Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing most liked content since 12/16/17 in all areas

  1. 15 points
    Hello darlings, Vanaf dit moment wordt het AAAH doodeng want ik heb een mededeling te maken waardoor er toch een einde aan een era komt. Ik heb namelijk besloten te stoppen als crewlid. Dat is nogal een verandering, want ik ben al 6+ jaar admin van P&P en daarvoor van WZ, maar het is erg tijd voor. Ik heb ook erg veel zin om gewoon lid te zijn, ook al is het zo raar om te beseffen dat ik straks niet meer alle boards kan zien. Maar het is een goede beslissing om te maken <3 Ik wil even iedereen bedanken met wie ik de afgelopen jaren heb samengewerkt. De meesten van jullie zijn ook al geen crewleden meer, dus kom me alsjeblieft uitleggen hoe ik het moet overleven zonder toegang tot de ACP. Ik ben bang. Oh en van Lily moet ik dit gebruiken: New year, new me! I'll see you all on the other side <3
  2. 8 points
    Hello loves <3 Ik heb een hele fijne tijd gehad in de crew maar ik denk dat ik niet meer kan zijn wat er nodig is om de crew goed te laten draaien, ik dacht al en tijdje aan stoppen en heb nu besloten dat dat toch wel het goede moment is <3 i woooont leave the site so dont worry babes u aint getting rid of me! Marije gaat Zwadderich overnemen tot er een goede vervanging is en Tristan blijft tot dat moment wel IC AH (Dus omg we kunnen iets tofs plannen waardoor hij ontslagen wordt als ah??? nu al hype man) en ik weet verder niet wat ik moet zeggen want ik heb geen leuke meme hiervoor kunnen vinden dus imagne dat hier iets grappigs over Marx staat Niet bye bye want ik ga straks posten maar????? Love ode aan jullie
  3. 7 points
    Laurelle Ryder

    TUMBLR TEXT POSTS

    Ik wens jullie bij deze allemaal een heel fijn 2018, gelukkig nieuwjaar babes, enjoy the last memes of 2017 <3 Alec Hollow & Cedric Ethans: Anne Lennox: April Monday: Blanche Ingram: Grace Loveless, Lydia Hastings, Pearl Sanders, Lucinda FitzClarence & Susannah Priest: Grigor Rhyddrerch: Keane Cadwgan: Lucian Rosenberg: Maximilian Wilson: Reyna Cortes & Percy Johnson: Tristan Johnson:
  4. 6 points
    Christmas Eve - 1836 Also Private <3 " I want to report a murder"
  5. 6 points
    Her heart was pounding, she didn't entirely feel her legs and the tips of her fingers were tingling. She sank down on her chair, just staring ahead, trying to figure this out. The last time... the last time it had been expected. And perhaps this time it should have been expected too. She knew what was out there, she knew what she had done. She just didn't know how. Or why. Or when. And she didn't know if she was the only one to fall. Here, she was. Here she was alone. Here, she was scared. I make the world seem choiceless Come to the very same end Topic finished <3
  6. 6 points
    Alexis Eversly

    OOC Algemene Mededelingen

    Hallo en welkom bij de dag van het jaar dat jullie je realiseren dat je echt oud bent: de dag dat je hoort dat P&P alweer zes jaar bestaat! Ja, zes jaar geleden gingen voor het eerst de... eh... metaforische deuren open, om acht uur 's avonds precies. Sindsdien is de RPG natuurlijk heel erg veranderd: er zijn mensen weggegaan, bijgekomen, het board ziet er heel anders uit, de BW is enorm gegroeid en natuurlijk is er enorm veel gepost. En dat gaan we de komende zes jaar ook weer doen >D Dus tot in 2023! (Of gewoon tot volgend jaar, of tot de volgende keer dat ik een mededeling maak.) De afgelopen twee jaren is er altijd een jubileumspel geweest, helaas is dat dit jaar niet gelukt
  7. 5 points
    24 december 1836 Ze hadden perongeluk (???) alle basic kerstversieringen met Halloween gebruikt en dat was prima (Tristan hield van een grap als dat) maar toen was er geklaagd dat ze ze niet meer met kerst konden gebruiken omdat dat het idee zou geven dat er geen geld was voor twee soorten thema's (tag urself if u teacher could be this) En toen hij voorstelde om maar gewoon de Halloween versiering te gebruiken kon dat weer niet vanwege de aestetic (tag urself 2) Maar Tristan had geen zin om nu alles zelf te moeten verzinnen. De oplossing? Decoratiecontest "Oké dus hij klom op de oppertafel zodat hij meer gezien werd. En goed omdat het iets had nog altijd dat nu hij volwassen was er niemand meer was die zei dat hij dat niet mocht doen en dat voelde goed???? " Zoals jullie zien is er helaas nog geen versiering maar dit jaar mogen jullie het zelf doen ! Op alle afdelingstafels liggen afdelingsgekleurde kersversieringen (je moest ze toch stimuleren om te willen versieren en verdeel en heers??) hier op de oppertafel andere dingen maar als je magisch goed bent of je lelijke kerst trui van je moeder wilt opknippen als decoratie doe het vooral Dat laatste was niet afgesproken maar geïmproviseerd " Oh en de mensen die het beste meedoen mogen vanavond een afterparty geven in het lokaal van professor Ryder Dat was ook geïmproviseerd maar eh ze hadden ruzie dus leek hem wel grappig "[/b] Kan iemand me helpen de muren een glitter textuur te geven [/b]. Als dit toch moest kon die beter meedoen. Ooc: Kerst voor zweinstein <3
  8. 5 points
    “Maybe I should have come sooner, should not have trusted her for so long but I dindt want to hear it. But then she told me all those things. and al those vile threats and I just don’t know what to do anymore. She knows I know, she is out for me, I might be next or I don’t know maybe Valentine be next if she really want to hurt me, who knows what she do. I just.. im.." “Just please do something with this please" “Im scared"
  9. 5 points
    They didn't listen. Or maybe she didn't speak, maybe she wasn't clear, but she didn't understand. She knew what to do, didn't make a fuss, let them guide her out of her room. Not out of a sense of optimism, not because she thought that if they had some time they could talk it over, she could explain, there would be no trouble, but because she didn't want to make it worse.
  10. 5 points
    “It was Roxanna’s, I knew it, there were pictures in it" “Things started to click but.. I wanted to ask her, I just wanted to hear an explanation, dindt want my conclusion to be true because well." “We had fight, she told me she dindt understand why I was upset told me she did it for me, she taught she was his fiance cause she saw them together. told me I should be thankfull. In the end she threatened me "
  11. 5 points
    They pulled a necklace out of a drawer. A locket she had never seen before. They were careful with it, almost religiously, with opening it. Inside, two pictures. Portraits of people she didn't recognize.
  12. 5 points
    "Highschool ended so we went to college, we were roomies, had a blast for a little while. Its kinda ironic you know? They always she the friends that make it trough highschool are you friends for life, lif sentence isn’t that what they call it? But yeah, then I found the necklace.."
  13. 5 points
    It wasn't just her, she noticed that soon. That was new, that was unexpected, that was... troubling. She watched them pick her room apart, piece by piece, lifting things up, going through her books, checking her homework, opening boxes. She had always been careful, wasn't one to keep momentos, knew the dangers of such things, but she had never seen anything like this. Never had to watch an unknown man lifting up her mattress, throwing her dresses out of the closet, picking apart the items she put on her desk.
  14. 5 points
    “She came back, gloating, saying she took care of it, saying she did it for me that there was nothing she woulndt do for me” “I was okay with it first, maybe I dindt think straight but I was so happy, now him and I could be together, but then we heard his sister disappeared and I worried. She’s always been a bit off you know? There were rumours somtimes about things she done, but there always are in highschool so i dindt think to much of it. ” “She was my friend, and I was to happy to be with Valentine and to loyal to her to see what was happening" “It was stupid”
  15. 5 points
    She should have run, she should have run, she should have run. It was too late now. They crowded her room, asked her questions. She answered, politely, calmly. Tried to go through the motions. After all, she had done this before.
  16. 5 points
    “He was engaged you know? To someone else, everyone taught we belonged together but it didn’t turn out that way. It was heartbreaking” “She i-, she was my friend so ofcourse I told her. You need friends in those times, girlfriends, boys just don’t understand how its like, how its not the same anymore if he is married. I think, I think she understood . And She.. " "She told me she take care of it "
  17. 5 points
    She put down her quill and turned around in her seat, listening. Those were footsteps. Thunderous footsteps, more than one person. For a moment, Felicia felt something unsettle in her stomach and there was the desire to flee. Grab her want and get out, now. But she stayed, breathed, and when there was a knock on the door, she answered.
  18. 5 points
    "Its..Roxanna Rake, she’s my husband’s sister ” “No I haven’t seen it happen, thank god, but.. but I have my suspicions and I just couldn’t not tell anyone anymore its.. its, ah fuck this is hard can I have a glass of water please “Thankyou”
  19. 5 points
    She didn't have to be here, not on Christmas Eve, not when she was expected at dinner and she still had to get dressed, but Felicia loved the silence of the dorms during the winter break. There was something magical about a building that one moment had been filled with students, and the next moment had been empty. There was a nice and quiet calm over the building and while she was alone, she did not feel lonely. It was as if the ghosts of the students walked the hall and if she listened closely enough, she could hear footsteps. There were no footsteps, there was only the sound of her quill scratching over the paper as she finished the last part of her essay.
