Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Yesterday
  2. [1838] Are you my mommy?

    Je zou misschien denken dat het niet geheel verstandig was om je gezicht veel te laten zien aan de mensen - of in dit geval kinderen, die je had gekidnapt, maar goed, je moest wat als je ze een beetje in de gaten wilde houden. Nu deed mr. Bennett dat ook wel, maar je kon nooit voorzichtig genoeg zijn. Er was geen betrouwbaardere bron dan je eigen ogen en het was toch wel fijn om zelf te kunnen zien of alles nog goed ging. Gelukkig leek dat wel het geval te zijn. Helena had al even van een afstandje naar de twee spelende kleuters staan kijken toen het meisje haar plotseling opmerkte en de vraag stelde die Helena eigenlijk al wel een tijdje had verwacht, maar helaas niet echt kon beantwoorden. De afgelopen paar maanden had ze veel heen en weer gecommuniceerd met Owain om te onderhandelen over de vrijheid van zijn kinderen in ruil voor die van Evangeline en de baby, maar het was nog maar op weinig uitgelopen. Owain had geen centimeter ingegeven, maar zij ook net zo min. Helena was er van overtuigd dat de bal nu bij hem lag, maar dat leek de man helaas nog niet echt toe te willen geven. Tot die tijd bleven Gabriel en Clementine hier. Ze waren nog te jong om te bevatten wat dat werkelijk betekende, maar ook niet jong genoeg om het volledig aan hen voorbij te laten gaan en nu ze hier al een paar maanden zaten, was het eigenlijk best logisch dat ze zo hun vragen hadden. Even twijfelde ze, maar toen stapte Helena wat dichterbij en liet zich op de rand van de zandbak zakken. "Oh, ik hoop het wel," glimlachte ze vriendelijk op Gabriels vraag. "Maar ik kan helaas niet zeggen wanneer dat precies is." Ze wierp een blik in de zandbak, in een halfslachtige poging om de tweeling wat af te leiden. "Wat waren jullie aan het spelen?"
  3. [1838] More than we bargained for

    Dit had allemaal al veel te lang geduurd. Natuurlijk had Helena dat ergens ook wel verwacht toen ze hier aan begon maar het was, helaas, ook niet alsof ze er echt veel aan kon doen. Zelf ingeven was geen optie, één moment van twijfel over haar eigen plan en hij zou de grond onder haar voeten vandaan kunnen vegen. Dus liet ze de twijfels niet toe. Ook niet toen de schouwers langskwamen en Tristain meenamen. Ze wist heus wel dat het allemaal een val was, een grote show om indruk te maken. Dat het haar schuld was dat haar man nu in de gevangenis zat, maar ze kon het hem niet vertellen, wist niet hoe ze het aan hem uit zou moeten leggen zonder ook zichzelf in de problemen te brengen. Hij was onschuldig en op een gegeven moment zou dat vast ook duidelijk worden, maar tot nu toe leken de schouwers daar uitgebreid hun tijd voor te nemen. Soms maakte ze zich wel eens zorgen of het goed zou komen, maar die gedachtes toelaten was gevaarlijk, dus concentreerde ze zich maar op het wachten. Ze kon namelijk niet veel meer doen dan wachten. Het was ellendig. Helena was nooit echt een heel geduldig type geweest. Dus toen Owain haar die brief had geschreven met zijn verzoek, had ze niet lang na hoeven denken over het antwoord. Er waren tijden om koppig je hakken in het zand te zetten, maar dit was er geen van. Vijf maanden hadden ze elkaar brieven geschreven, zonder dat er werkelijk schot in de zaak zat en het was altijd makkelijker om iemand te overtuigen van je eigen gelijk als je recht tegenover ze zat. Misschien dat er dan vanavond eindelijk een einde zou komen aan al dit gedoe. Helena kon zich de laatste keer dat ze uit eten was gegaan in een restaurant als dit eigenlijk niet herinneren. Er was een tijd dat ze had gedacht dat ze juist meer zou ervaren en zien van de wereld toen ze niet meer zo vast zat in de greep van haar ouders, maar het was gebleken dat je daar toch meer voor nodig had dan alleen vrijheid. Speciaal voor vanavond had ze haar mooiste jurk aangetrokken. Ergens voelde dat verkeerd, alsof ze het voor Owain deed, maar ze deed het niet voor hem. Ze had altijd wel van mooie dingen gehouden en ze had het nooit voor iemand anders gedaan dan voor zichzelf. En ze had nou eenmaal bepaalde standaarden. Bovendien moest ze toch een beetje kunnen mengen in het publiek, het was niet de bedoeling dat ze teveel op zouden vallen. Perfect op tijd zette ze voet in het magische restaurant en de gastheer wees haar door naar achteren. Zoals ze al wel verwacht was Owain al aanwezig, in zijn punctualiteit zou hij haar nooit teleurstellen. Op zoveel andere vlakken helaas wel. "Lord Radnor," knikte Helena, hem niet veel meer gunnend dan een minachtend glimlachje, want iets anders had hij na al deze lange maanden ook niet verdiend. "Was er geen betere tafel beschikbaar?" Haar stem klonk een beetje spottend. Het leek niet echt iets voor Owain, om zo te pronken, en toch ook weer wel. Helena liet zich neer vleien tegenover hem aan tafel en herschikte haar jurk. Het voelde wat vreemd, om hier zo te zitten, met hem, alleen. De laatste keer was ruim vijftig jaar geleden geweest en onder geheel andere omstandigheden. "Ik hoop dat uw vrouw het niet erg vind dat ze niet mee kan dineren vanavond." Ergens op de achtergrond werd aangekondigd dat ze gingen opstijgen en vanaf dat moment wist Helena zeker dat er geen weg meer terug was. Gaf ook niet, ze was van plan om vanavond alleen maar vooruit te gaan.
  4. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Zeggen dat je ziek was klonk als een slap excuus, dus kon je het niet meer zeggen, dus kon je niet meer ziek zijn? Oh, dat was een schitterende vorm van logica, nietwaar. “Je bent ziek. Je kunt nauwelijks staan,” vond hij het toch maar nodig om haar zachtjes, mild aan te doen herinneren, terwijl hij haar instopte, over haar schouder aaide. “En schat, ik weet dat ik niet hetzelfde talent heb voor de wat huiselijker dingen als jij, maar de kerstcadeautjes zullen me heus wel lukken. Met een juweliersbedrijf heb je immers half de gemeenschap al bij voorbaat gewonnen, nietwaar?” Welke vrouw vond een superchique sieraad met een mooi steentje erin geen fijn kerstcadeau? En de heren waren vaak al gelukkig omdat hun vrouw een mooi sieraad had gekregen en gelukkig was en als hij ze dan allemaal er nog een mooi boek bij kregen of iets dergelijks dan was dat nauwelijks meer te merken. Happy wife, happy life. Daarover gesproken... “Oh, er hoeft je niets te spijten,” suste hij haar zachtjes. “Ben je gek. Ik hou van je... je maakt me zo gelukkig. Dat valt of staat echt niet met een rustige kerst.” Hij grinnikte half. “Weet je, misschien hou ik zelfs wel een beetje meer van je omdat we nu een goede reden hebben om deze kerst te missen. Het is zo’n zooitje geworden.” Op dat punt moest hij natuurlijk niet blijven hangen, dus ging hij vlug verder. “Het is vast goed voor hen om even af te koelen. Evenals voor jou. Slaap maar gewoon even, lief.” Hij pakte er een poezieboek bij en begon haar zachtjes voor te lezen.
  5. [1837/1838]Lets see what goes wrong this time

