Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Today
  2. Romantisch... denk ik?

    Emmanuelle luisterde aandachtig naar hem en ze vond het schatig dat hij over zijn woorden struikelen. Hij vertelde waar hij vandaan kwam en met zijn ouders. 'Had je ouders geen zin in om meer kinderen te krijgen? Sorry, dat ik heel erg nieuwsgierig! Waar ligt Canvey Island?' beantwoordden ze de vragen van hem. Haar handen begonnen te zweten en haar gezicht begonnen ook warm te voelen. Misschien wou hij het rustig doen met deze gevoelens. 'Wou je verdergaan dan praten met elkaar? Misschien konden we straks even gaan wandelen over de terrein?' beantwoordde ze de volgende vraag. 'Hoe bedoel je met familieboom uitsterven?' vroeg ze aan hem. Ze vervolgde haar verhaal over haar familie. 'Ik ben de oudste van onze familie, dan kwam mijn zus die in Griffoendor en laatste kwam mijn andere zus uit Zwadderich. Ga geen problemen maken met mijn zus die ook Zwadderich komt dan kom je ook aan mij. ' zei ze tegen hem. Ze vond het wel erg romantische hier onder de bomen. Ze wou ook weten als hij keer Parijs geweest of verder in Frankrijk en misschien kunnen we daarheen ligt eraan als haar zussen ook mee willen. 'We zijn alle drie in Engeland geboren. Ben je een keertje in Frankrijk geweest? Mijn favoriete vak is geschiedenis van toverkunst.' zei ze tegen hem
  3. Romantisch... denk ik?

    Logan hoopte dat de scenario waar ze zich nu in bevonden er voor zou zorgen dat hij even rustig kon ademhalen. Dat hij even rustig met dit meisje een middag hier kon zitten en lekker met zijn tweeën konden gaan kletsen. Maar zou hij dan niet te langzaam gaan? Of te snel misschien? Zou me misschien uiteindelijk toch saai vinden? Of wil ze juist veel veder dan dat hij misschien aankon? Zoveel vragen voor Logan en zo weinig wat hij begreep. Emma had vertelt dat ze zich warm gekleed had. Gelukkig maar dacht Logan want hij wilde niet verantwoordelijk zijn dat er hier iemand straks zou dood vriezen. Ook vertelde ze vanalles over haar zelf. Logan zat aandachtig te luisteren naar haar verhaal en probeerde elk woord even goed te verwerken. Haar ouders waren frans? en haar moedertaal was frans? Logan keek nogal verbaasd bij die woorden. Hij had nog nooit een leerling hier gezien die van buiten Engeland kwam. Hij vond het dan ook erg facinerend toen ze in het frans ging praten. Nu vroeg ze of hij ook over zichzelf kon vertellen. 'Ik woon in Canvey Island samen met mijn vader en moeder. Ik woon daar zover ik weet eigenlijk al mijn hele leven. Ik heb geen broers of zussen en ik ging voor ik naar Zweinstein ging eigenlijk altijd alleen maar om met mijn oom en tante. Mijn ouders waren altijd te druk met werk en onze famillie naam hoog houden. Als ik een keer met ze aan het praten was was het vaak met een 'wijze' les over hoe ik mezelf moest verbeteren of wat ik moest doen in naam van de famillie. Je weet wel van die zo gezecht 'eervolle' dingen zoals dat ik van ze persee een kind moet krijgen omdat ik de enige van mijn generatie in de famillie ben. Als ik geen kinderen krijg sterft onze famillie boom uit.' vertelde Logan in een nogal snel tempo. Hij besefte pas een seconde later wat hij verteld had. 'Niet dat ik hiermee wil zeggen dat ik met je... je weet wel... dat niet... ik bedoel...' struikelde Logan over zijn woorden. Kon hij niet 1 keer normaal doen? 'Laat maar' zei hij vervolgens. Hij vervolgde zijn verhaal. 'Ik ben gek op lezen vandaar dat ik in de bibliotheek zat, Ik maak graag problemen met Zwaderich, ik ben goed in toverdranken en niet goed in Transfiguratie en ik hou van eten en wandelen'. Logan wilde het gesprek graag voortzetten dus besloot hij veder op haar verhaal in te gaan. 'Dus je bent geboren in Engeland maar bent frans? En je twee zussen ook?'
  4. Yesterday
  5. [1838/1839] You can kid the world, but not your sister

    Abigail en Caroline leken inderdaad voor geen meter op elkaar. Caroline stapte rond in een donkerder kleurenschema dan haar halfzus deed, dan ze ooit zou doen, zo leek wel. Daarbij kwam kijken dat hun gedachtegangen zelden op elkaar trokken. In alle eerlijkheid – Caroline was koele tinten, donkerblauw vermengd met het zwart van haar haren en een giftig type ambitie, het bruin van haar huid en een killere tint daarvan voor de blikken die ze toegeworpen kreeg, soms, als ze naast haar lichter getinte familieleden stapte. Abigail… Abigail was blond, pastelkleuren, het soort zelfvertrouwen in haar stem als ze verkondigde wat ze wilde, maar het klonk zo anders. Abigails wensen waren niet de hare, het genre viel nauwelijks te vergelijken, maar misschien was het precies dat dat maakte dat Caroline een moment extra vereiste om zich te herstellen van haar verbazing. Ja, hoor, het zakenleven kreeg ze meer en meer onder de knie, maar een zusje van dertien was te lastig. Zo gingen die dingen. ‘We gaan met de zilveren,’ begon Caroline al verontwaardigd, want hallo, ze had dit al lang en breed gepland en zilver paste veel beter bij haar jurk dan blauw of, oh, de horror, brons, voor haar hersenen het werkelijke obstakel identificeerden. Ze kon zich geen specifiek gesprek herinneren over of Abigail al dan niet mee zou gaan naar dit bal, maar zo ja had ze dat wel meegekregen, toch? En zo ja… waren ze dan niet allang vertrokken? Voor zover zij wist, had Abigail nog altijd een betrekkelijk vroege bedtijd, wat dat ook moge betekenen nu mejuffrouw het merendeel van haar tijd doorbracht op Zweinstein en ja, ja, ze had er zelf nooit opgezeten, maar kom op, kostscholen stonden niet bekend om hun betrouwbare surveillance. Je zat op kostschool om te leren rondsluipen en stiekem doen, niet om braafjes in bed te blijven liggen. Dat deed je wel thuis. Of niet. ‘Maar – nee, er is helemaal geen “we”!’ Pfft, zo snel was ze niet overtroffen. Zíj ging naar het feest, en Douglas en vader en haar stiefma ook, maar Abigail bleef netjes hier. Er waren weleens feesten waar ook kinderen op aanwezig waren en bij zulke zag ze het meer zitten om Abigail onverwacht mee naar toe te nemen (ah, wie hield ze zelfs voor de gek! Caroline had een hele codex aan regels en wetten en reglementen voor elke situatie, een intern boekwerk om zich aan te houden – Douglas was meer het type om Abigail mee te nemen zonder dat de rest er iets van wist en pas te laten weten als mejuffrouw al lang en breed aangekondigd was zodat ze niet zomaar teruggestuurd kon worden), maar dit… Hm, nee. Misschien toch niet het beste idee. ‘Jíj gaat naar bed, ík ga naar het feest.’ Als was het om het duidelijk te stellen – al kon ze er toch niet helemaal aan weerstaan om Abigail bij haar schouders om te draaien en de speld in Abigails haren er wat vaster instak. Niet dat het nut had, want haar zus ging vast zo terug naar bed (ja, toch!), maar ah, Caroline kon het nooit laten.
  6. [1837/1838] [15+ ] No mourners no funerals