  20. 5 points
    Dit topic speelt zich af over een langere tijdsperiode. Persoonlijk topic. _________________________________________________________ Er was eens een jongen, genaamd Ovid. Hij woonde in Wales samen met zijn vader en zijn broertjes en zusjes. Ze woonden in een klein dorp genaamd Ryadar, dat vlak naast de prachtige Elan vallei was gelegen. De moeder van de kinderen was jaren geleden overleden, daarom hielp de oudste zoon zijn vader waar hij kon. Hij hielp met poetsen, met koken. Niet dat hij er erg goed in was, maar zijn vader stelde de hulp van zijn kinderen zeer op prijs. Het liefst van al ging Ovid boodschappen doen. Hij hield van de wandeling naar het dorp en terug. Het weer maakte hem niet uit. Zelfs in de gietende regen bewandelde hij de boswegen met evenveel plezier. Er was eens een vrouw. Ook zij woonde in de buurt van Ryadar, maar verder weg, dieper in de natuur. Ze begaf zich niet vaak onder de mensen. Enkel in het begin van de maand of wanneer het echt nodig was trok ze naar het dorp om boodschappen te doen. Ovid zag haar soms. Ze had schrammen op haar handen, blauwe plekken op haar knieën. Vaak droeg ze lange kleding om haar wonden te verbergen. Ovid had medelijden met deze vrouw, met de manier waarop mensen haar uit de weg gingen. Hoe er over haar werd gefluisterd, wanneer ze weer naar huis keerde. Zou ze zich eenzaam voelen? Op een dag vroeg hij de bakker wie deze vrouw precies was en waar ze woonde. Hij kreeg een vage beschrijving van de locatie en een waarschuwing om er uit de buurt te blijven als antwoord. Die vrouw betekende problemen. Ze was ongetrouwd, niemand wist hoe ze aan haar geld kwam. Ze was nooit aanwezig in de kerk of op dorpsfeesten. Ze keerde zich af van het leven in het dorp dus had het dorp zich van haar afgekeerd. Hoe vaker Ovid haar zag. Hoe meer hij over haar begon na te denken, des te meer hij iets voor haar wilde doen. Ze zag er altijd zo uitgeput uit, verdrietig. Op een dag tijdens de kerstvakantie ging hij zijn vaders kantoor binnen. "Papa ken je die vrouw die tussen het Claerwen en het Caban-Coch meer woont? Ze heeft blondbruin haar en draagt bijna altijd dezelfde grijze jurk en wollen mantel." Zijn vader keek op van zijn werk: "Het doet niet meteen een belletje rinkelen. Wat is er met haar?" "Wel de mensen in het dorp zeggen dat ze helemaal alleen woont en omdat het bijna Kerstmis is, dacht ik haar een klein cadeau te brengen. Je hoort Kerstmis immers niet alleen door te brengen. Ik vroeg me af of je dat ok vindt." "Ik zie er niet meteen een probleem in, al is de reis lang. Zolang je warme kleding aandoet, je toverstok meeneemt en voor het donker terug bent, mag je van me gaan. Je weet dat ik je vertrouw, maar wees alsjeblieft voorzichtig." "Natuurlijk papa, dankjewel. Ik hou van je." "Ik ook van jou Ovid."
  21. 5 points
    Hij keerde terug naar Zweinstijn, maar ook toen de zomervakantie was aangebroken had hij haar niet meer in het dorp gezien. Hij moest haar uit zijn hoofd zetten. Deze vrouw wilde zijn hulp niet, niemand wilde zijn hulp en als hij die dan aanbod ging er toch wel altijd iets mis. Hij was beter als hij gewoon op zijn kamer bleef, zijn bed niet meer uitkwam, dan kon hij ten minste niet meer in de weg lopen. Toch ging hij zo af en toe naar het dorp. Zijn gewoonte om boodschappen te doen, was iets wat hij niet snel zou opgeven. Een hand raakte zijn schouder aan terwijl hij bezig was met het inspecteren van de wortels in het groentekraam, zoekend naar de meest verse. Geschrokken draaide hij zich om. Daar stond ze. Ze was veel ouder dan hem, de leeftijd die zijn moeder zou zijn moest ze nog leven. Haar blik ging schichtig in het ronde. Ze hield haar handen achter haar rug verborgen. "Jij bent toch de jongen die me met Kerstmis kwam bezoeken? Ovid juist? Sorry ik heb nooit gasten. Ik wist niet hoe ik moest reageren. Hopelijk kan je het me vergeven. Hier." Ze stak hem een onhandig ingepakt geschenkje toe. Ovid was sprakeloos, woorden schoten hem tekort om het warme gevoel binnenin hem te omschrijven. Hij wilde het pakje openen, maar ze stak haar hand uit om hem tegen te houden. "Nee, doe het wanneer je terug thuis bent. Ik moet nu gaan, nogmaals bedankt voor de koekjes. Ze waren heerlijk." Dat betwijfelde Ovid. Meteen rende hij zelf naar huis. Op zijn kamer scheurde hij het papier aan stukken. In zijn handen hield hij een klein houten beeldje in de vorm van een schaap. Elk ander persoon zou het maar iets onbelangrijk vinden, voor hem betekende het de wereld.
  22. 5 points
    Het was opvallend koud die winter. Ovid was zijn toch begonnen ingeduffeld in meerdere truien, zijn gezicht omwikkeld met een sjaal. Het ploeteren door de sneeuw viel niet mee. De wegen die er waren, werden niet vaak begaan en meestal waren er niet eens paden die hij kon bewandelen. De tocht duurde langer dan verwacht. Bij het zien van de houten hut kreeg Ovid nieuwe energie. Het kleine huisje had iets akelig. Elk raam was stevig dichtgetimmerd. Zou ze het verlaten hebben? Nee dat kon niet, want er kringelde rook uit de schoorsteen. Hoe vaak had hij wel niet aangeklopt? Ovid wist dat ze thuis was. Hij had beweging achter de deur gehoord. Ze hield zich verborgen. Haar stilte maakte duidelijk dat zijn bezoek niet gewenst was. "Hallo, sorry ik wil u niet storen. Mijn naam is Ovid." Geen antwoord. "Ik heb een klein kerstcadeau bij voor u." Geen antwoord. "Het zijn zelfgemaakte koekjes als zijn ze door de sneeuw nogal wak geworden. Ik denk niet dat ze nog lekker zijn eigenlijk." Geen antwoord. Het was koud en het werd laat. Ovid zou zich moeten haasten wilde hij zich aan zijn belofte houden en voor het donker thuis zijn. "Ik leg ze wel voor u deur. Vrolijk Kerstfeest." Langzaam wandelde hij weg. Af en toe draaide hij zich om, maar de deur zag hij geen enkele keer open gaan. Hij voelde zich verdrietig. Het enige wat hij had willen doen was haar opvrolijken. Zelfs zoiets kleins leek hem niet te lukken. Waarom was hij zo'n mislukkeling.
