Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Yesterday
  2. Donderdag 15 augustus - 's middags - een ijssalon op de Wegisweg Het was niet alsof Leon expres rondhing in een ijssalon, op zoek naar kwetsbare meisjes, oké! Het was echt geheel toevallig dat hij hier vandaag was, oververhit met een plotselinge craving naar ijs, en ook geheel toevallig dat hij een gesprek hoorde met het meisje dat voor hem zou bestellen en iemand die haar herkende. Alice Sparrow, hoorde hij, een naam die hem enigszins bekend voorkwam, maar het duurde een tijdje voordat het knoetje viel, mede geholpen door de vrouw die vroeg hoe het met haar moeder ging. Dawn Sparrow! Dat was al eeuwen geleden, ze was het schoolhoofd geweest toen hij nog op Zweinstein had gezeten en dit was dus de dochter waar ze toen zwanger van was geweest. Zo, die was oud geworden... Nog heel jong ook, overigens. Dus ja, de vrouw die Alice had aangesproken was weer verdwenen en toen het eindelijk Alice haar beurt was, stapte Leon snel naar voren om een paar munten op de toonbank te leggen. "Ik betaal wel," glimlachte hij naar haar. "Hoorde ik nou dat je de dochter van Dawn Sparrow was? Daar heb ik nog les van gekregen." Ja, met zijn gelaat als de zijne had het toch geen zin om te doen alsof hij nog een tiener was. Privé!
  3. Donderdag 5 september 1839 - 's avonds - een rustig hoekje in de leerlingenkamer Kijk, het was waarschijnlijk best duidelijk dat Elena en Andrea niet de beste vriendinnen ooit waren. Daarvoor hadden ze nou eenmaal te botsende persoonlijkheden, maar het betekende heus niet zoveel als je toch redelijk met elkaar opgescheept zat. Zoveel tijd spendeerden ze niet met elkaar, maar af en toe kwamen ze gewoon vanzelf bij elkaar terecht, omdat er niemand anders in de buurt was of iedereen al bezig was. Zoals vandaag, op deze donderdagavond, dat er geen feestje was (want het was donderdag), maar Elena wel al haar huiswerk af had (want het was donderdag). Ze wilde iets doen, maar Chase was van school af, heel fijn, Chase, en dus kon ze ook niet bij hem terecht, Ellie was nog steeds boos op haar, heel fijn, Ellie, en nou ja, Andrea liep langs. "Andrea!" riep ze snel uit en ze zwaaide met haar fles vuurwhiskey. "Shotjes?" Zeg alsjeblieft ja. Privé!
  4. [1838/1839] #9 Richard & Leon

    Leon had zijn hele leven lang nog nooit iets verkeerds gedaan, dank je wel, en dat Richard daar een andere mening over leek te hebben verwarde hem toch wel enigszins. Hij had toch niets gedaan! Ja, oké, hij was in de buurt gebleven, maar was het dan echt zijn schuld dat de jongedame er ineens vandoor was gegaan? Hij had niets gezegd! En Richard moest niet zo overdreven doen, hoor. Hij was hier echt gekwetst door en wierp een zielige blik naar Richard. "Dat deed ik helemaal niet!" protesteerde hij dus direct, want wat overdreven allemaal! "Ik wilde alleen maar helpen." Ja, Richard! Leon deed zijn uiterste best om zijn neef op alle mogelijke manieren te helpen en dan kreeg hij stank voor dank! "Maar goed, de volgende keer zal ik wel uit de buurt blijven," mompelde hij chagrijnig en hij nam een slok van de champagne die hij half kwijt was geraakt dankzij Richards gesleur. "Ik zal ook nog eens een keer moeite doen." Zou hij wel doen, hoor. Leon gaf niet zomaar op.
