "Slaap lekker, lief," zei ze nog tegen Lawrence en toen hij de kamer had verlaten, stond ze op en wankelde ze naar de bank waar Lydia lag. Ze giechelde zacht. "Zullen we?" Ze stak haar beiden armen uit naar de vrouw, zowel om haar overeind te helpen als om zichzelf in evenwicht te houden. "Wat spannend... Wat fijn... Je bent zo zacht..." Dit werd leuk. Ze deed nog een stapje naar voren en viel bijna om. "Aaah, ieh...ha..." Het ging net goed. "Ben je echt niet... door Lawrence en ik.... hij is gewoon zo lief... en knap.." Misschien niet het beste moment om hier nu over te beginnen. "Maar jij ook... Zulke fijne mensen! En samen!" Pearl slaakte een zucht. "Ik ben zo zo zo zo zo zo gelukkig!"
  29. 1 point
    ZE MOEST IN EEN STIL HOEKJE GAAN ZITTEN, JENNIFER, VERDOMME! In plaats daarvan moest Lucretia hier maar een beetje staan te glimlachen, alsof ze niet heel graag met haar champagneglas te keer wilde gaan op Jennifers hoofd, want wat voor soort kreng kondigde op iemand anders bruiloft aan dat ze zwanger was? En niet alleen dat, maar ze zei het ook nog eens op een manier dat het leek alsof dit ook haar feest was! "Goh, dat wist ik niet," zei Lucretia kil en Hiram glimlachte verontschuldigend naar hem, maar op dit moment was ze even boos dat haar broer zijn vrouw dit had laten doen. "En dat terwijl ik me herinnerde dat je de vorige keer er zo graag vanaf wilde." Ja, dat was laag en ook geen gespreksonderwerp voor een bruiloft, maar het was Jennifer die het eerste schot had gegeven, oké? "Nee, natuurlijk wist ik het niet," beet ze naar Achilles. Als ze het had geweten dan had ze het niet laten gebeuren!
  30. 1 point
    Ze vermaakte zich prima, uhuh. Leon glimlachte, op een manier van 'je kunt me best de waarheid vertellen, hoor, ik zal heus niet tegen Richard vertellen dat je je verveelt hoewel hij het wel eens zou moeten horen', terwijl hij een slok champagne nam. De Richard in kwestie kwam er ook alweer aanlopen en leek een beetje chagrijnig dat Leon er nog steeds stond, maar hey, het was een vrij land, hij mocht gaan en staan waar hij wilde. "Ah, Richard," begroette hij de jongeman vrolijk. "We hadden het erover dat het eigenlijk tijd is om de boel eens te laten opleven. Audrey had een geweldig idee, niet waar?"
  31. 1 point
    Welkom bij de eerste post van mijn oral-a-thon, want op de één of andere reden heb ik nu vier posts op mijn lijst staan die allemaal over orale seks gaan. Hoe ik dat voor elkaar heb gekregen weet ik ook niet en we zullen er maar niet over nadenken. Het ene moment was Elena nog met hem aan het zoenen en bedacht ze zich dat ze zoenen eigenlijk wel heel leuk vond, leuk genoeg om vaker te doen en nu was ze benieuwd welke andere jongens op Zweinstein goed konden zoenen, en het volgende moment duwde hij haar ineens op haar knieën. Nogmaals: Elena was niet zo onschuldig als haar vader dacht en ze had ooit eens een hele toespraak gekregen van een prostituée over wat mannen het allerleukste vonden en dus wist ze best wat, maar waarom was weer zo'n ding. Waarom zou ze haar mond daarvoor gebruiken, waarom zou ze iets doen waar hij alleen plezier van had en waarom waren ze gestopt met zoenen hiervoor? "Kijk, ik wil dit best doen, hoor," zei ze, vanuit haar plek op haar knieën, terwijl ze omhoog gluurde. "Maar wat krijg ik ervoor?" Het moest haar wel wat waard zijn.
