Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 04/28/18 in all areas

  1. 9 points
    Woensdag 1 juli 1837 - 's middags - een magische begraafplaats Je eigen begrafenis bijwonen was één van de raarste gewaarwordingen die Felicia ooit had meegemaakt. En ze had heel wat meegemaakt in haar redelijk jonge leven, zeker meer dan wat anderen zouden meemaken in honderd jaar, en dit was niet eens de eerste keer dat ze haar naam achter moest laten en een andere aan moest nemen, maar toch, je kist de grond in zien gaan met daarin een getransfigureerd lijk om precies op jou te lijken, dat ehm... hm. Het was een ding en ze kon niet helemaal in woorden uitdrukken hoe ze zich voelde. Nou ja, maakte op zich weinig uit. Het was allemaal geregeld. Voor zover iedereen wist was Felicia Harding iets meer dan een week geleden plotseling overleden na een hevige griep, was er niets wat iemand had kunnen doen, ze was nog zo zwak geweest van Azkaban, en lag Vasilisa Silvershore, de echte Lissa, niet in een coma nadat ze per ongeluk het gif had gedronken dat voor Felicia bestemd was. Alles was goed gegaan, voor zover Felicia en Eric in de gaten hadden kunnen hebben, en nu zat er niets anders op dan koffie te drinken en cake te eten en de condoleances van andere mensen te ondergaan. Ze voelde zich nog niet geheel op haar gemak in haar 'nieuwe lichaam', in alle eerlijkheid. Het was telkens weer een schok dat de hand die je uitstak om je theekopje op te pakken niet de hand was die je je hele leven al had gezien, of dat je plotseling iets langer was dan normaal, of dat het gewicht anders op je lichaam was verdeeld. Ze probeerde haar gezichtsuitdrukking vooral op ietwat verveeld te houden, met misschien een tikje misselijkheid, alsof de hele begrafenis haar eerlijk gezegd weinig kon schelen. Ja, zelfs Lissa zou haar best doen om zich keurig te gedragen op deze begrafenis, Lissa's reputatie was haar alles, maar het was ook niet alsof Felicia Harding nou precies zoveel te zeggen had. Felicia verborg snel haar mond achter een theekopje, want er was iets lachwekkends aan die gedachte. "Er zijn meer mensen gekomen dan ik had verwacht," zei ze tegen Eric, in een bijna-perfecte imitatie van Lissa's nauwelijks hoorbare Russische accent. Ze koos haar woorden voorzichtig uit, en stiekem wenste Felicia dat ze jaren meer tijd gehad om dit te oefenen. "Ze moet toch behoorlijk wat vrienden hebben gemaakt op Zweinstein." Ergens was Felicia zelf vergeten dat het zoveel mensen waren die haar hadden gekend, ze hadden er allemaal toch een beetje minder toe gedaan dan Eric zelf. Sorry, al haar vrienden. Open topic voor iedereen die Felicia heeft gekend en nu op de begrafenis wilt komen! Het is al na de plechtigheid en de begrafenis zelf, nu is er voor iedereen koffie/thee & cake. En je kunt de Silvershores condoleren. Oh en de kist was open, er ligt een getransfigureerd lijk in, vraag maar niet welk lijk dat is, dank je wel.
  2. 7 points
    18+ waarschuwing: poging om het einde van het leven te bespoedigen. 28 juli 1837 - de Astronomie toren op CU - 1:13 's nachts Een zachte bries blies kleine stofdeeltjes en boomblaadjes in sierlijke cirkels over de grond en in de lucht. De lucht was klam en warm, maar toch zwoel en verkoelend na de warme zomerdag die achter de rug was. De zon had ruim geschenen, in al haar volle glorie, haar zonnestralen strelend over de wereld. Over de bomen, de dieren en de mensen. De donkere huiden, de lichte. Het geruis van de wind werd luider naarmate de hoogte zich vanaf de grond vergrootte. Voorzichtige voetstappen weerklonken op de traptreden van de Astronomietoren aan de Cambridge Universiteit. De schoenen die de traptreden beklommen glommen in het licht van de sterren en de maan. Het was een prachtige, heldere nacht. Zuiver en schoon van wolken en mist. Gestrikte veters, met een dubbele knoop. Bruine broekspijpen die in het licht van de nacht juist grijs en grauw leken te zijn. De zon was nog niet zo lang geleden ondergegaan, maar in de zomerse nachten was de transformatie van dag tot nacht slechts een wisseling van enkele minuten. Waar de zon enkele minuten geleden nog zo helder scheen, was nu een kille duisternis ontstaan, als een schaduw op klaarlichte dag. De voetstappen kwamen boven, de laatste trede achter zich latend en de stenen van de op een na hoogste ruimte begroetend. Samuel wierp een voorzichtige blik naar beneden vanuit het grote raam. De grond was ver beneden zijn voeten, maar leek toch zo dichtbij. Geruisloos klom hij naar het laatst mogelijke, hoge plekje op de toren. Het dak, met de daarop aansluitende observatieplaats. Met een zachte glimlach begroette hij de zachte zomerbries op zijn gezicht. De lucht hierboven leek altijd frisser, schoner dan beneden. Ze veegde zich langs zijn gelaat, zijn armen, door de luchtige stof van zijn blouse en door zijn schoongewassen haren. Zachtjes sloot hij zijn ogen en genoot van het rustgevende moment. Eindelijk... een moment van rust. Zo veel drukte, zo veel geruis en geluiden van de dag. De nacht was zijn favoriete fase van de dag, door de serene rust, die de drukke geluidsmuur van de dag deed wegzakken in een diepe slaap. Niemand had door dat hij hier zat en dat was maar goed ook. Dit was zijn favoriete rustplek, een ruimte, of eerder een dakloze, muurvrije ruimte van stilte. Een diepe zucht. Langzaam liet de jongen zich zakken, tot hij zijn achterwerk had geplant op het houten plateau, dat net buiten de observatieruimte viel. Hij kon langs de neuzen van zijn schoenen de diepte in kijken, naar de wereld beneden zijn voeten. De enkele studenten en professoren die hadden besloten om de zomervakantie hier door te brengen lieten zich zo nu en dan zien, in de weerspiegeling van de ramen, of in een deuropening nabij de bibliotheek. Het café waar Paige werkte was verlicht, maar leek vanaf hier uitgestorven. De meeste mensen waren naar huis, om de vakantie door te brengen bij hun geliefde familie en vrienden. Samuel was net terug van weggeweest. Hij had zijn familie weer gezien, George geholpen met het werk op de hoeve, Siobhan uitgebreid geknuffeld en bedankt voor haar heerlijke maaltijden en de schoongewassen lakens op zijn bed. Zijn oudere broers en zussen, die op bezoek waren gekomen. James, zijn kat, die ook mee was gegaan en daar op Samuel's wens was gebleven. Het was goed voor hem om heerlijk op de hoeve rond te struinen, zoals hij iedere vakantie gewend was. Hij zou hem in september, aan het begin van het schooljaar weer ophalen had hij gezegd. Hij had zijn broers en zussen geknuffeld, George, Siobhan... En hij had ze bedankt voor hun steun en hun liefde. Tot gauw, had hij gezegd. En nu was hij weer hier. Zijn blik verschoof zich over de ruim uitspreidende daken van de universiteit en even verscheen een glimlach op zijn gezicht. Er was gewoon iets met daken, waar hij altijd even om moest grinniken. Zijn gedachten gingen voor een moment uit naar Felicia en haar begrafenis van enkele weken geleden. Wat had hij graag nog een keer gepicknickt met haar op een dak. Of met Eva. Met Keane. Met Paige. Met Kathryn. Maar ergens ook niet. Het was iets van hun geweest, iets wat hij koesterde en het liefst in een klein doosje had willen doen. Zijn mondhoeken gleden voor een moment iets hoger. Wat had hij tot nu toe een mooie momenten beleefd. Zo veel vreugde, zo veel blijdschap... Ook dat had hij het liefst in een doosje willen doen, eentje met een heel goed slot, zodat hij het nooit meer kwijt zou raken. Maar daar was het al te laat voor. Het doosje had niet goed op slot gezeten en met de tijd mee was de blijdschap en de vreugde ontsnapt. Zo tussen zijn vingers door weggeglipt. Niet in een oogwenk, maar langzaam. Druppel voor druppel, zucht voor zucht. Zijn mondhoeken gleden iets omlaag. Alle verhalen, alle belevenissen, alle ervaringen in hun glooiende, warme kleuren vervaagden en werden kil en grauw. een duister randje omringde zijn herinneringen, alsof de blijdschap met iedere ademhaling verdween. Hij wilde wel blij zijn, maar hij wist niet meer hoe. Hij kon zichzelf er niet meer toe krijgen om blij te zijn, zich blij te voelen. Blij bestond niet meer. Geluk was verdwenen en liefde was een leugen, gemaakt door onze eigen, euforische en optimistische hersenspinsels. Het echte, rauwe bestaan was enkel overleven tot de dag dat je zou sterven. Inmiddels was zijn gedachte daarover bijgesteld; liever vandaag dan morgen. Nee, hij zou niet gauw terugkeren naar de hoeve, naar Siobhan, George en James. Hij zou James dan ook niet meer ophalen. Hij zou geen whiskeyavondjes meer houden met Keane, of theatervoorstellingen bekijken met Eva. Hij zou geen ontbijt meer eten met Paige, op zondagmorgen, met haar eigengemaakte homemade roast. Hij zou Kathryn niet meer zien, evenals de mensen van de universiteit, zijn oude Zweinstein vrienden... Hij zou niemand meer zien, niet tot zij dezelfde weg zouden volgen als hij nu deed. Het was genoeg geweest. De ellende had hem zo ver in zijn eigen duisternis gedreven, dat hij verdwaald was geraakt en weg niet meer terug wist. Zelfs niet voor het kleinste beetje. Hij had de hoop opgegeven, wat hem naar een nieuwe weg had gebracht, eentje die uiteindelijk dood zou lopen, maar pas op het allerlaatste einde. Hij had alles en iedereen nog eens in zijn hoofd herhaald. Of het echt zin had wist hij niet, want waarschijnlijk dachten ze niet aan hem. Hij was niet zo belangrijk voor Keane als Keane voor hem. Keane was rijk en machtig. Had de wereld aan zijn voeten liggen. Plus, dat hij over niet zo'n lange tijd vader zou worden en dus hoofd van zijn eigen gezin. Evangeline zou hem niet missen. Ze had een goede stap gemaakt op haar werk, genoot van haar werk en deed hard haar best voor haar studie. Plus dat ze een relatie had, iemand die beter was dan hij en waar ze echt haar hart aan kon geven na al het gedoe met Keane... Hem was dat niet gelukt en hij wist nu waarom; ze was te goed voor hem. Felicia was gestorven... Sebastian en Lillian hadden hun eigen huwelijk om te plannen en geen tijd voor Sam. George en Siobhan waren druk op de hoeve en James... zijn lieve kater James was de enige die hem op dit moment echt zou kunnen missen. De gedachte aan de luie kat die in de zon lag te spinnen van genot gaf hem een klein glimlachje. Een seconde. En toen was hij weer weg. George en Siobhan waren dol op James en zouden net zo goed, of misschien zelfs nog beter, voor hem zorgen met alle liefde die ze het dier ook maar konden geven... Het was genoeg zo. Het was op. Hij was op. Uiteindelijk klom hij dus over die reling, de laatste stappen zettend. Zijn laatste klim, tot hij eindelijk mocht loslaten. De toppen van zijn tenen hielden hem op het plateau, terwijl zijn handen langzaam een weg zochten om zijn hele gelaat om te kunnen draaien. Stap voor stap keerde hij zich met zijn gezicht naar de buitenwereld, naar de sterren en de maan. Zijn handen hielden zich vast aan de reling, terwijl hij zich steeds een stukje meer naar voren boog, zijn blik starend naar de wereld van beneden. Zijn ogen gleden voor een moment omhoog, zoekend naar een bekend gezicht. In zijn gedachten verschenen Felicia, zijn vader, zijn moeder... In gedachten groette hij ze en zei hij hen dat het niet lang meer zou duren. Hij was klaar om op reis te gaan, aan de andere kant te staan. Hij sloot zijn ogen, voor alles wat was geweest en wat nog zou komen, in die laatste ogenblikken van zijn bestaan.