  5. Donderdag 20 juni 1839 - 's avonds laat - Chase zijn huis Elena had een vreselijke zomer. Ja, het was nog maar de eerste maand, maar gezien de eerste maand al op de meest afschuwelijke wijze die Elena ooit voor had kunnen stellen, was verlopen, zou de rest echt niet beter worden. Wat was er gebeurd? Nou, Celeana, natuurlijk. Nadat ze weer na school aan de slag moest in het theater, was er opeens geld verdwenen uit het kantoor van haar vader en voor ze het wist, kreeg Elena daar de schuld van. Alsof ze zomaar geld zou gaan stelen! Ja, oké, ze vond het nog steeds vervelend dat ze zo weinig zakgeld kreeg, en ja, ze had wel toegang gekregen tot het kantoor, en ja, het klopte dat Celeana haar inderdaad wel eens uit het kantoor had zien komen, maar ze had echt niet gestolen. Alleen had haar vader natuurlijk niet naar haar geluisterd, want dat deed hij nooit, en dus had hij Celeana een oplossing laten vinden en die oplossing was blijkbaar dat Elena het geld terug moest verdienen. En niet met haar baan in het theater, oh nee, want daar viel ze echt niet te vertrouwen, maar thuis. Door de rest van de zomervakantie te werken als dienstmeid. Ze had zelfs een eigen uniform! En het was belachelijk zwaar werk. Elke ochtend moest ze vroeg op en dan was ze in de weer tot 's avonds laat. Het allerliefste viel ze dan in bed, ze mocht gelukkig nog in haar eigen bed slapen, maar vandaag had ze ervoor gekozen om in plaats van te slapen naar Chase te gaan. Hij had haar een uitnodiging gestuurd om langs te komen en ze had iemand nodig die het met haar eens was dat Celeana een monster was. Ze had niet eens de tijd genomen om een andere jurk aan te trekken, zodat hij echt kon zien hoeveel ze aan het lijden was. "Mijn leven is zo kut," begon ze dus ook direct, toen hij de deur voor haar opende en ze langs hem naar binnen kon stormen om dramatisch op de bank te vallen. "Kijk naar me!" Ze gebaarde naar zichzelf, naar het zwarte uniform met het witte schort en zelfs het stomme kapje op haar hoofd. "Ik heb eelt op mijn knieën!" Privé!
  6. Donderdag 27 juni 1839 - 's middags - Leon en Adele's huis Het was al een paar maanden dat ze hier woonde, maar Livia kon eerlijk dat sinds Adele was bevallen, het allemaal een stuk erger was geworden. De vrouw was daarvoor al vreselijk irritant geweest, met alles wat ze op Livia afschoof, maar nu ze bevallen was, leek het al helemaal of Livia niet eens mocht ademen zonder dat Adele daar overstuur van werd. Sorry hoor, dat ze bestond! Nu was het niet eens dat Livia het erg vond om in haar kamer te zijn, dat was ze sowieso al gewend en daarbij had ze hier zelf ook best een redelijke kamer, maar haar oude familie had haar er tenminste niet van beschuldigd expres zo hard te ademen dat de baby er wakker van werd. Dus ja, vandaag was Livia ook weer graag in haar kamer gebleven, maar het was Leon die andere ideeën had en haar enthousiast bij het ontbijt verteld had dat er vandaag bezoek kwam (zoals elke dag) en dat Livia een nieuwe jurk aan moest doen. Livia waagde het om één blik op Adele te werpen, die eruit zag alsof ze zonet een levende schorpioen naar binnen had geslikt, voordat ze snel zei dat ze dat wel zou doen. En dus zat ze hier dus, in een hoekje van de salon, met haar benen zo klein dat ze niet eens goed rechtop kon zitten, toe te kijken hoe de ene na de andere vriend en familielid naar binnen kwam om de nieuwe baby te aanschouwen, tot Richard ineens uit de rij geplukt werd door Leon en Livia's kant op werd geduwd. "Livia!" zei hij enthousiast. "Dit is Richard Ingram. Richard, dit is Livia." "Ja," zei Livia. "We kennen elkaar." Ze waren neef en nicht, Leon! Leon negeerde haar vakkundig, terwijl hij een stoel opzocht voor Richard en hem erin duwde. "Livia's favoriete bloemen zijn dahlia's," vertelde hij ondertussen. Livia had nog nooit een dahlia gezien voor zover ze zich kon herinneren. "Nou, veel plezier!" En Leon liep snel weg, om aan de andere kant van de kamer naar hen te gaan staren. Privé!
  7. Last week
  8. [1838/1839] #2 Chase & Empress

    Ja, Chase was inderdaad één van de meest populaire jongens op Zweinstein, misschien zelfs de allerpopulairste, en dus was het daadwerkelijk een dreigement dat hij kon voltrekken ook. Empress haar mond viel even heel oncharmant open, want dat hij dit zou doen, haar gewoon in één klap verbannen van alle sociale evenementen op Zweinstein, was iets dat ze niet bedacht had. Maar wat was het alternatief? Ze wilde niet met Chase naar bed, wilde hem niet eens aan zich hebben! "Dat is gemeen," zei ze zachtjes, terwijl ze haar mond sloot en op haar trillende lip beet. "Ik heb je niets misdaan." Ze had niets verkeerds gedaan! Er waren duizenden meisjes die Chase wel eens hadden afgewezen... En dat waren ook de meisjes die daarna nooit meer naar een feestje werden uitgenodigd. Zelfs haar eigen vriendinnen nodigden ze niet meer uit, hoewel ze het er allemaal over eens waren geweest dat je niet zomaar met de eerste de beste naar bed kon. "Je kunt toch wel begrijpen dat ik gewoon moet studeren?" smeekte ze hem.
