Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Today
  2. [1839] Blackmail runs in the family

    In ieder geval leek Evangeline eindelijk te beseffen wat er op het spel stond; ware het niet wat er voor haarzelf in de balans lag, danwel wat het meisje nog te verliezen had. Het was van het hoogste belang voor Rhiannon dat Eva dat besefte, en ze had toch waarschijnlijk niet zo doorgedrukt als ze niet had geweten hoe ver ze kon en moest gaan, noch als ze haar lot niet op deze wijze tezamen met die van Eva in de schaal had gelegd. Daar had Evangeline natuurlijk zelf voor gekozen; het was niet háár keuze geweest om haar vader aan te klagen, als Eva dat niet eerst had geopperd en de mogelijkheden daartoe voor haar op een nette rij had gezet. En natuurlijk had ook zijzelf ingestemd, waarmee de schuld mede bij haarzelf lag. Maar had Eva niet reeds geweten met welke waarden ze de dobbelsteen poogde te gooien, toen ze daar in Wales bij haar aanklopte? Had ze haar vader dan daadwerkelijk onderschat, ondanks wat ze het meisje toch allemaal had verteld? Waarschuwingen waren er toch genoeg geweest! En toen ze eenmaal de keuze hadden gemaakt… Rhiann wist wat zijzelf te verliezen had; het ding was natuurlijk dat ze al zoveel was verloren, dat alles haar reeds was afgenomen, dat het spelletje van alles of niets voor haar wellicht wat te gemakkelijker te spelen was. Betekende niet dat ze het Eva niet wat gemakkelijker kon maken door de inzet wat te verhogen. Dat het meisje hier niet van gediend was, was natuurlijk te verwachten geweest, al lag de kwestie klaarblijkelijk gevoeliger dan ze op het eerste zicht deed overkomen. Wat Rhiann tegen Daniel en Camilla had verteld was waar; hoe je het ook wende of keerde, Evangeline hád vrijwillig haar kind afgestaan. Natuurlijk was ze onder druk gezet, natuurlijk had het zo z’n voordelen gehad voor haar om de Eed te bezweren. Maar ze had kunnen weigeren, ze had een keuze gehad; en daarbij had ze klaarblijkelijk niet voor haar eigen kind gekozen. Het was eenzelfde keuze, overigens, die zíj al die lange jaren geleden had gemaakt, doch het ook weer niet te vergelijken was. Zo was zij het die in dit geval alle voordelen plukte, bijvoorbeeld. Betekende niet dat ze nu niet moest doorpakken, als ze het spel wilde winnen. Rhiann zei niets bij Eva’s vraag, want ze had haar stelling met opzet breed gelaten; natuurlijk het was allemaal niet gebeurd als… nuja, als Evangeline niet in Keane’s leven had bestaan. Ze wist niet of ze nog kon zeggen dat ze haar zoon had gekend, niet meer echt, al had ze de eerste helft van zijn leven zo intens meegemaakt. Maar ze wilde niet geloven dat hij waarlijk voor een ander zichzelf ook zo in het venijn zou hebben gestort. Er was klaarblijkelijk iets aan Eva dat het voor hem waard was geweest, was dat niet hoe het had gewerkt? Maar als hij het had geweten, als dít de uitkomst was geweest die altijd al in steen gebeiteld had gestaan… Rhiann geloofde niet in ware liefde, keek erop neer dat haar zoon dat wellicht wel had gedaan, maar ook voor mensen die er wel in geloofden had het hen klaarblijkelijk niets dan leed en pijn bezorgd. Rhiann’s grijze ogen gleden naar het goedkope theekopje van wit porselein, dat door Eva’s plotselinge uitspatting met een luide knal uit elkaar barstte en de thee over het afgesleten tafelblad deed stromen, voordat ze haar blik emotieloos op het meisje vestigde. Het was haar altijd gemakkelijker afgegaan als anderen boos werden; op de een of andere manier maakte het dat een soort koude, bedaarde woede zich van haar meester maakte. Ze verwachtte toch dat ze het meisje wel aan zou kunnen in een duel, maar in plaats van spreuken werden er slechts woorden op haar afgevuurd. Nuja; ze was gekomen om te zeggen wat ze wilde, en nu dat was gedaan zat haar tijd er klaarblijkelijk op. Even liet ze de stilte vallen, voordat ze gracieus haar met thee doordrenkte zwarte sluier van tafel oppakte en met een korte, enigszins neerbuigende hoofdknik volstond. “Mocht u van gedachten veranderen, dan hoor ik het wel.” Met die woorden draaide ze zich kil om en stapte ze hooghartig de deur uit, deze wagenwijd achter zich openlatende. OOC: Rhiann uitgeschreven!
  3. Afwezigheidstopic

    Iiiik heb een drukke drie maanden tegemoet, dus ik ben verminderd aanwezig <3
  4. Yesterday
  5. Afwezigheidstopic

    Ik ga zaterdag voor een weekje op vakantie. Ik heb wel internet maar alleen op mn telefoon en dan is posten gewoon bagger. Ik ben weg van 6 juni t/m 13 juni.
  6. Last week
  7. [1839] Give me all of that ultraviolence

    Daniel kon een grinnik niet onderdrukken bij Aria’s woorden. Oh, Aria maakte het hem altijd zo lastig om niet wat losser te worden, om alle formaliteiten te bewaren. Ondanks alles, ondanks het verraad en de sluimerende conflicten en alle woorden, even zoetgevooisd als dodelijk, was Aria nog altijd zijn zus; hij voelde zich even onoverwinnelijk naast haar als altijd. Maar niet in de strijd onderling. Gewoon. Algemeen. Terug op de troon. Hij was nooit van de troon gestoten, nooit echt, maar het had nooit zozeer als zijn vertrouwde koninkrijk gevoeld zonder Aria aan zijn zijde. Oh, geen zorgen, hij had het nooit toegegeven, had het nooit echt laten uitschijnen, maar dat betekende niet dat hij de lege plek waar Aria had moeten zijn niet had gevoeld. Natuurlijk had hij het gevoeld. Veel te veel eigenlijk. Meer dan hij wilde toegeven – aan haar, aan Camilla, die er nooit expliciet naar had gevraagd, maar de vraag had hij wel in haar ogen gelezen, in elke boze blik als zijn dwalende gedachten een verboden spoor betraden, en ook aan zichzelf. Hij had genoeg psychologische handboeken gelezen om de weerloze wegen te herkennen, maar niet genoeg om zichzelf aan te leren om op het rechte padje te blijven. Het had geen zin om te bedenken wat dát zoal over hem te zeggen had. “Waarom,” informeerde hij, “zou je in godsnaam willen dat vader en moeder dit zagen? Het is beter zonder ze.” Hij rolde met zijn ogen, de hete adem van zijn ouders in zijn nek zich nog goed herinnerend. Oh, het leven zonder hen was een bevrijding – ja, hij had de familie anders aangepakt dan zij, maar het was beter, godverdomme. Hij had het vreselijk vervelend gevonden, de ‘suggesties’ bij alles wat hij deed, de bemoeienissen omtrent zijn huwelijk, zijn kinderen, zijn vriendschappen en vetes, zijn werk, godbetert zijn reputatie. Alsof hij geen idee had van een gevolg. “Met Claire en Chase gaat het prima”, antwoordde hij, “Cecily is een baby. Huilt veel. Slaapt meer. Je kent het.” Hij sommeerde een vol glas wijn, opeens geërgerd door de wendingen van dit gesprek. “Zo geïnteresseerd plots in je familie?” Het was beter geweest, dacht hij, als hij de meesmuilende spot weg had kunnen laten. “En ik maar denken dat je het zonder zoveel beter vond!”
  8. [1839] Open house?