  23. 5 points
    Hello faves <3 Al een paar weken heb ik uitgekeken naar deze melding want eindelijk kan ik deze meme posten Maar dat is eigenlijk maar deel van de pracht is dat ik jullie allemaal een geweldige kerst kan wensen <3 Dus bij deze ik wens jullie allemaal namens pp (want wow crew privlege ha privelege is lokwey funny in context van deze meme????) en mezelf gewoon de beste kerst die er is and if u christmas shines as hard as u all do it sure as hell gonna be lit <3 Fijne kerstdagen loves! (de meme waarom ik d y i n g was om dit te doen)
  24. 4 points
    9 December 1836 Voor nu ff prive straks misschien open <3 Ze haatte hem. Nee dat was niet waar, dat zou simpel zijn en natuurlijk was het nooit simpel. Ella had haar hele leven geleid op de manier die haar het simpelst leek, door het leven altijd maar te laten komen en nooit een beslissing te maken. Of dat vertelde ze zichzelf, dat het gewoon altijd makkelijk was geweest. Ze vertelde niet dat ze een hekel had aan simpel, dat ze hield van haar lot in de rollende dobbelstenen leggen omdat het leven gewoon leuker was als je altijd om game-play mode speelde. Ze had het er nooit over dat een reden waarom ze het allemaal zo makkelijk vond om zo te leven was omdat ze doodsbang was een verkeerde keuze te maken, dat ze hield van risico’s maar niet van consequenties. Dat deze manier een veilige manier was om fouten te maken en risico te lopen omdat ze het in geval van nood altijd nog aan de dobbelstenen kon blamen. Dat ze nooit zelf verantwoordelijk zou zijn, nooit zelf iets fout zou kunnen doen. En nu was de enige keus die ze compleet zelf gemaakt had, voor zover je Daniel en alle gevoelens erbij een keus kon noemen, was liefde uberhaupt een keus? Had ze het kunnen stoppen? Vast maar het niet willen stoppen was van haar geweest toch? Ze wist het niet eens meer. Ze wist alleen dat het fout, fout, fout was en dat ze naast bijbehorende heartbreak van verraad ook nog een verantwoordelijkheid voor die fout moest dragen en dat ze het allemaal niet meer kon dragen. Dus ze ging het allemaal aan hem geven. Gedeelde smart was halve smart niet. En ze zou er van genieten om hem al haar lasten te geven dat ook. Ella was nog altijd verliefd, maar dat maakte de pijn erger en het verlangen naar wraak sterker. Eerlijk ze zouden allebei beter af zijn als ze niks meer voelde. Maar dat zou dan weer te simpel zijn. “Daniel”, ze glimlachte enthousiast zoals ze de afgelopen maanden al tijden deed en zou willen dat er niet een gedeelte in haar nog altijd blij was hem te zien. Zou willen dat het stiekem niet oprecht goed voelde om haar armen om hem heen te werpen en zich in zijn borstkast te verstoppen alsof er niks aan de hand was. Dat voelde allemaal nog altijd goed, maar het was nep en het deed pijn en haar plan zou echt zijn en geen pijn doen. “Ik heb een cadeautje voor je, ik denk niet dat je ouders me met kerst weer laten komen”, ze glimlachte heel even moeilijk, dus ik dacht ik geef het nu alvast. Er sit trouwens geen aanzoek aan vast wees niet bang het is gewoon nouja hier”, en ze duwde de ring die ze speciaal voor hem had laten maken in zijn hand
  25. 4 points
    Ze had het hem nooit echt kwalijk genomen dat hij het niet geweten had, niet in het begin. Ze had hem zelfs kunnen vergeven als hij na de zomer had gezegd van ‘Luister Ella onze ouders zijn al een beetje een paar decennia rivalen, jou familie heeft van de mijne gestolen en de mijne heeft die van jou proberen te vermoorden, dus misschien is het beter als we elkaar niet meer zien want een toekomst zit er niet in. Ik bedoel alle juwelen die je van ons zou kunnen krijgen hebben jullie jezelf al toegeëigend.” Dat was pijnlijk geweest maar rationeel en daar had ze mee kunnen werken. Of ze had er niet mee kunnen werken en in een vlaag van opwelling besloten dat Love conqours all of Romeo en Juliet was een ruwe versie wij kunnen de verbeterde zijn. Maar het punt was dat had ze allemaal kunnen verwerken. Wat ze niet had kunnen verwerken waren de leugens. Hartbreuken waren een ding hartbreuken met een dosering leugens was iets waar niemand een medicijn voor had. En misschien was het oneerlijk, misschien had ze precies hetzelfde gedaan als de rollen omgekeerd waren. Maar dat was het punt niet. Het punt was dat Daniel oneerlijk was geweest en dat ze hem nu het gevoel van bedrog en gebroken harten terug kon geven met een intensiteit waar zelf Shakespeare jaloers op kon zijn. “Wat dacht je wel niet”, gilde ze nu door de tranen die kwamen vanaf het moment dat hij was neergezakt waren doorgebroken. Deels omdat ze ze al zolang had moeten wegduwen om het plan te laten werken deels omdat ze zich heus wel schuldig voelde dat ze hem dit aandeed. Maar niet genoeg om er spijt van te hebben of het te willen stoppen. Niet dat ze het kon stoppen ze had eerlijk gezegd geen idee waar ze precies mee bezig was. Ella had in emotie gewerkt en hoewel de resultaten groter waren had ze nu veel minder controle dan normaal. “Was je ooit van plan het me te vertellen? Vond je het misschien wel romantisch”, ze spuugde het woord uit alsof het iets vies was en veegde verwoed wat tranen weg. “Weet je niet hoe gevaarlijk het is? Voor mij, voor jou, voor iedereen waar we om geven om hier mee door te gaan. Je had het me moeten vertellen”. De hele rant had ze een soort van opgedreund. De woorden die al maanden, al sinds Irwin haar verteld had hoe alles zat toen hij haar van dat eilandje kwam halen op het puntje van haar tong lagen. Ze had niet echt naar hem gekeken ze wist toch wel wat er ging gebeuren? Zij hoefde het niet te zien en hij hoefde het alleen te voelen. Maar toen keek ze wel en Fuck
  26. 4 points
    Daniel had geen flauw idee wat hij zich op de hals had gehaald. Hij was alweer half vergeten hoe hij het zich op de hals had gehaald: de ruzie met zijn ouders, de preek, het commentaar op Ella, het haar achterlaten op een onbewoond eiland – ja, letterlijk – toen hij even niet oplette. Het feit dat hij dat alles onder het tapijt had geschoven, of onder zijn bed zoals vroeger als hij zijn kamer op moest ruimen (twee keer gebeurd in een hopeloos gedoemde poging van een nanny om hem verantwoordelijkheid bij te brengen) was hij alweer half vergeten: dat hij Ella tussen het kussen en strelen had verteld dat zijn ouders alleen een beetje in de war waren geweest, dat het een ongelukje was geweest, een stomme grap of gewoon een spelletje of uitdaging, allemaal verdwenen omdat hij op dat moment toch écht iets anders aan zijn hoofd had gehad, zijn hand in haar haren en zijn gedachten ver ver weg. Dat hij haar niet had verteld dat ze een slechtere versie van Romeo en Juliet aan het uitspelen waren geweest... simpelweg details. Details, die een verdere vordering van hun relatie danig in de weg hadden kunnen staan en die derhalve beter achterwege konden worden gelaten. Per slot van rekening was dat voor Romeo en Juliet ook zo goed uitgepakt. Hij glimlachte Eleanor dan ook breed toe, blij als altijd om haar te zien, blij en enthousiast en een beetje verrukt, want het beloofde weer nieuwe dingen, spannende momenten en haar lippen tegen de zijne, en hij trok haar in zijn armen voor een innige kus, hield haar tegen zich aan, voelde de warmte die haast vertrouwd was op dit punt – bijzonder – en daarom daadwerkelijk ergens nog prettiger – simpelweg verontrustend was dát. Even overwoog hij haar direct mee te tronen naar elders, iets moois of iets chiques of een warme plek in de sneeuwstorm buiten, maar hij zette die ‘gedachte’ maar even op pauze toen ze een presentje voor hem had. Een onhandig presentje. “Oh, vast wel,” zei hij met een glimlach, al was er niets van waar natuurlijk – sowieso wilden zijn ouders haar niet terug hebben. “Maar ik weet nog niet of ik ga, hoor, Ella. ’t Is zulk een lange reis, en hier de kerstvreugde vieren heeft ook wel wat. Mistletoe, enzo... ga jij naar huis?” Hij grijnsde haar toe, drukte een kus op haar hand, liet hem toen los om de ring te bestuderen. ’t Was een mooie (gezien op haar familie, wat hij wist en zij niet, kon hij zich daar ook niet erg over verbazen.) Dan droeg niet graag sieraden – zat maar in de weg, en hij hoefde niet te demonstreren hoe rijk hij was, je zag dat bij hem nu eenmaal praktisch aan elke oogopslag – maar, och, het was van Ella, en hij had geen zin om verdere vragen over Kerst te beantwoorden, en hij kon hem altijd weer afdoen als ze weg was. Dus hij schoof het ding om zijn vinger, en viel schokkend en bloed ophoestend op de grond.
  27. 4 points
    New Years Eve 1836 - not midnight yet - Lissa and Eric's house "I hate you," she hissed at him, as she stormed into the living room and threw off her scarf. It fluttered uselessly to the ground, not a good sign of her temper, but at least indestructible and that was... something. She could throw something, felt like throwing something, but she had designed this house to perfection, had picked out everything herself that would have made a lovely sound if she threw it on the ground, but these were her stuff, her salon, and she wasn't going to sacrifice a single of these lovely items for him. "мудак," she whispered to herself as she threw herself down on the sofa, not loud enough for him to hear, just in case he had picked up some Russian swear words, but she hated, hated, hated him. Eric had been... distracted lately. That had been fine, at first, she liked her husband distracted because that meant he left her alone most of the time, but sometimes they had to be social together, one of those pesky things that came with the wedding ring on her left hand, and there he had been utterly frustrating. Okay, fine, she also didn't really like the fact that he was even sharper with her than usual, but leaving the best party of the year with her best friends early, when it wasn't even midnight yet, so he could lock himself up in his office and spend the entire night doing god knows what? No, that crossed the line. And she was so tired of it. She was tired of him in general, but she was tired of his sour mood. He wouldn't even explain it when she asked, as if he could read her mind that she wasn't asking him because she was his wife and wanted him to share his burden, but just wanted some gossip instead. Why did he never take her serious? He truly was the worst husband, even all her friends thought so. And now she sat on the sofa, alone, watching the clock tick away minutes she could have enjoyed at a party instead. Ugh! This had to stop. For once surprisingly effective, she took off her shoes and moved, silently, through the halls of their house, until she could prowl in front of the door to his office. The door was always locked, believe me, she had tried getting in, but he had to come out at some point, wouldn't he? And then she would strike. Private <3
  28. 4 points
    Grote mensen waren soms zo dom. Goed zijn moeder was niet dom, maar ze was wel zo onhandig geweest om hem eventjes alleen achter te laten in haar lokaal, terwijl ze even snel iets ging halen en eerlijk, ze zou moeten weten dat dat iets was wat je nooit moest doen met Johnson kinderen. Want zodra ze merkten dat er niet op hen werd gelet, gingen ze er natuurlijk vandoor. Dan hoefden ze niet eens wat te laten ontploffen als afleidingsmanoeuvre. En zo was ook Jayden het lokaal uit gehobbeld op zijn korte beentjes, op zoek naar avontuur. Eerst was het heel leeg geweest op de gangen, maar op een gegeven moment was hij bij een plek gekomen waar allerlei leerlingen liepen en gewoon pardoes, achter een paar mensen met gele gewaden aan ergens naar binnen gelopen. En nu was hij hier. Hij had geen idee waar hier was, maar het zag er best leuk uit. Er was een open haard waar heerlijk warm een vuurtje in knapperde, een stel zetels die er uitnodigend zacht uit zagen en zelfs een schaal koekjes dat op een tafeltje stond. Dat laatste was natuurlijk het interessants. Enthousiast rende hij op de schaal af en nam het grootste koekje dat hij kon vinden in zijn handen. "Hallo," zei hij vrolijk tegen de persoon die er bij zat, want zijn moeder had ooit gezegd dat het vriendelijk was om mensen te begroeten, voor hij hij het koekje zo ver mogelijk in zijn mond stak. OOC: Open topic!