  9. Kon je het Gemma kwalijk nemen dat ze met een man als Seneca Damarcus het allerliefste zo min mogelijk tijd thuis doorbracht? Gelukkig leek hij hetzelfde idee te hebben, dat hij haar zo min mogelijk wilde zien, dus Gemma had makkelijk kunnen realiseren dat ze een zomerstudie bij de universiteit kon doen. Een hele zomer niets anders hoeven doen dan boeken te lezen, over alle mogelijke onderwerpen (die de professors voor haar hadden uitgekozen, maar goed), terwijl ze zich niet hoefde te bemoeien met dat chagrijnig stuk vlees dat zich haar man noemde. Ja, ze had ook nog een kind, maar ach, daar hadden ze een kinderjuf voor. Dat Seneca zich wel met die beste jongedame vermaakte, was niet haar probleem. Dus zo was het dat Gemma geëindigd was in de bibliotheek. James had ze niet eens doorgehad, in alle eerlijkheid, zo erg was ze verdronken in haar boeken, dus eerlijk gezegd schrok ze op toen hij ineens plotseling naast haar stond. "Oh!" riep ze uit, terwijl ze snel een hand op haar borst legde terwijl ze weer op adem kwam. "Oh, het spijt me, ik had niet gezien dat u daar was." Wat had hij ook alweer voor haar meegenomen? Oh, een kopje koffie. "Wat vriendelijk." James Graham, die naam kende ze wel, dacht ze... Schoolinspecteur, toch? "Gemma," glimlachte ze terug, terwijl ze haar hand uitstak zodat hij die kon schudden. Haar achternaam hoefde ze niet te geven, toch? "Ik ken niet veel mensen die ook hun tijd op de Universiteit doorbrengen, 's zomers." Kon ze wel waarderen.
  10. Woensdag 5 juni 1839 - 's avonds - het huis van Empress Het hele jaar was in een flits voorbij gegaan. Negen fantastische maanden die ze door had gebracht met de liefde van haar leven. Het was onbegrijpelijk hoe ze ooit zonder Isaac had kunnen leven, want nu had ze niets anders dan het gevoel dat ze zonder hem geen adem kon halen. De zomervakantie was dus ook veel te snel gekomen en van het idee dat ze drie maanden lang zonder Isaac door zou moeten brengen wilde ze niets van weten. Ja, normaal zou ze die tijd doorbrengen in Parijs, met winkelen en croissants eten en langs de Seine lopen, maar alles verbleek in het niets als ze het niet met Isaac kon doen. Als ze eerlijk was, dan zou ze toegeven dat ze op de laatste avond op Zweinstein, in het bed van Isaac, had gehuild. Maar Empress was ook weer niet zo eerlijk. Ze was dus ook behoorlijk verrast geweest dat, een paar dagen voordat ze naar Parijs zouden vertrekken, haar moeder ineens kwam vertellen dat Isaac uitgenodigd was voor een etentje. Blijkbaar had hij wat contact met haar ouders gehad, over 'zijn favoriete leerlinge', en wilde graag met hen praten over een bijzondere kans voor Empress. Daar had haar moeder natuurlijk geen nee op willen zeggen, en dus was het hele huis in rep en roer over hun gast. Of eigenlijk was alleen Empress in rep en roer, ze verkleedde zich drie keer, wanhopig op zoek naar een jurk die zowel toepasselijk genoeg was om bij haar ouders te dragen, en die Isaac niet eerder had gezien, en waarin ze er prachtig uit zag. Uiteindelijk was het een donkerblauwe geworden, met kleine sterretjes van diamant erin geborduurd. Haar oudere zus, Queen Eleanor, trok haar wenkbrauwen op toen ze Empress zo zag zitten, maar zei verder niets. Toen de bel ging, sprong Empress nerveus op, maar daar hadden ze natuurlijk bedienden voor, dus kon ze niets anders doen dan weer neerzakken op de bank en zichzelf opnieuw draperen, terwijl haar moeder haar een rare blik toewierp. "Ben je zo nerveus?" vroeg ze, terwijl Empress bleker werd met elke voetstap richting de salon. "Hij schreef hele aardige dingen over je in zijn brieven!" Wat voor dingen?! "Ah, meneer Thorpe," begroette haar vader Isaac en hij schudde hem vriendelijk de hand. Empress bloosde en durfde niet eens op te kijken, in plaats daarvan bestudeerde ze haar schoot alsof het de meest bijzondere schoot was die ze ooit had gezien. "Wat fijn dat u kon komen! We hebben er echt naar uit gekeken." "We zijn heel blij met uw brieven over Empress Mathilde," voegde haar moeder in. "U bent de beste leraar die ze ooit heeft gehad!" "En de knapste," fluisterde Queen Eleanor in haar oor, waardoor Empress eindelijk durfde op te kijken. "Hallo, meneer Thorpe," glimlachte ze moedig, hopelijk zonder dat haar stem trilde. "Wat fijn om u weer zo snel te zien." "Ik zou hem ook wel vaker willen zien," was Queen Eleanor's zachte commentaar. Privé!