    “Grandma works super hard. Just like mommy and daddy and grandad,” Georgia confirmed happily, not very impressed with the structural gender imbalance that was barrelling her way because in true Eversly fashion anything that was barrelling her way was clearly intended to cling on to and go ‘wheee’ about. “And I’m stronger than Christian. Because he’s small.” Oh, dear, these two were just going to be bloody perfect siblings, weren’t they? Well, even so, what did he know about sibling relationships. Then, she wandered off to get more cake. Which left him dealing with a question he didn't really want to go into. “Yes, I guess, but it doesn’t really go with the job,” he shrugged. “Imagine telling your significant other that you’re gone for three weeks because you’re pulling all the night shifts on security detail. I think I might need a security detail after that.”
  6. [1838/1839] Comitting the truth

    Het ging om het principe. Het principe. Het was zo’n soort vrouw. Meisje, eigenlijk, want een kind in de tienerjaren en een baan op het Ministerie en het feit dat ze ouder was dan hij deden er allemaal niets aan af dat ze op deze manier, met deze naieve gedachten, in zijn hoofd altijd een meisje zou blijven. Vrouwen hadden tenminste over het algemeen nog het instinct om hun naïeve gedachten als naïeve gedachten te laten. Goed, af en toe misschien een klein beetje dingen voor goede doelen doen zoals fundraisers en diners en mandjes verkopen en wat het verder allemaal al niet meer was, maar over het algemeen geen dingen die hen een strafblad op konden leveren. “Ja. Het principe in kwestie is, denk ik, iets als ‘staatsgeheim’. Klinkt dat bekend? Ik weet zeker dat er boeken over beschikbaar zijn. De meesten niet eens illegaal.” Hij haalde een hand door zijn haar. “Maar je doet het niet slecht. Met een beetje extra moeite, kunnen we er denk ik voor zorgen dat niemand erachter komt. Niemand anders, tenminste...” Hij trok een mondhoek op. “Maar ik zou het zo vergeten, als je ze gewoon naar mij doorstuurt.”
  7. [1838/1839] The fox and the hound