    Ugh waarom moest ze nu zo doen? Dit was haar idee geweest. Hoewel hij ermee zeker aan het langste eind getrokken had, dit was beter dan Regan een beetje bedreigen of zich van hem ontdoen, moest ze echt niet zo zeiken. Wanneer leerden mensen dat acties consequenties hadden? “Prima, als je zo wilt doen”, met een zwaai van zijn toverstok sommeerde hij een fles Whiskey uit zijn kast. Het was goedkoop spul, maar zelfgemaakt (door een of andere straatverkoper, niet door hem) dus sterk zat. Met een klap zette hij de fles op tafel. “Ik wil dat je hem leeg drinkt tot je echt niet meer verder kan” En daarna zou hij haar wel uitleggen wat ze zo ongeveer voor hem moest gaan doen. Dat was heus niet alleen zijn drank-gezelschap zijn. Beloofd.
  7. [1838/1839] Wrap it up I'll take it

    Nee hij wist het niet zeker. (Hij had namelijk de neiging om altijd aan alles te twijfelen). Nee hij wist niet of ze goed genoeg was (Hij had namelijk zijn vrienden niet om keuring gevraagd) (En zijn moeder ook nog niet). Maar dat soort dingen dat kon hij niet hardop zeggen, dat begreep hij ook nog wel. Misschien als ze zijn vrouw was straks wel, dan moest ze immers naar al zijn twijfels en klachten luisteren, de baan die met de ring kwam. Ondanks de twijfel leek dit hem alsnog een goed plan, dus hij glimlachte gerustellend naar Agatha. (Het was in elk geval een opluchting dat ze wel met hem wilde trouwen. Deed hem ergens ook goed dat ze twijfelde of zij goed genoeg was. Eens wat anders dan dat hij het zelf voelde) “Dat komt allemaal wel goed, ik weet het zeker” Enthousiast dat hij het probleem ‘trouwen’ van zijn lijstje kon strepen, weer een stapje dichterbij het terugkrijgen van zijn zoon, vervolgde hij snel “We kunnen nu meteen een verlovingsring gaan uitzoeken als je wilt?”, geld uitgeven was een soort van wat hij haar kon bieden. “Dan kan het vanavond nog naar de krant”. En dan hoefde hij niet bang te zijn dat ze zich in de tussentijd nog bedacht..
  8. [1838/1839]You happy?

    Een van de pijnlijkste dingen was dat hij vroeg of hij iets voor haar kon doen. In een andere situatie had ze daar geen problemen mee gehad, ze vroeg Austen vaak om haar hier en daar te helpen met dingen. Met dingen in hun kamers omdat het soms gewoon teveel werd, met klusjes voor haar werk omdat ze hem graag wilde betrekken in haar wereld, stiekem wilde dat hij er net zo zou van genieten als zij. Meghan hoefde geen opvolger, die wens was iets voor een ander soort mens, het soort mens dat ze achterliet toen ze uit huis vertrokken was, maar het zou wel en fijn gevoel zijn als ze iets wat zo fundamenteel belangrijk was, haar werk, kon delen met iemand die nog belangrijker was, haar zoon. Het probleem niet was dat hij haar wilde helpen, het probleem was dat ze hem zou moeten helpen. Hij had het misschien nog moeilijker dan zij, ze was zijn moeder en ze zou nu iets moeten zeggen om alle zorgen te kunnen wegnemen. Maar dat kon ze niet. Ze faalde in moeder zijn, zijn moeder zijn. En dat was juist iets waar ze al die tijd voor gevochten had om te kunnen doen. Goed te kunnen doen. “Nee lieverd, maak je geen zorgen”, ze aaide even door zijn haar, zoals ze vaker deed in stressvolle situaties. “Ik red me hier wel, ik denk dat ik in januari vast wel weer naar huis mag, dat is heus niet zo lang”. Het was niet onwaar. Het was vreselijk hier, ze zou er misschien niet helemaal hetzelfde meer uitkomen, maar ze kwam er wel uit, ze kwam er wel doorheen. Ze zou nooit wensen dat ze Austen niet had gehad, maar het enige waar ze tegenop zat was het feit dat ze niet de enige was die hier doorheen moest komen. Dat hij dat ook moest. “Beloof je.. , probeer je”, ze beet even op haar lip, ongemakkelijk zoekend naar woorden, iets waar ze normaal geen moeite mee had, “beloof je dat je probeert een fijne kerst te hebben? NIet teveel aan dit te denken? Het duurt echt niet lang en over een tijdje is dit alles gewoon maar een verhaaltje”. Konden ze doen alsof het niet gebeurd was.
  9. Promise to be home before nightfall [1838/1839]