  11. [1839/1840] For you, the coast is clear

    Woensdag 7 augustus 1839 - 's middags - Een magisch park in Londen Vincent deed het niet expres, hoor, maar tot nu toe waren al zijn relaties begonnen in een park. Zelfs de keren dat hij nog op Zweinstein had gezeten, was het altijd buiten geweest dat hij voor het eerst verliefd werd, hij zijn eerste kus had gehad, de eerste keer liefde had bezegeld. Hij kon niet zeggen dat alles zich buiten had afgespeeld, daarvoor was het 's winters veel te koud, maar er was nou eenmaal een thema. Lag er helemaal niet aan dat Vincent graag buiten was. Lag er helemaal niet aan dat hij toch een voorkeur had voor andere mensen die ook vaak buiten waren. Het was gewoon een romantisch ideaal. Maar hij was niet per se op zoek geweest, hoor, toen hij ineens een prachtige hond zag die direct begon te kwispelen toen Vincent in de buurt kwam, en waar hij even stil bij stond om de hond aan zich te laten snuffelen. "Wat ben jij een knapperd!" kirde hij naar het beestje. "Ja, echt een mooierd, he?" Hij keek glunderend op naar het baasje, maar toen hij diens gezicht herkende, betrok zijn eigen gelaat. "Haysward, toch?" Gatver. Privé!
  12. Afwezigheidstopic

    Ik ga morgen t/m zaterdag naar Londen! Dus ik ben ook even afwezig.
  13. [1838/1839] You always liked being good at things, didn't you?

    Ze wilde alle juiste antwoorden geven. Empress wilde sowieso iedereen graag imponeren, maar bij Isaac had ze dat gevoel vanzelfsprekend nog meer. Niet alleen was hij haar leraar van haar favoriete vak, ook had hij haar blijkbaar gezien als centraal middelpunt van zijn leven en het laatste wat ze wilde was hem teleurstellen. Ze lette op hem, probeerde bij elk woord wat ze zei al zijn minuscule lichaamstekenen ontleden, alsof dat tot een stappenplan zou leiden om hem niet teleur te stellen. Hield hij van Frankrijk? Of vond hij het allemaal onzin? Hij keek in ieder geval niet vol verwondering naar alle prachtige straten en de eindeloze kerken. Nee, hij zag ze wel, leek ze wel te waarderen, maar niet alsof hij nog nooit eerder iets prachtigs had gezien zoals dit. "Een beetje," zei ze dus, een tikje aarzelend. "Ik voel me wel meer Brits, hoor." Maar thuis spraken ze vaak Frans, haar kleding kwam altijd uit Parijs en wekenlang zomeren in de prachtige Franse streken hadden zeker hun sporen achtergelaten. Iets dat ze niet kon ontkennen, hoewel haar thuis wel Engeland was. Maar nu droeg ze haar schooluniform nog en dat zorgde ervoor dat ze zich haast als een buitenstaander voelde. Maar het was goed dat hij haar tot de expert maakte, toch? Dat liet haar toch onbewust voelen alsof ze de touwtjes in handen had, alsof ze zich kon ontspannen. Als hij haar niet vertrouwde dat ze het goed zou doen, dan zou hij haar niet deze macht geven, toch? "Ik houd van de prachtige parken," glunderde ze dus. "En om langs de Seine te lopen. 's Avonds is het haast magisch, met alle prachtige lichtjes." Je kon veel over Londen zeggen, prachtige dingen, maar Parijs vond ze toch magischer. "Maar misschien moeten we zo eerst een plekje vinden om wat te eten." Het was al bijna tijd voor avondeten, in ieder geval in Parijs dankzij het tijdsverschil. Ze wierp even een blik op een klok in een etalage, zelf had ze geen horloge meegenomen. "Er is een goed restaurant hier dichtbij." Maar ze wierp een gepijnigde blik naar beneden, naar haar schooluniform. Daarmee kon ze echt niet komen aanzetten.