    Ze kon net op tijd, een beetje, wegduiken van het boek, het raakte haar arm wel maar heel veel pijn deed het niet. Toch wreef ze uit reflex over de geraakte arm terwijl ze Quentin een “doe niet zo onaardig!!”, toe-riep. Tessie was niet goed in bijtende woorden of tonen, maar ze kon wel haar best doen! Misschien als ze haar broer gewoon zou gaan nadoen werd ze vanzelf goed in onaardig zijn.. Kijk dat zijn dan wel weer onaardige gedachten, die had ze wel vaker. Maar ze kon ze nooit echt tot woorden vormen. Alle nare dingen waren echter meteen weer vergeten toen Victor tegen haar sprak. Wat een mooie naam. Klonk ook best goed naast die van haar toch? Ze moest het eens uitschrijven, hun beide namen, om dat zeker te weten. En toen knipoogde hij ook nog eens “Oh, ja graag!”, ze keek hem glunderend aan, bleef voor het gemak ook maar meteen een beetje staren. “Wat heb je in huis?”. Quentins huis, maar hij bood haar geen drinken aan. Dus.
  9. [1839] Take me to wonderland

    Ze was in zijn armen en ze voelde zich weer thuis. En ze was duizelig en moest zich bijna krampachtig aan hem vastklampen en ergens deed ze dat zowel om overeind te blijven staan als om hem hier te houden. Want ergens heel ver weg, in de geluiden van de mensen die langzaam de club verlieten, in de barman die zijn spullen aan het inpakken was, in het daglicht dat toch een beetje door de gordijnen scheen, ergens vond ze toch de angst dat dingen weer voorbij zouden gaan. Dat ze de nacht en hem en het gemak waarmee ze weer samenkwamen kwijt zouden raken. Want in het daglicht waren er Blue, May, Regina, zijn kind met Reginam haar leven dat allebei niet bij die componenten paste. En alles wat tussen hen in leek te staan. April was nooit goed in obstakels overwinnen, Geloofde niet perse dat liefde alles overwon maar wel dat het je zo dronken maken dat er niks anders dan liefde meer bestond. En als er niks meer bestond was er niks om te overwinnen. “Ik wil nooit meer naar huis”, fluisterde ze een beetje droevig terwijl ze hem nogmaals kuste. Ondertussen riepen de werknemers van de club dat het juist tijd was om naar huis te gaan en in alle paniek door die boodschap trok ze Kieran wat dichter naar zich toe. Zometeen werden ze er vast uitgezet, als ze doorgingen nadat niemand meer wilden dat ze dat deden, maar ze ging in elk geval doen wat ze kon om dat te voorkomen.
  10. [1839] Blackmail runs in the family

    Er was veel dat je tegen Eva kon zeggen. Er was veel dat je kon maken, zonder dat ze het je meteen kwalijk zou nemen of waar ze je uiteindelijk niet voor zou vergeven, maar sommige dingen gingen gewoonweg te ver en dreigen met haar kind, was er één van. Nee, dit was inderdaad niet de eerste keer dat het gebeurde, maar het was toch anders als je het zomaar van iemand verwachtte. De plotselinge golf van woede en angst die haar overspoelde was zo heftig dat het kopje thee wat ze zojuist terug op tafel had geschoven luid uit elkaar spatte. Warm water gutste tussen de gebroken scherven door over het trillende tafelblad, maar Eva registreerde het zelf amper. Ze had op dit moment alleen maar oog voor de andere persoon in de kamer. "Hoe durf je," brieste ze, in één beweging overeind schietend van het bed. Het was een bijna onmogelijke beslissing geweest om Griffith achter te laten in Cadwgan Castle, maar ze had het gedaan en ook vooral omdat ze er op had vertrouwd dat Rhiann voor hem zou zorgen, dat het de beste manier was om haar zoon ooit nog eens terug te zien. Het was dom om mensen te vertrouwen, dat bleek maar weer. Ze had haar grootmoeder vertrouwd, en waar had dat haar gebracht? Hier, op deze plek, die misschien geen kerker was, maar soms toch wel wel zo aanvoelde. Ze had Rhiann vertrouwd en blijkbaar was ook dat niets waard geweest, want nu wilde Rhiann er zomaar vandoor omdat... wat? Alleen maar omdat ze op dit moment de rechtszaak niet door wilde zetten. Begreep de vrouw dan werkelijk niet dat die beslissing niet zo zwart wit was als hij leek. En dan nog. Dan moest ze Griffith er godverdomme buiten houden. "Hij is mijn zoon. Je hebt hebt het recht niet." Maar Rhiann kon het doen en dat was misschien nog wel erger, dat ze het zou doen, ondanks dat ze wist hoe het was om haar kind te moeten missen. Natuurlijk was er nu een deel in Evangeline dat vooral geschrokken was en Rhiann wilde smeken om dit niet te doen, om iets anders te bedenken. Maar ze kon het niet, zelfs als ze het zou willen. Niet nu ze zich zo ongelofelijk gekwetst voelde, nu Rhiann een laatste stukje van haar hart had vertrapt waarvan ze niet eens meer had geweten dat het uberhaupt nog overeind stond. Ze had op dit moment niet meer dan een uur geleden en toch maakte het alle verschil van de wereld. Daarbij was ze niet meer het zwakke meisje dat overal maar zo snel aan toe zou geven. Dat was wat ze zelf van haar hadden gemaakt. "Alsof ik je nog zou willen zien." Ze was niet meer aan het schreeuwen nu, maar haar stem was nog altijd doordrenkt van emotie, de scherven op de tafel trilden nog steeds. "Ga weg. GA WEG." Als ze nog een paar seconden langer naar Rhiann's gezicht zou moeten kijken, zou ze niet in staan voor haar acties.
  11. [1839] Blackmail runs in the family