  3. 6 points
    Welkom bij ons eerste 15+ open topic! Open topics zijn natuurlijk fijn, maar de meeste zijn luchtig en grappig en soms is het fijn om voor de afwisseling eens iets anders te hebben. Dus we gaan nu af en toe een topic openen die wat... duisterder is, waar van alles verkeerd kan gaan of waar je je karakter in wat andere situaties kunt gooien dan normaal, maar nog steeds open voor iedereen! In dit topic komt er plotseling een draak landen op de Wegisweg die chaos schopt. Je kunt er van alles mee doen! Wegrennen voor de draak, (bijna) levend verbrand zijn, proberen de draak te bevechten, vast komen te zitten in een ingestorte winkel, et cetera! Oh en het topic is 15+ zodat niemand zich in hoeft te houden, maar zet dan wel even boven de post wat het onderwerp is van wat je gaat doen, zodat mensen een post kunnen overslaan als ze dat liever hebben. En mocht je toch liever een luchtiger topic willen, in dit topic posten we alle open topics en kun je zo een andere uitzoeken! 15+ waarschuwing voor lichaamsverminking! Zondag 30 juli 1837 - 's middags De Wegisweg was een veilige plek, dat wist iedereen. Kinderen speelden hier, renden rond in de zomervakantie, hele gezinnen deden hun boodschappen en of het nou midden in de winter was of in de vroege ochtend op de zomer, het was er altijd gezellig. Het was een plek waar alle tovenaars en heksen graag heen gingen en dus had niemand ooit bedacht dat er wel eens vreselijke dingen op de Wegisweg zouden kunnen gebeuren. Hiram ook niet, hij had gewoon een paar boodschappen gedaan, een paar nieuwe boeken gekocht en wilde nu naar de ijssalon lopen om een ijsje voor hemzelf te halen, toen er ineens een schaduw over de Wegisweg viel. Net zoals veel mensen keek hij omhoog, niet eens geschrokken maar nieuwsgierig, en het duurde een moment voor de realisatie dat het een beest was dat boven hen vloog binnen drong. Er werd wat gegild, een aantal mensen met een betere reactievermogen dan Hiram zelf renden weg, doken in winkels of verdwijnselden, maar Hiram bleef stokstijf staan terwijl hij met grote ogen naar de brullende draak keek. Pas toen de draak diep ademhaalde en een golf vuur uitstortte over de straat dook hij weg, naar een portiek, dezelfde portiek misschien waar hij ooit had geschuild voor de regen, en de hitte ging net langs hem heen. Maar het gebouw waar hij zich in schuil hield kreeg de ergste van de hitte te verduren. Ramen sprongen, steen kraakte en hout sprong in de brand. Het was er niet lang veilig, maar Hiram bleef angstig zitten, tot het dak boven hem plotseling instortte en hij verdween onder het puin.
  4. 6 points
    Ah, wat een treurig troepje. Eric was zich er acuut van bewust dat het leed van Felicia’s vrienden voor een heel groot deel voor zijn rekening kwam – hij was de reden dat ze haar dood in scene hadden gezet, althans ten dele, al zou het ook als hij haar had helpen vluchten wel voor de hand liggend zijn geweest, anders zouden er heel veel problemen zijn geweest aan zijn adres omdat zijn vader een dergelijk verzaken van zijn plichten en negeren van diens bevelen natuurlijk niet licht had kunnen laten gaan, maar enfin, dan zou het dus nog steeds aan hem gelegen hebben – en dat hij, de aanstichter van het euvel, de enige was voor wie het resoluut niet even pijnlijk of problematisch was, omdat hij Felicia had kunnen houden, omdat ze voor hem in leven was gebleven, omdat hij haar vanavond wanneer alle anderen weg waren in zijn armen zou kunnen sluiten en zichzelf er van kunnen verzekeren dat ze nog bestond, en dat ze nooit meer weg zou hoeven... Hij was er technisch gezien op vooruit gegaan. Ja ja. Het leven was oneerlijk. Hij droeg daar doorgaans wel zorg voor. Ze had het er niet met hem over gehad, wie ze zou missen, wat dat zou betekenen. Ze waren allebei niet zo van het uitgebreid delen, (ha, understatement van het jaar) en in dit geval zouden ze het allebei futiel hebben gedacht, want het was niet alsof er een andere optie voor hen openstond. Maar hij wist het wel, want hij had zich toen ze haar in de familie opnamen uitgebreid op de hoogte gesteld van haar sociale cirkel, en daarenboven kende hij haar tegenwoordig beter dan ooit, na hun occlumentielessen waar ze elke twee dagen wel tijd voor probeerden te nemen tussen Lissa en Eric’s dingen door. Het was zo, zo belangrijk dat ze dat snel goed onder de knie zou hebben. Enfin... Vanavond zou hij haar troosten. Snel al zou hij haar hier weg kunnen halen, onder het mom van haar vermoeidheid. En dan zou het net iets beter zijn. Hij bedankte Evangeline Lennox beleefd voor haar condoleances – voor haar moest dit wel heel dubbel zijn, de lijn met Daniella Adler althans -, glimlachte kalm naar Felicia’s ex zonder ook maar een spoortje van tevredenheid. Luisterde ondertussen met een half oor naar Zaira en Keane; Keane leek daadwerkelijk alweer afgeleid. Dat had Felicia goed ingeschat. “Absoluut,” was hij het met Evangeline eens, want met de rest was praten alweer nutteloos. “Zou u misschien even willen zitten, jongeheer Everett? U kunt wel even van de familiekamer gebruik maken, daar...” Hij knikte naar de deur. “Er is een bank. En veel thee."
  5. 6 points
    Natuurlijk zou ze niet weggaan. Hoe had hij ooit kunnen denken dat ze hem weer met rust zou laten en hem zou laten doen waarvoor hij hier gekomen was.. Ze snapte het niet. Ze snapte niet dat zijn leven gewoon klaar was en dat er niets was dat hem nu kon terugdraaien naar de wereld van het verleden, waarin alles nog okay was. Er was geen uitweg meer. "Paige alsjeblieft!" Te hard had hij geroepen, zijn schorre keel deed er zeer van. Hij had genoeg gehuild en geschreeuwd voor hij hier kwam. Hij wilde gewoon niet meer. Hij draaide zich niet meer om en bleef haar aankijken vanaf zijn schouder. De bittere smaak van twijfel sloop in zijn mond. Hij wilde het wegspugen, maar de eerste druppels hadden zich een weg naar zijn keel geklauwd. Ging hij nu daadwerkelijk twijfelen of hij op haar in moest gaan? Ze zou hem alleen maar proberen om te praten. Ze zou hem wegpraten en zijn leven verlengen, hetgeen wat hij gewoon eigenlijk niet meer wilde. Hij achtte zich het leven niet meer waard te zijn, maar waarom wilde hij dan wel nog naar haar luisteren? Er is niets uit te leggen, niets wat dit beter moet maken. Wat mij beter moet maken... Samuel's onderlip begon te bibberen en voorzichtig gleed er een traan langs zijn wang naar beneden. Ik ben zo moe Paige, ik kan niet meer... Ik wil niet meer...
  6. 6 points
    De meeslepende gedachtenstroom hield de jongen in zijn greep. Hij had zijn grip op de reling willen versoepelen, zodat het eigenlijk vanzelf zou gaan. Rustig. Alsof hij in alle kalmte weg zou glijden naar een betere wereld. Maar nee. Nee. Een overduidelijk gegil haalde hem uit zijn trans en deed hem zich weer vastgrijpen aan die reling, alsof zijn leven er vanaf hing. En dat deed het ook. Een figuur in de wereld onder zijn voeten had gegild en hem van zijn plan getrokken. Voor nu tenminste. De figuur leek zich aarzelend te bewegen, alsof het twijfelde wat te doen. Met een lege blik staarde Samuel de afgrond in, hopend op een teken van boven, dat hij naar de hemel mocht komen en dat het tijd was om te gaan. Een knipperende beweging en de figuur was weg... Had hij het gedroomd? Was het een hallucinatie geweest? Een laatste, tegenwerkende gedachtenstroom? Het deerde niet meer... Niets deerde meer. Met een diepe zucht blies Sam zijn wangen bol en bracht zich weer terug op de plek waar hij net was. Ogen dicht... Niet springen! Sam's ogen schoten open. Paige?! Zijn grip verstevigde zich weer en met een ruk draaide hij zijn hoofd naar achteren. "Blijf alsjeblieft daar..." Zijn schorre, zachte stem klonk harder dan hij had gedacht. P-paige... Nee... Een traan welde op in zijn ooghoeken. Waar was hier nog een oplossing in te vinden? Wat viel er nog op te lossen? Het was allemaal verloren. Allemaal gedoemd om te mislukken en alsnog te eindigen in dit scenario. Alles was geprobeerd... Blijf. Daar. Ga terug.
  7. 6 points
    Keane Cadwgan

    [1837/1838] Shell & Bone

    Hij had het niet kunnen geloven. Het nieuws van Felicia’s overlijden was vorige week gekomen, in de vorm van een rouwkaart gemaakt van zwaar, duur perkament met het wapen van de Silvershores erin gegraveerd. Keane had er even fronsend naar gekeken en het papierwerk vervolgens ongeopend aan de kant geschoven – als Cadwgan kreeg hij wel vaker rouwkaarten van prominente figuren uit de tovenaarswereld, en hoewel hij meestal braaf kwam opdraven had hij, net na de opening van zijn nieuwe theater, wel andere dingen aan zijn hoofd gehad. Het was Josephine geweest die hem erop had geattendeerd, nadat hij gekleed in zijn nieuwe vestje en met een halve boterham in zijn hand de deur uit had willen rennen omdat hij (weer eens) laat was voor een van zijn colleges – en toen had Keane het niet kunnen geloven. Hij had het niet geloofd toen hij de rouwkaart zelf bekeek; hij had het niet geloofd toen hij Evangeline later tegenkwam in het theater en ook niet toen hij die avond samen met Samuel een goed glas whisky tegen de shock had genomen. Een week lang was hij in dubio geweest over het nieuws. Want hoe had het zo kunnen gebeuren? Griep, dat was het verhaal… maar hij had haar even ervoor nog gezien op de opening, met haar gepraat, en toen was er niets met haar aan de hand geweest. Had ze wellicht iets opgelopen op de opening? Was het zijn schuld? Of had ze het daarvoor al gehad, wellicht vanuit Azkaban, en had ze zich destijds sterk gehouden? Maar hij was ook in Azkaban geweest! Had hij het nu dan ook? Gelukkig had hij haar niet aangeraakt. Of – en dat was waar hij de laatste week eigenlijk vooral mee had gezeten – wat als de familie Silvershore ook maar iets op de zijne leek? Wat als een van haar familieleden in het boekje van de Graaf van Radnor had gekeken, Felicia iets had aangedaan en… Maar hij kon het bijna niet geloven, niet nadat de familie zoveel moeite had gedaan hun pleegkind uit Azkaban te halen, niet met de kwaliteiten die Felicia bezat om zichzelf te verdedigen. Maar na vandaag was er niets meer geweest om het niet te geloven. Hij was niet naar de kist toegegaan als hij zeker had geweten dat… maar hij had getwijfeld en dus had hij die stap gezet. Datgeen wat er lag, was onbetwistbaar ooit Felicia geweest. Bleek, zonder iets te zeggen had hij zich wederom aan Josephine’s zijde gevoegd en zwijgend was hij de ceremonie doorgekomen, zijn echtgenote aan de ene zijde, Everett aan de andere. Het was pas ergens tegen het einde van de begrafenis dat hij het werkelijk niet meer had gehouden en de eerste tranen over zijn wangen waren gestroomd. En nu had hij zich een tijdje in een hoekje van de ruimte opgehouden, miserabel sippend aan zijn koffie, totdat hij zag dat Mr. Eric Silvershore en zijn vrouw geen gasten meer voor zich hadden staan. Condoleren hoorde nu eenmaal bij begrafenissen, en ietwat schuchter dwong hij zichzelf op te staan, zijn ogen rood, zijn wangen bleek. “Ge- gecondoleerd met uw verlies” sprak Keane ietwat schor aangekomen bij het gezelschap, zijn keel hoorbaar dik en zijn voorkomen zichtbaar aangeslagen. “Het moet u zwaar vallen.” Op zich zag Mrs. Silvershore er nu ook weer niet zo verschrikkelijk ongelukkig uit, maar een van de weinige dingen die Keane over haar wist was dat ze Russisch was en Russen stonden erom bekend dat ze toch een wat dikkere huid hadden. Nuja, figuurlijk gezien dan. Hoewel, met die kou... “Het was wel erg… onverwacht.”
  8. 6 points
    Laurelle Ryder

    TUMBLR TEXT POSTS

    Douglas Carrington: Efstathios Peregine & Grigor Rhydderch: Efstathios Peregine, Maxwell Ayers & Phoenix Waterford: Georgiana Ellice: Irwin & Yara Foulkes-Davenport: Quentin Kane:
  9. 5 points
    31 mei 1837 - Flora's 11e vejaardag "Misschien is de uil verdwaald?" "Ja, de uil is vast verdwaald. Dat gebeurt wel eens vaker. Het is ook zo'n afstand van Londen naar hier." "Ach, het is pas net drie uur geweest. We hebben nog alle tijd," suste haar moeder. Floriana draaide haar hoofd weg en deed net alsof ze de zachte gesprekken van haar familieleden niet gehoord had. In plaats daarvan richtte ze zich op de taart. Hij was prachtig, heel groot, vol met roze glazuur, haar lievelingskleur. Ronan had hem gemaakt en ze had hem mogen helpen. Of nouja voor zover het aflikken van alle lepels "helpen" was, maar het was in ieder geval een fijne afleiding geweest van de rest. Ze nam een aantal schoteltjes in haar handen en draaide zich naar haar oom's en tante's in de woonkamer, een glimlach op haar gezicht plakkend alsof er niets aan de hand was en dit een verjaardag was zoals alle anderen. "Wie wil er een stukje taart?" "Oh ja lekker!" Al snel waren de uilen vergeten en ging het gesprek over op de taart, Ronan's baktalent, de opening van zijn nieuwe bar, het verhaal van de draak dat daar bij hoorde en dat Evangeline nog eens aan iedereen moest vertellen, een discussie over hoe zulke grote wezens eigenlijk hun lichaam in de lucht konden houden, een gesprek over de wind en toen weer over uilen. Zucht.