  32. 1 point
    Christa Rose

    [1837/1838] Pretty woman

    Het maakte Christa helemaal niets uit dat Caspian ooit een dosis sperma bij haar naar binnen had gepompt en dat daar toevallig een kind uit was geboren. Ja, Christa kon Caspian best wel zien in Adrians gezicht, zijn ogen, zijn neus, de manier waarop hij naar de wereld keek, maar het was haar zoon. Zij had hem gebaard en sindsdien opgevoed, Adrian was nooit bij haar weggeweest en nu kwam Caspian hem plotseling opeisen?! Alsof hij ook maar iets met het kind te maken had gehad! En ja, dat was Christa's schuld, maar ze wilde Adrian niet delen, op die manier. Ze wilde niet dat hij 's ochtends vrolijk om zijn papa zou kraaien, ze wilde niet dat hij op die manier dat een kind naar een ouder kon kijken naar Caspian keek. Ze wilde alleen in haar eentje het centrum van Adrians universum zijn. Had ze dat niet verdiend? "Je miste hem niet, toch?" beet ze boos naar Caspian uit, want hoe haalde hij dit in zijn hoofd?! "Je kunt niet plotseling een kind opeisen dat je anders niet kent, Caspian, hij heeft zijn moeder nodig en hij vindt jou maar eng!" Ja, waarschijnlijk nu wel, omdat Caspian een vreemdeling was en sinds hij binnen was gekomen Christa zo boos was, dus Adrian verborg zijn gezicht in haar haren. "Doe je best maar om hem weg te halen, het zal je verdomme niet lukken!" Klootzak. Had ze hem maar nooit naar binnen gelaten.
  33. 1 point
    Wist hij veel dat hun vader het hen nooit had verteld?! Natuurlijk had haar vader nooit iets gezegd! Andromache wist niet of hij het ooit had geweten, maar hij was gelukkig getrouwd met iemand anders, had een dochter gekregen en dat hoofdstuk blijkbaar helemaal afgesloten en dan kwam Achilles vrolijk langshuppelen, met alle informatie, die hij nooit met haar had gedeeld? En hij was met haar naar bed geweest. Hij had het geweten en was met haar naar bed geweest. Het had hem niet in de weg gestaan en dat vond ze al walgelijk genoeg, maar hij had de keuze van haar afgenomen. Langzaam nam de woede de overhand van de walging en van haar gebroken hart en dat was goed, want met woede kon Andromache iets. Ze leefde van woede, dronk het op, nam het in één stuk door en ademde het uit, zoals ze nu een paar langzame teugen lucht nam, tot ze haar ademhaling onder controle had en zich naar hem toe kon draaien. "Ja," zei ze kil. "Ik had het graag willen weten, ja." Dat was informatie waar ze verdomme recht op had, Achilles, want dan had ze andere keuzes gemaakt. Ze wierp een blik in de verte, op het hotel waar ze van plan waren heen te gaan en trok walgend haar blik daar weer vanaf. "Ik denk dat ik naar huis ga. Die uitnodiging zal ik vanzelf wel zien verschijnen, toch?" En thuis... thuis zou ze wel iets bedenken. Haar woede er op de één of andere manier uitkrijgen.