    Het was niet perse dat Evangeline het subtiele onderscheid niet aanvoelde. In tegendeel, ze was zich perfect bewust van de woorden die ze zojuist uit haar mond had laten komen en ze had ze gekozen met een reden. Soms waren er dingen die je beter niet uit kon spreken, maar die wel gezegd moesten worden. Ze had een reactie gewild, oh ja dat zeker, maar misschien toch niet deze... Automatisch schoof Evangeline wat achteruit, afgeschrokken door de plotseling vijandige toon in Rhiann's stem. Het was niets nieuws om te horen dat deze hele situatie haar schuld was. De hele wereld zou het vast graag met Rhiann eens zijn en Eva had de woorden zelf ook al zo vaak uitgesproken in haar gedachten. Toch was het anders om ze uit een ander zijn mond te horen komen, pijnlijker.... Zeker als je bedacht van wie het kwam. "Als wat?" sneerde ze terug en haar stem klonk schril. Eva staarde Rhiann aan, probeerde met haar blik de vrrouw uit te dagen om haar zin af te maken. Zeg het dan gewoon. Dit was niet gebeurd als wat? Als ze gewoon bij Keane uit de buurt was gebleven? Maar ze had het geprobeerd, zo vaak geprobeerd en zelfs als ze er een punt achter zette wist hij zich op een of andere manier wel weer terug in haar leven te verwikkelen. Niet dat dat nog uitmaakte, je kon niet met een beschuldigende vinger wijzen naar de doden. Als ze deze rechtszaak niet was begonnen? Maar wat had ze anders moeten doen? Hoe had ze kunnen weten dat dit het uiteindelijke resultaat zou zijn? Ze hield van Keane en ze had geweten dat hij op een bepaalde manier zou lijden onder haar acties, zoals zij leed onder die van hem, maar uiteindelijk had het goed moeten komen. Dit... dit had niet het einde moeten zijn, maar dat was het wel. Soms wenstte Eva wel eens dat ze terug kon reizen in de tijd en haar zeventienjarige zelf kon vertellen wat ze nu wist. Dan was ze vast nooit naar Schotland gegaan, dan was ze nooit met nieuwjaar in Cadwgan Castle geweest en dan zouden ze, als het goed was, ook nooit op dit punt zijn gekomen. Maar dan zou ze ook nooit Griffith hebben gehad en Evangeline wist niet of ze dat deel wel zou willen missen. En misschien was het ook wel naïef gedacht, dat je op zo'n manier je lot kon veranderen. Bestond er werkelijk zoiets als het veranderen van je lot? Hoe wist je wat toeval was en wat altijd al in de sterren had gestaan? Er was zoveel wat Eva terug zou willen zeggen, maar eerljjk gezegd wist ze niet zo goed waar ze moest beginnen. Rhiann's beschuldigende woorden brachten haar van haar stuk -meer dan ze verwacht had- en Eva wist niet zeker of ze nu terug wilde schreeuwen om het tegendeel te bewijzen of toegeven dat de vrouw ergens gelijk had. Ze worstelde met haar gedachten, zoekend naar woorden waarvan ze niet eens zeker wist of ze bestonden, maar voor ze die had gevonden was Rhiann alweer overeind geschoten en sprak ze die laatste zin uit. En op dat moment, knapte er iets van binnen....
  12. Irene's Ship Aesthetics

    @Daniella Ingram & @Valentine Ingram Show me you're shameless write it on my neck why don't you I won't erase it I'm screaming my lungs out for you I need you more than I want to So much more than I want to
  13. Picknick met alle tweedejaars

    Edith had een uitnodiging ontvangen voor een tweedejaarspicknick. De uitnodiging zag er voor haar mening een beetje knullig uit, maar ze had een afspraak met haarzelf gemaakt dat ze meer haar best zou doen zich onder leeftijdsgenoten te scharen die ze daadwerkelijk aardig vond en dan was zo'n picknick met jaargenoten wel een goede plek om te beginnen, al vond ze het enorm lastig. Toen het eenmaal weekend was liep ze het terrein op, naar de plek waar de uitnodiging op wees. Ze had een grote hoed op gedaan, hopend dat dat ervoor zou zorgen dat haar populaire vriendinnen haar niet zouden zien, want als ze haar zagen op zo'n kleedje tussen allerlei andere mensen zouden ze vast hard lachen. Daarnaast was de hoed ook om te zorgen dat geen van haar familie haar zouden zien. Gelukkig zat geen van hen in het tweede jaar, dus dat scheelde al behoorlijk. Eenmaal aangekomen zag ze hoeveel moeite het meisje die het had georganiseerd had erin had gestoken. De vriendelijkheid waarmee ze naar Edith kwam gelopen deed Edith's blik naar de kraag van het meisje verplaatsen. Die was toch echt rood, niet geel. Edith onderdrukte een sarcastische opmerking, nu ze vorig jaar zoveel met die andere meiden had opgeschoten was dat vrijwel haar standaard reactie geworden, gemeen doen. Ze glimlachte kort. ''Hoi.'' Ze schudde kort de hand van het meisje. ''Ziet er erg mooi uit. Ik heb ook wat meegenomen.'' Want dat moest van de uitnodiging. Ze ging zitten en haalde een groene zwaddertaart uit haar tas, met een mes om hem aan te snijden. ''Ik heb ook bordjes, maar die hebben de rit niet allemaal overleefd zie ik...'' Ze pakte een paar schoteltje die nog heel waren en wat vorkjes en legde ze allemaal op de plek met de andere spullen. Met haar rug richting de weg keek ze over het terrein. Ze zag niemand van haar vriendengroep of haar familie dus ze ontspande zich iets. ''Sorry, hoe heet je ookalweer? Ik ben het even vergeten.'' Vroeg ze aan het meisje. @Hailey Taylor Roberts
  14. [1839] Hope is the only thing stronger than fear