  29. 4 points
    Vrijdag 21 oktober 1836, 21.15u Zweinsveld (een of andere hippe dansgelegenheid), afterparty van het Lachspiegelfestijn Oke, ja – Scott hield van jagen, en ik heb het hier niet over de hertjes in het bos. Hij hield van het kat-en-muis-spel, genoot ervan om zijn meisjes om zijn vinger te wikkelen terwijl ze op hun beurt deden alsof ze de andere kant op keken – hoewel ze hem in werkelijkheid om de zoveel tijd een flirterige blik toevertrouwden. Waar hij niet van hield, was om ergens achteraan te hoeven lopen om vervolgens genegeerd te worden. Hij had de afgelopen maanden een levendige briefwisseling met Miss Silvershore onderhouden, had haar gezien wanneer dat mogelijk was en gedachten uitgewisseld over van alles en nog wat. Tot ongeveer twee weken geleden, toen ze hem plotseling gestopt was met schrijven. Er zaten wel vaker vier of vijf dagen tussen hun brieven, maar nog nooit zo een lange periode – en hij was ongeduldig geworden. Als zijn drukke schema het hem had toegelaten, was hij gewoonweg bij de Silvershores langsgegaan en had hij zijn kaartje afgegeven, met wellicht een nieuwe brief die haar in zoveel woorden schertsend om antwoorden had gevraagd – want vragen had hij genoeg. Maar Scott had het, zoals altijd, druk – en tijd om langs te gaan bij de Silvershores had hij niet, noch had hij – ondanks zijn geld - nooit geïnvesteerd in een huiself of bediende. Hij kon zijn goud beter besteden, en dat was aan de toog van een willekeurige bar. En dus had hij geen manier om Zaira te bereiken, behalve dan door nogmaals een brief per uilenpost te sturen, en dat was gewoonweg niet zijn style. Wat wel zijn style was? Nuja, hij had van de week toevallig in de drie Bezemstelen gehoord dat enkele leden van de Silvershores dit weekend het Lachspiegelfestijn in Zweinsveld zouden bezoeken. Zweinsveld lag gelukkig naast de deur – het Verenigd Koninkrijk was groot als je niet van verdwijnselen hield! – en dus was Scott op de bewuste avond het dorp ingeslenterd, om (geheel casual uiteraard) Zaira Silvershore uiterst toevallig tegen te komen. Maar hij was laat; de schietende zonnebloemen in zijn kas waren bezig geweest in een vete tussen twee rivaliserende struiken, en hij had alles op alles moeten zetten zodat de planten elkaar niet af zouden maken voordat hij hun zonnepitten kon oogsten. Gelukkig wist hij dat het Lachspiegelfestijn doorgaans een afterparty in een van de lege panden van Zweinsveld hield, die voor de gelegenheid was omgetoverd tot een levendige dans-venue. En dus beende Scott, die precies wist waar hij moest zijn maar ergens hoopte dat hij haar niet zojuist had gemist, door de hobbelige straatjes naar het adres, waar hij met wat buigingen werd binnengelaten. Hij liet zich bij de bar bedienen van zijn favoriete drankje en positioneerde zich nonchalant tegen de bar, waar hij zijn olijfgroene ogen de ruimte liet rondgaan. En hij had geluk – of nuja, dat was eigenlijk maar de vraag. Hij had haar in ieder geval na enkele minuten waarop hij de paren geconcentreerd aanschouwde, gespot, ergens halverwege de dansvloer. Zijn zelfingenomen grijns verwaterde echter ietwat toen het nummer was afgelopen en ze de volgende met dezelfde danspartner inzette, en zijn blik verplaatste naar de hem onbekende man, zijn ogen dichtgeknepen tot spleetjes terwijl hij van zijn drankje sipte. Hij kon een jaloerse zweem nauwelijks uit zijn blik vandaan houden terwijl zijn blik ongegeneerd op haar gericht hield, wetende dat ze hem in ieder geval ergens op de avond zou moeten opmerken – en hij in de tussentijd verre van verveling blijven zou terwijl hij naar haar zwierige danspassen keek. OOC: Niet per se prive, maar in ieder geval met Kelly <3
  30. 4 points
    That moment, when putting your wife in a mental headlock through an Unforgivable Curse would actually have been the humane option: yeah, that was probably the moment to know beyond a doubt that indeed your marriage had been doomed from the start and this whole thing had just made it, well, pretty much official. He was too slow to react to her actions in time, could never have foreseen this, something so stupid, so reckless, so incredibly brainless not even from her, he knew her to be scheming, what ends could this achieve? He’d thought she’d break it if he showed that it was important and he’d calculated that in, he wouldn’t have minded so much. He’d never thought she would drink it. It wasn’t that he thought she didn’t hate him that much… it was more that he thought she would not risk herself over it. The thought was wrong. And he was wrong. And now this was wrong. He was with her in an instant, but an instant too late, restraining her arms as the bottle smashed to the floor. “Lissa!” There was real pain in the syllable, real pain in his features, for the briefest of timespans, as he processed the events without wanting to, as the knowledge of what had occurred, of what it meant, seeped in; but the next moment, he was calm again or calmer. “Well.” He sighed, cleaned up the shards of glass with a wave of his wand. “I hope you’re happy.” Was he? Strangely, no. “I believe the standard New Year’s drink is somewhat more conventional, but, ah, I suppose this was a good starter. Why don’t you… go to the room, I’ll get us some champagne to chase it down with.” He held on to her wrist for a second more. “You are the stupidest person I know. Never – never – do something like that again, Lissa, or we are going to have a less than fortuitous marriage.”