    Waar sloeg dit op?! Zo kende hij Valor helemaal niet! Valor was overal wel voor in, wilde met alles meedoen, deed nooit ergens moeilijk over, maar plotseling had hij een persoonlijkheid ontwikkeld waar Harold het niet mee eens was en dat was stom. Harold had graag vrienden die het altijd met hem eens waren, die nooit moeilijk deden, en Valor was dat blijkbaar dus... niet. Erg irritant. "Nou, oké dan," snoof hij geërgerd. "Als je graag in de problemen wilt komen met dat je je taken als klassenoudste niet doet..." Dus, hij begon enkele stappen weg te lopen, nog steeds er vol van overtuigd dat Valor gewoon mee zou lopen. Want waarom niet, he?
  8. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Oh nee hoor, vond Tabitha helemaal niet erg. Het was niet de eerste keer dat ze op haar knieën in deze steeg had gezeten, laten we daar eerlijk in zijn, en dus ging ze al snel aan de slag met haar mond. Huh. Ze had het gevoel dat het wel eens sneller was gegaan bij Raine. Ergens was ze er wel verontwaardigd over, want hallo, zij was hier degene die haar best deed om er nog wat van te maken en hij moest per se moeilijk doen! "Is er iets mis?" vroeg ze dus eigenlijk, terwijl ze met haar handen het even overnam. Ietwat hardhandig.
  9. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Zie, vijf seconden en dan zat hij weer aan haar, zijn handen begerig over haar lichaam, want natuurlijk kon hij niet gewoon van haar genieten, natuurlijk moest hij op dit moment, het moment waarop ze eigenlijk het allerzwakst was, haar lichaam claimen. Het ging hem niet om wat zij fijn vond, het ging hem om wat hij fijn vond, en op dit moment was dat aan haar borsten zitten. Haar lichamelijke reactie was vooral proberen zich niet onbewust bij hem uit de buurt te trekken, maar oké, Liam. En toen begon hij ook nog poëzie te kreunen. Alsjeblieft, zeg. Ze was dus al en al behoorlijk blij toen hij haar van zich af duwde. Even later trok ze haar kleren alweer recht en sprong ze op. "Nou, was dat alles wat je nodig hebt?" zei ze neutraal. Ze wilde terug naar boven, een douche nemen, om de laatste sporen van hem van zich af te wassen.
  10. [1838/1839] Thought you'd be my everything

    Hij wilde haar niet loslaten, hij wilde haar door elkaar schudden tot ze eindelijk eens zou bedenken dat ze minderwaardig aan hem was, dat zij op haar knieën hem haar verontschuldigingen zou aanbieden, en dat hij eindelijk haar op haar plaats kon zetten, maar Hiram, Hiram, Hiram. Zijn lieve, kleine broertje zat hem verdomme ALTIJD in de weg, dus hij kon niets anders doen dan haar daadwerkelijk los laten, misschien een seconde later dan Hiram zelf zou doen, en hij nam nog vriendelijk een klein stapje naar achteren ook. Niet genoeg om haar alle ruimte te geven, maar... een stapje. En dan kreeg hij nog een preek ook. Blah, blah, blah. Hij wist niet eens hoe haar familie haar had behandeld, had ze vast verdiend, maar Hiram had overduidelijk besloten bepaalde dingen van Cassidy verborgen te houden. Omdat het privé was, waarschijnlijk, en dit was dus precies waarom het allemaal fout ging. Als hij het had geweten... was Montague nog steeds een klootzak geweest die boos was op de hele wereld. Tja. "Je hebt gelijk," knikte hij, op zijn beste Hiram. "Het spijt me, ik voelde me vandaag gewoon zo boos..." hij zuchtte diep. "Misschien dat iemand me een drankje heeft gegeven, of zoiets. Je weet het wel." Het was een belachelijk excuus, maar als Cassidy echt van hem/Hiram hield, zou ze het zo aangrijpen, toch? "Ja, natuurlijk mag je vrij. Neem zolang als je nodig hebt, maar ik weet zeker dat zodra het uit mijn systeem is, ik weer normaal ben." Ugh. Voorlopig moest hij Cassidy maar een beetje ontwijken.
  11. [1838/1839] Like a rabbit in the headlights

    Bij Merlijns baard, hij begreep ook de hints niet he? Ze had al meerdere keren gezegd dat ze niets te eten wilde hebben, en elke keer bood hij haar wat meer aan! Op zich klonk die salade wel oké, ze twijfelde een beetje over paprika, want ze dacht niet dat ze dat ooit gegeten had, maar hij zou vast de pesto niet kunnen weerstaan, of zoiets. "Nee, dank je," zei ze dus ook maar, stellig dit keer, want echt, hoeveel hints moest hij hebben?! Misschien kwam het omdat hij een andere taal sprak. Echt, je had niets aan buitenlanders. En nu vroeg hij haar weer wat ze graag wilde doen! Tabitha draaide zich met een frons om. "Sorry, ik snap het niet," glimlachte ze vriendelijk, dwars door zijn gestammel heen. "Je hebt me aangenomen als verkopersassistente, toch?" Ze trok kil een wenkbrauw om. "Als je iets anders had gewild, had je dat in de vacature moeten zetten, niet waar?" Ugh, hij wilde vast gewoon dat ze gratis allerlei extra taken ging doen! Taken waarvoor ze een hoger salaris zou horen te krijgen dan, maar dat niet zou krijgen.
  12. [1838/1839][EN]Putting the 'free' back in 'freefall'