    Camilla had haar vraag eigenlijk net zo goed niet kunnen stellen, want ze wist best dat Daniel niet per se op die rationele manier omging met beslissingen nemen. Geld maakte hem niet uit, dat had hij al, informatie, wie weet, maar Camilla kende haar man. Daniel was intelligent, ambitieus, en verveeld. Hij wilde altijd de beslissingen maken die hem het meeste interesseerden, alles om de verveeldheid tegen te werken die je vanzelf kreeg als je je beter voelde dan de rest van de wereld. En Camilla wist best dat Daniel zich niet liet leiden door wat zij wilde, wat haar verwachtingen waren. Ze wilde Rhiann niet in huis hebben, maar nu Daniel eenmaal de optie had, was de enige manier om hem ervan te weerhouden, hem af te leiden. Als ze hem op de één of andere manier de kamer uit zou kunnen krijgen, misschien dat ze er dan Rhiann uit huis kon schoppen en snel Daniel af kon leiden voordat hij haar in huis nam... Maar dan moest ze wel snel zijn. Camilla verlegde subtiel Cecily in haar armen, op de manier dat ze zonder dat Rhiann en Daniel het konden zien, flink in Cecily's been kon knijpen, tot haar dochter klagelijk begon te huilen. "Ach, lieverd toch," suste Camilla haar. "Ik denk dat het tijd is om haar naar bed te brengen. Wil jij dat doen?" vroeg ze, heel lief, aan Daniel. "Ze valt altijd direct in slaap als jij haar wat voorleest, bij mij doet ze er uren over!"
  15. [1839] Let's bake!

    He knew he was a bit of a coward, hiding behind Nehemia. It was his little sick sister, why did he feel so threatened all of a sudden? Because she had said it was wrong, confirming what he already knew and it stung. Being with a married woman, it surely wouldn't sit right with God, at least in his mother's eyes and apparently also his sister's. He knew if he told his mother she'd heavily disagree, and try to put him on more dates with eligible bachelorettes as she had already been doing, but hearing that kind of rejection coming from his sister made his heart ache. It was no longer a distant fear, he now knew the rest of the siblings would probably react like Daphne and it scared him. He reached for Nehemia's hand, ashamed he hadn't spoken he exchanged a look with her. What she was saying touched him at his core and he smiled like a fledgling lover's smile at her, before turning back to Daphne, who seemed to listen to his love's words, albeit with her arms crossed. ''It's true.'' He said, affirming that this all needed to stay a secret. After Nehemia's question, Daphne stayed quiet for a bit, her arms still crossed, looking from Jake to Nehe and back, resting her heavy gaze on Jake, who felt so uncomfortable. ''Daphne, I agree with Nehe. I know you don't agree with this. It is wrong to be with a married woman.'' He gritted his teeth, clenched his jaw. How could he convince her to keep her mouth shut about this? He hated having to tell his sister she had to lie, as he was always going on about being honest and transparent with family. But now he knew there were things that did need to stay quiet. ''Monkey, I know you want to tell mum. But if you tell mum, she's going to make sure I won't see Nehemia again. One way or another.'' Their family wasn't known for half-measures. If they thought sweet Christian Nehemia Desmarais was actually devious Nehemia Stonem, who was tempting their Good Christian Boy™ away from God's light, they would do anything to pull them apart. And at that point, what could Jake possibly do? His family all lived in Manchester and there was no way he could move away because he still had his duties as a big brother and primary caretaker. His mother would come by every day, Rose, Jack, and Jaqueline too, sent by their parents. Maybe father would come by with pastor John to pray the evil away in Jake's mind. And the humiliation that would come with it all... He knew a little bit what would happen, as Jack, his brother, had fornicated with a girl from Hogwarts because he'd fallen in love with her. When he told a few of the other siblings, it got passed through to their parents, Jake presumed by Jaqueline. Jake had seen first-hand how bad it could get with his parents. When his brother came home, they had a family chat, where Jack was forced to tell them everything. It ended with his father dishing out rules, and Jack had clearly been upset, but there'd been nothing Jake could've done. Pastor John came almost daily to talk to his brother during his visits to Manchester, as he was still in school then. Jack was put under 24 hours surveillance in Hogwarts, and Jake had helped too. Of course, he did, because his parents demanded it of him, but he knew he was way more guilty of the crime that they were punishing Jack for. It made him even more sure to seal up, to make sure nobody in his family knew anything about the real him, and he reinforced the persona he had made for himself. The Good Christian Son™. And now Daphne had seen the real thing and it scared the hell out of him. ''You know what mum and dad will do to me if they find out.'' His voice became wavery. He hated how weak he'd become. He swallowed, pushing his fear and anger to the side and gently squeezed Nehe's hand to calm his nerves a bit. His body was shaking. ''If you tell them, Daphne, Nehe won't be able to come anymore, even when I am not here. And you'd have to go to mum and dad's because, without Nehemia's help, I can't take care of you alone.'' He felt sly and mean for saying that. In normal circumstances, he wouldn't have, but he knew, with Jack's case in his mind, it was too big of a risk to just let her go like that. ''Fine.'' She said simply, visibly taken aback by Jake's comment. She pulled her chair back and walked towards the kitchen. He felt her disapproval still, and he felt bad about himself too. Manipulating his sister into not telling the truth, it was another wrong thing adding up. God's judgment laid heavy on him. If what his parents told him was right, after he died, he'd never see his family again. He'd be burning for eternity. He wasn't quite sure which of those he thought was more torturous. ''Okay.'' He said cautiously as he stood up, leaving Nehemia's hand behind. He smiled at his love shortly, but it was quite a bitter one, before rushing himself to the kitchen. ''Soooo, who wants to cut the butter?'' He said, extremely chirpy, almost as chirpy as his friend Pollux, trying to lift the mood a little bit. @Nehemia Desmarais
  16. [1839/1840] There’s a danger when you feel without thinking