  10. 5 points
    Zaterdag 8 juli - laat op de avond in Nachtclub Vanilla Het leven was oneerlijk. Dat was een feit waar Evangeline onderhand al wel aardig bekend mee was, maar toch waren er tijden waarop het leven leek te vinden dat ze er nog even extra aan herinnerd moest worden. Bijvoorbeeld toen Owain Cadwgan het nodig vond om haar nog eens t herinneren aan tijden en beloftes die ze liever wilde vergeten of wanneer er mensen dood gingen, die nog lang niet dood hadden moeten gaan. Evangeline had veel nagedacht over Felicia's dood sinds de sierlijke rouwkaart van de Silvershore's het kleine appartementje van haar en Samuel had bereikt. Haar brein was langs alle details gegaan, van de laatste keer dat ze het meisje gezien had, tot hun laatste gesprek, naar alle berichten die ze had gelezen in de Ochtendprofeet en de vele herinneringen van hun tijd op Zweinstein. Ze had zichzelf honderd vragen gesteld. Of ze dit niet aan hadden moeten zien komen, of ze wel een goede vriendin was geweest sinds ze van school af waren gegaan, of uberhaupt ooit een goede vriendin, waarom niemand wist dat ze ziek was tot het te laat was en de belangrijkste vraag van allemaal, de vraag die haar 's nachts wakker hield en die het schuldgevoel vanuit het diepste van haar hart tot in de puntjes van haar vingers deed vloeien, hoe ze dit hadden kunnen voorkomen. Het was een stomme gedachte van een toevallig feit en dat wist ze, maar ze kon het niet helpen. Ze kon gewoon niet helpen om te denken dat als ze ooit andere beslissingen had genomen, dat alles misschien anders was gelopen. Dat als ze misschien iemand, gewoon iemand had verteld over wat er die nacht was gebeurd in de gymzaal tussen Daniella Adler en haar, dat de hele wereld er anders uit had gezien. Beter, mooier. Want in die wereld liep Daniella niet meer vrij rond. In die wereld had ze nooit een valse beschuldiging kunnen uiten tegen Felicia, was Felicia nooit naar Azkaban gegaan, had ze daar niet geleden, zou het meisje nooit fysiek zo zwak zijn geworden dat een simpele griep haar teveel werd. Natuurlijk was er geen situatie waarin ze er werkelijk over had kunnen praten. De onbreekbare eed maakte dat onmogelijk. Als ze ook maar iets zou vertellen of schrijven over wat er die nacht was gebeurd, dan ging ze dood. Maar nu was er iemand anders dood. Een van haar vrienden was dood. En het was indirect Daniella's schuld. En dus was het indirect ook een beetje haar schuld dat het ooit zover had kunnen komen. Het erge was dat Felicia Daniella's vriendin was geweest. Niet iemand die ze haatte, zoals Daniella haar haatte, maar haar vriendin. Het was een gedachte die Evangeline de kriebels gaf, want het was één ding om mensen pijn te doen die je niet mocht, maar het was een heel nieuw level om het leven van je vrienden moedwillig miserabel te maken. Had ze wel enig idee wat ze gedaan had? Wat als Felicia niet de laatste was? Wat als ze zich zomaar zo tegen al haar vrienden kon keren? Als ze dat ooit bij Keane zou doen? Oh God. Eva wist niet precies wat het plan was, misschien was dat een grote fout, misschien ook niet. Daniella was immers ongelofelijk impulsief, dus wat werkte er beter dan in haar schoenen gaan staan en even onvoorspelbaar zijn.Eva wist alleen maar dat er een gewicht op haar hart lag dat ze er af moest hebben, haar bloedvaten gevuld met adrenaline en alcohol, misschien iets teveel van dat laatste anders was ze hier vast niet geweest, toen ze van haar barkruk oprees. "Daniella!" riep ze. "Precies de persoon die ik zocht." Eva dronk de laatste slok uit haar glas en zette het met een klap op de bar neer. "We moeten praten." OOC: Met Lily
  11. 5 points
    Zondag 18 juni 1837 De ‘grand opening’ van de Augury Concert Hall in Cambridge Keane Cadwgan was voor niet heel erg veel dingen zenuwachtig geweest in zijn leven. Ja, hij werd nerveus van zijn grootvader en het was niet zo leuk geweest om met Josephine te moeten trouwen – en natuurlijk was hij wel eens zenuwachtig geweest voor bijvoorbeeld zijn eerste zwerkbalwedstrijd als aanvoerder van het team van Zwadderich – maar vandaag was toch wel… anders. Het was niet alleen de grote opening van zijn verbouwde theater waar hij de afgelopen twee maanden aan had gewerkt, als wel dat hij die twee maanden niet per se aan de verbouwing had gewerkt (dat had hij voornamelijk aan zijn nieuwe manager overgelaten) en zichzelf op een nieuw muziekstuk had gestort. Een ‘nieuw’ muziekstuk impliceert overigens dat hij ook wel eens andere (oude) muziekstukken had gecomponeerd, en ook dat was niet het geval – of nuja, als hij de kleine stukjes die hij voor Heaven had gespeeld, die hij in een muziekdoosje voor Felicia had verwerkt of wel eens zelf gewoon had verzonnen niet meetelde. Nee, hij had zich maanden geleden in zijn hoofd gehaald dat hij voor de grote opening van zijn theater een stuk voor orkestbezetting wilde schrijven, en twee weken geleden was het officieel af geweest en hadden de repetities kunnen beginnen. Nu had hij natuurlijk toestemming moeten krijgen van zijn grootvader om het uit te voeren, welke had hij overigens schoorvoetend gekregen, en daarnaast wisten Josephine en Eva dat hij met dit stuk bezig was geweest. Maar geen van die partijen wisten waar het werkelijk over ging en daarnaast zouden vanavond al zijn vrienden en kennissen aanwezig zijn. Hij had wel eerder een groep mensen voorgespeeld, maar dit… “… en schroomt u niet het later deze avond te laten regenen om het geluid van een echte augurei te horen! We hebben er een stuk of zes in de hal staan. Dat hun geschreeuw een voorteken van de dood zou zijn is uiteraard achterhaald, maar we hebben oordopjes voor wie dat toch niet gelooft.” Hij keek grinnikend toe hoe de zaal in gelach uitbarstte – iets wat wel wat minder zou zijn als ze zouden weten dat een kleine week later een van zijn vrienden zou komen te overlijden. Hadden de augurei’s daar dan toch iets mee te maken? “Maar op een serieuzere noot.. vandaag is de geboortedag van mijn prachtige vrouw.” Hij hief zijn glas vanaf het podium richting Josephine, die zich met haar zwangere buik op een van de zachte, rode pluche stoelen had laten neerzakken. Ze schonk hem een waterige glimlach toen de halve zaal zich naar haar omdraaide. “En ik heb een.. verrassing voor haar, maar ook voor jullie. Vanavond zal voor de eerste maal een stuk voor orkest met piano van mijn hand worden uitgevoerd. Het heeft een erg persoonlijke betekenis voor mij, omdat ik veel van mijn kennissen en vrienden erin heb kunnen verwerken. Zoek jezelf, zou ik zeggen!” Hij liet voor een moment een stilte vallen, waarin hij triomfantelijk (en een beetje misselijk) de zaal rondkeek. “Nuja, ik hoop dat we een fantastische avond tegemoet gaan, nogmaals dank aan nachtclub Vanilla voor de verzorging van de drank en de muziek – en ik hef mijn glas voor een grandioze toekomst voor dit theater.” Keane nam met de rest van de zaal een slok en ontving het applaus, waarna hij boog en plaatsnam achter de vleugel die daar was geplaatst. Voor een moment zocht hij oogcontact met zijn grootvader, die eenzaam in een van de privé loges boven had plaatsgenomen en hem met een (immer) kritische gezichtsuitdrukking waarnam . En toch… was dat een begin van een glimlach, toen hun blikken kruisten? Maar vanaf het moment dat de dirigent die hij had ingehuurd hem vragend aankeek, hij knikte en het stuk begon - vanaf dat moment was het gedaan met alle zenuwen en was er nog maar één ding dat telde: de muziek.
  12. 5 points
    Vrijdag 26 mei - Kraamafdeling van het st. Holisto Wellicht dat als je dit leest je je afvraagt of Evangeline de laatste tijd nog iets anders deed dan werken en het antwoord op die vraag was eigenlijk eh, nou nee. Gelukkig zou dat binnenkort weer wat veranderen. Nu was het nog even druk, met de afronding van het studiejaar, de laatste opdrachten die moesten worden ingeleverd, de laatste uren op stage die moesten worden uitgevoerd, de laatste tentamens die nog moesten worden gemaakt. Nog even en dan had ze haar eerste jaar op de Universiteit goed afgesloten en kreeg ze haar welverdiende vakantie. Wat voor de maand juni voornamelijk betekende dat ze zich bezig kon houden met de verbouwingen van de Augury Concert Hall, maar in ieder geval hoefde ze dan tussendoor geen schoolopdrachten meer in te leveren! Nou kreeg ik net te horen dat Keane de hele planning weer overhoop ging gooien, maar dat wist Evangeline gelukkig op dit moment nog niet! Vandaag was het theater echter ver verwijderd uit haar gedachten, want het was een drukke dag geweest in het st. Holisto. De befaamde gratis controle- en vragenuren die wel eens werden gehouden aan het einde van de week in het ziekenhuis werden altijd goed bezocht en ook vandaag had de wachtkamer enorm vol gezeten met aanstaande moeders en huilende baby's. Gelukkig kwam het einde van de dag in zicht en daarmee ook steeds meer lege stoelen in de wachtkamer. Nog een uurtje en dan was haar shift voorbij. Nog een uurtje en dan mocht ze ook naar huis. Evangeline propte gefrustreerd voor de tiende keer die dag een losgeslagen krul onder haar kapje en vervloekte voor de zoveelste keer de persoon die had bedacht dat ze dit moesten dragen en vast nog nooit iemand met krullen had gezien in zijn leven. Haar voeten deden pijn van de hele dag heen en weer lopen, maar daar klaagde je nou eenmaal niet over en als iemand een formulier in je handen duwde en zei dat je de volgende persoon mocht halen, dan deed je dat gewoon. Dus plakte Eva haar vriendelijke glimlach op haar gezicht, paradeerde de wachtkamer in en wierp een schuine blik op haar lijst. "Miss Alastor," dreunde ze op, zonder zich te realiseren wie er bij die naam hoorde. Het was een lange dag geweest, oke?
  13. 5 points
    Laurelle Ryder

    TUMBLR TEXT POSTS

    Bobbie Azarola: Calla Ryder & Caroline Carrington: Cordelia & Efstathios Peregrine: Elise Stonetree: Felicia Harding: Giselle & Howard Rosanvallon: Hector Moyle: Leroy & Calla Ryder: Sara Saint: Tabitha Fox:
  14. 5 points
    Het hart werd woord na woord een stukje lichter. Het aambeeld op zijn borstkas kromp. Voor het eerst in een hele lange tijd voelde Samuel zich gehoord. Alsof Paige ieder woord aandachtig had beluisterd en volledig in zich op had genomen. De eerste vertelling van vroeger wogen het zwaarst voor de jongen, daarna werd het makkelijker, tot zijn laatste stukje was verteld. Hij voelde zich licht, luchtiger, maar boven alles intens moe... Samuel luisterde mijn zijn laatste stukje energie aandacht naar Paige en wat ze vertelde. Her en der knikte hij instemmend. Ze had ook gelijk. Groot gelijk. Geluk moest je niet eindeloos blijven zoeken in de grote diepte. Geluk kwam met kleine stukjes, kleine stapjes, kleine overwinningen. Obstakels beklimmen en daarna achter je laten, met een open blik naar de toekomst, of gewoon alleen al naar de dag zelf, naar dit moment. Genieten van het goede en het minder goede accepteren zoals het is. Het klonk in zijn gedachten erg moeilijk, want hoe kon je je nou zomaar ergens bij neerleggen, als het zo'n enorme indruk op je maakte. Als het je innerlijke zelf zo overhoop gooit, dat je eigen persoonlijkheid in een grote brei chaotisch onbegrip verandert... Paige kon het. Zij deed het en ze was sterk. Zo sterk. Het was niet helemaal helder wat ze zei, maar wat ze bedoelde kon Samuel feilloos vertalen in zijn eigen hoofd. Hij begreep haar en zij begreep hem. Sam maakte een van zijn handen los en aaide zachtjes over haar haren. "Dankje... We redden het wel, denk ik..."