  31. 4 points
    December 1836, de vrijdag voor de kerstvakantie Huis van Keane & Josephine Cadwgan Sneeuw dwarrelde in grote vlokken naar beneden. Het bedekte alles en eenieder; de tuin, de beelden in het park voor hun huis, het bankje waar Evangeline – voor zijn gevoel – nu alweer eeuwen geleden op had plaatsgenomen... Keane Cadwgan zat in de vensterbank van zijn luxueuze woning op de campus van de Magische Universiteit van Cambridge, een zilveren aansteker in zijn hand waarmee hij de sigaret aanstak die hij reeds tussen zijn lippen had geklemd. Het was te koud om buiten te roken – hell, het was te koud om naar college te gaan, vandaar dat hij die maar had geskipt. Zijn poging was gelukt en hij nam een trekje, terwijl hij zijn hoofd comfortabel tegen het houtwerk achter hem liet leunen, zijn benen nonchalant zo ver als de vensterbank dat toeliet voor hem uitgestoken. Het werkte op de een of andere manier kalmerend om naar de sneeuw te staren, de grote suikerspin-achtige vlokken te volgen totdat ze neerdwarrelden tussen hun soortgenoten en onherkenbaar werden toegedekt door een haast onuitputtende toevoer uit de grijze hemel. Ja – het was rustgevend om ernaar te kijken, wetende dat je toch nergens naartoe hoefde, dat het brandende haardvuur hem warm zou houden met een comfortabele hoeveelheid dikke mantels om zich heen. Het was wellicht de koudste winter in jaren, maar hij en zijn echtgenote zouden er niet onder lijden – daar konden ze wel zeker van zijn. Ach, zijn echtgenote… Keane’s gedachten werden naar Josephine getrokken toen de tokkelende klanken van haar harp plotseling door de kamer begonnen te fluisteren, iets wat vreemdsoortig goed paste bij de sneeuwvlokken uit de donkere hemel. Ze speelde niet heel erg vaak wanneer hij thuis was – maar nu was hij ook niet heel erg vaak thuis. Als hij er was hadden ze vaak genoeg te bespreken, genoeg te doen; mocht dat niet zo zijn, konden ze altijd nog in een opgelaten stilte naar elkaar staren. Nee, hij was nog steeds niet geheel gewend aan de ring om zijn vinger, struikelde nog steeds over de woorden ‘mijn vrouw’ – maar toch kon hij niet zeggen dat hun huwelijk werkelijk verschrikkelijk was. Ze deed haar best, en hij deed zijn deel en ontliep het huis voor het overige. En het werkte… redelijk. Nuja, voor het gedeelte dat het schrijnende gat in zijn hart negeerde, het pijnlijke en misselijkmakende gevoel van het verlies van de liefde van zijn leven en de wetenschap dat hij haar nooit meer terug zou krijgen. Keane schudde zijn hoofd en stond op – hij wilde niet aan Eva denken, wat het ook kostte, al waren er zoveel dingen die hem dagelijks aan haar herinnerde… laat staan haar persoonlijke aanwezigheid die hij lastig ontlopen kon op bepaalde momenten – en probeerde zichzelf af te leiden terwijl hij een rondje door de kamer liep en vervolgens richting de muziekkamer slenterde, als vanzelf aangetrokken door de muziek. Hij bleef in de deuropening staan luisteren, sigaret in zijn hand, terwijl zijn blik iets verzachtte terwijl hij deze op Josephine liet rusten. Haar olijfgroene ogen waren geconcentreerd gericht op de bladmuziek, haar vingers maakten de vlugge bewegingen die het snaarinstrument van haar vroeg. Hij kende de muziek die ze speelde en kon zichzelf na even te hebben geluisterd nauwelijks bedwingen. De jonge Burggraaf stapte de muziekkamer in en knikte haar toe toen ze opkeek, als teken dat ze gewoon kon doorspelen. Dat deed ze; alhoewel wellicht wat twijfelachtiger dan eerst. Keane doorkruiste de ruimte richting het klavier en opende de klep, maar nam niet plaats op de kruk; in plaats daarvan speelde hij staand met zijn rechterhand de akkoorden onder haar stuk, zo goed als hij zich die herinneren kon. En daar waar hij ze zich niet kon herinneren bedacht hij zelf iets – al was het wellicht wat minder conventioneel dan Bach zelf zou hebben geschreven. “Joos -sephine” sprak Keane ongeveer tien minuten later, toen het stuk was geëindigd en de stilte wederom was neergedaald. Hij had het koosnaampje voor haar bedacht, maar durfde het toch niet helemaal aan met betrekking tot wat komen ging; Hij had de afgelopen minuten zijn zinnen op iets gezet, en nu hij het eenmaal in zijn hoofd had was het lastig los te laten. “We moeten praten.” Hij klapte het deksel van het klavier wederom dicht, wellicht iets harder dan hij had bedoeld. “Het gaat om.. nou…” Ugh, hij wilde er niet naar kijken. Hij hield zijn blik op haar gericht, maar wierp een achteloos hoofdknikje in de richting van het verschrikkelijke schilderij – eh, sorry Eva – van haar oudste broer en kleine zusje. “… dat schilderij, daar.” OOC: Prive met Ann!
  32. 4 points
    Eric was not a violent man. Okay, haha. Sure he was. But he was not typically violent towards his wife, and only he was in a position to appreciate how ironic that was: that he, who would solve his every professional problem swiftly and irrevocably, would continue to let her stand so much in his way. But it was exactly because of his professional attitude that he would not, could not, resort to those same measures in his personal life. Then, where did it end? Who would he become? He’d always seen what he did somewhat separate from who he was. It was the only way to stay sane, at least for someone like him, someone who was not yet so far gone that he didn’t mind doing what he did. It wasn’t a perfect division. What he did affected who he was and who he was was someone who liked, by and large, what he did. But it was a division, a compartmentalisation, and as such it was helpful. Husband to Lissa Eric was put upon, annoyed, courteous and occasionally viciously sarcastic. Eric at work… Was generally courteous, actually. Businesslike. With Lissa he was that only because he knew it drove her mental. Anyway… that division was there, he maintained it rigourously, but the moment she snuck into his office she was treading in dangerous waters. Because she was crossing it. His work, his office, his professional life, started where the door separated his stuff from hers, her carefully measured out home, and there was nothing she could find here, nothing she could do, but he did not want her here. Oh, and perhaps there was something she could do here. “Vasilisa. Put the bottle down,” he said, acerbically, having followed her in, holding open the door. It was all right, he told himself. He had samples, this was just one. She could break it in a fury and he might need to refurbish, but he wouldn’t lose much else. That was good, he supposed. It was the only reason he continued to talk, rather than force her away with an Imperius Curse; he didn’t want to, but she had crossed the line. They were not playing, here. “You indefatigably stupid woman. I could tell you what it was, but your little blond existence could never comprehend it." A little mean? Why, yes he was. But she was driving him crazy. And she considered him too forgiving. She thought that he would leave her alone because he didn't want a big fight: in fact he'd just left her alone because he didn't care what she did, one way or another, but if she wanted a fight she could certainly have one. Tomorrow. "Get out of my office, and maybe the New Year will see you back in Russia again.”
  33. 4 points
    Good that she startled him. She was angry enough that she enjoyed that, but to be fair, she was petty enough to enjoy it at any given moment. Sometimes, when she was particularly petty, she would go out in the middle of the night when she knew he was still up and try to startle him as he got something to drink or eat. Didn't often work, but it worked today and she smiled, satisfied with her tiny victory. Well... satisfied... Not really. She wanted more. Especially when he started snapping at her. "It's both our lives," she hissed at him, eyeing the door. Could she... would she? Of course she would. And so, before he would retreat back into his office, Lissa slipped between him and the door. She hadn't been here in a while, but she didn't take her time looking around. Instead, she quickly glanced around, trying to find what he had been working on. There, a bottle on his desk. It was clear, but the liquid in it was surprisingly shiny. She grabbed for it before Eric could tear her from the room. "And what's this?" she asked, eyeing him, ready to make a move if he did. "Is this what I'm missing a delightful party for?" A stupid bottle with stupid liquid.
  34. 4 points
    Woensdag 7 december 1836 - 's avonds - een studentenbar Het was niet druk vandaag, er zaten maar een paar verdwaalde klanten in de bar vandaag, allemaal met een glas drank voor de neus en ergens achterin het café, alsof ze daarmee de straten konden ontwijken en het uitzicht op de bibliotheek. De bar was geliefd omdat je zo makkelijk van de deuren van de bibliotheek hier naar binnen kon stappen, maar het uitzicht zorgde er ook voor dat je er telkens aan herinnerd werd dat je eigenlijk de verkeerde levensbeslissingen maakte. Paige zelf vond het uitzicht ook niet echt het fijnste, want nu ze hier stond glazen af te wassen, moest ze af en toe een blik werpen op de uitgang en dus de bibliotheek in de verte, fel verlicht, en eraan herinnerd worden dat ze niet kon studeren op dit moment, maar in plaats daarvan niets deed. Met een zucht richtte ze zich op de enige jongen die aan de bar zat. Samuel Everett, wist ze, want ze had jarenlang bij hem in de klas gezeten. Echt goed kenden ze elkaar niet, hij had altijd veel vrienden gehad en zij had zich er een beetje buiten gehouden, dus... dat. "Wil je nog een glas?" vroeg ze, terwijl ze knikte op zijn zo onderhand bijna lege drankglas. "Of heb je genoeg gehad?"
  35. 4 points
    15+: gore (aka bloed en shit) 31 april 1836 - laat in de avond De hele dag had Christopher zitten leren. Het halen van zijn examens was tamelijk belangrijk, omdat Blanche niet alweer hogere cijfers mocht halen, maar echte concentratie had hij niet kunnen vinden. Aan het einde van de avond was hij zo slap en duf geweest, dat hij had besloten om vanavond nog naar buiten te gaan. Nu hij eindelijk klaar was en de meeste leerlingen naar bed waren vertrokken en de andere leerlingen niet genoeg op het letten om door te hebben dat hij de leerlingenkamer uit liep, liep hij met zijn bezemsteel over zijn schouder door de gangen van het kasteel. Nog een paar minuten en de patrouilles zouden starten, waardoor hij niet gestoord zou worden in zijn nachtelijke training. Hij had namelijk eindelijk besloten wat hij zou gaan doen wanneer hij afgestudeerd was: professioneel zwerkballen. Hij was goed, al zou hij nog wel moeten blijven oefenen. Daarbij vond hij het oprecht leuk om te doen en had hij het idee dat hij dit daadwerkelijk zou kunnen. De afgelopen dagen had hij helemaal niet kunnen oefenen door de examens en aangezien deze morgen zouden starten, vond hij dat hij vanavond best mocht oefenen. Zijn hersenen waren al veel te duf om nog leerstof op te nemen waar zijn spieren nog best nieuwe informatie in zich op konden nemen. Eerder die avond had hij, tijdens het avondeten, een kist met zwerkbalmateriaal uit de berging gehaald en onder de tribune verstopt van het zwerkbalveld waar hij nu naar op weg was. Hij glimlachte zodra hij de koele avondlucht op zijn gezicht voelde en legde zijn bezem nog eens goed over zijn schouder voor hij met een lichte tred zijn weg vervolgde.