    “Dat is dan geregeld”, zei Celeana enthousiast. De vrouw was er allerminst enthousiast over om samen met Elena haar de kamer van haar dochter te versieren. Ze vertrouwde haar stiefdochter echter voor geen knoet en ze zou haar zeker niet alleen in Ana’s kamer laten. Elena was ongetwijfeld nog steeds gepikeerd dat haar voormalige kamer nu aan Ana toe behoorde. Wie wist wat het meisje zou doen om wraak te nemen? Ergens geloofde de vrouw wel dat Elena haar kleine zusje niet moedwillig in gevaar zou brengen. Tenslotte kon een eenjarig kind er niets aan doen wat Elena allemaal kwijt geraakt was. Echter zou ze vast iets proberen om Celeana te saboteren. Dat was wel gebleken met de thee die ze ‘per ongeluk’ had laten vallen. Nee, Celeana nam geen enkel risico. “Dat hoeft niet, meisje. Je werkt al hard genoeg”. De woorden leken wel vergif in haar mond, maar toch wist Celeana het overtuigend te brengen. Het was meer om Raphael te laten zijn hoe zeer ze de inzet van haar stiefdochter waardeerde. Het liefst had ze het meisje dag en nacht aan het werk gezet, maar ze moest oppassen dat ze geen grenzen ging overschrijden. “Ik stel voor dat we morgen na het ontbijt haar kamer gaan versieren. Dan kunnen we na de lunch kijken of er nog tijd is om te gaan winkelen”. Ze keek liefdevol naar haar man. “Als jij Anastacia niet mee kan nemen naar het theater omdat je te druk bent, dan zorg ik dat er een bediende op haar past”. En zo was binnen enkele seconden geregeld dat Celeana en Elena de gehele dag met elkaar zouden optrekken. Het leek er niet op dat beiden er echt naar uit keken. De volgende dag stond Celeana na het ontbijt dan ook in de kamer van haar dochter. Ze had alle versierspullen in dozen op de grond staan terwijl ze de kamer in zich op nam. Hoewel Ana er waarschijnlijk weinig van mee zou krijgen, wilde de vrouw toch dat alles perfect was. “Ik zou beginnen met de slingers”, merkte de vrouw op. Aangezien de bedienden rond lipen in het huis om schoon te maken, moest Celeana wel de rol van liefdevolle stiefmoeder blijven spelen. “Ik wil ook wat versiering over houden voor in de woonkamer en eetkamer”. Want natuurlijk zou er ook een klein feestje in de woonkamer gevierd worden met een uitgebreid diner. Zoals gezegd zou Ana er weinig van mee krijgen, maar dat betekende niet dat Raphael en zij dan niet konden genieten van een heerlijk diner. Tenslotte mocht het bestaan van hun dochter ook best uitvoerig door de ouders gevierd worden, niet waar? De brunette pikte de eerste slingers uit de doos en overhandigde deze aan Elena. “Als jij nu aan de ene kant begint en ik aan de andere kant?”.
  17. [1839] Let's bake!

    Daphne had heard everything. Nehemia suspected as much, since the girl had basically run away and tried to avoid looking at the both of them. The woman sighed, staring at her hands while trying to come up with the best way to convince the girl to keep her mouth shut. The brunette couldn’t prevent from cringing slightly when Daphne told her brother it was wrong. Yes, it was wrong and yet it felt so good. A part of her had wished she had defied her parents and just married Jake instead. Wasn’t it better to lose your family, but at least having a husband who didn’t beat you up all the time? It was no use thinking about it and it certainly wouldn’t help them convincing Daphne. Oh dear Lord, this was such a mess. “Sweetie, I’m sorry you are dragged in to this and I promise you we will continue baking”. Nehemia bit her lower lip while thinking. “But we do need to talk about this… It’s..”. Oh boy, how could she convince a twelve year old to keep their secret? Could she even ask that from Daphne? “It’s like Jake said, it’s complicated. But I will try to explain as best as I can”. She glanced at Jake and reached out for his hand. She could do with a little support. “I was already engaged when I met your brother. I did not love my fiancée, you know. It was an arranged marriage and I didn’t mind it. It was my duty. But then I met Jake and things changed. I love your brother very much, so much I am risking everything to be with him”. It didn’t seem wise to tell her all the struggles with William and how often Jake had tried to convince her to marry him instead. “I can’t just leave my husband without a lot of consequences. That is why we keep it a secret until we figured out what to do”. It was probably a lame explanation, but it was the best she could come up with. “We have to keep it a secret, do you understand that?”, she asked the girl. “And I hate I have to ask this of you. You shouldn’t be involved in any way, but I am still going to ask you to please keep this a secret as well”. She looked at the girl, her eyes pleading. “Are you willing to do that?”.
  18. Postwedstrijd

    Uitslag van de maand mei! 1 t/m 10 posts: 3. Kelly met 1 post 2. Maxime en Michelle met 4 posts En de winnaar: Irene met 9 posts! @Evangeline Lennox 11 t/m 25 posts: 3. Lily met 11 posts 2. Margaux met 12 posts En de winnaar: Daila met 19 posts! @Keane Cadwgan 26 t/m 50 posts: 2. Gianna met 31 posts En de winnaar: Betsy met 40 posts! @Edith Chadwick Karakter top 3: 3. Keane Cadwgan & Livia Ingram met 7 posts 2. Edith Chadwick met 12 posts En de winnaar: @Jake Chadwick met 20 posts! Veel succes in de komende maand!
  19. [1839] Open house?