  15. 5 points
    "Nee... nee... dat-... ik begrijp dat je dat niet zomaar vertelt. Het is niet zomaar iets..." Sam knikte. Na haar uitleg over de gehele situatie kreeg de jongen een soort deja vu moment toegespeeld. Jongen in een relatie, jongen ziet ander meisje waar hij in geïnteresseerd is... Vriendin niet blij met de situatie (geheel helder natuurlijk...) Het klonk een beetje als een welbekende liefdesdriehoek, die op dit moment enigszins was bekoeld, maar net even anders. Samuel was niet zo goed met liefdesdriehoeken en kon nooit zo goed begrijpen waarom monogamie eigenlijk zo te schande werd gelegd... Nu moest hij niet veel zeggen, want hij had zelf meerdere malen een liefdesdriehoek van dichtbij meegemaakt, zichzelf inclusief gesteld. Hij wilde dan ook niet bevooroordeeld reageren op Paige's situatie; het was haar situatie en hij mocht daar niet over oordelen of zich er mee bemoeien. Daar had hij inmiddels wel van geleerd. Zijn duimen streelden zachtjes langs de wangen van het meisje. Ze zag er bleek uit, vermoeid. Alsof ze slecht had geslapen. "Ik snap het..." Knikkend luisterde Samuel naar wat Paige allemaal al voor maatregelen had genomen en wat voor beslissingen ze had gemaakt. Haar moedige glimlach zette haar woorden met kracht neer, maar ergens voelde hij de melancholische zijde achter haar krachtige, verantwoordelijk stappen. Ze zou haar studie niet afmaken, ze zou vertrekken van campus, ze zou haar baan bij het café opzeggen. Voor een moment voelde Samuel zich enorm egoïstisch bij de gedachte dat hij niet wilde dat het zo zou lopen. Ze had geen keuze. Ze moest. Het leven gaf haar niet wat ze zo graag gewild had, maar in plaats van er aan onder door te gaan, greep ze zichzelf bij elkaar tot de laatste stukjes en besloot ze iets van haar omgegooide leven te maken. Ze besloot er een toekomst aan te geven, weliswaar niet een die ze altijd voor ogen had gehad, maar Paige zette door en zou er een werkende, goede toekomst van maken voor haarzelf en haar ongeboren kind. Twee levens overhoop, een met een uitzicht, een uitzichtloos... of toch niet? Kon hij hier niet iets van meenemen, van haar moed, haar kracht. Voorzichtig geleidde hij haar hoofd terug naar zijn schouder en liet een van zijn handen op haar haren rusten. Met de ander omhelsde hij haar opnieuw, haast troostend. Voor hem tenminste wel; het gaf hem wat kracht. Precies de reden waarom hij haar dichtbij hield. Misschien straalde haar strijdkracht wat over naar hem, hij had het nodig. Hij had haar nodig. "Je redt het wel... Je bent sterk Paige, sterker dan menig mens ooit zal zijn." Samuel ademde diep in en uit. "Laat me je helpen."
  16. 5 points
    Nee, goed, als hij liever over haar wilde praten op dit moment vond Paige het oké, want hij stond niet op de rand en dat maakte alles direct een heel stuk beter. Niet perfect, natuurlijk, maar... het was een behoorlijk grote stap en daar was ze al eeuwig dankbaar voor. Paige glimlachte naar Samuel, een beetje waterig, en raakte voorzichtig even zijn handen aan. "Sinds april," gaf Paige toe, "toen was ik al zwanger, maar... nou ja." Ze schudde haar hoofd een beetje. "Ik ben niet getrouwd, ik heb geen vriend, dus het is allemaal een beetje moeilijk." En vooral omdat de jongen van wie ze zwanger was geworden een vriendin had, een vriendin die niet zo blij was met deze situatie. Raar genoeg. "Dus sorry dat ik het niet eerder heb verteld, maar ik wilde ook eerst even mijn leven op orde krijgen." Ze wierp een ietwat schuldige blik naar beneden, naar haar buik waar haar kind veilig in groeide. Ze wilde het alles geven wat ze had, ook al was het niet veel. "Ik heb een baan, als receptioniste bij St Holisto's. En na de zomer ga ik een plek zoeken voor ons." Ze probeerde moedig te glimlachen, want het kwam allemaal wel goed, op de één of andere manier, uiteindelijk. Maar toch had ze een beetje spijt ervan dat ze het huis van haar ouders had verkocht. Het was een fijne plek geweest om op te groeien, maar ze kon het niet veroorloven om zelf een huis te kopen voor haar en de baby. "Ik zal ergens na de kerst bevallen, waarschijnlijk."
  17. 5 points
    De warmte van haar omhelsing overdonderde hem een beetje, maar tegelijkertiid voelde hij zich veilig. Veiliger dan daarnet zeker. De spanning in zijn lichaam kwam tot uiting en deed zijn lijf, zijn ledematen en kaken bibberen. Hij beefde van top tot teen en probeerde zich staande te houden door Paige vast te houden. Het was oké, hij was oké, zij was oké... Rillend liet hij zijn eigen armen om haar heen nog iets verstevigen, waarna Sam zijn hoofd op haar schouder liet rusten. Hij was oké... Het was oké... Bij de woorden van het meisje keek Sam even op. Ze hield van hem. "Ik ook van jou. Jij de mijne..." En opnieuwd stortte hij zijn voorhoofd tegen haar schouder. Hij voelde zich vermoeid, slap. Rustig trok Sam zijn bovenlichaam naar achter, zijn vingers omlijstend rond haar gezicht. "Nee... We moeten over jou praten... Over..." Zijn ogen flitsten naar haar buik. Een korte stilte. "Hoelang weet je het al...?"
  18. 5 points
    Haar stemgeluid kwam steeds een stukje dichterbij, viel hem op. Het gaf hem een tweesplitsing in zijn keuze; of hij zou haar dichterbij laten komen, met alle gevolgen van dien. Dat hij zijn laatste momenten nog kon praten met een dierbare, om precies te kunnen vertellen wat er nu aan de hand was, of wat er juist niet in de hand te houden was. Of hij kon haar wegsturen, schreeuwen, gillen dat ze weg moest gaan en hem met rust moest laten, met ook alle gevolgen van dien. Een betraande Paige, vol angst, die hem te pletter zou zien vallen tegen de koude stenen van de grond. Hij kon zichzelf al voelen vallen, de wind ruisend langs zijn oren, de tegendruk van zijn lichaam in de snelheid van zijn val. Het waren beide geen optie. Want bij de eerste optie zou ze net zo lang blijven staan tot hij terug over de reling zou komen en dat wilde hij niet. Hij wilde niet terug naar de hel van zijn dagelijks leven. Hij wilde zich niet meer dagelijks afvragen of hij het wel waard was om de dag aan te kijken. Hij wilde niet meer opstaan met een zwaar gevoel op zijn borstkas, die hem er elke dag opnieuw van weerhield om de avonturen van de dag te beleven als plezierig en fijn. Een voorrecht om te mogen ademen en bewegen als een normaal mens. Het voorrecht wat een ieder zich wenst. Waarom wilde hij het dan niet meer? Waarom wilde hij zich het liefst voor de rest van de wereld verstoppen? Om zijn kwetsbare hart te beschermen? Om de mantel van schaamte voor zichzelf af te doen? Om eindelijk vrij rond te kunnen lopen, zonder andermans normen en waarden, zonder berispingen, zonder vooroordelen, zonder stereotypen die de maatschappij werden voorgeschoteld uit eigen gaarkeuken... Hij wist gewoon niet meer waarom, waarom hij zich voor de wereld wilde verbergen. Sam wist niet meer waarom hij zo boos was op zichzelf, zo verdrietig was met zichzelf en zo ontevreden met het leven dat hij leidde. Hij kon er niets aan doen, het was gewoon zo en de gedachte eraan was ook niet te vermijden. Als vanzelf. De aanraking van haar vingers rond zijn koude pols maakte hem wakker uit zijn gedachten. Zijn ogen vonden een warme hand die de zijne verwarmde en vonden daarna een weg naar het betraande gezicht van Paige. Hij keek weg van haar huilende ogen, beschaamd dat hij dat had veroorzaakt. Ze wilde hem niet missen, hij was het leven waard en het leven mocht hem niet verliezen... "I-ik..." Hij kon zijn zin niet afmaken. Een lichte frond vormde zich boven zijn ogen, die zijn wenkbrauwen meetrok in een sterker vormende plooi. Opnieuw keek de jongen over zijn schouder naar het meisje. Een wereld om haar kind groot te brengen? Waar had ze het over? Dat was toch niet aan de orde, ze had geen kind. Ze had überhaupt geen vriend, laat staan dat ze getrouwd was. Ze had nog helemaal geen gezinsleven, dit was toch nog geen onderwerp van gesprek? Sam begreep het niet. "Dat is nog zo ver weg... Tegen die tijd ben ik enkel nog een vage herinnering in de kelder van jouw gedachten. Een hersenspinsel in het web van je verleden. Dat is niet belangrijk. De wereld vergaat niet als ik weg ben."
  19. 5 points
    Dit brak haar hart, echt, in duizenden stukjes. Samuel was één van de liefste, grappigste en leukste jongens die ze ooit had ontmoet, in korte tijd één van haar beste vrienden geworden en dat hij zijn leven zo omschreef, dat hij dacht dat alles zo hopeloos was en dat hij iedereen had gefaald, was vreselijk om te horen. "Oh, Samuel..." zei ze, zachtjes, en ze nam van de gelegenheid de kans om nog een stap vooruit te zetten. "Lieve, lieve Samuel, je hebt me nooit gefaald, echt niet. Ik ben zo blij dat we vrienden zijn..." Ze kon het niet helpen, haar stem klonk een klein beetje gebroken, de tranen begonnen zich naar haar op te dringen en eindelijk, eindelijk, raakten haar vingertoppen het koude metaal van het hek aan. "Je hebt niemand gefaald, we houden allemaal zoveel van je, en we willen niets anders doen dan je helpen. Ik, tenminste. Sam..." Zachtjes gleed haar hand naar zijn pols. "Spring alsjeblieft niet... Ik wil je niet missen. Je verdient het om te leven en de wereld zonder jou zou zo iets enorm belangrijks missen." Even twijfelde Paige, even wist ze niet of dit te zelfzuchtig was, of het überhaupt zou helpen, of dat het haar alleen maar schuldiger zou voelen, maar toch voegde ze er aan toe: "Dat is niet de wereld waarin ik mijn kind op wil voeden."
  20. 5 points
    "Nee. Nee, Nee... Je begrijpt het niet... Er valt niets meer te helpen of te redden, het is hopeloos. Er komt geen eind aan alle ellende, alleen zo..." De wanhopige jongen schudde zijn en slikte huiverend enkele tranen weg. Hij had de tranen willen wegevegen, maar hij moest zich vasthouden. Hij liet ze maar rollen en slikte zijn snikken onhoorbaar in. De wind floot door de ruimte heen en liet Sam's blouse en haar wapperen. Ze streelde niet meer zacht langs zijn gezicht, ze sneed haast over het oppervlak van zijn wangen. Ze was kil en gemenig. "Alle hulp is verloren. Ik heb gefaald, iedereen gefaald... Mijn beste vrienden, mijn ouders, mijzelf, mijn vriendin, jou... Ik ben een complete mislukking en ben geen hulp meer waard. Ik ben niets of niemand meer waard. Niets!
  21. 5 points
    Hij was moe... natuurlijk was hij moe. Paige was dan wel niet depressief geweest, maar ze kon zich de eerste dagen, weken, maanden nog herinneren toen haar vader was overleden, en hoe vermoeiend alles toen was geweest. Het koken voor zichzelf was al bijna teveel, en toch had ze door gemoeten, hoe moeilijk het soms ook was, hoe graag ze soms in bed wilde blijven liggen en de rest van de wereld wilde vergeten. Ze had nooit op de rand van een toren gestaan, kende die wanhoop niet en hoopte ook niet dat ze die ooit zou kennen, maar... ergens kon ze Samuel begrijpen. "Ik begrijp het," zei ze zachtjes, "ik snap dat je moe bent, Samuel, eerlijk waar, maar..." Ze beet even op haar lip, want alles wat ze wilde zeggen klonk uitzonderlijk zelfzuchtig. "Maar Sam..." Voorzichtig schuifelde ze nog een stapje naar voren, alsof Sam een wild beest was dat ze niet mocht laten schrikken. Een konijn dat elk moment weg kon springen. "Sam, wat het ook is... Ik ben er om je te helpen, oké? En niet alleen ik... Eva, je vrienden, je ouders... wij allemaal. Je hoeft dit niet alleen te doen." Want er waren altijd mensen die je konden helpen, altijd.
  22. 5 points
    "Echt niet!" beet ze voor een moment naar Sam, te hard, veel te hard, maar ze was geschrokken, nog steeds doodsbang en ze wilde hem verdomme zo graag van die rand af trekken, want nee, niet Samuel. Niet één van de meest lieve, meest grappige jongens die ze ooit had leren kennen, niet één van haar beste vrienden, niet iemand die zo gevoelig was, misschien een beetje te gevoelig voor deze wereld. Ze had het kunnen weten, op zich, als ze ervaring met dat soort dingen had gehad, als dat haar deel van de heling-studie was geweest, als ze misschien wat beter op had gelet. Natuurlijk was Samuel depressief, dat maakte zoveel duidelijk. Ja, hij was soms ook vrolijk geweest, en ja, had soms urenlang met haar gelachen en gelukkig gekeken, maar soms, als hij wegkeek en dacht dat ze hem niet kon zien, leek hij zo... kwetsbaar. "Sam," zei ze zachtjes, en smekend zette ze een voorzichtige stap naar voren. "Praat met me, alsjeblieft. Leg het me uit." Ze wilde een hand naar hem uitsteken, dat hij die vast zou grijpen en zich door haar weer op veilige grond zou trekken, maar ze was te ver weg. "Wat het ook is... ik kan je helpen, oké?"