    Christa was an easy laugher. Even at Hogwarts she naturally had a bright smile on her face, but Hogwarts had still seen her sour teenager moments. Hogwarts had seen her frowns of concentration of exams, her bitter tears when she was rejected, her deep sighs of boredom. Now, she showed almost none of those emotions on a daily basis. Often just her smile, from small and flirty to bright and beautiful, but she loved this life, loved everything about her, and she had learned how to laugh and how to smile, until she perfected it like a mask, a weapon and her heart. So she laughed, when Josephine made fun of Keane. A bit loud, but the right kind of loud, the exhilarated loud you got when you didn't care about the world, because the world had let you down and you were just happy despite it all. "Oh, you're so much better off," she winked at her friend. Oh, well... What Christa had been doing... "Oh, you know," she said, with an unfazed smile. "A little this and that. I made some friends." Who paid her rather handsomely to spend the night with her. Or a few hours of the night. "I was lucky." Very lucky... not a lot of girls could do what she did and make a decent living of it too. She took a sip from the champagne, decent enough, and glanced around. "So, no friends or acquaintances here?"
  13. Vragen, suggesties, foutjes en errors

    Gedaan!
  14. Vragen, suggesties, foutjes en errors

    Mag Delano weer op actief? MV please <3
  15. [1837/1838]Three is a crowd

    Hoe was het toch mogelijk? Hoe was het mogelijk dat na alles wat ze samen hadden meegemaakt, na alles wat ze samen hadden overleefd of daadwerkelijk letterlijk bijna niet hadden overleefd, dat Yara er nog steeds de voorkeur aan gaf om dingen voor hem achter te houden? Hij hield van haar, hield telkens weer meer dan ooit van haar, maar hier werd Irwin zonder meer knetter van. Hij kon ook nauwelijks achterhalen waarom ze hem dingen niet vertelde, soms. Oke, met het vergiftigen, allee, die rationale begreep hij, maar normaal gesproken ging die natuurlijk niet op, het idee dat als je het vertelde je enig effect teniet deed. En wat was het anders? Hij nam aan dat ze zich er vaak voor schaamde, maar waarom deed ze het dan? Als je iets wilde doen, dan was het toch niet iets wat je moest verhullen. Als je het moest verhullen, moest je het niet meer willen doen. (Ja, hij realiseerde zich dat dat ironisch was, pijnlijk, voor iemand die jaren een relatie met een man verborgen had gehouden. Hij had dat ook niet gewild... en toch ook wel... maar Yara was niet zo, het ging niet over dat soort dingen, toch?) En het was niet alsof hij wilde dat ze toestemming vroeg. Zo’n relatie hadden ze niet, zo’n relatie haatte hij. Hij wilde het gewoon weten. Het voelde binnen zijn familie alsof hij altijd met onwaarachtige mensen was, en dat gevoel was loodzwaar. Dat wilde hij niet thuis. Maar dat had hij al duizend keer gezegd, gevraagd, geschreeuwd tegen de muren en het leek niet alsof het enige indruk had gemaakt. “Douchse,” mompelde hij daarom, want Yara onder de douche was aanlokkelijk, maar hij had een knoop in zijn maag, en hij wilde ook sowieso nooit dat er ook maar de illusie werd gegeven dat ze hem op die manier kon sussen. Hij wilde niet ook in dat soort dingen zich af moeten vragen waarom ze het deed. Daar zou hij ziek van worden. “Ik zie je zo.” Will was terug voordat Yara weer onder de douche vandaan kwam. “Hey. Je bent er weer.” Will glimlachte. “Ja, je vrouw had me anders vast achter de Hippogrief gebonden.” “Ze ging jou halen?” “Vraag me niet om het uit te leggen,” bromde Will, terwijl hij zijn schoenen en mantel afklopte en van sneeuw ontdeed. “‘t Was voor jou.” “Lief.” Daarop viel stilte. Het was de eerste keer in jaren dat ze niets tegen elkaar te zeggen hadden, en Irwin vond het maar niets. In de ogen van de ander herkende hij precies die emotie. “Whisky?” “Graag.” Hij regelde whisky, en Will begon over de prachtige natuur, en het moment van zwijgen was vergleden toen Yara binnenkwam. Maar vergeten was het niet.
  16. [1838/1839][EN]Laughter is the best cure... no, weed. Weed is the best cure