  36. 4 points
    Op z'n allercharmantst -alsof er zojuist een dikke bromvlieg in zijn oog was gevlogen- kneep Sam zijn rechteroog dicht in een goedbedoelde knipoog. Om het nog erger te maken drukte hij zijn wijsvinger tegen zijn lippen aan en deed hij het geluid na van een sissende slang. "Sssssst!" Hoe fout wil je het hebben... Maar goed. Sam knikte naar Paige en tikte zachtjes -lees gelukkig zacht genoeg- tegen haar glas aan op een voorzichtige proost uit te brengen en zette vervolgens het glas aan zijn lippen. Op het moment dat de eerste slok vuurwhiskey zijn keel bereikte straalde deze in al zijn warmte en brandde het een haast permanente afdruk op zijn tong. Een grom klonk uit zijn borst, alsof het hem wat extra kracht gaf om de nacht aan te kunnen. Een nacht vol studie. Boeken. Lezen. En een godvergeten Griekse God die de sterrenbeelden in zijn hand had. VERDOMD WELKE WAS HET NOU! KRIEBEL? KRIEMO? KROMI? Misschien moest hij maar eens opgeven voor vanavond... UGh... Verkeerd onderwerp Paige. "Ugh... Verkeerd onderwerp Paige." Oh. Shit. Dat had hij dus hardop gezegd. "Sorry. Sorry... Maar dat is inderdaad een van de duizend vragen die op dit moment heeeeeeeeeeeel vervelend zijn..." Net zoals de vraag hoe het voelde als je beste vriend verplicht moest trouwen met een op zich best aardig meisje, maar stiekem verliefd was op het meisje waar Sam op verliefd was, terwijl zij met zijn beste vriend een affaire had. Of de vraag hoe het met zijn ouders was. Of hij zich helemaal thuis voelde bij zijn adoptiegezin. Of hij al klaar was voor de stagedagen die er aan zaten te komen. Of hij niet genoeg had gedronken? Allemaal verleden tijd. Allemaal oud zeer. Behalve dat Keane nu werkelijk getrouwd was met Josephine, dat was vrij recent en Evangeline die haar verdriet niet verdronk in vuurwhiskey maar op een andere manier... Hij wist niet echt wat voor manier, maar goed. Dat was misschien de echte reden dat ze Sam de deur uit had gekeild en niet per se omdat hij afleiding nodig had... Ach. Zo slecht had hij het nu niet. "Wat voor vraag zou jij op dit moment niet willen horen?"
  37. 4 points
    Vanaf dit punt 15+ voor bloed en geweld _______________________________________________ "Jongen verlaat dit huis nu!" Rufus kwam binnen gestormd. Ovid sprong automatisch dichter naar Accalia toe. De man had furie in zijn ogen. De loop van het geweer dat hij altijd met zich meedroeg was op zijn vriendin gericht. "Protego!" De kogel ketste af tegen Ovid's spreuk. Hij was nooit goed geweest in aanvallende magie, maar de beschermende spreuken leken hem beter te liggen. "Protego totalum" Hij sprak de spreuk uit voor Rufus een tweede aanval kon inzetten. Een schild omhulde niet meer dan het bed en de plaats waar hij stond, zoiets kostte hem al genoeg moeite en inspanning. "Jongen, Ovid. Zie je het dan niet. Hebben ze je niets geleerd op school. De wonden op haar lichaam, haar zogenaamde ziekte. Ze is geen mens, maar een beest, een wolf!" "Dat is niet waar! Accalia is mijn vriend en jij bent gestoord. Er is hier helemaal geen weerwolf." "Ovid." Het was voor het eerst dat Accalia weer iets zei. Hij keek op met tranen in zijn gezicht. "De man heeft gelijk. Ik ben een weerwolf. Alsjeblieft maak de spreuk ongedaan, dat is het beste voor ons allemaal."
  38. 4 points
    "Hey jongen, Ovid, waar ga je naartoe?" "Ik ben onderweg naar een vriendin van me. Ze is ziek en ik heb beloofd haar boodschappen te brengen." Ovid hield de mand met voedsel een stukje omhoog. "Ik wandel wel met je mee. Waar woont ze precies?" "Oh nee Rufus dat hoeft niet. Het is tamelijk ver van hier, dieper in de vallei en daarbij is ze niet echt zo gesteld op vreemdelingen." Hij klonk haast als Accalia altijd hulp afwijzen en hem er van verzekeren dat haar zorgen niet zo groot waren. "Ik sta erop Ovid. Je bent een kind, zo alleen door het bos, dat kan gevaarlijk zijn. Zeker vanavond met volle maan. Weten je ouders zelfs dat je dat doet?" "Natuurlijk weet mijn vader dat en daarbij ik heb mijn toverstok bij me en ik pas altijd op." Ovid hield er niet van om als kind te worden beschouwd. Hij kon goed voor zichzelf zorgen, althans dat dacht hij. Het was gewoon zo dat mensen hem niet leken te helpen als hij wel degelijk hulp nodig had, maar altijd op nutteloze momenten zoals deze. Daarom dat hij hulp van anderen in het algemeen nogal vaak afwees, al was het maar om zichzelf te bewijzen. Echter Rufus was een volhouder. De jager had daarbij ook niet veel anders te doen, dus nam Ovid hem mee. "Accalia ik heb de boodschappen bij waarom je vroeg, oh en Rufus, die heb ik ook meegenomen. Hij is die weerwolvenjager waar ik ooit over vertelde. Mag hij ook binnenkomen?" "Hij blijft beter buiten. Ik heb koorts, misschien is het besmettelijk. Je gaat beter ook naar huis Ovid." Ovid ging het huis binnen en plaatste de mand met eten op tafel. "Naar huis, nee. Ik ga eerst thee zetten en soep voor je maken. Eerst je been, nu koorts en die schrammen op je arm willen ook maar niet genezen." "Zolang je maar zorgt dat je voor het donker thuis bent."
  39. 4 points
    Als je het aan Madeline zou vragen, dan zou ze je vertellen dat ze een beetje teleurgesteld was in Daniella Adler. Want trouwen, trouwen?! Meende ze dat nou! Hadden ze niet ooit samen besproken dat het huwelijk onzin was, dat ze daar niet aan zouden doen als het niet nodig was. Ja, er waren misschien maar weinig vrouwen die nooit de amibitie hadden gehad om te trouwen, maar Madeline was er altijd een van geweest. Ze geloofde niet echt in liefde, of het huwelijk. Dat kon je haar ook niet echt kwalijk nemen als je naar haar familie keek, want heel veel goede voorbeelden had ze in haar leven niet gekregen. Alleen haar broer Richard had het redelijk goed voor elkaar, maar zelfs die was ongelukkig. Dus zie je wel, dat je er helemaal niets aan had. Natuurlijk zou ze er niet onder uit komen, dat wist ze ook wel. Haar ouders zouden haar vast met plezier toegooien naar de eerste de beste persoon die zich nog aanbood -beetje jammer dat je al getrouwd was Dax, pretverpester- maar voor nu was ze blij dat het nog lang niet zo ver was - al wist je het dus maar nooit met de invloed van je rijke ouders. Haar gesprekspartner wist er vast alles van. Nee Maddie hield dus niet echt van bruiloften en het hele idee erachter, maar ach, de feestjes waren altijd wel leuk en deze was ook nog in een club van haar vriendin die morgen pas zou openen en dus erg exclusief. Dus natuurlijk was ze er. Uiteindelijk vond ze altijd wel een manier om zich te vermaken. En vandaag was dat met Keane Cadwgan. Keane was ook een zielig slachtoffer van de huwelijksmarkt, maar hij was een man en Maddie had altijd het idee dat het voor mannen toch iets minder erg was, want er werd nog altijd heel veel van je getolereerd, zoals dat eigenlijk ook voor de huwelijksvoltrekking gold. En gelukkig leek hij redelijk zichzelf te zijn gebleven en was hij nog steeds gezellig op feestjes. Sommige mensen vergaten het om leuk te zijn nadat ze getrouwd waren, dan was alles plotseling zo serieus. Maar Keane gelukkig niet. "Oh ja natuurlijk," antwoordde ze stralend toen hij voorstelde om te dansen. Ze hield van praten, maar ze hield nog veel meer van dansen, zeker als ze het met een knappe jongen kon doen. Vlug dronk ze haar champagneglas leeg en liet zich giechelend de dansvloer op trekken. "Ja, het ziet er mooi uit," beaamde ze zijn woorden. "Ik ben heel benieuwd naar de feestjes die hier plaats gaan vinden. Beetje jammer dat ik nog een paar jaar vast zit op Zweinstein." Ze rolde even met haar ogen, want God wat was de buitenwereld zoveel interessanter. Feestjes van studentenverenigingen, nachtclubs, het echte leven. Maar ze had het zelf verpest door een keer een jaar te blijven zitten. "Het gaat steeds moeilijker worden om weg te komen uit het kasteel als het zo blijft sneeuwen, maar als er echt een goed feestje is moet je me maar komen ontvoeren." Ze lachte en gaf hem vrolijk een knipoog.