  34. 1 point
    Toen ze in zijn hand kneep gonsden voor een moment de vlinders in zijn buik en Keane moest moeite doen om zich niet in haar blik te verliezen. Gelukkig waren er genoeg andere prikkels om hem bij de les te houden… de brandende ogen van zijn grootvader in zijn nek bijvoorbeeld, die hij wellicht niet kon zien maar wel kon voelen. Hij liet zijn vingers over de rug van haar hand glijden en knikte. Ja, zijn grootvader vroeg veel. Hij kreeg er weelde voor terug, goud en aanzien, overweldadige luxe die zich uitstrekte van appartementen, theaters en zijn universitaire studie tot de hertenlerenlaarzen aan zijn voeten – de wereld lag binnen zijn handbereik. Maar uiteindelijk, als je er echt diep over nadacht, gedwongen door barre weemoed…. dan vroeg de man teveel, waren zijn eisen te hoog. Een tinteling liep over zijn rug en hij wist dat zijn grootvader het niet zou dulden, maar hij stond haar toe haar duim over zijn wang te laten glijden. Loom ving hij haar hand en hij moest zich inhouden om er geen kus op te drukken. Deze gevoelens waren hier totaal niet op zijn plek, behoorden heel ergens anders thuis… maar ze waren lastig uit te schakelen, zeker nu hij haar zo lang niet had gezien. Toch wist hij met moeite zijn blik van haar af te trekken en voor een moment gleden zijn groene ogen nerveus over de mensen aan de tafeltjes om hen heen. Hij zou niet kunnen zeggen welke de Graaf had omgekocht en welke tot de advocaat behoorden, al had zijn grootvader hem toevertrouwd dat hij toch wel het grootste aandeel in het café had kunnen bemachtigen. “We moeten naar de deur” fluisterde hij, een gejaagde noot in zijn fluisterende stem. “En we moeten verdwijnselen. Ik weet dat dat lastig kan zijn… met je buik.” Hij knikte, waarbij hij moeite deed om zijn gezicht zo emotie loos mogelijk te houden voor het geval dat zijn grootvader daar wel zicht op had. “Maar het is de enige manier, vrees ik.” Gespannen keek hij haar aan. Maar er was niets meer te zeggen, er was niet meer voorbereidingstijd dan dit. Hij zou het verhaaltje nog even op kunnen houden, maar dan zou iedere vorm van verrassing eraf zijn – en elk verrassingselement wat ze konden krijgen hadden ze nodig. Hij had een brok in zijn keel en moest moeite doen de volgende woorden uit zijn strot te krijgen. “Ik zal aftellen en dan lopen we zo snel als mogelijk naar de deur. Ik heb iets om ze af te leiden - Drie… twee… een…” Maar Keane kreeg niet de kans om de mestbommen in zijn zak in het cafe te laten afgaan, want op dat moment klingelde het belletje van de deur opnieuw en stapte er iemand naar binnen. En niet zomaar iemand.
  35. 1 point
    Wel, die eerste eis was natuurlijk niet echt een verrassing, maar er was meer en hoe meer Keane praatte hoe minder het Evangeline beviel. Haar gedachten dwaalden voor een moment af naar Rhiann en die ene keer dat ze was komen vragen naar de afkomst van Keane's vader. Zou dit standaard procedure zijn in de Cadwgan familie? Was dat waarom Rhiann er nooit over had willen praten? Eva had altijd voornamelijk gedacht dat de vrouw er liever niet aan herinnerd wilde worden. Rhiann benadrukte altijd erg hard dat het een fout was die ze had gemaakt, woorden die je Eva over haar eigen situatie minder snel in de mond zou horen nemen. Ja, het was fout geweest wat ze die avond hadden gedaan, maar het had niet echt fout gevoeld en bovendien, als ze haar claim kon bewijzen, dan had ze alle recht ertoe gehad. Daarnaast voelde het niet goed om dit te bestempelen als een fout. Een ietwat onzekere gleed door haar ogen toen Keane begon over de onbreekbare eed. Eva had in haar korte leventje helaas