    Actually, Delano had not forgotten his wife’s birthday. Not because he loved her so much, but because he loved parties. Her birthday would be a very good reason to host a party and show the world how awesome he was. He had even brought her a present. He wasn’t sure if she deserved it, because after more than a year, Moraine still wasn’t with child. He really wanted an heir, needed an heir and she still hadn’t given him one. He had to talk to her about that, because surely after more than a year and still no pregnancy, there must be something wrong with her. Maybe he should have arranged the best doctor in the world to visit her as a birthday gift. However, he had not expected a cheerful and giddy wife when he got home. Delano looked at Moraine as if she had lost all her marbles right then and there. “What the hell happened to you?”, he asked her, a bit stunned. And him being stunned said something. Moraine took good care of him, but she didn’t show emotions or talked more then she had to. To find her in the kitchen laughing over a piece of cheese as if it truly was the most hilarious thing in the world... As if she was the happiest woman alive... Delano shook his head, staring at her. He should have arranged that doctor after all. Her behaviour proved to him that there was something wrong with her. Or maybe she finally realised that she should be the happiest woman alive, since she was married to him. Well... In that case... “Happy Birthday, my love”, he said while approaching her. He gave her a quick kiss on the lips and inspected the food she was preparing. “Here”. He shoved a box in her hands so she could open her present. Some big, expensive piece of jewellery. “Can you explain to me why you are so...giddy?”. He did not trust her behaviour. “Are you alright?”.
  17. [1838/1839] You'll say that it's over

    Nee, dat klopt. Elena had nooit een zusje gehad. Tot nu. Celeana geloofde echter niet dat het meisje niets in haar schild voerde. Het kind was verwend en alles behalve meegaand. Ze had vaak genoeg laten merken dat ze het niet eens was met de veranderingen die sinds de komst van Celeana hadden plaats gevonden. Niet dat de vrouw daar mee zat. Raphael stond helemaal achter haar en steunde haar in elk idee die ze subtiel naar voren schoof. Langzaam maar zeker nam ze Elena steeds meer af en ze zou door gaan tot het kind niets meer over had. Het was echter niet verstandig om nu al bij haar man te hengelen of hij Anastacia niet als eerste en enige erfgename kon bombarderen, maar die tijd kwam nog wel. Ze had geduld en ze had tijd. Met een beetje geluk zou Elena het alleen maar meer voor zichzelf moeilijker maken. “Je kamer terug krijgen?”. Celeana lachtte zachtjes terwijl ze haar hoofd schudde. “Ach, lief kind. Dat kun je wel vergeten. Jij zit merendeel van het jaar toch op school dus je hebt die grote kamer helemaal niet nodig”. Haar dochter had die kamer wel nodig en ook hier was Raphael het mee eens geweest. “Anastacia heeft alle tijd en aandacht nodig die wij hebben. Als er iets is moet ik snel bij haar kunnen zijn. Jij bent oud en wijs genoeg om zelf naar ons toe te komen als er iets is”. Al zou Elena voornamelijk naar haar vader gaan. Niet dat Celeana daar mee zat. Hoe minder last ze had van Elena, hoe gelukkiger ze was. Met een zucht nam Celeana haar dochter uit de armen van Elena. “Oh, kijk nou. Nu heb je haar wakker gemaakt”. Niet dat Elena iets fout had gedaan, maar als ze niet zo aan het drammen was geweest over haar kamer en zich gewoon stil had gehouden, dan had Anastacia nu nog lekker liggen slapen. Celeana wiegde het kleine meisje geruststellend heen en weer. Ze wierp een afkeurende blik op haar stiefdochter terwijl ze haar kleine meid probeerde stil te krijgen. Hetw as duidelijk dat Elena niet met baby’s om kon gaan. “Ik weet niet of je nog meer te zeuren hebt, maar ik stel voor dat je die gedachten maar voor je houdt. Met een nieuwe baby in huis is alles al stressvol genoeg. Je vader heeft daarnaast ook nog eens zijn werk”. Ze glimlachte naar het verwende wicht. “Daar hebben we trouwens ook nog over gesproken. Het lijkt ons verstandig als je wat meer je verantwoordelijkheid leert te nemen. Je vader kan vast wel regelen dat je hem kan helpen in het theater. Dat geeft hem iets meer rust, denk je niet?”.
  18. Last week
  19. [1838/1839] And if you have a minute