  14. Afwezigheidstopic

    Ik... eh... heb dit weekend oproepdienst (hoera) en als ik niet word opgeroepen start ik mijn week van sociaal leven (wtf is having a social life) which means imma be dead. want volgende week is: werk concert werk + dood zijn van concert zoveel mogelijk uitslapen voor het volgende concert die dag vrijdag: weer kapot zijn van concert maar ook werk en uit werk door uiteten met zelfde vrienden van aankomend weekend zaterdag: WEER CONCERT EN DOOD ZIJN zondag: ...dood zijn en mits het niet doorgaat ook nog iets van werk en dan begint werk weer rip me
  15. Afwezigheidstopic

    Mijn nieuwe autotheorie-examen is op 30 januari, dus eh... afwezigheid duurt nog even langer!
  16. De jaarlijkse IC loterijen (lees de post eerst, svp!)

    Ja, het is echt lastig om in te schatten hoeveel een galjoen nu eigenlijk moet zijn... ben maar gegaan voor 1 galjoen = 5 pond, maar een pond destijds is veel meer waard dan een pond nu. Maar op zich hoeft het ook niet per se echt een galjoen te kosten qua lot, maar misschien vijf sikkels of zo, met gewoon hogere prijzen
  17. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Ook Abigail leek verdwaald, ze waren nu gestopt. Edith vroeg zich af waarom Abi afgeleid was geweest. Had Edith's uitbarsting haar dan toch geraakt? Het was lastig om zich niet schuldig te voelen als ze zich niet achter een muur van meisjes kon verstoppen, maar gelukkig leek de Griffoendorse ook weer niet op het punt van uitbarsten te staan. Ze leek zich in ieder geval op Edith te focussen, wat de jongedame wat ongemakkelijk maakte. In het gedimde licht kon Edith wel zien dat ze iets rozig was geworden, maar dat leek zo te zijn omdat ze verdwaald waren geraakt, niet om wat Edith had gezegd. Ze kwam zelfs een stukje dichterbij en leek het jongere meisje diep aan te kijken, waarna ze vroeg, als Edith het wilde, het haar te vertellen. Ergens wilde ze het ook wel vertellen, maar wat als dat positiviteitsstraaltje erover moest lachen, dat het belachelijk was. Want dat was het eigenlijk ook wel, want ze had zichzelf in dit probleem gewerkt. Maar ergens wilde ze ook wel gewoon haar hart luchten. Nou. Op hoop van zegen, dan maar. Edith likte aan de binnenkant van haar lippen, waarna ze naar het meisje keek en haar armen verdedigend over elkaar sloeg. ''Het is ook wel mijn eigen schuld, want... Nouja, bijvoorbeeld dat met dat meisje Amelia. Mensen kennen mij daar van. Van al dat... Gemene.'' Ze haalde haar schouders op en staarde naar Abigail's voeten. De brok in haar keel was weer terug en klonk terug in haar stem. ''In het moment is het ook gewoon leuk, met iedereen mee te doen. Maar iedereen kent mij daarvan en niet van iets leuks dus het is niet zo dat ik zomaar op iemand af kan stappen en dat die denken, goh Edith, jij die mijn afdelingsgenootjes pest, met jou wil ik echt vrienden wezen.'' Ze Ze schuifelde wat met haar eigen voeten en verplaatste haar blik naar een lage kras in de muur, waarna ze kort richting Abi keek om haar reactie te polsen. @Abigail Carrington