  23. 5 points
    Ze had hem, in alle eerlijkheid, niet direct gezien. Nee, haar blik was eerst op de grond gericht, op de lege straten van de campus, het kleine stukje lopen terug naar haar kamer, op hoe stil en rustig het was. Het was nog steeds warm, na een warme dag, en ook al was Paige niet echt een nachttype, ze vond dit soort momenten heerlijk. Er was iets magisch aan een nacht na een lange zomerdag, muziek in de verte, de straatlichten aan, alsof ze voor een moment lang in een hele andere wereld terecht was gekomen. En boven, de sterren. Ze wierp haar hoofd achterover, haar blik omhoog. Ze herkende hem nog steeds niet, in alle eerlijkheid. Eerst was hij gewoon een schaduw op een rare plek zoals ze die nooit eerder had gezien, en langzaam daalde de informatie bij haar binnen dat het een persoon was, iemand die bovenop de astronomie-toren stond. Paige bleef even stokstijf staan. Het was vast niets, probeerde ze zichzelf te vertellen, maar haar hart bonkte en het voelde gewoon verkeerd. En toen bewoog de schaduw, dichter naar de rand toe en toen erover heen. "Nee!" gilde ze, het was een eerste reactie, misschien een nutteloze reactie, maar hopelijk één die afleidend genoeg was dat wie er ook boven was, nog niet sprong. Niet tot Paige de trappen op kon hollen, veel te snel, sneller dan haar adem en spieren bij konden houden, waardoor ze happend naar adem uiteindelijk de deur open duwde. "Niet springen!" beet ze ondanks dat eruit, terwijl ze aarzelend een stap naar voren deed. "Wat er ook mis is, er is altijd een manier om het op te lossen!" Pas toen, oh, toen pas, herkende ze de jongen. "Sam?" voeg ze, geschrokken, aarzelend. En even wist ze niets wat ze kon zeggen.
  24. 5 points
    Het was vreemd hoe je soms pas na ging denken over je rol in iemands leven als diegene er niet meer was. Ooit lang geleden was Felicia Harding, toen nog Felicity Nixon, voor Eva gewoon het meisje geweest dat op het verkeerde moment de verkeerde ruimte in was gestapt. Vanaf dat cruciale moment in de muziekkamer, waren ze plotseling vreemdelingen die een stel geheimen met elkaar deelden. Het was het eerste, maar niet het laatste geheim en Felicia was veel dingen geweest na die dag van de Onbreekbare Eed. Het vriendinnetje van haar beste vriend, iemand wiens vriendschap ze genoeg waardeerde om een schouwer te vervloeken in de Grote Zaal alleen om te ontdekken dat ze een heel ander persoon was. Maar anders was niet altijd slechter. Soms was het beter en toen ze eenmaal gewend was aan de nieuwe Felicia bleek dat die toch niet heel veel anders was. Ze was nog even avontuurlijk en brutaal en behulpzaam toen ze Keane die duelleerlessen wilde geven -met evenveel snibbige opmerkingen die ze zo van haar gewend waren zijn kant uit- en haar vertelde over de brieven die Owain Cadwgan haar had geschreven om hen in de gaten te houden. Eva vroeg zich wel eens af of ze Felicia daar genoeg voor had bedankt. Voor de grote dingen en de kleine dingen en alles wat er toe deed. Niet dat het uitmaakte, want het was nu toch te laat. Evangeline was in haar leven nog niet vaak op begrafenissen geweest, maar deze kon ze onmogelijk overslaan. Al was het maar om het besef er in te laten hakken dat Felicia werkelijk was overleden. De woorden op de rouwkaart leken zo onwerkelijk, alsof iemand ze had verzonnen en voor de grap Felicia's naam er boven had gezet. Hoewel het Raafse meisje nooit heel sterk had geoogd was er altijd iets aan haar houding geweest wat Evangeline het idee had gegeven dat ze op een bepaalde manier onoverwinnelijk was. Het was niet eens zo'n gekke gedachte, als je keek naar alles wat ze had meegemaakt. En ondanks dat, had ze er gewoon nog gestaan. Tot de griep haar had geveld. Evangeline wist niet eens dat er nog tovenaars doodgingen aan de griep, behalve misschien als je heel oud was of heel jong. Felicia viel niet in die categorieën, maar haar immuunsysteem blijkbaar wel. Fucking Azkaban, wat was dat nou voor rechtssysteem als onschuldige personen vlak na hun vrijlating het loodje legden. Het maakte haar verdrietig en boos tegelijk en ze wist niet zo goed welke emotie ze de overhand moest laten nemen. Boos zijn was makkelijker, maar het leek niet echt de juiste emotie voor een begrafenis en bovendien was de persoon op wie haar boosheid deels gericht was niet aanwezig. Al zou het haar werkelijk niets verbazen als Daniella Ingram zou besluiten nog een dramatische entree te maken. De ceremonie was mooi, maar voelde ietwat onpersoonlijk aan. Niet dat dat er voor zorgde dat ze het de hele begrafenis droog hield, Evangeline was altijd al wel een emotioneel persoon geweest en het hartstochtelijke gesnik was erg aanstekelijk. Eva had zoveel medelijden met Samuel, ze kon zich niet eens voorstellen hoe het moest zijn om je eerst liefde te verliezen aan de dood. Als ze had gedacht dat hij er de afgelopen tijd al niet zo goed had uitgezien, dan was dat echt een understatement in vergelijking met nu. Hij zag zo bleek dat ze bang was dat hij elk moment kon flauwvallen - niet dat Keane er nou veel beter uitzag, of wie dan ook van haar vrienden. Lichtelijk bezorgd sleepte ze zich achter haar vrienden aan richting de rij voor condoleances. Eva had nooit zo goed geweten wat ze daar moest zeggen, woorden leken altijd te kort te schieten als het ging om het missen van iemand die nooit meer terug zou komen. Een simpele "gecondoleerd" deed het hem gewoon niet, maar toch stak ze braaf haar hand uit naar de familie Silvershore. "Gecondoleerd," sprak ze beleefd. "Sterkte met uw verlies. Ik zal haar erg missen. Felicia was werkelijk... one of a kind." Ze glimlachte zwakjes bij die gedachte en wierp een bezorgde blik opzij naar haar vrienden. "Sammie, gaat het een beetje?" Ze pakte zijn hand vast en kneep er zachtjes. "Wil je misschien even wat eten? Of thee?" Britten zeiden altijd dat thee de oplossing was voor alles, maar Eva twijfelde toch een beetje aan de magische helende werking van thee in dit geval.
  25. 5 points
    Het was tot nu toe niet makkelijk geweest, dat zou Felicia nooit zeggen, maar nu ze oog in oog kwam te staan met haar vrienden, de mensen die ze jarenlang had gekend en die nu dachten dat ze dood was en nooit de waarheid zouden weten, voelde ze zich... ze wist het niet direct. Niet schuldig, gezien het enige alternatief was dat ze daadwerkelijk dood was en dan zouden ze zich precies hetzelfde voelen, maar wel... ja. Iets. De verveelde uitdrukking zakte tenminste helemaal weg terwijl haar blik over de gezichten dreef van Keane, Samuel en Josephine. De twee jongens hadden zichtbare tekenen dat ze hadden gehuild, rode ogen, schorre stemmen, nog wat natte wangen... Maar ze deed haar uiterste best om niet schuldig te kijken, of geschrokken, of misschien op het punt om zelf in tranen uit te barsten. In plaats daarvan dwong ze zichzelf een meelevende glimlach op. "Ach, ja, natuurlijk," knikte ze naar Keane na de uitleg van Eric, alsof ze misschien een enkele keer eerder hadden gezien, in plaats van dat ze jarenlang bij elkaar in de klas had gezeten, in plaats van dat ze de eerste vriendin van zijn beste vriend was geweest, in plaats van dat hij haar had opgezocht in Azkaban. "Ach, echt? Wat vriendelijk van u dat uw zo'n reis heeft gemaakt! Dat is vast niet makkelijk geweest." Ze glimlachte hem bemoedigend toe en wierp toen even een blik op Zaira, die naast Eric stond. "Zaira, ken je Lord Radnor al? De burggraaf van Radnor? Lord Radnor, dit is mijn schoonzusje, Zaira Silvershore." En als Keane nu even door kon lopen en even met Zaira kon gaan praten, hoefde Felicia zich niet zo op zijn rode ogen te richten. Niet dat de volgende persoon veel beter was... Oh Samuel. Het was enigszins gelukkig dat Zaira waarschijnlijk geen enkel idee zou hebben wie Samuel Everett was, dus hoefde ze alleen maar ietwat nieuwsgierig zijn hand te schudden. "Dank u wel dat u bent gekomen," zei ze vriendelijk. "Het zou veel voor Felicia hebben betekend dat u hier bent." Dat was tenminste geen leugen.
  26. 5 points
    Samuel Everett

    [1837/1838] Shell & Bone

    Een omvangrijke leegte, die bijna al het leven en alle vrolijkheid wegnam die er in zijn wereld nog waren overgebleven. Een emotieloos gezicht ontmoette hem deze ochtend in de spiegelbeeld. Het spiegelbeeld zag bleek, haast zo wit als de wastafel onder zijn zwakke handen. Een aambeeld aan zwaarte rustte op zijn hart. Het besef dat Felicia er niet meer was deed hem zwaarder vallen dan hij ooit had gedacht. De oorzaak van haar overlijden nog meer. Het was zo onverwachts. Griep... een zware griep had haar leven weg geroofd. Dit was geen overlijden zoals het bij haar had gehoord. Terwijl hij er over nadacht zag hij een strijdende Felicia voor zich, met al haar souplesse, charme en kracht. In zijn fantasie zag hij haar strijdend ten onder gaan, vechtend, tot het bittere eind. Ze was een ridder in een stalen harnas, haar magische krachten om zich heen wervelend als likkende vlammen. Ze had tot de laatste seconde alles in de strijd gegooid, zoals een echte strijdster. Niet zo... Niet ziek op een bed, niet kunnen vechten tegen hetgeen wat haar kapot maakte van binnen... Haar dood was haar karakter niet waardig. Een lege, glazige blik staarde hem vanuit het spiegelbeeld aan en begon met een lichte beving in de vingers de stoppels van zijn wangen te scheren. Met iedere streek hoorde hij het bonzen van zijn kloppende hart in zijn oren en zo nu en dan de lachende stem van Felicia. Of enkele woorden die ze hem wel eens had gezegd. 'Bloemkooloor!' 'Jeetje Samuel, hoeveel ga je nog eten?' 'Hup opstaan! We gaan trainen!' 'Beloof je me te schrijven deze zomer?' Nadat zijn haren netjes gekamd waren en hij zijn kostuum had aangetrokken bekeek hij zichzelf opnieuw in de spiegel. Zijn blik vierde van links naar rechts, evenals zijn bovenlichaam. Met getuite lippen wreven zijn vingers door zijn lange haren, zodat de voorste lokken wat wilder vielen, zoals zij ook wel eens door zijn haar had gestreken. Felicia hield niet van dat hele strak gekamde haar, het moest wat losser zitten, wat wilder, precies zoals zij het goed had gevonden. En zodoende. Zijn zwarte cravat was geknoopt, zijn veters gestrikt en de sierlijk uitziende rouwkaart leek haast vastgekleefd aan zijn vingers. Hij liet het niet los. De avond dat hij de kaart had geopend, samen met Keane, had hij met hem gedronken op haar leven en had hij zijn best gedaan om Keane troost te bieden. Maar zichzelf had hij erbuiten gelaten. Vanbinnen ging Samuel kapot en met iedere seconde die de uitvaart naderde een beetje meer... Maar toch ging hij. Met Keane aan zijn zijde, vergezeld door diens vrouw Josephine, was Samuel de kist genaderd. In eerste instantie had de jongen niet durven kijken naar het levenloze lichaam wat ooit van zijn eerste liefde was geweest, maar het moest van zichzelf. Zij zou hetzelfde gedaan hebben. Zodra zijn ogen haar zachte gelaatstrekken vonden voelde hij zijn schouders zakken en keek hij ademloos naar het meisje. Ze was nog altijd zo mooi, zo puur. Maar ze was lang niet meer wie ze ooit was geweest. Het liefst had hij haar nog een keertje door haar haren gestreken, of even zijn vinger laten glijden langs haar wang, maar dat kon niet. Wat hij er toch voor over had om het toch te doen... "Ik ga je missen Lic, ik zal altijd van je houden..." waren de woorden die fluisterend zijn lippen verlieten en achter bleven bij Felicia. Daarna voegde hij zich opnieuw bij Keane en Josephine, afwachtend voor het officiële afscheid. De ceremonie was nog niet eens zozeer het moeilijkste gedeelte van haar uitvaart, eerder deftig en wederom niet passend. Het was een prachtige uitvaart, tot in de puntjes verzorgd en hoe kon dat ook anders met de Silvershores. Het was een welvarende tovenaarsfamilie met geld. Ze konden alles betalen als ze wilden... Felicia verdiende een uiterst zorgvuldig georganiseerde uitvaart, maar hij mist het avontuurlijke tintje wat Felicia altijd zo bijzonder maakte. Hij had nog eerder gedacht dat ze haar dood dan zou hebben geacteerd, terwijl ze ongezien, vermomd en heldhaftig te paard de horizon zou verlaten... Tranen biggelden over zijn wangen bij de vele, vele herinneringen die bij hem binnen schoten en uiteindelijk werd de jongen overvallen met een gevoel van intens verdriet en gemis. Hij sloot zich achter Keane aan voor de condoleance en schudde de handen van de Silvershores, instemmend knikkend met Keane's woorden, want zijn eigen woorden bleven hangen, opgesloten achter de enorme brok in zijn keel.