    Ah, Titiana was wel het type om stiekem te wensen dat hij wel altijd onmiddellijk zou reageren. Ze wilde graag iemands prioriteit zijn, ze wilde graag merken hoe belangrijk ze was voor mensen, ze wilde nog liever merken dat ze belangrijker was dan een ander. Ergens wist ze wel dat dat wat Tarantula betrof een slechte wens was – hij was getrouwd, hij had kinderen, een kleinkind, per definitie kon ze niet de belangrijkste persoon zijn in zijn leven – maar ze wilde het wel. Ze kon het laten sudderen in hoopvolle blikken, in een tel te lang naar zijn lippen te kijken, in naar voren leunen, zich te verdrinken in zijn compliment, met grote ogen, haast smekend om meer. Maar ergens deed ze dat altijd. En hij gaf nooit meer. Soms haatte ze hem erom. Haatte ze hoezeer ze hem nodig had, hoezeer ze zich hechtte aan al zijn woorden, al zijn daden, hoezeer ze aan hem hing alsof ze in de ravijn die Hawk speciaal voor haar gegraven had zou vallen zodra hij haar ook maar een klein beetje loslaten zou. ‘Vind je dat echt?’ Meer, meer, meer, ze wilde meer horen, elk woord dat ze krijgen kon, hopeloos op zoek naar iets dat betekenen kon dat hij om haar gaf. ‘Bedankt,’ antwoordde ze, stralend bij zijn complimentje, hoe nietszeggend het ook was. Gewoon. Alles betekende zoveel uit zijn mond. ‘Oh, ik zou niet durven vragen dat je voor mij wegrent van alle brandende gebouwen, hoor.’ Maar ze wilde het wel. ‘Daarna kan ook altijd.’ Ze zag hem niet genoeg. Vond hij van wel? Kon hij sneller genoeg van haar krijgen dan zij van hem? Ze wist niet hoe ze daarmee om moest gaan. ‘Komt het zo vaak voor dat je iemand moet redden uit een brand?’ vroeg ze nieuwsgierig, een slok nemend van de wijn om het gal dat immer aanwezig was in haar vileine strot zodra ze merkte dat ze niet prioritair was, weg te spoelen, en zonder erover na te denken giechelde ze om zichzelf. ‘Ik wil ook weleens gered worden.’ Want zij stond ook in brand. Zowel op de clichématige manier als in de zin dat Titiana het type was dat ooit haar huid eraf zou branden om zich nog enigszins van zichzelf te voelen.
  20. [1838/1839] We drink the poison our minds pour for us.

    Er waren duizenden vrouwen als deze hier, en Élodie had ze allemaal gezien. Nu ja – dat was ook niet zo lastig, als je de een herkende, herkende je de ander, ze gingen allemaal met elkaar om en vertoonden allemaal dezelfde patronen, maar dat was niet erg, dat chronisch gebrek aan individualiteit, nee, dat was precies zoals Élodie ze graag had. Simpel. Het type dat ze aanspreken kon met een iets te vol glas wijn in de hand (ze geloofde niet in dat minibeetje dat in een wijnglas “hoorde”), zich nonchalant naast haar zettend, een speelse glimlach om haar lippen. ‘Wat een prachtige jurk!’ complimenteerde ze de vrouw, net alsof ze het verschil tussen die jurk en de vestimentaire keuzes van al de rest van de Engelse bovenlaag niet opmerkte. Maar ach, wat zou het, het was zo duidelijk als iets dat Élodie evenmin volledig thuis was hier. Élodie wilde hier ook niet thuis zijn. Ze voelde zich thuis in haar eigen lichaam, in de vrijheid die van zichzelf zijn en alleen, alleen, alleen van zichzelf zijn, in het gegeven dat mensen op haar vertrouwden en zij niet op hen. Thuis was een artificieel idee, maar het was alleen maar een reden voor betere tijden als je doorhad hoe het werkte. ‘Je ziet eruit alsof je op iemand wacht,’ ging ze luchtig door. ‘Oh, ik mag toch “je” zeggen, hè?’ Het was vreemd hoe vreselijk vervelend sommige mensen daarover deden hier, maar goed, het type dat haar niet vergeven kon om haar los gedrag was niet het soort mens waar ze mee wilde omgaan. Al deed ze het soms wel. Je weet wel. Voor de portemonnee. Maar goed, Élodie was sowieso niet de moeilijkste persoon, gewoon iemand die zelf wel zag in welke mate je echt op haar bouwen kon. ‘Op wie? Of mag ik dat niet vragen?’ Ze zette haar Franse accent wat in de verf, als was het een excuus voor haar curieuzeneuzemosterdpotvragen. Zoiets.
  21. [1838/1839] Home somehow