al genoeg ervaring opgedaan met het fenomeen van de onbreekbare eed, eerst met haar vrienden en toen nog eens met Daniella, en ze was niet van plan geweest om er de rest van haar leven ook nog maar eentje af te leggen. Één verdomde eed die nog in werking was, was wel genoeg. En het was één ding om te vragen om al haar principes aan de kant te schuiven, maar dan ook nog eens op deze manier. Evangeline verstrengelde haar vingers nog wat meer met die van Keane en kneep zachtjes in zijn hand. Ze wist niet zo goed wat ze hier op moest antwoorden, wat veilig was om te zeggen of juist niet. "Ik weet niet... " mompelde ze uiteindelijk aarzelend. "Dat is nogal veel gevraagd." In ieder geval bleef ze in karakter, Graaf Radnor had vast ook niet verwacht dat ze in één keer toe zou geven toch? Daarom was Keane vast hier, om haar over te halen. "Ik zou heel graag willen dat je wel onderdeel bent van het leven van ons kind." En hij wilde het ook, ze kon het zien in zijn ogen. En de Eed... het was niet eens een optie die ze zou overwegen. Haar vrije hand fladderde omhoog en met haar duim streelde ze over zijn wang. Het was half zorgzaam, half bedoeld om hun gezichten wat te verbergen. "Één klein probleempje," fluisterde ze bezorgd, lichtelijk verbaasd dat hij hier niet eerder over na had gedacht. "Ik kan niet echt rennen." Ze kon het proberen, maar het was nou niet echt gemakkelijk voortbewegen in haar huidige toestand. Lopen ging zelfs al trager dan normaal. "Maar..." Even twijfelde ze of ze deze kostbare informatie voor zichzelf moest houden, maar hij was ook eerlijk tegen haar geweest en het kon best relevant zijn. "Ik ben natuurlijk niet alleen gekomen. Hangt er misschien een beetje af van waar ik heen moet of dat nuttig is." Onwillekeurig flitste haar blik langs hem heen naar de uitgestippelde route en toen snel weer terug naar zijn gezicht. Hopelijk zorgde dit niet voor een probleem? Nee. Dat was niet het probleem. Het probleem was iets anders, iets buiten al Evangeline's eigen berekeningen om, en het kon elk moment door de deur van het café naar binnen stappen.
  36. 1 point
    Desmond Thwaite

    [1837/1838] Eindfeest

    Lyre was niet de enige die verliefd was op dit eindfeest, Desmond was het ook! Niet dat hij wist van Lyre's gevoelens of dat Lyre wist van zijn gevoelens, dat waren van die dingen die je echt nog niet deelde als het allemaal nog zo nieuw was. Dit was de eerste keer dat hij verliefd was en hij vond het eerlijk gezegd behoorlijk verwarrend. Plotseling waren zijn gedachten gevuld door haar en hij was een paar weken geleden zelfs vergeten zijn huiswerk te maken omdat hij met haar een spelletje had gedaan. Ja, zij had hem gevraagd en hoe had hij nee kunnen zeggen? En sindsdien kon hij echt niets anders dan aan haar denken, aan de manier waarop ze lachte, hoe zenuwachtig hij zich voelde als hij bij haar in de buurt was en hoe mooi ze was. Dus, Desmond had zichzelf heel netjes aangekleed vandaag (volgens advies van Heaven Priest, hoor, niet volgens zijn eigen advies, dus alles matchte goed bij elkaar) en zijn haar netjes achterover gekamd met behulp van een beetje olie en hij zag er echt op zijn allerbest uit toen hij op het eindfeest terecht kwam. Zijn blik viel op Lyre en hij zwaaide even vrolijk naar haar. En liep toen door om naast Theresa te gaan staan. "Hallo," zei hij, een klein tikje ademloos want hij vergat haast hoe hij adem moest halen. Wat had Caspian hem ook alweer verteld toen hij om advies vroeg? Oh ja, geef haar complimentjes. "Je ziet er echt heel mooi uit vandaag!' En laat zien dat je veel geld hebt. "Wil je dat ik iets voor je koop?"