  40. 4 points
    Op dit moment vroeg Felicia zich af waarom ze in hemelsnaam ooit vriendinnen was geweest met Daniella. Hoe ze het uit had kunnen staan met zo'n kinderachtig kreng, zo zelfzuchtig, zo narcistisch, zo erg... zoals haar moeder. Op dit moment zuchtte ze alleen maar toen ze naar de rotzooi op de vloer keek en zwaaide ze met haar toverstok om alles weer terug te zetten. Later zou ze wel beseffen dat ze dol was geweest op Daniella omdat het makkelijk was om dol te zijn op Daniella. Om te vergeten als je bij haar was, om gewoon te drinken en even niet te denken aan al je problemen, omdat Daniella dacht dat alles toch zo op te lossen was. En dan moest ze zich realiseren dat al die tijd die ze vroeger met Daniella besteedde, ze nu ineens in haar eentje moest besteden. En dat je een stuk moeilijker van je problemen weg kon rennen als je alleen was en geen afleiding had. Maar dat zou ze later al helemaal leren, als ze geen kant op kon. Topic afgesloten en friendship over <3
  41. 4 points
    Dankbaar. Ze wist niet eens hoe Felicia het woord uit haar stort kreeg, hoe ze dankbaarheid verwachtte voor het ontnemen van een levenskeuze. Een levenskeuze verdomme. Felicia wilde niet kwetsbaar zijn, Daniella voelde zich kwetsbaar een soort van. Niet de emotionele versie maar het concept dat iemand dit gelukt was, dat iemand zo’n grote beslissing over haar leven had kunnen maken zonder dat ze er iets over te zeggen had was pijnlijk. Maar gelukkig werd ze daar niet onzeker maar vooral heel erg kwaad van. Ze had Felicia trouwens ook niets meer te zeggen dus stapte ze dreigend dichterbij en gaf ze haar ooit beste vriendin een klap in haar gezicht. Als Felicia het niet wilde begrijpen dan moest ze het maar voelen.
  42. 4 points
    In plaats van naar huis te gaan, zat hij tegenover Rufus in de herberg. De man dronk bier. Ook Ovid had een kruik voor hem staan, maar deze nog niet aangeraakt. "Maak je geen zorgen jongen. Jagen op weerwolven is wat ik al mijn hele leven doe. Je dorp zal binnenkort terug veilig zijn." "Het is hier best veilig eigenlijk. Natuurlijk gaan er soms mensen dood, maar er is nog nooit iets geweest dat op een weerwolvenaanval lijkt." "Nog niet, maar met die beesten is het slechts een kwestie van tijd." Rufus was een overtuigend verteller. Hoe langer Ovid naar hem luisterde, hoe meer hij gebrand was deze weerwolf te vinden en het dorp waar hij woonde te redden. Mensen zouden hem dan vast en zeker heel dankbaar zijn. Ovid was de tijd volledig uit het oog verloren. De zon ging reeds onder. "Sorry meneer Ford, maar ik had al thuis moeten zijn." "Geen probleem jongen. Zeg maar Rufus trouwens en als je iets verdachts ziet kom het me dan meteen melden." Ovid knikte en beloofde hem goed op te letten. Die avond vroeg zijn vader tijdens het eten waarom hij zo lang was weggebleven. Hij antwoordde dat één van zijn vrienden op Zweinstijn op vakantie was in Ryadar en hij hem toevallig was tegengekomen. Ovid was bang dat zijn vader hem niet zou laten doorgaan met deze reddingsoperatie, daarom leek een leugentje om bestwil hem gepast.
  43. 4 points
    Het was niet dat Zacharay enorm had uitgekeken naar deze dag, maar je kon nou ook weer niet zeggen dat hij er tegenop had gezien. Trouwen was iets wat nou eenmaal moest gebeuren en of hij het nou nu deed of over vijf jaar, voor hem zou het waarschijnlijk geen enkel verschil maken. Er waren geen vrijheden die hem werden ontnomen door het huwelijk, er was alleen maar een extra bruidsschat die hij bij zijn inkomen kon voegen en dat was alleen maar positief te noemen. Oke, het betekende ook wel dat hij dan officieel aan Happiness Morgenstern vast zat, maar dat was niet zo erg. Hij zou zich als een prima man gedragen, haar meenemen naar alle sociale gelegenheden, haar een mooi huis geven en voor de rest zou hij zich waarschijnlijk precies blijven gedragen zoals hij deed voor hij haar überhaupt ontmoet had. Want hij was een man, dus hij kon het zich veroorloven en hij ging dan ook zeker van die privileges genieten. Zach glimlachte naar haar terug toen ze kwam aanwandelen door het gangpad. Ze deed hem nog steeds een beetje denken aan bambi. Die grote bruine ogen in haar jeugdige gezichtje en toen struikelde ze ook nog eens bijna over haar jurk heen als een onhandig klein hertje. Gut, gut. Ze was ook nog wel jong, zeventien werd ze vandaag, maar zijn moeder had gezegd dat het niet uitmaakte. Mensen trouwden wel vaker met een groter leeftijdsverschil en ze was nu volwassen. Zachary had dat altijd een beetje onzin gevonden, want de meeste mensen van zeventien die hij kende waren absoluut nog niet volwassen te noemen. Hijzelf ook nog steeds niet trouwens en hij was zijn zeventiende verjaardag toch al zeker vijf jaar voorbij. De priester begon met praten en ook Zachary luisterde niet zo goed naar wat er allemaal gezegd werd. Hij had niet zoveel met de kerk, geloofde niet echt in God of een hoger bestaan, maar het was nou eenmaal traditie. En dus deden ze alles volgens de traditie. Hij gluurde even naar zijn familie, naar zijn vader die hem goedkeurend toeknikte en zijn moeder die trots zat te glimlachen en de lege plek waar Nessie's tante hoorde te zitten, maar dat was iets voor latere zorgen want nu was het tijd voor het ja-woord. Of eh, nee. Toch niet. Hij kuchte even ongemakkelijk en wierp de zenuwachtige bediende een geïrriteerde blik toe, want bij Merlijns Paarse Teen, wie stoorde er nu iemand tijdens het ja-woord. Kon Nessie hem misschien even negeren en opschieten. Hij wilde niet graag zijn eigen feest missen vanavond. Maar oh nee, dat kon ze niet. Zijn -nu nog- verloofde nam geen moment de tijd om na te denken en rende meteen van het altaar weg. Wat dacht ze in godsnaam dat ze aan het doen was? Dat ze hem hier zomaar kon laten staan? Wat een belachelijk vertoon. "Mijn excuses voor het gedrag van mijn bruid," glimlachte hij zo vriendelijk mogelijk naar de aanwezigen, die duidelijk net zo weinig van de situatie begrepen als hij. "Ik zal wel even gaan kijken wat er aan de hand is." Hun gasten begonnen rumoerig heen en weer te schuiven over hun stoelen, terwijl hij door het gangpad naar achter beende zijn bruid achterna. Gelukkig was ze niet zo moeilijk te vinden. Zachary wierp een vlugge blik op het tafereel en wapperde toen met zijn hand richting de bediende. "Kan iemand Mrs. Morgenstern even een glaasje water geven, ze ziet er een beetje bleekjes uit." Vrouwen altijd met hun flauwvallen. En konden ze dan daarna gewoon verder met de bruiloft? Iedereen zat op hen te wachten.