    Kit rende zo snel hij kon, de inzet was immers hoog. Zijn broer was net begonnen aan een inhaalmanoeuvre dat succesvol leek te worden totdat hij struikelde over een boomwortel. Kit vertraagde even aarzelend zijn pas, maar besloot toen toch eerst naar de rivier te rennen. Eerst even winnen en daarna terug naar zijn broer om te zien of alles in orde was. "Er was toch geen regel die zei dat niemand mocht struikelen?" zei Kit en stak zijn broer een plakkerig stuk chocolade toe als vredesoffer. "Hier, je hebt je toch niet echt bezeerd he?" Winnen was belangrijk, maar het was nog altijd belangrijker dat Pip ok was. Hij ging niet op zijn eentje vieren aan de rivier. Wie moest hem dan al die geweldige ideeën geven, zoals voor een grap op hun verjaardag. "Ja! Alhoewel, misschien niet de grootste grap ooit, daar is het misschien wat te vroeg voor. Als we dan de rest van ons leven minder grote grappen uithalen, dat zou toch wel een beetje triest zijn. Al moet het natuurlijk groots zijn! Misschien kunnen we het adres voor ons verjaardagsfeestje aanpassen, zorgen dat iedereen verzameld in een spookhuis!" Kit wist niet waar hij zo snel een spookhuis zou moeten vinden, noch hoe ze mensen er heen konden lokken zonder dat ze iets doorhadden, maar dat waren details voor later. Ondertussen was hij op de rotsen geklommen waartussen het water sijpelde en stak zijn hand uit om zijn broer omhoog te helpen. Het was het leukst om te klauteren naar waar de rivier wat dieper werd, daar kon je soms vissen zien. "Of misschien kunnen we wat botten in de taart verstoppen en zeggen dat het mensentaart is, dat lever zeker een paar hilarische gezichten op!"
  10. Het was vertederend, de manier waarop hij sprak en voor het eerst voelde Evangeline zich niet echt alleen, maar toch een beetje een familie. Natuurlijk was Rhiann ook familie, maar dat was anders, voelde anders. Dit was Keane, dit was Griffith’s vader en het was een bijzonder moment. Eva wou dat ze er meer van kon genieten, maar ze wist niet hoeveel tijd er was en ze moesten het toch ook over andere dingen hebben. Evangeline legde haar hoofd op Keane’s schouder en liet haar tranen van haar wangen op zijn kleren druppelen. Het kon haar niet schelen dat hij rechtstreeks uit de kerkers kwam. Het belangrijkste was dat hij hier was, dat ze zich voor een moment in zijn armen kon verstoppen. Het had iets geruststellends, om zijn zware ademhaling in haar oor te horen en heel even, voelde het toch een beetje zoals vroeger. Ze zou er zoveel voor over hebben om terug te kunnen gaan naar vroeger, toen alles nog zoveel minder ingewikkeld was. Maar nu waren ze hier en was er alleen maar dit moment. “Ja,” fluisterde ze terug. “Een onbreekbare eed, over een paar dagen.” Eva wist ondertussen wel hoe het werkte, het was niet haar eerste Eed, maar dat maakte het niet minder eng of spannend. “Als het hem aan lag zou die Eed er vast nooit zijn, maar mijn grootmoeder heeft een deal met hem gemaakt.” Ze tilde haar hoofd een beetje op en zocht Keane’s blik. “Ik heb haar een bericht gestuurd met de toverstok die je me had gegeven, vlak nadat Griffith geboren was. Jij was in de kerkers en ik.. ik dacht dat het belangrijk was dat iemand het wist waar hij was, als ik er ook niet meer….” Was. Het was nog steeds moeilijk om over dat soort dingen te praten. Eva slikte en veegde wat tranen van haar wang. “Ik denk dat hij daarom ook niet….” Andere mensen wisten nu dat ze hier was. Ze wist eigenlijk niet wie het allemaal wisten, of haar ouders het wel zouden weten of dat ze gewoon dachten dat hun dochter niets meer met ze te maken wilde hebben tegenwoordig. Maar ze zou het vast wel met ze uit kunnen praten als ze ze straks weer zou kunnen zien. “Ik weet niet wat ze precies allemaal heeft gedaan, maar ze heeft hem blijkbaar overtuigd om me te laten gaan. En te beloven dat hij me niets aan zou doen.” Dat was het goede nieuws. “Maar…” Alles kwam natuurlijk tegen een bepaalde prijs. Haar vingers zochten die van Griffith en ze nam zijn kleine handje in de hare. “Ik mag Griffith niet meenemen.” Haar stem brak en het kostte haar alle moeite om de volgende woorden uit te spreken. “Ik moet afstand van hem doen en hem aan jouw familie geven.” En indirect was dat gewoon haar kind aan Owain overdragen. Van de gedachte alleen al voelde Evangeline zich misselijk worden. Ergens diep van binnen had ze Rhiann altijd een beetje veracht voor het opgeven van haar zoon, maar zelf was ze blijkbaar geen haar beter. Welke moeder liet haar kind nou achter op een plek waar ze niemand eigenlijk echt helemaal vertrouwde. Maar het was het laatste voorstel dat ze zou krijgen, als ze het niet aannam dan waren de gevolgen nog veel groter... Niet dat die gedachte haar nou werkelijk beter deed voelen. Er was niets dat haar beter kon doen voelen, geen lijm die sterk genoeg was om de stukjes van haar hart weer aan elkaar te plakken. Want ze zou het zichzelf nooit helemaal vergeven dat deze beslissing had gemaakt.
  11. Romantisch... denk ik?