    Keane was niet gewend om genegeerd te worden. Als burggraaf van Radnor waren alle ogen juist steeds op hem gericht – en al bracht hem dat klaarblijkelijk vooral negativiteit, want het was toch die reden dat zijn grootvader hem uiteindelijk al die lange maanden had opgesloten, toch kwam het ook met een bepaald gevoel van gewenning. Maar goed, Victor was geen burggraaf (al had dat balletje wat hij had opgegooid met betrekking tot de Pagets hen wel een avond van gratis drank opgeleverd) en dus… zou hij het blijkbaar moeten accepteren - voor nu. Al was er waarschijnlijk wel iets anders wat hij kon doen om vervolgens niet meer genegeerd te worden. “Twee keer zo oud?” merkte Keane op met een ietwat beledigde toon in zijn stem die niet alleen bij die opmerking hoorde. “Ik dacht dat je wel leerde rekenen in die studie van je!” Pfff, nouja zeg. Hij grijnsde en gaf Theresa een knipoog. “Ik heb vanmiddag vrij hoor.” Hij had iedere middag vrij, maar goed. “Wil je wat te drinken?” Natuurlijk was iedere externe partij die betrokken werd bij zijn voorkomen weer een extra risico, maar eh… wat afleiding was ook wel welkom! Daarbij was hij Q natuurlijk dankbaar voor alles wat hij voor hem had gedaan, maar hem plagen met zijn kleine zusje bracht toch net teveel amusement om te kunnen weerstaan.
  20. ''Jake, het is nu echt tijd. Rose heeft al een man en kinderen, Jaqueline heeft een vriendje waar ze mee wilt trouwen, maar jij hebt nog helemaal niemand.'' Het was de zoveelste keer dat ma Chadwick tegen hem begon over dat hij nog geen kinderen had, niet eens getrouwd was en zelfs geen vriendin had. ''En je bent de oudste! Ik ben weer wezen praten en-'' Jake kreunde hardop en legde zijn hoofd op zijn armen die op tafel gekruist waren. Het was maar goed dat pa Chadwick er niet was want die zou niet gediend zijn van het 'tekort aan respect' wat hij toonde. Hij wist al precies wat ze had gedaan, door de toon waarop ze het zei. Ze had het al eerder gedaan. Ze had achter Jake's rug een blind date bedacht met de moeder of vader van een andere 'wanhopige'. Wat zijn moeder niet wist was dat hij al een vriendin had, al was dat van de rest van de wereld verborgen. Daarnaast was die vriendin ook nog een getrouwd met een andere man, niet echt een goed verkooppraatje tegenover zijn moeder en daarom had hij haar nooit verteld over de mooie vrouw die hem zo blij maakte -en hem tot wanhoop dreef. ''Prima.'' Zei hij uiteindelijk maar. Hij wist dat als zijn ma iets wilde het ging gebeuren. Hij zou zijn uiterste best doen om oncharmant over te komen, zodat de dame in kwestie niet nogmaals op date met hem wilde. ___ Hij stond, na door zijn zusters en moeder opgedoft te zijn, want zij wilde dat hij een goede kans had op slagen, maar Jake voelde zich ontzettend oncomfortabel. Normaal gesproken droeg hij altijd slobberbroeken die lekker zaten, en als hij bij familie was op zijn best een schone broek met een gillet. Alleen voor werk droeg hij zijn pak, en dat was alleen voor belangrijke feesten waar hij voor werkte. Maar nu had Rose zijn kraag zó strak geknoopt, zo strak had hij het nooit, het voelde wel of hij moeite had met ademhalen en zijn haar zat niet zo leuk los als altijd, maar was met een kam en wat gel aanvallen door zijn moeder. Hij ving een blik van zichzelf op in het raam van het restaurant waar zijn moeder hem verteld had naartoe te gaan en moest bijna lachen. Hij zag er zo ontzettend niet-Jake uit, het was komisch. Hij knoopte éen knoopje los waardoor hij in ieder geval wat beter kon slikken en liet zijn oog toen vallen op een vrouw, die leek op de beschrijving van zijn moeder. ''June?'' Vroeg hij. Hij wilde haar geen kus geven en dus gaf hij haar maar een hand. Hij herkende haar van vroeger op Zweinstein, ze hadden samen in dezelfde afdeling gezeten. Hij wist dat ze met een of andere, wat was het ookalweer, Tristan had gehad? Hij had haar nooit echt gesproken toen, maar ze was al wat ouder dus haar gezicht was een beetje hetzelfde gebleven. ''Goed je te zien. Zullen we dan maar?'' Vroeg hij en liep voor haar het restaurant binnen, ietswat ongemakkelijk. Hij wilde haar niet de mogelijkheid geven haar arm op die van hem te leggen of iets dergelijk, dat voelde als vreemdgaan. Sowieso voelde dit alles als vreemdgaan en voelde hij zich er enorm raar bij, maar hij moest dat verbergen want June zou vast alles wat hij zou zeggen tegen háar moeder zeggen en dat zou uiteindelijk terechtkomen bij ma Chadwick en als die erachter kwam dat Jake een ander meisje had zou ze niet stoppen tot ze erachter kwam wie dan. En als ze erachter kwam dat Nehemia getrouwd was, dan zouden de rapen zeker gaar zijn. Nee, dat moest voorkomen worden. ''De tafel voor Chadwick.'' Zei hij tegen de gastvrouw die hen naar de tafel leidde. ''Een fles witte wijn alstublieft.'' Vroeg hij, en de serveerster die aan hun tafel kwam staan verdween weer, zodat June en Jake alleen hun eten uit konden kiezen. Jake veegde met zijn hand uit gewoonte bijna door zijn haren, toen hij zich realiseerde dat die helemaal plat op zijn hoofd zaten geplakt. Ongemakkelijk liet hij zijn hand weer vallen. ''Dus, juffrouw... Jackson was het?'' Hij kon dat zich echt niet meer herinneren. Hij leunde ver naar achteren in de hoop dat dat haar ervan weerhield geen poging te doen zijn hand te pakken of iets dergelijks flirterigs. @June Johnson
  21. [1839] Body mind and soul

    Dit was niet waar ze hem wilde hebben en toch ergens weer wel. Ze wilde hem graag dichtbij, ze wilde graag zijn hand in haar haren, al was het maar zo kort, al dacht ze meteen dat ze wilde dat hij haar nooit meer losliet, dat hij niet zou stoppen met haar aanraken.. dat.. Dat ze al die dingen wilde maar ze nooit zou uitspreken, En misschien was hij juist daarom de laatste persoon die ze moest vragen haar hiermee te helpen. Want als ze hem eenmaal vrijwillig toegang gaf tot haar gedachten wat zou hij dan vinden? Wat zou hij van haar vinden? Maar ze had het nodig, ze had hem nodig, ze zag geen andere oplossing en wilde er eigenlijk ook geen een. Niet zolang hij en zijn hulp een optie waren. Hoewel ze aan de ene kant altijd hard zou schreeuwen dat ze zo min mogelijk met hem te maken wilde hebben, dat ze zoveel mogelijk zelf wilde doen, daar was het moment dat ze het niet meer alleen kon hij de enige die ze echt wilde toelaten. “Als je wilt weten wat ik denk over mijn huwelijk, of over wat dan ook, dan moet je me helpen”, antwoordde ze lieftallig en streek even met haar vinger over zijn wang. Al was het maar om de miniscule aanraking die haar toch zo van haar stuk bracht terug te geven. Maar wat ze ook deed ze was duidelijk nu nietwaar? Hij mocht voor dit moment alles weten, alle gedachten zoeken die hij wilde vinden, zolang hij haar maar gaf wat zij wilde hebben. En dat was de mogelijkheid om uiteindelijk te zorgen dat niemand ooit meer iets kon vinden. Maar misschien moest ze dat maar niet hardop zeggen, wie weet klonk die deal dan minder aantrekkelijk.
  22. Earlier
  23. Picknick met alle tweedejaars

    Eerste weekend op Zweinstein Het was vandaag een mooie en zonnige dag om te picknicken met alle tweedejaars. Ze wou nieuwe vrienden en vriendinnen maken, want ze had niet zoveel vrienden en vriendinnen. Ze had alleen paar kennissen waar ze lessen mee volgden en in de trein zaten naar Zweinstein of terug. Hailey had koekjes, cakes, drinken en chocolade kikkers meegenomen. Ze ging paar dekjes op de gras leggen waar ze kunde zitten met zijne alle, op een dek lag alle eten en drinken. Ze had ook paar bomen versierd met slingers, want ze wou niet dat saai eruit zag. Ze wachtte op de eerste gasten die een uitnodiging kregen van haar. Ze had vorige week stuk of negen uitnodigingen gemaakt met heel veel bloempjes erop en ze vroeg of ze iets lekkers of iets leuks meenemen voor iedereen. Ze was twee uur bezig geweest om netjes uitnodigingen maken, want ze wou niet dat het stom eruit zag. Ze liep naar de grote zaal om haar uitnodigingen aan alle tweedejaars van alle afdelingen. Ze hoopte dat iedereen naar picknick voor volgende week kwam. Ze zat in haar eigen gedachten voordat ze iemand eraan zag komen. Ze stond op een ze stak haar hand uit om een hand te geven aan diegene die als eerste was gekomen op haar uitnodiging. 'Goedemiddag!' zei ze en ze wachtte op het antwoord van diegenen. Occ: Open voor alle tweedejaars
  24. [1839] Body mind and soul