  44. 4 points
    Donderdag 10 november (of wat uitkomt) - het huis van Liam Haysward in Londen Sinds Evangeline was begonnen aan haar opleiding op de Universiteit stond haar schilderwerk op een lager pitje. Op dit moment waren haar stage en vakken net even wat belangrijker en met de beurs die ze van Josephine had gekregen hoefde ze zich niet zo'n zorgen te maken over wat het allemaal zou kosten. Schilderen was echter nog steeds een van haar grootste hobby's en dus maakte ze zo nu en dan een uitzondering, want het was makkelijk bijverdienen en je kon toch niet weigeren als je een bijzondere opdracht aangeboden kreeg. Eva wist niet precies hoe Liam Haysward bij haar terecht was gekomen, maar haar innerlijke zwerkbal fangirl had eventjes hoog gegild, toen ze had vernomen dat hij graag wilde dat ze zijn portret kwam schilderen. Daarna had ze uiteraard heel professioneel terug geschreven, terwijl ze totaal geen dansje door haar kamer deed. Ooit had Evangeline samen met Liam in de afdeling gezeten, maar ze was toen nog maar een kleine derdejaars geweest en eerlijk gezegd kon ze hem van die tijd niet echt meer herinneren. Maar in de jaren na Zweinstein was hij uitgegroeid tot een toch best wel bekende zwerkbalspeler bij de London Lions, die het trouwens heel goed deden dit seizoen! Evangeline mocht dan namelijk zelf totaal geen talent hebben voor sport, ze had wel van jongs af aan de zwerkballeague gevolgd. De vader van haar vriendinnetje Pax was er scheidsrechter en zo nu en dan hadden ze wel eens kaartjes gekregen voor wedstrijden. Niet de grote finale's natuurlijk, maar Eva vond het al wonderlijk genoeg om überhaupt een wedstrijd bij te wonen. En nu ging ze voor het eerst een echte, professionele zwerkballer ontmoetten! Op Zweinstein had Evangeline de atelier gehad waar ze alles en iedereen uit kon nodigen om van haar schilderkunsten te genieten. Buiten Zweinstein had ze dat niet, maar dat was geen probleem, want ze kon gewoon bij Liam thuis langs komen. Dat deed haar vader ook vaak, mensen vonden het toch fijner als je gewoon naar hen toe kwam, dan hoefden ze er minder moeite voor te doen en in hun eigen omgeving voelden ze zich vaak meer op hun gemak. Al zou ze er snel achter komen dat Liam Haysward zich overal wel op zijn gemak zou kunnen voelen. "Ik zal hem laten weten dat u er bent," verzekerde de persoon die haar had binnen gelaten en Evangeline glimlachte vriendelijk. Nieuwsgierig liet ze haar blik even door de ruimte glijden. Je was immers niet elke dag in het huis van een professionele zwerkballer. OOC: Met @Liam Haysward
  45. 4 points
    Her mother's voice cut through the silence. Abigail opened her eyes in shock and spun her head around to face her. In a moment, everything was back. The knot in the pit of her stomach, the ringing in her ears, the uncomfortable rush of adrenaline. But it was different this time. More unpleasant. She jumped up and in that moment something inside of her broke. "I don't know!" She yelled. There was no sarcasm in her voice this time. No satisfaction. No thrill. She didn't want to do this. She hadn't wanted to yell anymore. It was over. It was goddamn over. She had done her work and it was supposed to be time to rest. Abigail had the entire world already against her, couldn't she have one place in the world where people just left her alone? But no, no she couldn't. Because she saw the worried look on her mother's face and she broke even more. Guilt, remorse, anger, pain, desperation. It all washed through her in an instant, making her eyes prick with tears. "I don't know, okay?" She screamed. "I don't know what I was thinking. It just happened. Everything was just stupid and I... I..." She struggled to find the words. Too long. Abigail stomped once, wishing she was still wearing her boots because the sound of her stockings sounded so pathetic against the tiles. "Just leave me alone!" She yelled wildly, stomping off and running upstairs. That was all she wanted. For the world to leave her alone. Why couldn't anyone listen to that? She ran to her room, slamming the door behind her. She'd had an appartment before this. Her salary was high enough. It still was, but she had to fucking pretend it wasn't, so now she lived with her parents again. And she knew, deep down, that that was fine. Hundreds, millions of people did it. Especially women. But she wasn't some socialite, waiting for a husband to take her away. She was a hit witch. She was a goddamn hit witch, living with her parents. No, her entire family. Everyone could know. Everyone could find her and then... And then... Abigail threw a stone statue against a wall. A unicorn she'd kept since she was eleven. She felt nothing. The end
  46. 4 points
  47. 4 points
    "What were you thinking, Saint" Her boss looked at her with eyes that seemed on fire. But they could never match her own. She stared back. Stared him down until he coughed and sat back down in his chair, taking the hands he had used to slam on his desk and placing them on the sides of his chair. That's right, she thought. She wasn't going to let anyone talk to her like that anymore. She wasn't going to be patient and wait until the storm was over, she would stare them down, make her voice heard, make sure that everyone knew that they weren't supposed to mess with her. Waiting for people to calm down did nothing. Preventing them from thinking they were better than her in the first place would stop them. Her boss had sent her on this idiotic quest, if he wanted to yell at her, he could do so sitting down, at equal height, away from her face. Not hanging over her as if she was supposed to cower in fear and do anything he said. She wasn't going to be there for that little power fantasy. Besides, what he had to say was boring anyway. It was the same old drivel the nurse had already told her. It was beneath her station, it was beneath her character, it was beneath her name too, if she went by the way he spat it at her constantly and sarcastically. She could've gotten a lot more hurt than she did. Starting drunken bar fights... She was lucky she hadn't gotten alcohol poisoning or woken up in a ditch. So hmm? What did she have to say for herself? Ah, there it was. There it was. Her invite. See, she could be patient. Because waiting for an invite to start trouble was always sooo much better than just starting it because. She stood up and slammed her hands on his desk like he had done. Her eyes wild. "Wasn't this what you wanted?!" She yelled. "You told me to start trouble. You told me to show how low I had fallen. You TOLD ME I should convince people I had changed. That I wasn't a hit witch anymore. That they could trust me." She sat back down, satisfied at the look of momentary shock on the man's face. Oh, he was a hit wizard too and she was sure he could wipe her off the face of the Earth if he wanted to. But he didn't. He was old and greying. He had a family, children, a dog. Close to retirement and not willing to risk that becoming a cliche. He was nothing. "What's lower than a drunken bar fight, huh?" She asked. "Let me worry about my station." She said sarcastically. "You just worry about how you're going to convince the Head this was a good idea."
  48. 4 points
    "Come on, Saint. It's not worth it." Abigail spun around to look directly into the face of her new "colleague." Oh yeah, she had a new job now. No. A cover. She had a cover. Backup beater for the Holyhead Harpies. Backup. They couldn't even secure a real job for her. All she did was train and then sit on a bench during oh... all of the matches. All of the time. She was too new, they said. They didn't know her strengths yet, they said. She was a bit...enthusiastic, they said. Maybe it was better if she sat this one out, they said. Liars. They were all liars and cowards. She'd heard the Holyhead Harpies knew how to play rough, but apparently she was wrong. And that name... Saint. Saint. Once upon a time people used to say it normally. Now they spat it at her. They twisted it into an insult. Spoke it as if it was a mistake. They'd turned her own name against her. As if she wasn't worthy of it. She hated it. Hated the name, hated the expectations it carried, but most of all she hated her parents for giving it to her. Abigail Patientia Saint. What a fucking joke. All her life she'd tried to be patient. She'd never gotten angry and always given people what they wanted, confident that one day they'd do the same for her. She had never minded anything. Good little Abi had always waited her turn and had given it to others if they asked for it anyway. And what did she have to show for it? Nothing! Of course it was nothing. Wasn't that always the case? "And you can fuck off and all!" She yelled back, her speech slurred, but loud. Louder than anything else in the bar. "You're the reason we lost. If you had just looked at the fucking ball for a change instead of your audience maybe we'd all be celebrating instead. They're not there for you. They have better things to do than watching some idiot flail around on a broomstick her daddy bought." She looked around. An awkward silence had fallen over the group. A couple shook their heads at her. Some in derision, some as a silent conversation. "Don't say that, Saint. You're going too far, Saint." She could just imagine the voices in her head. The way they'd mock her name and patronise her. "Oh come on, you cowards." She hissed. "Everybody's thinking it." The world would be so much better if everyone just said what they meant immediately and didn't act nice to people's faces. Not that the Harpies did. Not usually. If someone made a mistake, they'd tell. Abigail was just... well... drunk.
  49. 4 points
  50. 4 points
    Wat Evangeline Lennox hier deed? Ja, dat was een goede vraag. Eerlijk gezegd had Eva niet echt een uitnodiging verwacht voor de bruiloft van het jaar. Of ooit verwacht dat er überhaupt iemand was die met Daniella Adler zou willen trouwen, maar de wonderen waren blijkbaar de wereld nog niet uit. Dat bleek maar weer eens. Misschien was de uil gewoon verdwaald geweest, of voor een andere Evangeline bestemd, of misschien hadden ze gewoon een foutje gemaakt, of vond Dani het leuk om het erin te wrijven dat zij wel getrouwd was dit jaar - al had Eva ondertussen wel geleerd dat Daniella niet altijd zo ver nadacht over dingen. Hoe dan ook, was de beste beslissing waarschijnlijk om de uitnodiging voor te stellen aan haar prullenbak en thuis te blijven, maar hé, dat was vast wat Daniella wilde dat ze deed. En dus ging Eva dat niet doen. Want dat was logisch. Of misschien ook niet, maar Evangeline wist de laatste tijd sowieso niet zo goed meer wat ze moest in het leven, dus dan kon er nog wel één slechte beslissing bij. Daarbij heb ik de belofte die jullie hierboven kunnen lezen, namelijk dat er niemand dood gaat in dit topic, dus om Gianna te quoten: Wat was het ergste dat er kon gebeuren? Dat was een vraag die ze daarna meteen terugnam, maar sssht. Misschien werd het wel leuk. Daniella had op school, voordat ze van het padje raakte, al laten zien dat ze goede feestjes kon geven. "Dankjewel, ik neem deze wel mee," glimlachte ze vriendelijk tegen een bediende met een dienblad, terwijl ze met allebei haar handen een champagneglas vastpakte en er meteen één achteroversloeg. Een beetje moed indrinken kon nooit kwaad, vooral niet als ze ergens was waar ze elk moment Daniella tegen het lijf kon lopen. Evangeline hoefde overigens geen aandacht van Valentine -de enige aandacht die ze ooit van hem had gehad, had geresulteerd in een rampzalige date, god wat deed ze hier- maar ze wilde best aandacht van andere mensen met wie ze het gezellig kon maken vanavond, dus streek ze even een niet bestaande plooi uit haar mosgroene jurk en wierp een lieflijke blik op de persoon naast haar. "Zin om te dansen?" OOC: Voel je vrij om je aangesproken te voelen <3
This leaderboard is set to Amsterdam/GMT+01:00
×