  18. De jaarlijkse IC loterijen (lees de post eerst, svp!)

    Oh lol, in mijn gedachten gaat een galjoen altijd eerder richting de 50 dan de 500 euro (hoezo hebben ze ook echt maar 3 soorten munteenheid in de magische wereld). In dat geval is het misschien een beetje veel
  19. Nee, Henry sliep niet naakt, daar was hij toch heus wel wat te preuts voor, maar Henry ging wel laat naar bed en had altijd wat tijd nodig tussen wakker worden en daadwerkelijk wakker zijn. Hij was geen ochtendmens, de ochtenden op Zweinstein waren eigenlijk al veel te vroeg voor hem en hij zat dus altijd nog half in slaap bij het ontbijt, wanhopig koffie naar binnen te slurpen in de hoop dat hij nog iets zou begrijpen van zijn eerste les. Het antwoord was altijd 'nee', maar gelukkig had hij een paar goede vrienden die hem altijd zijn notities lieten lenen. Maar goed, nu was hij gelukkig niet op Zweinstein en het was dus niet in de overvolle leerlingenkamer dat hij wakker werd, maar in zijn eigen bed, verdronken tussen zijn eigen kussens. De gordijnen waren nog dicht, hoewel hij ze met een lome zwaai van zijn toverstok half open liet vallen, tot de scherpe zon hem van gedachten liet veranderen en hij met een grom omdraaide in de kussens. Waarom was hij wakker? Half probeerde hij nog in slaap te vallen, maar uiteindelijk zat er niets anders op dan met een diepe zucht zich uit de lakens te wikkelen. Een bediende had lang geleden al een kom water neergezet, waar hij zich mee kon wassen. Ondertussen hoorde hij allerlei geluiden uit de salon komen naast zijn kamer, maar het was pas toen hij net zijn vest dichtknoopte, dat Maia aan zijn deur klopte. "Kom er zo aan!" riep hij en nadat hij nog goed had gekeken of hij er keurig uit zag, natuurlijk, hij was Henry Paget, opende hij de deur. "Goedemorgen," zei hij vrolijk en hij drukte haar een familiaire kus op de wang, voordat hij neerzakte bij de tafel en het ontbijt begon aan te vallen dat waarschijnlijk uren geleden al voor hem was neergezet. "Waar had je je hulp bij nodig?" vroeg hij, terwijl hij aan een koord trok om een bediende bij zich te roepen. Hij wierp een halfslachtige blik op alle papieren. Pfff...
  20. [1839/1840] Started to lose control the more we accelerate

    Zijn zintuigen voelden altijd scherper als hij bij Chase in de buurt was. Alsof hij alleen tijdens deze momenten wakker was, ondanks dat hij juist bij Chase altijd zoveel dronk en zijn grenzen verlegde alsof hij nooit grenzen had gekend. Er was niemand die hem zo tot het uiterste kon drijven als Chase, niemand die dat ook wilde. Hoewel Hawk er nooit naar luisterde, wilden andere mensen hem altijd afbakenen. Kleiner maken. Gemakkelijker maken. De enige bij wie hij zoveel ruimte in beslag kon nemen als hij wilde zonder dat erover werd geklaagd, was Chase. Hawk wierp een schattende blik op de whiskey-fles, niet helemaal vol meer, maar vol genoeg om er spijt van te krijgen als hij het onding in één keer door zijn strot moest duwen. "Drie," zei hij dus ook, achteloos, alsof het hem totaal niet uitmaakte welk cijfer Chase hem zou geven om zijn lot te bepalen. Hij mocht zich dan zeker voelen bij Chase in de buurt, zekerder dan hij zich ooit bij iemand anders had gevoeld, maar ook weer niet. Er zat iets aan de manier waarop Chase naar hem keek, de manier waarop Hawk zijn blik altijd opzocht, dat hem het gevoel gaf dat hij op het punt stond van een explosie.