  37. 1 point
    Thurion smiled, sipping from his wine. “Actually, the Healing is rather more a tradition on the Scottish side of the family, your uncle Thanatos, his father and grandfather and so on. They’re a more... traditional bunch.” He had a couple of bites of his food, not to postpone this discussion in any way - he did not mind it, he was rather curious to see what Phoenix would make of it. “Daniel married into that family, as you know and this seemed to best answer those expectations, what with Thanatos’ own son having foregone it.” Than had seemed very happy to have a Healer in the family still, and it had not seemed to occur to him that Elaine might have also done it - admittedly, Thurion would not have pressed that thought either, because she was a girl and it just wasn’t the same. There were some things a man had to take care of. Plus, he’d had other reasons not to press that thought, other reasons to go out of his way to use Daniel as a patch on both their families. Both Than and he had a stake in solving this little family blow up. In making sure their interests by and large aligned. He ate some more, finishing the starter. He always liked the small French portions where starters made you feel like the next course. “I studied history, in fact. So I’ve quite some experience with picking a study based on interest rather than the subsequent career options it provides... and I understand, I just wanted to give you that piece of advice.” He smiled carefully, reflecting on his memories. “I got a lot of grief over it from my dad at the time, let me tell you that, and I somewhat wish I’d listened - though I had a lovely time with my studies, and that’s very important as well. And of course, for me, what I studied didn’t prevent me from after that still doing quite well at what I wanted to do. That’s the advantage of a family business, isn’t it.” His food done, he proceeded with his wine quite contentedly until Phoenix would catch up. He was liking the boy more than he would have thought, liking the moment more than he would have thought, feeling uncharacteristically, unexpectedly like sharing in the company of his younger son, which prompted him to say: “You’d be most welcome to come and have a look there, too, incidentally, perhaps over the summer if you’d like.” He didn’t know what it was that was making this meal easy. Perhaps that Phoenix wasn’t yelling at him about abandonment and irresponsibility, which after all meant that it could have been worse. Perhaps he was just old enough now not to fuss anymore. Perhaps he was arrogant enough to have never fussed much. “The crystals? Ah, a good segue,” he grinned, leaning back. “They’re a family tradition. We have been in the jewelry business for hundreds of years... the most beautiful gems we find, the ones most special to us, we turn into family heirlooms... gifts. Wedding rings are a big one, so that our wives become part of the family, are accepted as such by the enchantments in our homes - the one you live in presently, in Edinburgh, is such a one, should you want to invite people into it they’ll have to carry a key - a stone. Children, under seventeen, that’s fine. And for you, the crystals I’ve given you, those are mine, they carry my magical signature. They’re for your achievements through a magical life.” He smiled. “You can use any of them to turn into yours and give them to the persons you want to share that magical life with. Well, that’s the long and short of the tradition, basically. Did that answer your questions?”
  38. 1 point
    Adrian hield niet van vreemden. Maar hij was geen vreemde toch? Niet echt, hij was zijn vader, dit was zijn zoon, ze waren verbonden en niet van elkaar bevreemd zelfs als Christa dat zou willen. Het was zijn zoon en hij had verdomme recht op een poging om een band met hem te krijgen. Christa mocht hem gewoon niet weghouden. Caspian was nooit echt boos geweest. Hij had zich vaak genoeg kwaad gevoeld, maar negen van de tien keer kwam dat voort uit onzekerheid of omdat dingen niet eerlijk gingen, omdat hij zich geen houding wist te geven met gekwetste of nare gevoelens en woede dan gewoon.. makkelijk was om het een naam te geven. Omdat woede wel een goedgekeurde emotie was voor zijn geslacht. Maar het had nooit echt als woede of boosheid gevoeld, hij had het gewoon zo genoemd om niet voor schut te staan. Maar nu. Nu was hij wel kwaad want Christa wilde hem iets afnemen waar hij recht op had. Bovendien, hij kon misschien niet de beste vader zijn maar Adrian zou het veel beter hebben bij hem dan bij een hoer. “Het is mijn zoon”, zei hij koeler dan hij zichzelf ooit toe in staat had geacht. “Je kan hem niet bij me weghouden. Ik ga dit aanvechten als het moet, hij zuchtte even, “we kunnen dit goedschiks of kwaadschiks doen. En ik heb liever het eerste maar ik beloof je als je hem bij me weg probeert te houden dan haal ik hem bij jou weg”. Het was niet alsof ze een poot had om op te staan met haar benen altijd omhoog.