  27. 5 points
    15+ ish misschien? Ik weet niet. Grensgevalletje. Dit was de tweede keer in een relatief korte tijdspanne dat Eric Felicia meenam naar een begrafenis. Net als destijds was het het dichtstbijzijnde bij een date waar ze in een tijdje waren gekomen: tenminste, als je dat definieerde als ‘in publiek samen en daarna samen naar huis’. En alsof dat nog niet erg genoeg was was de eerst voor haar moeder geweest en deze voor haarzelf. De tekenen aan de wand dat dit geen reguliere relatie was waren nogal opdringerig op dit punt. Al was dat alleen voor hen tweeën zo ostentatief duidelijk. Voor iedereen anders leek dit een heel reguliere relatie inmiddels. Die tussen echtgenoten: de meest reguliere relatie die er bestond. En ja, ook voor Eric was het wennen. Als hij zijn gedachten af liet dwalen, was het net alsof hij hier zat met Vasilisa, kon hij eigenlijk al wachten op de eerste snibbige opmerking van haar kant, die keurige, verveelde oogopslag die Felicia tot in de puntjes beheerste. Was het net alsof hij hier echt zat bij de begrafenis van het meisje waarvan hij zoveel en zo geheim had gehouden, en in zekere zin was dat natuurlijk ook zo. ‘Felicia’ was dood. Zij zou niet meer bestaan. Niet meer naar de universiteit gaan, niet meer naar de feesten van haar foute vrienden die hier nog in ruime aantallen aanwezig waren, en nooit ouder worden dan die veel te jonge negentien jaren. En hij rouwde erom dat hij het voor haar niet beter had kunnen doen dan dit. Vasilisa was ook negentien geweest toen ze zich verloofden. En bij haar rouwde hij eigenlijk, in de diepste stilte van zijn donkere hart, om hetzelfde. Hij had nooit van haar gehouden, had zelfs een hekel aan haar gehad, en het feit dat zij hetzelfde had gevoeld was haar doodsoorzaak geweest evenveel als het vergif van zijn vader... maar hij had beter voor haar gewenst, was haar meer verplicht geweest, dan dit. En op een vreemde manier deed dat toch heel onwezenlijk pijn. Hem meer dan haar. Zij had niet geleden. Hij had gewacht tot Felicia klaar was, toen gewacht tot Vasilisa sliep, en toen had hij haar langzaam laten overgaan in een permanentere slaap, zonder dat ze ooit had geweten wat ze zichzelf had aangedaan, zonder dat ze ooit had gevreesd voor wat er komen ging. Het was makkelijker geweest om haar Wisseldrank te voeren en haar ziek te laten worden zodat er een Heler alles netjes volgens het boekje op had kunnen schrijven en ‘Felicia’s’ ziekte gedocumenteerd was voor de ogen van de wereld... maar het was het enige wat hij nog voor haar had kunnen doen, haar die pijn te besparen, en hij had het gedaan. Een risico was het nauwelijks geweest: gewoon meer moeite. Uiteindelijk was alles precies zo verlopen als moest. En Lissa lag in de kelder in een coma, voor Wisseldrank en transfiguratie inspiratie, Felicia zat naast hem als zijn net zwangere vrouw en het lijk in de kist... Ja, tja. Hij had niemand extra hoeven te doden en laten we het daar maar op houden. “Haar vrienden gaven ook altijd hoog over haar op,” knikte hij naar ‘Lissa’, zijn toon afstandelijk zoals die bij zijn vrouw eigenlijk immer was geweest en bij Felicia welhaast nooit, niet sinds die eerste dagen met haar. Het was waar: Felicia’s vrienden waren altijd uitzonderlijk loyaal geweest, tot op het punt dat een paar zich met haar hadden laten arresteren. Het was ook deels onwaar: Daniella Adler had haar toch maar mooi een gevangenis ingepraat. Maar enfin. Bygones. “Ah, Lord Radnor - dank u, het is inderdaad een triest verlies.” De jongen zag er een stuk slechter uit dan hij. Niet omdat Eric wist dat Felicia leefde, overigens, maar omdat Erics reactie afgemeten was: hij zag bleek, leek stil verdrietig, had daarvoor gekozen omdat hij hecht met Felicia was geweest voor het oog van de wereld maar niemand wist hoe hecht, en omdat hij graag een kalme reputatie behield. “U kende mijn vrouw al, nietwaar? Zij kent de uwe,” voor het geval Felicia zich nu heel netjes zou gaan voorstellen, wat ze vast niet deed maar beter het zekere voor het onzekere. “En och, onverwacht, ik kan me voorstellen dat dat er zo uitzag. Het was absoluut snel, en ze was zo jong nog. Maar ze is nooit geheel hersteld van Azkaban, ben ik bang. Haar gezondheid was zo drastisch achteruit gegaan daar...” Hij zuchtte. “Zo tragisch, en dat nog op de basis van een ongefundeerde aanklacht, ook. Allemaal te vermijden.” Hij speelde nog met de gedachte om toch nog een rechtszaak te beginnen, maar wist nog niet of het z’n vaders nieuwe bod op het ministerschap zou bevorderen. “Lord Radnor was Felicia nog wezen opzoeken in de gevangenis destijds,” vertelde hij ‘Lissa’ terloops. “Uw steun moet veel voor haar betekend hebben.”
  28. 5 points
    Juli 1837 Minister van Toverkunst: Nicholas Eversly (interim) vanaf Maart 1837 Koningin van Groot-Brittannië: Victoria - Koningin vanaf 20 juni 1837, zal gekroond worden op 28 juni 1838, regeert tot 22 januari 1901 Premier van Groot-Brittannië: William Lamb - tweede viscount Melbourne, Premier van 18 april 1835 tot 30 augustus 1841 Belangrijke gebeurtenissen in juli 1837: Juli 1837: Charles W. King, een Amerikaanse handelaar, vertrekt vanuit China naar Japan met zeven Japanese schipbreukelingen, waaronder Otokichi en de zendeling Samuel Wells Williams. Het is de bedoeling om de schipbreukelingen terug te brengen, maar ook om handelsconnecties met het eiland te sluiten en het christendom naar Japan te brengen. Maar Japan heeft in 1825 een wet aangenomen dat alle Westerse schepen, behalve die van de Nederlanders, onder vuur genomen moeten worden, onderdeel van het Sakoku beleid. Het schip probeert twee keer aan land te komen en wordt beide keren beschoten, dus uiteindelijk keert het terug naar China. De zeven schipbreukelingen kunnen dus niet terug naar Japan. Juli 1837: Schilder en schrijver Edward Lear vertrekt naar Rome. Juli 1837: Dichter John Clare laat zichzelf opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis. Juli 1837: Godefroy Engelmann vraagt een patent aan voor Chromolithografie, een druktechniek bedoeld voor het maken van meerkleurige afdrukken. 1 juli 1837: Het General Register Office begint met het registreren van geboortes, huwelijken en sterfgevallen in Engeland en Wales. 1 juli 1837: Een schip in de buurt van Isle of May slaat om. Dertien mensen verdrinken. 3 juli 1837: De Wills Act van 1837 wordt aangenomen, een wet om de regelgeving voor testamenten te verduidelijken. 4 juli 1837: Er wordt een spoorlijn geopend van Birmingham naar Warrington, een zogenaamde Trunk Railway, wat betekent dat het een belangrijke spoorlijn was. Het is de eerste van zijn soort in Engeland. 13 juli 1837: Koningin Victoria verhuist van Kensington Palace naar Buckingham Palace, in plaats van St James's Palace. Daarmee wordt het hof verplaatst. 13 juli 1837: Christ Church (nu St. George's Cathedral) wordt ingewijd. De kerk is ontworpen door James Pennethorne. 15 juli 1837: De Glasgow, Paisley, Kilmarnock en Ayr spoorlijn en de Glasgow, Paisley en Greenock Railway krijgen toestemming om gebouwd te worden. 19 juli 1837: Het stoomschip Great Western wordt te water gelaten in Bristol. 19 juli 1837: In Liverpool komen de eerste zendelingen van de de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen (de Mormoonse kerk) aan, de eerste zendelingen van de kerk naar het buitenland. Op 30 juli wordt George Darling Watt als eerste Mormoon in Engeland gedoopt. Later trouwt hij met zes vrouwen, waaronder zijn halfzus. 20 juli 1837: Het station Euston in Londen wordt geopend, het eerste treinstation in Londen. De Euston Boog dient als toegang. 24 juli 1837 tot 18 augustus 1837: Algemene verkiezingen in Groot-Brittannië. De Whig Party wint en William Lamb mag aanblijven als premier. Belangrijke geboortes in juli 1837: 4 juli 1837: Charles-Émile Auguste Durand, een Frans kunstschilder en één van de meest gewaardeerde portrettisten van de hogere klassen gedurende de derde republiek. 4 juli 1837: Agnes McLaren, een Schotse dokter die de eerste dokter was die hulp bood aan Indiase vrouwen, die vanwege traditie die niet mochten vragen aan mannelijke dokters. Ze was ook een belangrijke suffragette. 8 juli 1837: Donald Dinnie, een Schotse Sterke Man die één van de bekendste atleten van de 19e eeuw was. 11 juli 1837: John Balfour, een Schotse advocaat en eerste baron Kinross. 18 juli 1837: Vasil Levski, een Bulgaarse revolutionair en hedendaags een Bulgaarse nationale held, die hielp Bulgarije te bevrijden van de Ottomanen. 21 juli 1837: Johanna Hedén, een Zweedse verloskundige, Feldsjer, apotheker en barbier. Ze was de eerste vrouwelijke chirurg in Zweden. 30 juli 1837: Signe Hebbe, een Zweedse sopraan, actrice en theaterpedagoog. Belangrijke sterfgevallen in juli 1837: 18 juli 1837: Vincenzo Borg, een Maltese handelaar die één van de rebellen was tijdens de Franse blokkade van Malta.
  29. 5 points
    @Dax Appleby & @Madeline Rosanvallon Gabrielle Aplin - Please don't say you love me Heavy words are hard to take Under pressure precious things can break And how we feel is hard to fake So let's not give the game away Just please don't say you love me 'Cause I might not say it back Doesn't mean my heart stops skipping When you look at me like that
  30. 5 points
    Juni 1837 Minister van Toverkunst: Nicholas Eversly (interim) vanaf Maart 1837 Koning van Groot-Brittannië: William IV - Koning vanaf 26 juni 1830, gekroond op 8 september 1831, regeert tot 20 juni 1837 Koningin van Groot-Brittannië: Victoria - Koningin vanaf 20 juni 1837, zal gekroond worden op 28 juni 1838, regeert tot 22 januari 1901 Premier van Groot-Brittannië: William Lamb - tweede viscount Melbourne, Premier van 18 april 1835 tot 30 augustus 1841 Belangrijke gebeurtenissen in juni 1837: 1 juni 1837: De Normal School of Design, een voorloper van de Royal College of Art, een universiteit in Londen, begint met het geven van lessen in Somerset House. 10 juni 1837: De Galerij der veldslagen wordt geopend in Versailles. 11 juni 1837: De Broad Street Rel vindt plaats in Boston, een massaal gevecht waar 800 mensen aan meededen en 10.000 toeschouwers. Het is een rel die ontstaat door xenofobie van de Yankees tegenover de vaak arme Ierse immigranten. Niemand sterft door de rel, maar er wordt wel ingebroken in huizen van Ieren en al hun bezit wordt verwoest. Uiteindelijk leidt de rel ertoe dat Boston een brandweer en een politie krijgt. 12 juni 1837: William Fothergill Cooke en Charles Wheatstone vragen een patent aan voor een Elektrische telegraaf. 16 juni 1837: De acteur William Macready ontmoet Charles Dickens. 20 juni 1837: William IV van het Verenigd Koninkrijk overlijdt en heeft geen wettige kinderen, waardoor zijn nicht Victoria de troon in het Verenigd Koninkrijk erft. Het koninkrijk van Hannover, in Duitsland, wordt geërfd door zijn broer Ernst August I van Hannover, omdat er een wet bestond in Hannover waardoor vrouwen niet de troon mochten erven. Dat maakt een einde aan de persoonlijke unie tussen Engeland en Hannover die sinds 1714 bestond, toen George I van Groot-Brittannië de troon erfde, nadat Anna, koningin van Groot-Brittannië stierf zonder kinderen. Er mochten toen geen Katholieken op de troon worden gezet, dus erfde haar achterneef uit Hannover de troon. 30 juni 1837: De Schandpaal mag niet langer in het Verenigd Koninkrijk gebruikt worden voor straf. Belangrijke geboortes in juni 1837: 20 juni 1837: David Josiah Brewer, een Amerikaanse rechter en lid van het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten. 22 juni 1837: Paul Bachmann, een Duits wiskunde die vooral bekend staat om zijn handboeken over de getaltheorie. 22 juni 1837: Paul Morphy, een Amerikaans schaker. Vermoedelijk 22 juni 1837: Touch the Clouds, één van de leiders van de oorspronkelijke bewoners van Amerika, van de stam Moniconjou van het Lakota volk. 29 juni 1837: Petre P. Carp, een Roemeense politicus. Belangrijke sterfgevallen in juni 1837: 14 juni 1837: Giacomo Leopardi, een Italiaanse filosoof, dichter en schrijver. 20 juni 1837: William IV van het Verenigd Koninkrijk, de koning van het Verenigd Koninkrijk van 26 juni 1830 tot 20 juni 1837.
  31. 5 points
    Evangeline Lennox

    Stalktopics II

    Al sinds Gianna's mysterieuze PD van Belladonna ben ik nieuwsgierig naar wat er nou precies in haar verleden en met haar man gebeurt is. Wat volgde waren meer vage topics waar ik geen wijs uit werd D< maar toch elke keer gespannen bleef lezen, snakkend naar meer informatie. MAAR NU IS ER DIT HEILIGE TOPIC, waar eindelijk wat dingen in duidelijk worden en vorige topics mooi in samen vallen zoals het topic "Am I underground or in between" (dus ik raad ook zeker aan die eerst te lezen), compliment aan Gianna voor hoe ze dat heeft gedaan. Het is gewoon heel mooi hoe ze de spanning op blijft bouwen en je het liefst zo snel mogelijk verder wil lezen en er zit zo'n heerlijk OMYGOD moment in.. Zeker een vermaak om door te lezen! <3 5/5 sterren
  32. 5 points
    Na het eten sloten haar vader en ooms volgens traditie weddenschappen af over in welke afdeling ze terecht zou komen en, omdat de brief nog steeds niet was gearriveerd, weddenschappen over hoe laat die nu zou komen. Als je beide goed had kreeg je een dubbele prijs. Als Flora mee mocht luisteren had ze hen kunnen vertellen dat ze allemaal zouden gaan verliezen vandaag. Niet dat het uitmaakte. Uiteindelijk was er maar één grote verliezer en dat was zij.