    Het begon weer een beetje te sneeuw toen zij onder de boom ging zitten. Als rond keek waren alle stukken grond om wit van de sneeuw en dat vond ze wel erg mooi te zien. Toen zei hij dat hij niet door had dat hij zijn hand niet meer vast had. 'Geef niet! Ik hou van hand in hand lopen met een leuke jongen! Ik hoop dat we elkaar kunnen vertrouwen.' zei ze tegen hem. Ze kwam steeds dichtbij zitten naast Logan en hij vond het niet erg dat ze tegen aan hem ging zitten, want hij wou niet dat ze doodvriest. 'Ik heb ook lekker dikke mantel aan en dat hou me ook beetje warm, maar ik heb geen handschoenen bij.' zei ze tegen hem. Ze speelde erg met haren, want ze vond het spannend om bij hem te zijn. Ze had heel erg warm aangekleed, maar ze begon erg warm te krijgen van binnen. Ze had geen boterbier op of kruik onder haar kleren gestopt. Hij wou dat ze over haarzelf ging praten. 'Oké, ik woon de zomervakantie in landhuis ergens onder London en ik heb twee zussen. Mijn ouders komen allebei uit Frankrijk en ze hebben ook toverschool gezetten, maar niet in Engeland.' zei ze tegen hem. Ze hoorde paar vogels die tegen de kou konden en ze zag ook paar postuilen van andere leerlingen. Ze moest straks even naar haar zussen om te zeggen dat ze een leuke jongen had ontmoet, want misschien konden ze paar tips geven aan haar. 'Mijn moedertaal is Frans, tweede taal is Engels en ik kan een klein beetje Spaans. Je parle avec un accent français. Dat betekent ik spreek met een Franse accent.' zei ze tegen hem. 'Kan je ook wat over jezelf vertellen?' vroeg ze aan hem
  12. Hij had verwacht dat Evangeline zijn verzoek zou weigeren – waarom zou hij iets anders denken? Maandenlang was hem iedere wens ontzegd, was hem zelfs ontzegd om überhaupt wensen te hebben. Maar toen Eva instemde zwol er iets in zijn borst op van geluk, van trots, en halsreikend keek hij toe hoe ze nog dichterbij schoof en het kindje voorzichtig in zijn armen legde. Sinds Owen was hij niet bepaald heel veel beter geworden met baby’s – zoveel tijd had hij nu ook weer niet met zijn oudste zoon doorgebracht, want na een klein halfuurtje begon het hem al toch weer een beetje te vervelen en wenste hij tijd door te brengen met mensen die wel een gesprek van meer dan één lettergreep konden voeren. Desalniettemin vouwde hij zijn armen met iets van handigheid om het kleine bundeltje heen en wiegde hij hem zachtjes heen en weer. Het jongetje keek met grote, groene ogen naar hem op, duidelijk twijfelend of hij moest gaan huilen. Waarschijnlijk was het de eerste keer dat zijn zoon een man zag, en dan nog een harig exemplaar ook. Keane schoof nog wat dichterbij Evangeline, zijn blik gericht op zijn zoontje. “Kijk eens, hier is je mama, Griffith” sprak hij zachtjes, zijn stem nog steeds rauw en hees maar nu doordrongen met iets anders, iets dieps en oerouds. “Aangenaam kennis te maken, ik ben je papa.” Hij keek hoe het kindje met zijn vuistje zijn vinger vastpakte en glimlachte. “Hij is sterk. Onze… Griffith… Griff…” Hij probeerde de naam een aantal keer uit, voordat hij opkeek naar Eva. Het jongetje trappelde wat met zijn voetjes en maakte een zacht brabbel geluidje. “Het is een mooie naam, Eef. Je hebt goed gekozen.” Maar Keane’s gezicht vertrok wat toen hij de hare zag betrekken, en hij trok zijn vingers los uit de knuistjes van het kindje. Eerst verschoof hij iets, zodat hij zijn enkel wat kon ontlasten, voordat hij zijn arm om zijn meisje heen sloeg en zijn gezicht verborg in haar rode haren. Het was iets automatisch, alsof hij het al vele keren in vele jaren had gedaan, iets waarvan hij haast was vergeten dat hij het zo had gemist. Hij trok haar dicht tegen zich aan en hij voelde zich zoals hij zich altijd had gevoeld met haar in zijn armen; heel, alsof ze het missende puzzelstukje was in zijn bestaan. Hij hoopte maar dat het haar niet kon schelen dat hij twee weken in een kerker had geleefd zonder een gelegenheid zich op te frissen. “Ik had iets gehoord” sprak hij zachtjes, terwijl hij de baby wat heen en weer wiegde en de knuistjes wat probeerde te ontwijken, waarmee Griff probeerde de haren van zijn twee weken oude baard vast te grijpen. Hij haakte zijn vrije vingers in de stof van Evangeline's jurk, alsof hij daarmee een band zou kunnen smeden die hen niet meer zou kunnen scheiden. “Iets over een…” Het koste hem moeite de woorden over zijn lippen te krijgen. Hij wist niet hoe zijn grootvader haar zover had gekregen, maar... “Een… onbreekbare eed.”
  13. Last week
  14. Het was maar een raam, Keane. En weet je wat het leuke was aan ramen? Dat ze ook weer open konden! Als hij er echt zo'n probleem mee had, dan mocht hij van Eva best wel het raam weer een stukje open zetten. Maar niet teveel, want het was november en het was koud en het sneeuwde nog net niet buiten en Griffith was er absoluut niet op gekleed om naar buiten te gaan. Nee, als Eva nu Keane's gedachten kon lezen, dan zou ze vast beledigd zijn. Ze was al twee keer eerder eens onder de invloed onder de invloed van de imperiusvloek geweest, dus als het zo was, dan zou ze het wel weten en had ze er vast al alles aan gedaan om er weer vanaf te komen - Eva deed het gemiddeld niet zo goed op beperkte vrijheid. Maar wat ze misschien nog wel het ergste zou vinden, was dat hij dacht dat Griffith niet veilig bij haar was. Er was geen plek op deze wereld waar haar zoon veiliger was dan bij haar. Ze was zijn moeder. Ze had gevochten voor zijn leven (en het hare) en ze zou alles voor hem doen. En dat gaf haar ook meteen al het recht om hem zijn naam te geven. Want zij had twee dagen geleden om hem veilig op deze wereld te zetten en zij had daarvoor en daarna elke dag voor hem gezorgd. Natuurlijk nam ze het Keane niet kwalijk dat hij er niet was geweest, daar kon hij ook niets aan doen, maar ze kon toch ook moeilijk haar kind maandenlang naamloos door het leven laten gaan. En van naam wisselen, daar was ze ook niet echt fan van. Dat hadden haar ouders ook gedaan toen ze klein was en ze had het alleen maar verwarrend gevonden. Gelukkig voor Keane wist Eva niks van wat er in zijn gedachten allemaal langskwam en was het enige wat zij registreerde zijn vertrokken gezicht. Een teleurgestelde blik gleed door haar ogen. "Vind je het niet mooi?" Niet dat ze er iets aan zou veranderen, maar dat betekende niet dat zijn mening onbelangrijk voor haar was. Eva slikte en keek even naar het bundeltje baby in haar armen. Ze kon eigenlijk geen nee zeggen op zijn verzoek -wilde ergens ook geen nee zeggen. Dit was zijn vader. Natuurlijk wilde ze dat Griffith een band opbouwde met zijn vader. Misschien was het nu, nu ze bijna weg zou gaan, wel belangrijker dan ooit. Maar als het fout zou gaan dan - nou, dan zat er naast. En zij had een toverstok. En misschien ging het wel helemaal niet fout. Misschien was Keane hier wel echt helemaal zelf gekomen en betekende het dat dat hij de touwen van de spreuk wat van zich had afgeschud. Als ze wilde dat ze hem kon vertrouwen, dan moest ze hem daar toch op zijn minst wat gelegenheid toe geven. "Ja hoor," probeerde ze zo luchtig mogelijk te zeggen en ze schoof zelf ook wat meer naar Keane toe, zodat ze naast hem kon gaan zitten. Griffith leek haar zenuwen wat te kunnen voelen en trappelde onrustig met zijn voetjes. "Hij is niet echt gewend aan nieuwe mensen ontmoeten," mompelde ze als excuus, wat ergens natuurlijk ook wel waar was. "Hé, het is oke Griff. Dit is je vader, waar ik al die mooie verhalen over heb verteld, weet je wel?" Voorzichtig plaatste ze het jongetje in Keane's armen en liet hem toen -met enige moeite- los. Eva nam het schouwspel in zich op en plotseling voelde zich overmand door emotie. Haar zoon in de armen van zijn vader. Misschien was dit wel de eerste en de laatste keer dat ze dit zou zien en dat idee alleen al, brak haar hart. "Keane", haar stem voelde dik van nieuw opkomende tranen en ze schoof nog wat dichterbij. "Er is ook iets belangrijks wat ik je moet vertellen." Iets in haar wilde het niet zeggen, schaamde zich teveel voor haar eigen beslissing, maar ze moest het hem wel vertellen. Hij moest het weten. En hopelijk zou hij het begrijpen. "Je grootvader, hij... hij heeft me een soort laatste voorstel gedaan en... ik." De tranen stroomden nu over haar wangen en haar blik bleef hangen bij Griffith. Arme Griffith, ze zou hem zo erg missen. Hoe kon ze hem ooit hier achterlaten. Misschien was het niet eens zo'n slecht idee als Keane hem mee zou nemen hier ver vandaan. Hoewel... zo'n actie zou Eva dan misschien niet overleven. "Ik wil niet maar..." Snikkend krulde ze zich op, zoekend naar de juiste woorden, maar het enige wat er op dit moment uitkwam was: "Het spijt me zo."
  15. Romantisch... denk ik?