  21. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Henry zag er geen probleem in om zoveel mogelijk kinderen te hebben, maar ja, Henry hoefde ze ook niet naar buiten te persen, één voor één. Zijn taak was een stuk simpeler, en plezieriger. Nu was het wel zijn taak om ervoor te zorgen dat alle kinderen aan niets ontbrak, maar daar maakte hij zich geen zorgen over. Als zijn familie alle Paget-gezinsleden nu kon opvangen, dan konden er wel een stuk meer bij. Daarbij zou hij ook braaf gaan studeren en na zijn studie kon hij vast wel een paar leuke baantjes vinden, genoeg om wat inkomen te genereren. Nee, iemand zoals Henry kwam absoluut niets tekort. "Ja," knikte hij enthousiast. "Mijn zussen en ik waren een hele lange tijd alleen, en we hadden wel veel ooms en tantes en neefjes en nichtjes, maar ik heb altijd al geweten dat ik zelf veel kinderen wilde." Dat was zo gezellig! Had je altijd iemand met wie je kon spelen, of ruzie kon maken, of je geheimen mee kon delen. Hij had graag een broertje van zijn eigen leeftijd gehad, maar dat had er helaas nooit ingezeten. Dus, dan zou hij er maar voor zorgen dat zijn kinderen het wel kregen! Nou goed, goed, goed, Maia wilde heel graag naar de universiteit en wie was Henry om dan haar hart te breken? Hij zuchtte wel een beetje, gewoon omdat het niet was wat hij had verwacht. "Nou, goed, je mag aan de universiteit beginnen." Alleen was er wel één probleem: dat duurde nog een tijd langer. Hij hoefde nog maar twee jaar, maar Maia moest er nog drie en dan ook nog naar de universiteit... "Hoe zou het je trouwens lijken om een jaar over te slaan?" vroeg hij. "Jaar zes en zeven in één doen..." Maia was wel slim, die zou het vast wel trekken, en dan hoefden zij niet moeilijk te gaan doen over alles. En kon ze gewoon met hem mee, zodat hij haar een beetje in de gaten kon houden.
  22. De jaarlijkse IC loterijen (lees de post eerst, svp!)

    Mag ik alleen even opmerken met betrekking tot een eventuele galjoenenloterij, dat 1 galjoen in 1840 echt heel veel geld is? Dit is uit Gianna's 'Hoeveel is geld waard' topic: 1 galjoen = 5 pond in 1838 = = 427.90 pond in 2018 = 479,25 euro in 2018. Ehmmmm het enige karakter wat ik heb wat een galjoen zou inzetten op een loterij is Keane, en die is niet goed bij z'n hoofd haha
  23. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Voor een moment bleef Abigail zwijgen toen Miss Chadwick het onderwerp veranderde. Toch wel? Ja, misschien was het ook weer niet zo gemakkelijk. Maar uiteindelijk koos je je vrienden zelf uit, toch? Met familie was dat anders, al zou ze nooit van haar leven kiezen om andere familie te hebben, maar als je niet blij was met je vrienden…. Aan de andere kant kon ze ook niet echt begrijpen dat iemand niet blij zou zijn met zijn eigen vrienden. Waarom zou je dan in de eerste plaats vrienden worden? Of zou je iemand zo erg voor de gek kunnen houden? Naast dat ze Douglas en Caroline nooit van haar leven zou willen kwijtraken, kon ze ondertussen ook niet meer echt hetzelfde voorstellen voor Clementine, Harold, Valor, Valentina…. en het was niet dat die verschrikkelijke geheimen voor haar verborgen hielden, toch? Of wel soms? “Nee, nee, we moeten gewoon deze kant op” sprak Abby afwezig, die Miss Chadwick een hoek voor ging en vervolgens een wandkleed opzijschoof. “Ik…” Maar Edith had ineens toch wel een beetje gelijk, want het wandkleed leek vals en keek enkel uit op een gesloten muur. Oh, en ze had toch wel gedacht dat ze na twee jaar de weg precies zou weten! Een lichte blos verscheen op haar wangen, voordat ze zich omdraaide en Edith aankeek. In plaats van een grapje maken over dat ze toch verdwaald waren, was er iets in de gezichtsuitdrukking van de Zwadderaar dat haar een stapje dichterbij deed doen. “Het klinkt voor jou wel belangrijk” sprak het meisje serieus, een medelevende blik in haar donkerblauwe ogen. “Als je wilt, mag je het me wel vertellen hoor.”