  33. 4 points
    De hele tijd dat Samuel terug naar de toren klom hield Paige haar adem in en even leek het erop dat Samuel zijn balans zou verliezen, waardoor Paige een pijnlijke kreet niet helemaal binnen kon houden, maar uiteindelijk zette hij zijn voeten weer op de grond, binnen het hek. "Oh Sam," snikte Paige en uit pure opluchting en enigszins wanhoop sloeg ze haar armen om hem heen en verborg ze zijn gezicht in zijn nek. Hij was veilig, hij was veilig, hij was veilig. Nou ja, nog niet honderd procent veilig, het zou niet veilig zijn tot hij nooit meer zelfmoord wilde plegen, maar op dit moment veilig. Want hij stond niet meer over het hek. "Ik houd van je," vertelde ze hem, terwijl ze haar armen stevig om hem heen klemden. Het was enigszins een nutteloos gebaar, maar... het was het enige wat ze kon doen. "Je bent mijn beste vriend." Maar wist ze maar de woorden om dit magisch in één klap goed te maken, dat Samuel die vreselijke gevoelens niet meer voelde, dat hij opstond en alles met een knip van de vingers de volgende dag weer oké was. "Kun je me... kun je me vertellen wat er mis is?"
  34. 4 points
    Verdomme, verdomme, verdomme, Samuel. Paige stond te trillen op haar benen, was doodsbang, nog nooit zo doodsbang geweest en hij had het erover dat ze hem zou vergeten? Alsof ze ooit kon vergeten als iemand voor haar voeten de dood in zou springen, laat staan één van haar beste vrienden. "Doe niet zo belachelijk," siste ze, boos, maar vooral boos omdat ze bang was. "Ik zou jou nooit kunnen vergeten, nu niet en over tachtig jaar ook niet. En..." Ze beet op haar lip, greep hem meer vast bij zijn pols. "Het duurt ook geen tachtig jaar voordat ik kinderen krijg. Nog niet eens acht maanden, als je specifiek wilt zijn." Ze zuchtte diep. "Sam... kunnen we... alsjeblieft van de rand weg stappen en even praten? We hoeven niet van dit dak af, eerlijk waar, maar ik ben doodsbang en ik zou het zo fijn vinden als we gewoon..." Dit niet hoefden te doen. Als hij begreep hoe geweldig hij was en dat er mensen waren die zoveel van hem hielden en dat ze hem allemaal het beste gunden. "Alsjeblieft?"
  35. 4 points
    20 juni 1837 Het was verdomme maar een jurk. Gewoon een jurk. Met iets te lange mouwen voor haar en ze droeg die kleur eigenlijk nooit, kon zo één, twee, drie niet zeggen of het haar goed stond en ze zou niet weten welke schoenen ze erbij aan moest. Gewoon een fucking jurk en ze zou Earnest moeten zeggen dat hij hiermee moest kappen, dat het na maanden wel genoeg geweest was, maar op de één of andere manier belandde ze later aan Dantes arm hangend in een kroeg waar zijn vrienden zaten, gehuld in dat kleed, en toen ze een compliment erover kreeg van een meisje achter de bar, glimlachte ze alleen maar trots en negeerde ze Dantes vraag of het nieuw was.
  36. 4 points
    28 april 1837 Het waren kleine dingen eigenlijk, kleine dingen die ze gekregen had, kleine woorden op de paar dagen dat ze hem gezien had, kleine gebaren, maar nu ze alles op haar bed uitgestald had en elke ontmoeting in haar hoofd afspeelde, tegelijkertijd, voelde het als meer, een geheel zelfs. Bewijs dat hij dat meer dan Dante kon waamaken. Bewijs dat Earnest Haynes haar alles kon geven wat haar begerige instincten hebben wilde, meer dan haar grijpgrage vingers zouden kunnen dragen. En dus vroeg ze later om woordeloos bewijs dat Dante haar graag zag en ze siste haar eigen hebzucht toe dat het verdomme de gore mond moest houden omdat ze genoeg had.
  37. 4 points
    15 maart 1837 Ze wilde geen ruzie maken, niet echt, niet over zoiets kleins, maar ze was er wel mee begonnen en ze had een hekel aan Dante als hij boos was, zag altijd plots al zijn nare kanten, zag plots alle redenen waarom ze te vroeg ingetrokken was in dit huis, maar ze hadden nu ruzie en waar Adeline dit niet per se gewild had, wilde ze nog veel minder de eerste zijn die water bij de wijn deed. Gewoon. Uit het koppige principe dat zij al vaak genoeg thuis gaf – ook al deed ze dat niet, zette ze zich maar zelden uit eigen beweging over wat er dan ook gebeurd was heen. Maakte niet uit. Ze deed het verdomme genoeg en nu, nu omgaan met een Dante die zo verdomme alles was waar ze niet mee wilde omgaan was er net teveel aan. En dus ging ze weg. Niet eens permanent, ze deed niet eens alsof, meldde hem vooral zo kil als ze in haar brandend temperament maar kon dat ze hem wel weer zag als hij zin had om normaal te doen. Iets in die aard. Ergens vond ze het kut van zichzelf dat ze op niets beters kon komen, maar ze was boos en als ze boos was, echt boos, kon ze nooit op de juiste woorden komen, kon ze alleen maar stampvoeten en hopen dat het punt overkwam. Het was een beetje jammer dat ze aanvankelijk niet eens een degelijke richting uit kon gaan, niet wist bij wie ze terecht kon. Gewoon. Omdat ze nooit ergens terecht hoefde, omdat ze Dante had, altijd had, maar nu, nu voelde het heel even alsof ze hem nooit gehad had. Alsof ze één of andere fata morgana van amoureuze betrekkingen had gezien en daar een hele tijd in gedwaald had en ze nu onder ogen moest komen dat ze nooit in de buurt van een oase was geweest. En dat was dramatisch en dat ze nu ruzie hadden, deed niet per se afbreuk aan wat ze de afgelopen maanden opgebouwd hadden, maar dat betekende niet dat het niet zo kon voelen. Op zich was het handig dat ze vriendinnen had die niet zo bekommerd waren om dat soort dingen en het was ook handig dat Bobbie het prima vond om haar een bed toe te wijzen. Voor vannacht, hield ze zichzelf voor. Morgen was Dante vast niet meer boos. (Maar als hij dat wel was, wist ze niet precies wat het plan was. Ook al was dit een zelfgekozen ballingschap.)
  38. 4 points
    Vrijdag 16 juni 1837 - een theesalon op de wegisweg Blanche Ingram had haar ouders over het algemeen erg hoog in het vaandel staan. Ze was dol op haar vader en hij was dol op haar, zoals vaders nou eenmaal dol waren op hun dochters. Niet zoals hij trots was op zijn zonen en soms stoorde haar dat wel, maar niet genoeg om er werkelijk over te klagen. En ze had altijd opgekeken naar haar moeder, stiekem altijd een beetje meer zoals Leonor Ingram willen zijn. De waarheid was dat Blanche absoluut niet op haar moeder leek en dan niet alleen kwa uiterlijk. Ze was niet zorgzaam of geduldig of altijd vriendelijk tegen iedereen en ze deelden absoluut niet dezelfde mening als als het ging om de emancipatie van de vrouw, maar als enige dochter had Blanche altijd een streepje voor gehad bij haar moeder in vergelijking met haar broers en dat was iets waar ze altijd veel waarde aan had gehecht. Echter, hoe geweldig ze haar ouders ook vond, ze konden nooit alles helemaal goed doen. Dat bleek ook maar weer uit wat ze nu hadden bedacht. Blanche durfde te wedden dat het haar moeders idee was geweest. Als je naar hun achtergrond keek was de match niet eens zo heel verrassend. Ze waren allebei Hoofdmonitor en kwamen beide uit welgestelde, oude tovenaarsfamilies met een passie voor het bedrijsleven en, iets specifieker, thee. Blanche noemde het heulen met de vijand -want waren de Waterfords op een bepaalde manier niet hun concurrent? Haar vader noemde het slimme (business) deals sluiten, zeker nu Phoenix vader zich kandidaat had gesteld voor Minister van Toverkunst. Ze mocht van geluk spreken, er zouden vast veel meisjes zijn die wel een afspraakje wilden met de zoon van de toekomstige Minister van Toverkunst. Blanche had nog nooit zo hard met haar ogen gerold dan na die zin. In ieder geval had Phoenix het geluk dat hij geen Huffelpuffer was. Hun date, als ze het dan echt zo moest noemen, vond plaats op het terrasje van een theesalon op de wegisweg, want waar anders moest je afspreken als thee datgene was waar een groot deel van je leven om draaide? Blanche had na een korte vriendelijke begroeting met een zucht plaats genomen tegenover Phoenix en was nu met een kritische blik de menukaart aan het bestuderen. "Ik hoop dat ze iets fatsoenlijks hebben hier, anders moeten we maar ergens anders heen." Kon haar niets schelen dat haar vader had gezegd dat ze hier moest blijven, ze was vijftien, ze kon prima zelf dat soort beslissingen maken. Blanche trok haar blik even los van de kaart en gluurde over de rand naar de overkant van de tafel. "Vertel eens, wat is jouw favoriete theesmaak?" Blanche geloofde er heilig in dat met een goed antwoord op die vraag je meteen diep in iemands ziel kon kijken.
  39. 4 points
    Dit moest zijn hoe Eva het ervaarde om te schilderen, om haar gedachten op papier te uiten. Eigen geschreven muziek was net zo persoonlijk, maar een heel stuk minder tastbaar. Keane wist zeker dat bepaalde mensen zich in het stuk hadden herkend. Felicia en Heaven waren duidelijk genoeg geweest, omdat hij de tonen die hij aan hen toeschreef hen al eens had laten horen. Daarnaast had hij Josephine in het stuk verwerkt, net zoals Samuel, Daniella, zijn grootvader, zijn moeder en zelfs de Club. Maar het stuk begon en eindigde, natuurlijk, met Evangeline. Haar aanwezigheid zat overal doorheen geweven; zijn gedachten en zijn muziek. Nadat het applaus nogmaals door de ruimte was geschald en de buigingen waren gemaakt, zakte Keane voor een moment weer terug op zijn pianokruk, even bijkomend. Maar snel werd er andere muziek opgestart en bood zijn personeel hem een nieuw glas champagne en versnaperingen aan, zodat hij al vlug opstond en zich onder de mensen begon te begeven. Hij zocht naar bekende gezichten – zijn echtgenote werd gelukkig bedolven onder kennissen die haar begonnen te feliciteren met haar verjaardag, de baby, en wisthijveelwat... en Evangeline's vuurrode haar was voor het moment nergens te bekennen – voordat hij Felicia en Heaven bij de bar zag staan, waar hij zich opgewekt bijvoegde. “Dames” sprak hij ter begroeting, met een flirterige knipoog richting Heaven en nadat zijn blik iets te lang op Felicia was blijven hangen. Hij had Felicia sinds ze uit Azkaban was gekomen wel op enkele feestjes gezien, maar daar was hen niet de gelegenheid gegund om meer dan twee woorden uit te wisselen. Ze zag er beter uit dan in de magische hel die een tovenaarsgevangenis genoemd moest worden, maar leek toch nog steeds niet geheel de oude. “Welkom in mijn nieuwe theater! Wat vinden jullie ervan?” Hij grijnsde charmant. “Jullie hebben de bar al gevonden, zie ik?”