    Logan was niet vaak zenuwachtig en nog geen tien minuten geleden was hij dat ook nog niet maar nu leek de spanning toch wel op te lopen. Helemaal toen ze begon over waarom hij haar hand losliet. de vijfdejaars Griffoendor had het gevoel dat hij zojuist gefaald was voor een examen. 'Oh... ja... uhm... sorry ik had dat niet echt door' zei hij met een beetje een ongemakkelijke blik. Logan hoopte dat de glimlach die hij op haar gezicht zag en het teken dat ze zijn hand niet wilde loslaten geruststellend. Hij deed blijkbaar iets goed. Alleen was dit niet te snel? Ging het niet allemaal een beetje met een hoog tempo? Wilde hij haar niet eerst even rustig beter leren kennen? Alsof ze zijn gedachten kon lezen verontschuldigde ze zich om haar nogal vlotte aanpak. Ook kon hij uit haar zin opmaken dat ze dus niet iemand was die veel over haarzelf had op uitzondering van mensen waar ze een goed gevoel bij had. 'Oh dus je bent normaal heel erg op jezelf?'. Emma vroeg aan Logan of ze tegen hem aan mocht liggen omdat ze het koud had. Als een vrouw het koud had moest je haar de warmte aanbieden als man zeinde. Toch? 'Uhm ja sure ik zou natuurlijk niet willen dat je doodvriest' met een gelukkig alweer iets zekere stem en een wat blijer gezicht. Logan ging zitten bij de boom, haalde even goed diep adem en begon met de eerste en misschien de belangrijkste/simpelste vraag aan haar te stellen. 'Dus Emma vertel eens wat over jezelf. Ik weet dat je uit Ravenklauw komt, klassenoudste bent en een vierdejaars bent maar vertel eens wat meer over jezelf!'
  16. Romantisch... denk ik?

    Emma vond in de bibliotheek super gezellig met Logan, want hij was eerste jongen waar ze alles wilde delen. Sommige jongens wilde gelijk meer dan vrienden zijn. Toen zij buiten waren liet hij zijn hand los, maar ze vond het wel beetje apart. Want het voelde super goed en ze pakte snel zijn hand weer vast. 'Waarom liet je mijn hand weer los? Ik vond het erg fijn om je hand vast te houden.' vroeg ze aan Logan. Haar glimlach ging niet weg en haar gevoel bij hem klopt helemaal goed. 'Bij jou heb gevoel dat ik de wereld aan kan. Sorry dat ik te snel ben, maar als mijn gevoel bij iemand goed zit dan laat ik veel meer los. Dan bij andere mensen.' zei ze tegen hem Het was niet heel erg koud buiten. Ze keek naast haar om te zien of hij gelukkig eruit zie en ze ziet een heel erg zenuwachtige jongen naast haar lopen. Er waren niet veel mensen buiten en hij zei dat er een boom waar ze kon zitten met tweeën. Het idee was super romantische idee en ze hield van romantische mensen. 'Ik vind het leuk idee om daar te zitten! Mag ik tegen je aan zitten? Het is beetje koud.' vroeg ze aan hem. Zij liepen naar de boom
  17. [1838/1839] Lost in the tunnels

    Hij keek haar met een schuin oog aan en vroeg zich of ijsjes wel een goed plan waren, voor hem wel het was altijd de tijd voor ijsjes, maar Edith leek het de hele tijd koud te hebben. Aan de andere kant, hij ging echt geen nee zeggen tegen de kans op ijsjes en als ze het aanbood zat het vast wel goed. “Dat lijkt me een prima plan, we kunnen anders alsnog een kaart maken er zijn genoeg plekken die ik niet kan, maar we zien wel, ik wil je in elk geval best graag rondleiden” Hij liet het concept over dat ze het niet nodig had makkelijk langs zich heen gaan. Het maakte hem eigenlijk niet eens heel erg uit of ze het nodig had of niet. Zweinstein was stiekem iets meer zijn thuis dan bij de rest van de leerlingen, vond hij, dus het was alleen maar logisch dat hij mensen rondleidde in zijn huis toch? Of ze het nu wel of niet nodig hadden. Ze naderden de leerlingenkamer en snel bedacht hij zich nog iets. “Wil je trouwens mijn sjaal, nu het zo koud is?”, dan was hij van zijn Ravenklauw sjaal af! Misschien kon zijn zusje een Huffelpuf sjaal voor hem maken en dan kon hij stiekem nog van afdeling wisselen, niemand die het door zou hebben. “Ik ben Dayton Collingwood[”, hij knikte naar een muur die inmiddels steeds beter in zicht kwam “En dat is de muur van je leerlingenkamer, ik weet alleen het wachtwoord niet dus tenzij jij het wel weet blijft het een muur”
  18. Romantisch... denk ik?

    Logan had altijd een beetje een dubbele iets als het ging om meiden. Zijn vader wilde graag dat hij iemand vond om hun famillieboom ten ere te houden. Hij had geen keus omdat hij de enige van zijn generatie in de famillie was. Als hij geen kinderen zou krijgen dan zou zijn famillie niet veder voortzetten en dat zou denk ik de grootste schande zijn die zijn famillie ooit begaan zou hebben. Daardoor had Logan altijd een beetje een druk gevoeld als hij met meiden ging praten. Hij had het gevoel dat hij alles perfect moest doen om de vrouw tot hem te winnen. Aan de andere kant had hij voor zijn gevoel zich altijd wel fijner gevoeld bij meiden. Jongens waren hartstikke gezellig alleen kon hij beter praten met meiden (wat voor hem heel dubbelop was). Toen hij met Emma in bibliotheek had gezeten had hij totaal geen druk gevoeld. Voor zijn gevoel ging alles super soepel en had hij totaal geen probleem met haar. Echter begon hij nu toch wel te twijfelen. Deed hij het wel goed? Was dit te snel? Deed ze niet gewoon aardig? Ze liepen het terein op. Logan had onderhand zijn hand losgelaten van de haren omdat hij bang was dat het misschien anders te akward zou worden. Het was niet erg koud. Je merkte wel dat het een typische Januari weertje was maar het was niet extreem koud ofzo. Logan was gelukkig sowieso geen kauwkleum en hij kon makkelijk buiten lopen. de nerveuse Griffoendor keek even goed rond. Er waren niet echt mensen buiten. Hier en daar liep er iemand langs maar het was niet druk ofzo. Logan zag een stuk vederop een mooie boom met aan de onderkant stronken die mooi in bobbels gegroeid waren. Hierdoor kon je er makkelijk zitten en dus was dat een uitstekende locatie voor hun om zich met zijn tweeën te nestelen. 'Zullen we daar bij die boom gaan zitten?' Vroeg Logan toen hij naar de boom wees en ondertussen rustig al een beetje naar de boom liep. OOC: Privé - Logan en Emmanuelle @Emmanuelle De Saussure
  19. Romantisch... denk ik?