    10 november 1838 Chase had geen zin om vader te worden. Klaar. Hij was achttien! Wie had in vredesnaam besloten dat dit een prachtig plan was? Niemand toch? Maar nee, Claude was en bleef koppig genoeg zwanger, of hij nu chagrijnig naar de beginnende buik staarde als ze sliep of niet, en dus had hij het er maar mee te doen. Hij hield zich maar voor dat ze vast niet weggaan zou als ze samen een kind hadden, maar eerlijk gezegd was dat wel zo’n beetje het enige lichtpuntje. Kindjes kopen was zo’n stom neveneffect van seks — had de natuur dat echt niet op een andere manier kunnen regelen? Ugh. Met enige frustratie merkbaar in zijn tred beende hij door de lange gangen van zijn ouderlijk huis, op zoek naar zijn al helemaal zwangere moeder (wat was dit) om haar het nieuws te vertellen. Claude was al even zwanger, maar hij had het nog aan niemand verklapt, al was het uit hoop dat ze eens zou kappen met dat hele gedoe, maar twee maanden later bleef ze halsstarrig. Dus. Ja. Hij sprong naast haar op de zetel en voor hij zich de vraag kon stellen hoe dit soort dingen normaliter verteld werden, rolden de woorden al uit zijn mond. ‘Claude is zwanger,’ meldde hij zijn lieftallige moeder, een blik werpend op haar ronde buik en nu al het moment vrezend dat Claude van hetzelfde zou zijn. Moest dit? ‘Al twee maanden.’ Hij trok een gezicht. ‘Ik heb er echt geen zin in.’ En dan mocht mama hem nu troosten en hem vertellen dat het allemaal wel goed kwam, oké, top. OOC: Privé met Gianna! <3
  22. [1838] More than we bargained for

    20 oktober 1838 Restaurant Neverland Nog op de grond op een magische plek in Hyde Park te Londen, een paar minuten voor 18:00 uur Het had vijf maanden geduurd voordat hij had moeten besluiten de situatie op deze manier te doen beëindigen. Vijf lange maanden, waarin Aria hem in toenemende mate met op elkaar geperste lippen had gepasseerd in de lange en donkere gangen van Cadwgan Castle, waarin hij Rhiannon en Evangeline, inclusief pasgeboren baby, onder zware bewaking had weggezet in een verlaten toren op het landgoed, waarin hij Keane in zijn kerkers had gehouden en hem onder de Imperiusvloek gedwongen hield braaf de klusjes af te tikken die hij voor hem in gedachten had en hij met betrekking tot Josephine de teugels iets had moeten laten varen om enige opstand te voorkomen. Ondertussen had Helena de beschikking gehad over de kinderen van Aria, over de tweeling Gabriel en Clementine die hij qua bloedlijn ook de zijne kon noemen. Officieel waren ze natuurlijk enkel van zijn echtgenote. Hij had zich dan ook enigszins terzijde gehouden, terwijl hij op de achtergrond had getracht Daniel Bennett toch te slim af te zijn; twee keer had hij moeten vernemen dat de kinderen zojuist weg waren toen zijn mannetjes de inval deden; de derde maal hadden ze Daniel net betrapt, maar was het niet gelukt hem te overmeesteren. Dat alles zou hij Aria natuurlijk niet vertellen. Ze zou hem enkel zwak vinden omdat hij niet had doorgepakt; beter dan de waarheid geheel te verhullen. En toch had hij moeten zwichten. Voor Aria. Om zijn huwelijk te behouden, dan. Hij was niet gewend om opdrachten te krijgen maar begreep de haast haar kinderen toch weer in haar armen te willen sluiten; iets wat hij overigens niet terugzag bij Helena Lennox. ’t Was vast dat ze het wel lekker rustig vond zonder haar man thuis. Hij had de duurste tafel geboekt in het restaurant Neverland op het vliegende schip; niet zozeer om met de galjoenen te smijten die hij toch altijd zo zuinig had gekoesterd (al was dat een prettige bijkomstigheid gezien de financiële situatie waarin Mrs. Helena Lennox verkeerde) als dat de uitgebreid gedekte tafel een stukje verwijderd stond van de overige tafels in het restaurant, op een verhoging op het achterdek van het schip. Het uitzicht door de grote ramen was prachtig, zeker als de zon straks onder zou gaan, maar het was vooral niet ver genoeg om geen geroezemoes van anderen om zich heen te hebben en wel ver genoeg dat ze niet gemakkelijk afgeluisterd konden worden. De magische pianospeler, die de gasten zou verblijden met zijn spel gedurende het diner, kondigde aan dat ze over twee minuten zouden opstijgen. Zorgeloos wierp Owain een blik op zijn zware, gouden zakhorloge en rechtte hij zijn rug. Als ze niet zou komen, dan was haar boodschap duidelijk. De zijne ook, als die dementor toevallig de verkeerde cel in kwam en de jammerlijke beslissing maakte om de ziel van Tristain Lennox eruit te zuigen. OOC: Met Irene!
  23. [1837/1838][EN] Fog of War