  39. 1 point
    Ze zou een regel moeten maken voor haar klanten dat ze niet naar normale degelijke feestjes meer zou gaan zonder dat ze haar uiterlijk veranderde. Ze zouden het vast wel begrijpen, ergens twijfelde of haar date het leuk vond erachter te komen dat een van de andere gasten precies wist wat voor mensen hij meenam (het was naar om zo over zichzelf te denken maar wilde ze best doen als het haar werk makkelijker maakte). We negeren even dat het vooral een probleem nu was omdat het Leon was en omdat het dan een stuk moeilijker was om vriendelijk maar duidelijk het gesprek af te kappen en door te gaan waar ze mee bezig was. Dat werkte meestal wel. Hoewel er heus wel wat ego’s gekwetst werden was het niet echt riskant. Mensen konden immers niet kwaad worden over het feit dat ze een prostituee moesten delen zonder toe te geven dat ze daar heengingen. En dat deden ze vaak niet op dit soort feestjes. Maar dit was Leon, en er golden andere regels als je verliefd was, had ze liever ook niet hoor. “Oh ik vermaak me prima”, ze wilde hem bijna overtuigen, dat dit heus wel iets voor haar was, dat ze heus meer was dan alleen iemand die het slechts leuk had op uit de hand gelopen feestjes. (Ze vermaakte zich oprecht. Maar dat was niet het feest dat was gewoon het doen alsof wat ze momenteel mocht doen). “Ik ben nog nooit op een saai feestje geweest, jij wel dan?”, fuck ze had geen tweede vraag willen stellen want dit gesprek moest nu stoppen. En daar kwam haar date ook aan in de verte dus beter stopte het snel. Stom. Stom. Stom.
  40. 1 point
    Ja ja, het was illegaal. Nou en? Des te meer reden om het in deze context te doen, om ervoor te zorgen dat Pearl en Lydia wat er dan ook tussen hen speelde fijn en veilig thuis in Delavall Hall uit konden laten spelen, in plaats van dat hij er kwaad over werd en ze de volgende keer zo uit de bocht zouden vliegen in de lokale pub, nietwaar? Hier althans was hij er nog, was zijn reputatie en zijn aanwezigheid en zijn huwelijk met Lydia genoeg om enige verdenkingen van een dergelijk voorgeval in de ban te doen. Bij vrouwen gingen mensen er toch altijd wel van uit dat ze gewoon goede vriendinnen waren, nietwaar. En zelfs zijn eigen affaire met Pearl zou, als die uitkwam - wat niet zo’n ramp zou zijn, want zo schandalig waren reguliere affaires van rijke mannen met leuke meiden nou ook weer niet, beetje dime a dozen- als een extra schild tegen deze optie fungeren. Kon de wet Lawrence niet schelen? Welnu... nee, niet echt, niet wanneer hij de logica ervan niet kon inzien. Wat hij bij wetten over homoseksualiteit nooit zo had gekund. Het was of een ziekte, en dan moest je het genezen in plaats van het criminaliseren, of het was een ongewenst gedrag en dan moest je hem nog maar eens uitleggen waarom het dan zo ongewenst was. Hij kon er niet van walgen, of wel? Hij lachte, knuffelde Pearl losjes terug. “Dank je, dank je,” zei hij monter, een klein randje van humor aan de woorden. Geweldig, he? Maar het was fijn haar zo opgelucht te zien. Kon dat bij Lydia nou ook maar. Serieus, wat kostte het om haar gelukkig te maken? Hij had haar nu alles gegeven wat hij had, zijn liefje incluis! Maar hij bleef rustig, want zo was hij, en glimlachte. “Heel zeker,” bevestigde hij. “En ja, alles ging goed, maar op deze manier gaat het dan toch nog beter?” Hij had wel een paar vragen voor haar, over of ze lesbisch was, of ze dat eerder had geweten, of dat een invloed had gehad op haar karakter en haar... ah, mentale gesteldheid. Maar ze had nu te veel gedronken daarvoor en sowieso wist hij niet of hij het haar zou durven vragen. Straks ging ze er weer op achteruit. “Maar voor met z’n drieën in bed pas ik althans vannacht...” Hij grijnsde. “Gaan jullie maar lekker bij elkaar liggen en elkaar morgen gezelschap houden met de kater. Ik zal wat drankjes bereiden.” Hij kuste Pearl op haar voorhoofd en Lydia op haar hand, besloot met een “Slaap wel, dames”, en ging naar zolder om die drankjes alvast maar klaar te hebben. Mocht hij nadenken over wat Pearl en Lydia aan het doen waren ondertussen, dan was dat slechts met milde nieuwsgierigheid. lawrence out