    Logan had altijd een beetje een dubbele iets als het ging om meiden. Zijn vader wilde graag dat hij iemand vond om hun famillieboom ten ere te houden. Hij had geen keus omdat hij de enige van zijn generatie in de famillie was. Als hij geen kinderen zou krijgen dan zou zijn famillie niet veder voortzetten en dat zou denk ik de grootste schande zijn die zijn famillie ooit begaan zou hebben. Daardoor had Logan altijd een beetje een druk gevoeld als hij met meiden ging praten. Hij had het gevoel dat hij alles perfect moest doen om de vrouw tot hem te winnen. Aan de andere kant had hij voor zijn gevoel zich altijd wel fijner gevoeld bij meiden. Jongens waren hartstikke gezellig alleen kon hij beter praten met meiden (wat voor hem heel dubbelop was). Toen hij met Emma in bibliotheek had gezeten had hij totaal geen druk gevoeld. Voor zijn gevoel ging alles super soepel en had hij totaal geen probleem met haar. Echter begon hij nu toch wel te twijfelen. Deed hij het wel goed? Was dit te snel? Deed ze niet gewoon aardig? Ze liepen het terein op. Logan had onderhand zijn hand losgelaten van de haren omdat hij bang was dat het misschien anders te akward zou worden. Het was niet erg koud. Je merkte wel dat het een typische Januari weertje was maar het was niet extreem koud ofzo. Logan was gelukkig sowieso geen kauwkleum en hij kon makkelijk buiten lopen. de nerveuse Griffoendor keek even goed rond. Er waren niet echt mensen buiten. Hier en daar liep er iemand langs maar het was niet druk ofzo. Logan zag een stuk vederop een mooie boom met aan de onderkant stronken die mooi in bobbels gegroeid waren. Hierdoor kon je er makkelijk zitten en dus was dat een uitstekende locatie voor hun om zich met zijn tweeën te nestelen. 'Zullen we daar bij die boom gaan zitten?' Vroeg Logan toen hij naar de boom wees en ondertussen rustig al een beetje naar de boom liep. OOC: Privé - Logan en Emmanuelle
  20. These secrets are mine to keep

    De vraag of Logan broers of zussen had? Nee die had hij helaas niet al had hij dat wel gewild. Wel kon hij nu al raden dat dit niet lekker liep op deze manier. Hoe moest hij haar helpen met famillie problemen? Hij was zelf al niet zoon topper met zijn famillie. 'Uhm nee sorry ik heb geen broers of zussen.' waarop hij volgde met een antwoord 'elf?! Mijn ouders vinden 1 al veel!'. Het meisje had problemen met het huis waar ze in was gezet. Logan snapte wel waarom want je had wel vaker dat in Zwaderich zitten als een ziekte beschouwd werd. Alsof je de duivel zelf was. En Logan vond dat deels wel waar want mensen uit Zwaderich konden heel gemeen zijn. Toch zat er ook iets goeds soms in ze (hij kon niet geloven dat hij dit serieus dacht). Logan ging naast haar zitten en zei met een rustige en kalme stem 'Ik weet niet helemaal hoe je je voelt alleen mijn ouders hebben ook niet bepaald super veel aandacht voor me gehad. Niet omdat ik in Griffoendor zit maar omdat ze te druk zijn met andere dingen. Maar ik vind dat juist fijn! '. Hij vervolgde met een wat meer vrolijke stem ' Ik zie het als een doel. Ik wil mijn ouders bewijzen dat ze een fout hebben begaan door zo weinig aandacht aan me te geven. Dat ik zonder ze veel meer kan. Ik heb besloten hier op Zweinstein meer te leven en gewoon lekker gek te doen. Mezelf showen aan de wereld en gewoon dingen te wagen. En werkt het? Geen idee maar ik bemoei me daar niet meer zo mee. Ik leef gewoon en wat de rest om me heen vinden moeten ze zelf weten'. Zo dat was even een mond vol voor Logan en hij hapte erna dan ook even naar lucht. Hij vervolgde 'Je moet jezelf niet zo gek laten maken door je broers en zussen. Je moet maar zo denken: "Ik wordt beter dan hun allemaal!". Met die instelling en wat inzet kan je laten zien hoe goed je als Zwaderich kan zijn'. Ze bood haar excuses aan Logan dat ze zich zo liet ontploffen. 'Je hoeft je echt niet verontschuldigen voor mij hoor. Kom op laat de echte Zwaderich eens zien in plaats van al dat zielige gedoe. Deze tijd kan je beter gebruiken om problemen te maken net als de rest van Zweinstein'. @Edith Chadwick
  21. Keane verstijfde toen ze hem beval om te blijven zitten – niet per se omdat zij het zei, maar omdat hij de afgelopen maanden zo gewend was geworden bevelen op te volgen dat hij het zonder al teveel vragen zou doen. Desalniettemin draaide hij zijn hoofd om, een blik op zijn gezicht waarmee hij Evangeline half vragend, half beschuldigend aankeek. Toen het raam, nu gerepareerd door Eva’s spreuk, echter met een klap dichtviel veranderde zijn blik van beschuldigend naar bewapenend. Keane staarde enkele seconden naar zijn afgesloten vluchtweg, voordat hij de bezemsteel zocht en zich stilzwijgend, zo onopvallend als hij zich in zijn huidige conditie bewegen kon, wederom enkele centimeters terugbewoog richting het voorwerp. Even liet hij zijn blik door de ruimte gaan om te zien waar alternatieve ontsnappingsroutes zich zouden kunnen bevinden, voordat hij zijn groene ogen wederom op Eva vestigde. Ze had de baby in haar armen genomen, een liefdevolle blik op haar gezicht die niet geheel overeenkwam met de harde ondertoon waarmee ze hem zojuist had aangesproken. Zou het mogelijk zijn dat zijn grootvader ook haar onder de Imperiusvloek had gezet? Een lichte vorm ervan wellicht, die ervoor zou zorgen dat wanneer hij een ontsnappingspoging zou ondernemen zij hem hier zou houden, totdat ze in de gelegenheid zou zijn de Graaf te waarschuwen. Het kon best; ondertussen zou hij nergens meer van opkijken. Het was echter een scenario dat hij van tevoren niet had bedacht, en ergens kon hij zichzelf wel voor de kop slaan. Dat deed hij echter niet, want hij had ondertussen al genoeg verwondingen opgelopen. Zou het kind gevaar lopen, met haar in de buurt? Keane liet zijn blik naar de mollige baby glijden en glimlachte even onwillekeurig. Hij was precies zoals hij hun kind altijd al had voorgesteld; behalve dan het rode haar, misschien. In de totaal imperfectionistische omgeving waar ze zich in bevonden voelde dit plotseling perfect, het roodharige meisje dat hij nooit de zijne had mogen noemen met hun kindje in haar armen, een zoon waar hij alles behalve trots op zou mogen zijn. Toch voelde hij plotseling zoveel meer genegenheid voor dit kind dan hij ooit voor Owen had gevoeld, zijn oh-zo ‘perfecte’ erfgenaam van het familiefortuin. En ja, hij had al geweten dat het een jongen zou zijn – en niet omdat iemand hem dat had verteld. Maar bij een meisje zou Evangeline hier waarschijnlijk niet zitten, en zo was dit kindje ook nog eens de reden dat haar leven was gered. Tot nu dan. Keane’s gezicht vertrok een paar graden toen Evangeline hem mededeelde dat ze het kind zelf maar een naam had gegeven – want het was niet alsof hij een keuze had gehad om weg te blijven! En ze had hem heus wel een naam onder voorbehoud kunnen geven. Nu leek echter niet het moment om daarop in te haken. Want wat als zijn zoon niet veilig was? Hij had zelf weinig kans om daadwerkelijk te ontsnappen en een baby in zijn armen zou de situatie alles behalve veiliger maken. Maar als Eva onder de Imperiusvloek verkeerde… je wist nooit hoe de grillen van zijn grootvader zouden werken! Keane schuifelde nog wat dichterbij. “Mag ik… mag ik hem vasthouden?” vroeg hij zachtjes, haast smekend. Hij wist niet zeker of het hem daadwerkelijk zou lukken aan deze toren te ontsnappen, maar hij wilde in ieder geval toch van de tijd gebruik maken om zijn zoon voor de eerste keer in zijn armen te nemen.
  22. Oud maar vertrouwd