    Oh, nee, Aria had niet per se een reden nodig. Het willen leren was reden genoeg. En terecht, hoor, daar niet van. Daniel had nooit begrepen waarom Aria het niet al kon, het nooit eerder had willen leren. Andermans gedachten kunnen lezen in de kringen waarin ze zich zo dringend had willen begeven was haast een vereiste om in leven te kunnen blijven. Maar kijk, kijk, kijk, het was niet het verzoek, het was de timing en het was de dwang achter haar toon. Daniel zou Aria nooit kunnen loslaten, en er bestonden niet veel mensen die belangrijker voor hem waren dan Aria, maar een blind vertrouwen was nooit deel van Daniels genegenheid. Als hij iemand kon vertrouwen, vond hij die persoon niet interessant genoeg om erom te geven. Sorry? “En daar denk je nu pas aan?” informeerde Daniel fijntjes. Overigens was het prima als maar een persoon het kon – voor zover hij wist, kon Camilla het niet en dat was wel comfortabel zo. Oh, nee, hij vertrouwde Owain Cadwgan er voor geen haar mee, maar… ja, kijk, Aria was degene die het zo nodig had gevonden om op Owains schoot te kruipen. Niet hij. Toen ze zo dicht naar hem toe leunde, kon hij het niet laten om zijn ogen wat over haar te laten dwalen. Ze was altijd al het mooiste meisje in zijn leven geweest, was uitgegroeid tot een magnifieke vrouw, en over het algemeen liet hij het niet naar zijn hoofd stijgen, maar na de hoeveelheid wijn in zijn systeem leek het wat te complex voor hem om het weg te steken alsof het onbelangrijk was. Er was slechts een losse vinger nodig om een lok haar uit haar opgestoken haar te halen en om het om zijn vinger te winden, vooraleer hij het haar losliet. Hij zag haar haar graag los. Had er een hekel aan, in alle eerlijkheid, dat het opgestoken zat. Vast Owains invloed. “Denk je echt dat je huwelijk voor de rest wel onder de noemer “gezond” valt?” informeerde hij spottend, al was het maar omdat hij slechte dingen over Owain Cadwgan wilde horen. Jaloers? Nee, hoor.
  25. [1839] Creating titles is not one of my talents

    Thomas keek op. Ze had hem de hele fles gegeven. Niet dat de man daar een punt van maakte. Normaal gesproken zou hij zich inhouden, normaal gesproken liet hij zich nooit zo zien in publieke sferen, maar vandaag had hij er op de een of andere geen zin in om geheim te doen. Misschien dat een van zijn vrienden hem zouden zien, zich zouden realiseren dat het toch niet zo goed met hem ging als dat ze dachten. Niet dat dat ging gebeuren. Ach, hij had in ieder geval wat drank. Hij legde geld op de bar wat hij dacht dat meer dan genoeg was en schonk voor zichzelf een glas in, waar hij van begon te drinken. Toch keek hij even om zich heen om er zeker van te zijn dat er geen mensen waren die hij kende. Het was een raar gevoel dat hij had, aan de ene kant wilde hij dat iemand zag wat hij deed, aan de andere kant wilde hij het verstoppen en zorgen dat niemand het zag. Een sterk dilemma, dat hij de volgende keer op zou lossen door zoals gewoonlijk thuis te drinken. ''Bedankt.'' Zei hij vriendelijk, en tikte met zijn vinger tegen zijn glas. ''Ik heb niks nodig hoor, hoe is het met jou? Gaan de zaken een beetje goed?' Hij nam nog een slok. De drank was erg sterk, maar dat kon hij wel waarderen. Het brandde in zijn keel en hij slikte nogmaals en keek haar aan, hopend op wat aanspraak. Het was behoorlijk leek nog, dus wellicht had ze wat tijd om te kwebbelen. Over het weer, of zoiets. Of over... Boeken? Wat vond mevrouw Lennox fijn om te doen in haar vrije tijd? Hij keek haar schattend aan. Misschien hield zij ook wel van lezen, maar sommige mensen waren daar totaal niet in geïnteresseerd. ''Leest u zowel nog eens wat?'' Vroeg hij toen maar. Was toch iets beter dan over het druilerige weer te praten. @Anne Lennox
  26. [1839] I have avoided you all year