  40. 4 points
    Aantal mensen gestemd: 4 1. Rekenen we KO’s, HM’s en IC leraren ook bij de unieke posities, d.i. krijgen KO’s, HM’s en IC leraren ook in totaal slechts één maand? Voor: 1 Tegen: 3 2. Maken we hier een harde regel van? Dat houdt in dat we verder geen uitzonderingen toelaten en dat na de zes maanden in totaal niet posten men op inactief wordt gezet, einde verhaal. Voor: 0 Tegen: 4 3. a. Moet er een bepaald maximum zijn voor hoe vaak dit aangevraagd kan worden? Voor: 0 Tegen: 4 b. Een minimum dat moet zitten tussen twee langdurige afwezigheden? Voor: 0 Tegen: 4 c. Wordt een langdurige afwezigheid gegeven zodra erom gevraagd wordt of moet er echt een goede reden gegeven worden? Wordt elke reden aanvaard? Elke reden: 4 Niet elke reden: 0 d. Moet men minstens een inschatting kunnen geven vanaf wanneer men denkt terug te zijn of maakt dat niet uit? Verplicht: 0 Niet verplicht: 4 4. Zijn er nog overige opmerkingen? Gedachten die je heel graag kwijt wil? Voorvallen die je nu voor je kan zien en waarbij je niet zeker bent wat we daarmee zouden doen? N.v.t. Wat er verandert: Het uitzonderingsregime is aangenomen en komt neer op: - Bij langdurige afwezigheden kunnen mensen om drie maanden uitstel vragen bovenop de drie maanden die men nu heeft om te posten, in totaal zes maanden niet posten. Personages blijven op actief staan. - Dit geldt in principe voor alle personages. Er bestaat een uitzondering voor unieke posities (1. Minister, 2. Schoolhoofden, 3. Afdelingshoofden) die geen recht hebben op de bijkomende maanden uitstel en die het moeten doen met één maand uitstel. - Dit wordt de regel. In extreme gevallen kan er overlegd worden over hoe we het aanpakken, maar dit is de algemene regel en hier houden we ook aan vast. - Er is geen maximumaantal voor hoe vaak dit aangevraagd kan worden. - We werken niet met een minimumduur tussen twee ~langdurige afwezigheden~ in, maar houd er rekening mee dat dit een uitzonderingsregime blijft. - Een reden opgeven is niet verplicht. Het mag altijd, maar het is geen vereiste voor het krijgen van het uitstel. - Aangeven wanneer je denkt terug te zijn, is handig, maar niet verplicht. - Dit uitstel wordt doorgegeven aan de werkgroep van de inactieven die nu, 15 mei 2018, bestaat uit: Denise (Samuel Everett), Gianna (Alexis Eversly), Ineke (Christopher Whitley), Irene (Evangeline Lennox), Kelly (Yara Foulkes-Davenport), Lily (Tristan Johnson/Daniella Ingram/Lily heeft twee mains, oké), Margaux (Laurelle Ryder a.k.a. ik!!!) en Maxime (Elise Stonetree). Overleg is nu gesloten.
  41. 4 points
    Harold knikte enthousiast, want natuurlijk konden ze zich verstoppen! Was echt een geweldig idee, er was vast niemand in de achthonderd jaar dat Zweinstein bestond op het idee gekomen om zich te verstoppen op school zodat ze niet naar huis hoefden, want wie zou daar nou aan kunnen denken? Ja, Harold en Valor waren vast de enigen. Ja jongens, vanaf nu ga ik gifs gebruiken in mijn posts. Zijn jullie er klaar voor? "Ok, kom!" riep Harold, ietwat te hard voor zo'n geheime missie, en hij rende er al vandoor voordat Valor mogelijk van mening had kunnen veranderen, maakt niet uit. "Zeg..." vroeg hij, terwijl ze de tuinen uitliepen, "waar is Ostrovsky's kantoor eigenlijk?"
  42. 4 points
    De edelachtbare de burggraaf van Radnor, herhaalde Nessie vol ontzag in zichzelf, terwijl ze de woorden een beetje meemompelde. Wow. Keane was niet de eerste persoon die ze van adel had ontmoet, ze had ooit eens James Graham ontmoet, leuke man, jammer dat hij niet met haar wilde trouwen eigenlijk, maar de edelachtbare de burggraaf van Radnor klonk wel erg indrukwekkend en sowieso was Nessie sowieso snel onder de indruk van knappe, rijke jongemannen. Zach, weet je zeker dat je je verloofde wel alleen achter wilt laten? "Ah, ja, natuurlijk," glimlachte ze. De Club, ja, daar had ze wel eens van gehoord, had Zachary vast wel eens wat over gezegd. Of over zijn vrienden van de club, niet geheel specifiek, maar aanwezig genoeg dat Nessie het wel wist. "Ik ben nog nooit in Wales geweest," gaf ze toe, "is het daar mooi?" Stiekem hoopte ze nu natuurlijk op een uitnodiging in Radnor. Woonde de beste jongeman in een kasteel? Nessie was dol op kastelen! "Oh, ja." Ze bloosde een beetje, ongemakkelijk, en frunnikte aan haar mouw. "Mijn tante was altijd erg... bezorgd." Overbezorgd zelfs, zou je kunnen stellen. "We hebben wel wat gasten gehad, hoor, maar niet vaak." En ze bleven ook nooit lang. "Maar de spreuken zijn nu weg! Nou ja, niet de spreuken om dreuzels te weren, maar tovenaars en heksen kunnen nu zonder probleem langs komen!" Niet dat iemand dat deed, Nessie had niet zoveel vrienden, in alle eerlijkheid. Ze wist gewoon nooit zo goed waar ze nou moest beginnen, hoe ze meisjes van haar leeftijd zou kunnen leren kennen. "Woont u in Radnor?" vroeg ze nieuwsgierig. "U moet vast wel af en toe met een dreuzel praten?"
  43. 4 points
    De Ochtendprofeet

    De Ochtendprofeet

    Erfgenaam George de Haviland vermist Door Lecia Quickley BRAMSHILL 21 mei 1837 - George de Haviland, erfgenaam van het de Haviland fortuin, wordt sinds afgelopen woensdag vermist. In het begin merkte niemand de vermissing op, de Haviland bleek wel eens vaker een nachtje weg te zijn van thuis, maar kwam volgens zijn vrouw dan altijd wel weer opdagen tijdens het ontbijt. Van kwade bedoelingen ging de jongedame echter nog niet uit, maar hij is nog steeds niet terug en dus worden nu de noodklokken geslagen. George de Haviland is voor het laatst gezien in een magisch park ergens in het zuiden van Engeland, waar hij een picknick had met een onbekende jongedame. Daarna lijkt hij in het niets te zijn verdwenen, met de jongedame. Zijn vrouw en kinderen maken zich erg zorgen over hem. Er is nog geen losgeld geëist, ondanks het fortuin van de Havilands. Mensen met informatie wordt verzocht naar de schouwers te gaan.
  44. 4 points
    Triomfantelijk griste Elena haar toverstok terug, want dank je wel, had dat echt zoveel moeite moeten kosten? Haar toverstok was één van haar belangrijkste voorwerpen, het was een prachtige toverstok en ja, op zich kon ze elk moment een nieuwe kopen, maar aan de andere kant wist je maar ook nooit of het net zo'n mooie toverstok zou worden en die kwast had er echt lelijk uitgezien. "Dank je wel voor het doen van je werk," beet Elena sarcastisch naar de lerares toe, terwijl ze haar toverstok koesterend in haar zak stopte. Ja, misschien dat ze wel wat met spreuken zou verven. Of de 'kwast' van iemand anders zou 'lenen'. Niet dat ze daar aan toe kwam, want plotseling werd er geroepen dat ze zich moesten verstoppen. Elena zuchtte geërgerd en zette zich schrap, want hallo, wegrennen zorgde er juist voor dat je schuldig leek, dat wist iedereen! Dus in plaats van keihard wegrennen liep ze een beetje subtiel wat meer naar de schaduwen. En dichterbij, want ze wilde dit gesprek wel afluisteren, eerlijk gezegd. Ze giechelde een beetje, want dit was wel heel slecht. "Maar meneer!" besloot ze in te grijpen. "Weet u dan niet meer dat u dit zelf besteld heeft?" En met een Serieus Gezicht™ liep ze naar voren en zette ze zich naast Calla neer. "Het is een beetje laat, dat moeten we toegeven, maar iemand heeft de opdracht niet goed doorgegeven." En ze rolde met haar ogen richting Charon. "Goed personeel is zo slecht te vinden, niet waar?"
  45. 4 points
    IK HEB MAAAAAACHT! Wat, mama zei dat klassenoudsten macht hebben! Oh, ik heb nu ook verantwoordelijkheden? Nou, als het moet...
  46. 4 points
    Waarom ze precies moest huilen, wist Yara nog steeds niet helemaal. Ze voelde zich echter opeens zo intens verdrietig, dat het geschrokken gemompel van Irwin echt niet genoeg was om haar opeens te laten stoppen met huilen. Ze liet zich op bed leggen en zonder dat Irwin haar verder aanraakte, gingen haar schoenen en kousen uit. Nee, de veter maakte niet meer uit, maar het verdriet was nog niet over. Het zou handig zijn als ze wist waarom ze verdrietig was, maar dat zat er voor nu even niet in. Jammer, Irwin, volgende keer beter. "Ik weet het niet," snikte ze verder. "Alles is helemaal raar bij ons." Ze veegde met haar handen door haar gezicht en door haar haren, maakte van beide een rommeltje. "Kan je niet gewoon even, heel even, bij me liggen en knuffelen?" En over haar rug aaien en zeggen dat alles goed komt? "Desnoods met een boek?" Boeken waren immers hetgeen wat hen een beetje verbond. Als ze niet allebei van boeken, lezen, nerden en in hun eigen bubbel zitten hadden gehouden, dan was hun band vast een stuk slechter geweest. Yara draaide zich op haar zij, krulde zich een beetje op en pakte haar pegasusknuffel in haar armen en huilde verder. "En ik wilde vandaag geen roze details in mijn jurk, maar de witte moest nog gewassen en de blauwe had kreukels. En nu is alles misgegaan en verkeerd." Snap je? "Hou je van me?"
  47. 4 points
    It was like someone had thrown a bucket of ice water over her. Celeana stared at him, stunned for a moment and not able to speak. She'd thought she had known enough to go through with this plan, but now there was some ugly complication surfacing. A daughter, Raphael had a daughter already. A young girl that he had raised as his own, though she wasn't his biologically. She could not blame him for anything, not even for not telling her. They hadn't known each other very long yet and she had never considered to ask about children. He wasn't married, he was alone. Why would she have asked if he had any children? She'd never considered there might be an ex-wife. Divorcing wasn't just something people did a lot. Even if Celeana hadn't faked the pregnancy, she couldn't have backed out. She was almost broke, she needed a good match and it would have been difficult to find someone else on such a short term. But how would things go from now? Even if she truly got a child one day, Elena would still be the heir. It was obvious Raphael loved her or he would have send the girl back to her mother a long time ago. That girl, that little... Celeana took a deep breath. That girl could destroy everything Celeana worked so hard for. No matter how many children she and Raphael would have, Elena would always be the first. She couldn't help but feel jealous of this child she'd never met. She feared her own children would always have less than this unknown girl. What to do? How to deal with this? It was too much to figure out at this very moment. "Poor child", Celeana murmured. She managed to smile now that the first shock had passed. "And poor you. You didn't deserve the way your ex-wife treated you". She reached out to him, squeezed his hands gently. "I promise I would never do such a thing. I would never hurt you". Because there was too much at stake here. "Can you tell me more about the girl? Elena, wasn't it?". A child. Everything had went fine, but now her plans would be ruined by a child. That girl would be the princess and not Celeana's child. "What is she going to think of all this? All these changes will probably overwhelm the poor child". The woman bit her lip. "What if she doesn't like me? I don't want her to think I can replace her mother or something. Or that I'm stealing her father away from her". The brunette sighed, putting her head in her hands. "Raphael, how are we going to do this? I will be showing within weeks and I haven't even met Elena". Ugh, that name already disgusted her. "She doesn't even know I exist, let alone that I'm going to be her stepmom and that I will carry her baby brother or baby sister. I find it already difficult not to panic, because we have so much to arrange. How old is she, anyway? Do you think Elena can deal with this all?". Hopefully not and then she would go back to her mother, wherever that woman was. Although Celeana knew it would be way more difficult to get between Raphael and the girl. She would have to find a way, though. And soon.
  48. 4 points
    @Caspian Thwaite - Rooster Those with a rooster as patronus are often inquisitive, empathic and observant people. They tend to have a strong sense of individuality and personal space. Rooster people need to watch out that they don't become to dependent on their personal relationships with others They often have a lot of energy. Without a good outlet for that energy then can become nervous.
  49. 4 points
    Vijfentwintig galjoenen was nog steeds een belachelijk bedrag, maar op zijn minst één waar ze een kans voor had om hem af te lossen. Betekende waarschijnlijk wel dat ze moest stoppen met Zweinstein en nooit naar de universiteit zou kunnen... Dat was een gedachte die langzamerhand binnen druppelde en dus had ze eerlijk gezegd weinig aandacht voor Liam. Ze was hem dankbaar ook, op een zieke manier omdat het ook zijn schuld was geweest en hij die schuld helemaal niet wilde accepteren, maar als hij nu niets had gedaan, zou het allemaal veel erger zijn. "Ik weet het niet," gaf ze schoorvoetend toe. Ze hield haar blik wanhopig op de vloer gericht, omdat ze hem niet meer aan kon kijken nu. "Ik weet het allemaal niet." En ze moest toch een beetje huilen, hoor. Ja, hallo, haar hele toekomst was nu vergald, mocht ze daar even om huilen?
  50. 4 points
    Uitslag van de maand april! (Als je dacht dat ik dat in één keer goed had geschreven, dan lach ik je nu uit.) 1 t/m 10 posts: 2. Denise en Michelle met 2 posts En de winnaar: Charlotte met 5 posts! @Marinda Amfora 11 t/m 25 posts: 3. Sonja met 13 posts 2. Renee met 14 posts En de winnaar: Daila met 23 posts! @Keane Cadwgan 26 t/m 50 posts: 2. Irene met 33 posts En de winnaar: Maxime met 49 posts! @Elise Stonetree 51 t/m 100 posts: 2. Lily met 69 posts En de winnaar: Kelly met 98 posts! @Yara Foulkes-Davenport 101+ posts: De winnaar: Margaux met 102 posts! @Laurelle Ryder Alle winnaars hebben recht op deze icon: Karakter top 3: 3. Elaine Foulkes-Davenport met 22 posts 2. Andrea Houghton met 28 posts En de winnaar: @Belladonna Astoria met 39 posts! De winnaar heeft recht op deze icon en doet de volgende maand niet mee met hetzelfde karakter: Succes in de nieuwe maand, jongens! <3
This leaderboard is set to Amsterdam/GMT+02:00
×