    The wife of one of the maffia men was already as bad as she thought it could get, but Callie? Alexis felt her stomach sink, as she thought about how much time Callie spent in their house, how much access she had had... Yes, Alexis hadn't trusted her, but still, still she had hoped it wasn't that, that she hadn't unleashed a monster into their own home. Yes, yes, Calista had been clever, very clever to make sure that not even Nicholas had expected her, but still, Alexis felt like she had failed at some point. Also, now what? How were they ever supposed to trust another nanny again? They could check and check again, but they had run extensive background checks on all their options and nothing had come up with Callie. They could never trust anyone else in their house ever again, but they couldn't leave the children alone at such a young age... And they couldn't trust their family either. In a way, letting them stay with Nicholas' parents almost made sense. She didn't want to do it, but still. "Please tell me Callie is in Azkaban right now," Alexis said, probably sounding too tired for Nicholas to be willing to say anything further. She knew her husband and she knew that he tended to be protective at the worst times. Yes, she was tired, but no, she didn't want to give up fighting and she didn't want him to make that choice for her either. They would figure this out, somehow. "I know," she nodded at him and she gently touched his hand, as a way of apology. "You can't do anything about it. People have their grudges and they're going to come for you." She just didn't know what to do about that, because the only other option they had ever thought about was getting a divorce and... well, she had turned that down, hadn't she? It was too late now. "Moving doesn't matter either." Not when the danger had come from inside of the house. Not when they had trusted someone and they betrayed them. "Look, we'll figure this out somehow, okay?" she told him, with what she hoped was a brave smile. "No one will touch us ever again."
  24. [1838/1839] A different definition of nightmare

    "Misschien is het juist dat ze zo klein zijn," lachte Lucian vermoeid, terwijl hij zich een beetje uitrekte. "Ze kunnen alle kanten op." En peuters waren altijd slimmer dan je zou verwachten, he? Vooral die van hen. Elke dag verbaasde hij zich al over wat Emily nu weer kon, alsof ze elke dag een meter langer werd en steeds volwassener begon te worden. Waarom ging het zo snel! Konden ze de tijd niet stop zetten en voor eeuwig baby's hebben? Nee, oké, dat werd ook weer niets. "Waarschijnlijk ja," knikte hij. "Ah, lekker." Wat te drinken hadden ze allebei wel nodig vandaag, ja... "Ik zou bijna een spreuk op haar bed zetten, maar dat wil ik nou ook weer niet," zuchtte hij. "Ze moet het gewoon zelf leren." En hij wilde niet dat Emily vast kwam te zitten, als er daadwerkelijk iets gebeurde... Daar kreeg je nachtmerries over, als je daar teveel aan dacht. "Jij was zeker het type kind dat altijd direct in slaap viel als ze in haar bed werd gelegd?" vroeg hij. Jammer, ze konden wel wat tips gebruiken...
  25. [15+][1838/1839] Midzomernacht 4 - Royalty

    CW: verminking/bloed! Ja, Daniella, misschien had je er inderdaad iets mee moeten doen, maar in alle eerlijkheid had Valentine het wel aan zien komen dat ze geen geduld zou hebben, dus whoeps, toen ze tegen hem aanschopte, schoot hij uit en flink ook. Oh nee, wat zat er nu toch een nare snee op haar schouderblad! "Oeps," zei hij neutraal en hij deed een halfslachtige poging om een beetje van het bloed weg te vegen. "Kijk nou wat je hebt gedaan." Zo zielig. Wat had hij toch een medelijden met haar. "Nou, klaar om te gaan?" vroeg hij vrolijk. Hij was niet helemaal klaar geweest, maar ach...
  26. [1837/1838] Other people's heartache

    Ach. Ze zou het niet schattig moeten vinden, dat sommige mensen er direct vanuit gingen dat haar voorkeuren naar jongemannen gingen, maar kom op, het was toch schattig? Schattig dat ze niet dachten aan de andere opties, schattig dat ze er vanuit gingen dat ze Bobbie direct al uitgevogeld hadden, schattig dat ze het subtiel naar voren brachten in het gesprek. Ze zou het natuurlijk makkelijk af kunnen wimpelen, vriendelijk kunnen uitleggen dat het allemaal een beetje anders zat, hopen dat hij haar dan niet afschuwelijk vond... Of ze kon een spelletje spelen. Was ook leuk. "Oh, ik houd van keuze hebben," grijnsde Bobbie naar hem. "Het is altijd fijn om het onverwachte te kiezen, niet waar?" Ze knipoogde even vriendelijk naar hem. "Maar ik ben wel benieuwd naar die show. Hoe laat begint dat?" Ze wierp een blik rond, benieuwd of ze nog een gokje kon wagen voor die tijd, of dat elk moment de show kon beginnen. Nou, vast niet als Fletcher het verbood.
  27. [1838] Are you my mommy?

    Hij was blij dat de mevrouw die hen meegenomen had precies dit moment uitkoos om binnen te lopen. De koekjes van Clementine zagen er namelijk niet lekker uit, dus hij wilde ze niet eten. Vorige keer was dat ook al bijna mislukt, dus dat de mevrouw nu zijn zusje afleidde zodat hij niet weer de kans liep om vieze koekjes te eten was een opluchting. Toen Clemmy even niet keek gooide hij ook, voor het geval dat, maar even het koekje in stukjes terug in de zandbak. “Ja”, knikte hij enthousiast terwijl hij naast zijn zusje ging staan, “ik wil dat ook graag weten, mogen we haar snel zien? ”.
  1. Load more activity
×