    Was het handig om te zeggen dat ze zussen had? Hij was alleen thuis met zijn ouders en dat lijkt haar ook wat om enigste kind te zijn. 'Vind je leuk om enigste kind te zijn? Uh.... ik ben onderdeel van drieling. Ik heb een zus die in jou afdeling zit en ze heet Gisele. Andere zus zit in Zwadderich en ze hebben allebei al vriend.' beantwoordde ze zijn twee vragen en ze stelde nog een vraag aan hem. Toen ze allebei weg lopen naar buiten en ze zag dat hij een grote glimlach op zijn gezicht. Ze liet zijn hand niet meer los en ze begon ook een glimlach te krijgen op haar gezicht. OCC: uitgeschreven Ze is samen met Logan weggegaan naar het terrein.
  23. Oud maar vertrouwd

    Logan vond Emmanu... Emma, Hij mocht haar Emma noemen, wel schattig door haar excuses. 'Je hoeft geen excuses aan te bieden hoor geloof het of niet ik heb ook niet met veel meiden gesproken de laatste tijd'. zei Logan om haar gerust te stellen. Ze begon over haar zussen waar Logan geintereseerd op door vroeg: 'Oh heb je zussen ja? Zitten die ook allemaal in Ravenklauw of zitten ze ergens anders?' Waarop hij vervolgens meteen op haar vraag antwoorde: 'Nee ik heb geen broers of zussen. Ik ben helemaal alleen'. Emma vond het idee om naar buiten te gaan een goed idee. Gelukkig maar want Logan begon van binnen toch ergens een klein beetje te twijfelen of buiten een goed plan was. Logan was niet zo goed met inschatten wat meiden fijn of leuk vonden op bepaalde momenten. Tenminste dat dacht hij. Hij wist het allemaal niet zo goed. Emma pakte de hand die Logan uitstak en hij kreeg een nog grotere lach op zijn gezicht omdat ze gelukkig mee ging. En zo liep hij met zijn hand in de hare en een grote glimlach richting het terein. OOC: uitgeschreven
  24. [1838/1839] Do we love

    Razz was een paar minuten te laat aangekomen. Hij had immers wat meer aandacht aan zijn uiterlijk willen besteden nu hij een afspraakje had met Christa. Wel afspraakje, hij moest niet teveel gaan hopen. Ze gingen gewoon iets drinken, maar toch wilde hij wat extra moeite doen. In zijn vrij beperkte garderobe had hij een verfomfaaid hemd gevonden en een broek die voor gekleed kon doorgaan. Hij zag er nog altijd niet chique uit, maar het was een verbetering ten opzichte van de kleding die hij doorgaans droeg. Ook met zijn haar had hij een hele tijd gefrummeld. Al had hij zijn pogingen om het in model te brengen na een half uur opgegeven. "Christa!" zei hij uitgelaten, spreidde zijn armen om haar te omhelzen, maar besloot die beweging toch te staken. Wat als ze hem te sterk vond overkomen. "Goh niet echt hoor, meer iets geprobeerd dan echt iets gedaan. Mijn haar blijft even ontembaar als altijd. Wat een mooie jurk trouwens. Hij staat je echt. Hoe ging je auditie trouwens?" Hij voelde zich terstond wat beter toen ze vertelde over hoe goed haar auditie was verlopen. "Eerlijk toegegeven heb ik wat gemengde gevoelens bij de mijne. Op een bepaald moment ontbraken ze mijn vioolspel, maar we zien wel zeker." De menigte drukte zich naar voren toen de uitslag op de perkamenten was verschenen. Razz voelde Christa's hand onhandig de zijne zoeken en probeerde zijn blozende wangen onder zijn krullen te verbergen. "Tuurlijk, als ik nu maar..." Razz was zelf niet van de langste. Zichzelf uitstrekkend op zijn tenen kon hij de lijsten net zien. Hij moest een paar keer opnieuw proberen om de woorden duidelijk te kunnen zien. "Ik zie, wacht, aah waarom is dat handschrift zo onduidelijk. O mijn god, Christa je hebt de rol. Je hebt de rol, echt waar! Wacht ik kan je optillen zodat je het zelf kan zien." Ondertussen had hij ook het blad met de muzikanten bekeken. Zijn naam was niet vermeld, maar hij welde de triomfantelijke sfeer niet verpesten. Uiteindelijk zou hij met Christa uit eten gaan en dat was zovele malen beter dan een of andere rol in een theaterstuk.
  25. Oud maar vertrouwd