  41. 1 point
    Felix Azure

    [1838/1839]Allow me

    Wat Felix betrof had Mat prima het lichaam voor een wetsuit. Het was er namelijk een die het vlug koud had in koud water, en dat was - althans voor Felix - toch wel het voornaamste, in feite het enige criterium waarmee hij rekening zou houden, buiten mogelijk een onverklaarbare wetsuit allergie. Okay, en dames met een imposante voorgevel pasten ook niet in zijn wetsuit of althans dan werd het alleszins een heel andere bepaald minder praktische ervaring. Maar gezien zijn intentie van Mat dit onheilzame plan te laten vergeten althans tot juni ging hij daar maar niet verder op in, want het had geen zin om mensen t overtuigen van een punt wat je niet langer wilde maken. Grote goed verduisterde ruimtes, daar zou hij wel nog een keer op terugkomen, dat was een eitje. Als Mat het tenminste niet erg vond dat er af en toe een krijtstreep lijn op de grond stond. Haha, geintje, dat zou hij echt niet doen, hoor. Hij zou de lijn eerst weghalen. Och, Schouwerhumor. Daar moest je je niet teveel van aantrekken. Ze vielen allemaal verder best wel mee. Hoewel hij langzaam aan weer best nieuwsgierig werd naar bier dat niet naar bier smaakte - voor Felix was dat per slot van rekening niets dan goede reclame en nieuwsgierig naar nieuwe dingen was hij altijd - klonk whisky in de minibar toch eigenlijk op de een of andere manier nog een heel stuk beter. Aangezien Mat het van hem liet afhangen, zou dat moeten bepalen dat ze dat dan dus maar moesten gaan doen, zeker gegeven het feit dat als ze morgen hier weer naar een show zouden komen ze dan ook best het eilandbier een try-out zouden kunnen geven. Maar Felix was natuurlijk Felix en als zodoende wilde hij het liefst datgene kiezen waar Mat de voorkeur aan gaf, vond hij zijn eigen belang wat dat betrof wat minder relevant. Hij kon het ook niet adequaat uitleggen, wat het nog erger maakte. Meestal was Felix niet zo van het feestjes verlaten om rustig binnen te gaan zitten. Mat leek daar wel het type voor en daarop baseerde Felix dus maar zijn keus, op dat dat de beste aanwijzing was binnen zijn bereik van waar de voorkeur van zijn vriend naar uit zou gaan. “Minibar klinkt goed,” grinnikte hij, en hij bood de ander zijn hand opdat ze terug konden verschijnselen. “Dan komen we hier morgen terug voor nog een show en het bier. Whisky is bij jou waarschijnlijk ook het veiligst om met een bed te combineren. Of valt dat mee?” Hij lachte er goedmoedig bij - hij lachte Mat hier niet echt om uit. Hij was onhandiger dan Felix had geweten dat volwassen mensen konden zijn, maar... tja. Soms waren mensen nu eenmaal zo. Het deed in elk geval geen afbreuk aan hem. Behalve soms letterlijk. Eenmaal terug, in z’n eigen kamer dit keer, schonk hij voor hen beiden een fiks glas whisky in. “Oh, wordt hier gemaakt. Interessant... zou je daar ook heen willen? Een whisky brouwerij... stokerij... hoe heet dat eigenlijk. Oh well. Cheers.” Hij hief z’n glas naar Mat, plofte op het bed en klopte naast zich. “Bedankt dat je me naar Skye hebt meegenomen. Je hebt altijd nog een alternatieve carriere als gids in je mars.” Hij knipoogde. “Kom erbij- het uitzicht is mooi vanaf hier, je kunt in het donker de lijntjes van de golven in de zee zien.” “Denk je er wel eens over na? Alternatieve carrieres?”
This leaderboard is set to Amsterdam/GMT+01:00
×