    Edith haalde haar schouders op. ''''Ja, maar... Ach..'' Ze had zich nooit echt afgevraagd of dat nou wel of niet mocht. Ze had echte horrorverhalen van haar broers en zussen gehoord dus een beetje opgesloten zitten in een lokaal viel nog hartstikke mee. Ze kreeg daardoor de tijd om ongestoord haar huiswerk af te maken, of om een beetje in haar schrift te schrijven die haar grote broer haar had gegeven om haar gevoelens in op te schrijven. Dat was het laatste wat ze van hem had gekregen, hij leek Edith een beetje opgegeven te hebben, want ze spraken nog nauwelijks. Maar daar wilde Edith niet over nadenken. Nadenken over zulke dingen had toch geen nut, tenzij ze er wat aan kon doen en dat kon ze niet. In ieder geval nog niet. Misschien kon ze een brief schrijven aan haar broer, maar dat zou vast weer zijn aandacht op haar focussen, en zowel met als zonder zijn aandacht voelde ze zich niet echt goed. Dus Edith hield haar mond maar, dat was beter. De band tussen Loïs en haar broer leek wel goed. Ergens had hoe Dayton voor Loïs had gestaan haar aan Jake en haar doen denken, God heb medelijden met diegene die Edith ooit pijn zou willen doen, want Jake was een enorme softie en Edith kon alles bij hem maken, maar ooit was ze onverwachts bij Jake aangekomen, en een vriend van hem was er ook en die deed enorm gemeen waardoor Edith moest huilen en toen Jake de kamer weer binnenkwam had hij Edith net zo beschermd als Dayton dat voor dit meisje had gedaan. Ze had het ook helemaal begrepen en had het ook heel erg gevonden, maar ze snapte ook dat dit meisje en Dayton het niet konden begrijpen waarom ze het had gedaan. Ook nu vroeg het meisje waarom, en Edith moest nadenken. Stilletjes keek ze naar haar voeten, haar gezicht nog steeds rood. Het meisje had haar bedankt voor het vertellen, maar leek nog niet helemaal overtuigd, daarom de vraag. Ongemakkelijk draaide ze haar veer rond op haar vinger, waardoor die een inktvlek achterliet op haar duim. ''Ja... Het was ehm... niet aardig. Al mijn vriendinnen zijn niet echt aardig. Gemeen, zelfs. Maar...'' Hoe moest ze dit in hemelsnaam tegen haar vertellen? Ja, mijn vriendinnen zijn niet aardig maar ik ga met ze om om anderen te pesten zodat ik me beter voel? Het was verschrikkelijk zielig en sneu en ze zou daar zeker niet zomaar over praten. ''Ik dacht niet na. Ik wist niet dat je Dayton's zusje was, anders had ik het nooit toegestaan.'' En al die anderen dan? Ze drukte die gedachte hard weg. ''Ik dacht dat Dayton mijn beste vriend was.'' Haar enige echte vriend sowieso. Haar stem begon iets te trillen en ze glimlachte om de gevoelens weg te duwen. Dayton had haar alle tunnels geleerd, hij was een goede vriend voor haar geweest en toen had ze alles kapot gemaakt. Ergens voelde dat ook goed, een straf voor hoe gemeen ze was geweest, maar ze had Dayton echt heel erg gemogen en nu spraken ze elkaar nooit en Zweinstein voelde een stuk eenzamer zonder hem. ''Maar goed. Sorry.. Dus...'' En nu zouden ze samen moeten wachten tot de docent er weer was, wat dit allemaal veel ongemakkelijker maakte. Moest ze aan haar schoolwerk, het meisje gewoon negerend? Dat klonk niet erg aantrekkelijk. '''Hoe gaat het met Dayton? En met jou?'' Vroeg ze voorzichtig. @Loïs Collingwood
  27. [1839] 'Boreas and Edith sitting in a tree!'

    Ze moest toegeven dat ze wel erg graag de gezichten van haar vriendinnen zou willen zien en dus kwam er op haar gezicht een kwajongensachtige grijns. Boreas leek erg overtuigd van zijn plan en Edith besloot er maar in mee te gaan. Het was grappig en lekker slinks. De Zwadderich in haar was er erg blij mee. Ze kon nog net ''goed!'' zeggen, voordat Boreas haar hand pakte. Het was raar, ze hield vrijwel alleen de handen vast van haar familie als ze aan het bidden waren. Ze dacht na of ze ooit iemand's anders hand had vastgehouden. Misschien een van haar vriendinnen? Nee, meestal legde ze haar hand op hun schouder als ze iets goed vond, maar nooit echt hield ze handen vast met hen. Vroeger hield ze heel vaak Daphne's hand vast, maar nog nooit iemand buiten de familie. En zeker geen jongen. En zéker geen Boreas Peregrine. Als iemand haar had verteld dat ze voor de grap handen zou vasthouden met Boreas zou ze hen voor gek verklaren. Van in de ballen trappen, naar dit. Huh. Ze stond even te kijken naar hoe hij met zijn vingers friemelde. Hij hield haar op allerlei manieren vast, tot hij zijn vingers een om een om die van haar sloot, wat heel raar voelde. Ze liep met hem mee, of nouja, huppelde een beetje achter hem aan, zijn benen waren iets groter dan die van haar en toen ze de zaal inliepen leek de stilte bij hun vriendengroepen hoorbaar te zijn boven het geluid van alle leerlingen. Ook de gezichten spraken boekdelen. Sarah keek of ze een dreuzel was die een spook had gezien en Edith glimlachtte. ''Waar wil je gaan zitten, Boreas?'' Zei ze met een zangerig stemmetje. Dit kon nog behoorlijk grappig worden. ''Of wil je alleen naar je vrienden?'' @Boreas Peregrine
  28. [1839] When no-one else was looking, the present erased our past

    Zoals wel vaker hadden Scott en Zaira afgesproken in een bar. Ze zagen elkaar dan even, privé en zonder streng in de gaten te worden gehouden door de familie. Oh, natuurlijk zag ze Scott ook bij haar thuis of op evenementen en dan gedroegen ze zich keurig. Ze wist wel dat haar familie niet heel erg blij was met haar keuze, legde graag de nadruk op zijn minder complimenteuze trekken, maar al met al werd het toch geaccepteerd en gedoogd en leek het huwelijk inmiddels doorgang te vinden. Moest Scott het natuurlijk niet met nieuwe schandalen gaan verpesten... Boosheid was dan ook de eerste emotie die bij Zaira opkwam, toen ze in het afgesproken café van de barman moest horen dat Scott zich in een van de kamers achter de gordijnen bevond. Met een vrouw. En zij moest even wachten? Kon hij als hij dan een avontuurtje had dat dan echt niet op tijd afronden! Het lef!! De barman deed nog een halfslachtige poging haar tegen te houden, maar die droop snel af bij het zien van haar blik en besloot in zijn wijsheid zich er maar niet verder mee te bemoeien. Met ingehouden boosheid, ze ging zich natuurlijk niet laten kennen tegenover welke slet Scott dan ook had meegenomen naar het hekje, schoof Zaira het gordijn open. Scott was nerveus. Geen goed teken. Schichtig haast, op zijn minst verdacht. Zaira toverde een glimlacht op haar gezicht, maar als de man oplette zag hij dat haar blik toch een stuk minder vriendelijk was. De slet bleek echter een Lady en ze werden formeel, al was het hakkelend, aan elkaar voorgesteld. "Aangenaam..." Wat moest ze er anders op zeggen? Totdat ze wist wat hier gaande was, was beleefdheid het meest verstandig om op terug te vallen. "Vanwaar het genoegen?" Ze keek even naar Scott. "Was ik vergeten dat we meer personen hadden uitgenodigd voor deze afspraak?" Uiteraard was dat niet geval, waarom zouden ze überhaupt iemand uitnodigen voor deze intieme ontmoeting.
  29. Irene's Ship Aesthetics

    @Keane Cadwgan & @Felicia Harding There is something tragic, but almost pure Think I could love you, but I'm not sure I like that you're broken, broken like me Maybe that makes me a fool I like that you're lonely, lonely like me I could be lonely with you
  1. Load more activity
×