    Emmanuelle liep altijd te hard van stapel en daar kon ze niks aan doen. Ze had noooit over zijn verjaardag beginnen, want hij vond volgens haar niet leuk. 'Sorry dat ik gelijk over verjaardagscadeau's begon. Ik ben niet goed geweest om met jongens te praten, maar mijn zussen zijn daar wel goed in en zitten allemaal op Zweinstein. Heb jij ook broers of zussen?' vroeg ze aan hem. Het voelt gewoon bij hem, want hij heeft een geweldige en rustige uitstraling. 'Logan, trouwens je mag me ook Emma noemen als je het makkelijk vind.' zei ze tegen hem met een grote glimlach. Hij stelde voor om naar buiten gaan en dacht ze tegen kou kon tegen. Hij had deels gelijk beetje kou kon. 'We kunnen naar buiten. Lekker onder de bomen zitten.' beantwoordde ze de vraag van hem. Hij stond op en hij stak zijn arm uit. Hij vroeg dat ze nog kwam. Ze pakte de hand van hem vast en liep achteraan. Ze had nog zijn hand vast toen zij naar buiten liepen.
  26. Het was waar dat Josephine tegenwoordig minder lichtzinnig, minder lichthartig was. Het schilderij van Eva was sowieso nooit op waarheid gebaseerd geweest, niet echt. Ze had het gemaakt als herinnering voor Josie aan haar thuis, aan de plek waar ze gelukkig was geweest, geliefd en in haar element, maar op het moment dat zij zelf al verhuisd was. Van de ene familie naar de andere familie was overgegaan, en er niet meer echt bij hoorde, bij die andere blonde kindertjes voor het grote, geschilderde kasteel. Op het moment dat zij al volwassen was geweest. Althans officieel. Nu was het allemaal nog een paar graden erger; nu waren beide families waartoe ze tot nog toe ten goede of ten kwade had toebehoord (of waaraan, als eigendom, als waarde) in grote mate weggevallen. Haar ouders zou zij niet meer spreken; haar zusje zag ze louter nog stiekem. En Keane... Tja, Keane. Die was in Cadwgan Castle gebleven en zij kwam op bezoek. Elke keer met lood in haar schoenen. Zo min mogelijk met Owen. De reis was vermoeiend voor de jongen... En ze kwam niet meer af van het gevoel dat ze Keane niet bij Owen in de buurt wilde hebben. Dat hij gevaarlijk was. Voor haar, en voor hun kleintje. Ze kon het niet verantwoorden (daarvoor had ze herinneringen nodig die ze niet meer volledig bezat) maar ze voelde ze... voelde het in al haar instinctieve reacties. En bovendien was ze nog altijd loeikwaad op hem, was hij nog altijd doorgaans een klootzak tegen haar, en was ze derhalve gestopt met vergoelijkend over zijn gedrag nadenken. Het was over. Hij had het verbruid. Owain en Keane waren daarvan echter nog niet overtuigd en Josephine liet dat zo. Ze liet dat zo, omdat ze er niet achter wilde komen wat ze zouden doen als ze zouden denken dat zij niet meer te plooien viel. Ze wilde dat eerst zelf weten. Voor het eerst in haar leven had ze een plan nodig dat zij moest maken. En ze moest het doen voor haar en haar zoon. Die nam ze mee naar beneden, nu ze gasten had, want ze liet kleine Owen tegenwoordig niet uit haar zicht. Als ze de jongen niet zag, voelde ze zich beklemd. Als ze hem wel zag, voelde ze zich machteloos... Maar ze nam het jochie dus mee, zette hem aan het spelen – hij was in een ‘schilder’ fase, a.k.a. geklieder, en in hun huidige huishouden liet Josephine altijd al zijn spulletjes staan, dus hij kon meteen beginnen – in zijn knutselhoek in een hoek van de salon, en begroette haar gast. “Lady Riannon,” glimlachte ze met een kleine knix, en een even kleine glimlach. “Ik zie de gelijkenis.” En dat doet u geen goed. “Een eer u te ontmoeten. Keane sprak altijd erg liefdevol over u.” Tenminste, die ene keer dat hij het over de vrouw had gehad had Josephine medelijden met hem gehad en hem voor een moment geen onuitstaanbaar stuk verdriet gevonden. Maar de diplomatieke weg van communicatie was haar eigen, en ze greep er moeiteloos op terug. “Ga toch zitten. Kan ik u iets te drinken aanbieden? Misschien een versnapering, ook?”
  27. These secrets are mine to keep

    Een flauwe glimlach verdween op haar gezicht terwijl ze haar tranen wegveegde. Oké hij leek niet echt beangstigend of gemeen, anders had hij nu wel al wat gezegd. Ze keek op naar hem en moest zachtjes lachen van zijn tweede opmerking. Tja, haar familie in Griffoendor konden haar het beste treiteren, al was het lief bedoeld soms was het heel zwaar. Zeker haar broer John had niet altijd even goed door wat nu de grens was tussen plagen en echt kwetsende opmerkingen, en hij overschreed de grens ook wel vaak. De Griffoendor jongen die nu voor haar stond vertelde haar dat het hier niet veilig was. Ze bedacht zich dat dit het bos was waar ze wel eens over had gehoord. Maar ach, ze waren niet heel erg ver dus het gevaar zou wel meevallen. De jongen leunde tegen een boom en vroeg wat er mankeerde. ‘’Heb je broers of zussen? Ik heb er elf, waarvan er acht op Zweinstein zitten momenteel. Maar van alle elf, plus mijn vader en moeder ben ik de enige Zwadderaar.’’ Ze plukte aan de onderkant van haar rok en trok er wat pluis uit, dat ze in haar zak propte. ‘’Maar ma en pa hadden al nauwelijks oog voor mij vóor Zweinstein, maar het is nu net of ik hen heb teleurgesteld! Ik krijg nauwelijks nog brieven sinds ik ben gesorteerd en zelfs mijn broers en zussen reageren op me alsof er iets mis is. Het enige waar ze erger op reageren is mijn zus Daphne.’’ Ze slikte moeizaam de tranen weg. ‘’Verder voel ik me helemaal niet goed hier, ik zie telkens mijn broers en zussen en ik zie telkens hun blikken. Ik weet niet of je dat kan begrijpen, je kent me niet eens. Het is gewoon lastig dat ik kennelijk iedereen tot last ben omdat ik van Zwadderich ben.’’ Ze keek de jongen aan en lachte verdrietig. ‘’Sorry dat ik dit zo plots zeg. Het lijkt wel of ik ontplof. En ik probeerde in mijn eentje te ontploffen maar toen was jij hier, dus, ja. Sorry.’’ @Logan Christopher
  28. [1838/1839] Lost in the tunnels

    De jongen begon te fluisteren en Edith vroeg zich af waarom. Was het een geheim wat hij haar vertelde? Oh, kennelijk was de moeder van de jongen leraar en oudschoolhoofd en hij woonde hier. Dat was zeer interessant vond de Zwadderaar. Het leek haar wel gek, je ouder als leraar hebben. Als zij naast al haar broers en zussen ook nog eens met haar vader of moeder moest omgaan, nee dat was echt helemaal niks. Toch leek de jongen heel erg trots op zijn moeder, wat haar toch wel ergens een beetje jaloers maakte. Ze schrok een beetje toen hij haar plots door een kleinere tunnel trok. Misschien was hij toch een boze tovenaar? Nee. Hij wilde zelfs een kaart tekenen om haar te helpen. Dat was wel heel vriendelijk. ‘’Oh, dat is aardig van je.’’ Zei ze en ze glimlachte. ‘’Je kan me het ook laten zien, als je wilt? In ruil voor ijsjes.’’ Ze realiseerde dat ze nu wel heel vriendelijk was. ‘’Ik bedoel, uhm, het is niet alsof ik het nodig heb. Maar gewoon zodat je je niet verveelt.’’ Zachtjes mompelend voegde ze er nog aan toe.’’En het is op zich wel gezellig.’’ Zo lang ze de volgende keer maar wat warmers aantrok. Brrr! De kou was helemaal in haar botten getrokken. Ze zou zometeen lekker warm worden bij de haard, met een lekker warm kopje thee. ‘’Mijn naam is Edith Chadwick, trouwens. Hoe heet jij?’’ Dat was ze helemaal vergeten te vragen. Wat suf! @Dayton Collingwood
  1. Load more activity
×