  24. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    “Natuurlijk! Ik heb thuis twee pony’s” sprak Abby opgewekt, die met een glinstering in haar donkerblauwe ogen de grote schimmel over de neus aaide. “Ik heb Prancer gekregen voor mijn verjaardag vorig jaar. En Doobie heb ik al sinds ik negen ben! Daarvoor had ik een kleine shetlandpony. Daar heb ik op leren rijden.” Ah, al die uren dat Douglas (en soms ook wel Caroline) haar aan het halstertouw rondjes had geleid op dat kleine beestje... Al had ze destijds natuurlijk gevonden dat ze alsnog behoorlijk hoog boven de grond zat! Maar nu was ze ouder en natuurlijk veel wijzer en verstandiger. Plotseling keek ze op. “Oh, als je van de zomer langskomt om met Pebbles te spelen, dan kunnen we ook wel te paard een rondje maken op ons terrein! Prancer gaat heel hard! Maar Dobbie houdt hem wel bij, hoor. En Pebbles vindt het fantastisch om mee te gaan!” Met zo’n ‘rondje’ was je wel een paar uur bezig, maar dat snapte Harold vast ook wel. Even viel er een stilte terwijl ze met een lichtroze blos op haar wangen terugkeek naar het paard. “Misschien kunnen we nu alvast… oefenen” sprak ze, zonder Harold echt aan te kijken. Oh, ze wist ook wel dat dat niet echt de bedoeling kon zijn… maar hij was zo mooi! “Ik bedoel… we hoeven niet echt te vliegen…”
  25. [1839] Beautiful things are created one stitch at the time

    Oh, hij wilde haar helpen! Of nuja, dat zei hij niet per se, maar in ieder geval zei hij niet dat hij haar niet zou helpen! Abby slikte, een brok in haar keel en met een enkele traan die over haar wang biggelde, maar wel al ietsje rustiger. “Nou, ik deed de jurk aan om ‘m even uit te proberen, en toen bleef ik haken!” sprak ze – en bijna moest ze weer huilen, want het was gewoon zo ongelukkig! “En… en… toen probeerde ik ‘m te maken, maar dat ging een beetje mis.” Oh, ze had echt wel gedacht dat dit zou moeten lukken! Maar misschien was het toch iets anders soort materiaal dan waar ze normaal op oefenden. Abigail beet op haar lip en keek de tweedejaars aan. “Denk je dat het nog gemaakt kan worden? Ohnee, mijn Papa zal zo boos zijn als blijkt dat de jurk onrepareerbaar blijkt!” Of nuja, boos… hij was nog nooit écht boos op haar geworden. Maar ze zou waarschijnlijk wel een strenge brief krijgen als begeleiding bij een nieuwe jurk. Probleem was… ze wilde geen nieuwe jurk! Ze wilde deze, want hij stond zo mooi bij haar ogen en zwierde zo mooi op en neer als ze draaide. Dus.
  26. [1835] Master of whispers, lies and sandwiches.

    Geld bezitten was erg handig, want met dat geld kon je mensen inhuren, om bijvoorbeeld, laat eens zeggen, een oogje in het zeil te houden bij een bepaalde roodharige jongeman. En zo was Augustus te weten gekomen dat die desbetreffende man een behoorlijk saai leventje leidde, zeker voor iemand die zo'n, eh, kleurrijk verleden had. Hij was vrijwel de gehele dag te vinden in zijn huis, of zijn winkel of onderweg naar de oppas voor zijn bastaardendochter of de supermarkt. Het enige aparte was dat de man elke vrijdagavond verdwijnselde op zijn stoep, en daarna weer terugkwam, een uurtje of wat later. Hij was er nog niet achter waar de man heen ging, maar dat wist John niet, die niet onder de indruk leek van wat Augustus had gezegd. Tja, bewijs. Het was niet alsof Augustus' privé-detective op zijn smartphone een foto van een verdwijnselende Thomas Hawk kon maken, á la 2020 stijl. Het enige wat Augustus had was zijn woord, wat dus erg overtuigend moest zijn om zijn gesprekspartner ervan te overtuigen dat Hawk niet de beste keuze was voor juffrouw Galloway. Augustus was tevreden met de ontevreden klank van John's woorden toen die het over de verloving had. Die afkeuring zou het werk van Augustus een stuk makkelijker kunnen maken. ''Ik wist ook niet zo goed of ik de roddels moest geloven. Ik bedoel, de man heeft dan misschien wat zwarte kanten, maar een nieuwe bastaard, terwijl hij met juffrouw Galloway wilt trouwen?'' Augustus maakte een ongelovige beweging, en ging weer verder met zijn verhaal. ''Maar Hawk, of iemand die als Hawk klonk werd door mijn vrienden gespot in de hoerenbuurt, elke vrijdagavond. Ik wilde het met eigen ogen zien, dus ben eenmalig heen geweest.'' Hij maakte een pijnlijk gezicht, alsof het zogenaamde aanzicht van de verloofde boekenwinkelier met een zwangere prostituee aan zijn arm hem in zijn hersenen gebrand stond. ''Zo'n zonde. Ik weet de naam van de dame niet, heb me nadat ik het zag me snel doen verdwijnselen. Maar... Helaas. Erg zonde.'' Augustus hoopte dat dat de man kon overtuigen, maar hij wist dat hij de beer niet moest verkopen voor hij die überhaupt geschoten had. @John Smith
  27. [1835] Master of whispers, lies and sandwiches.

    John had zo'n twee jaar geleden toestemming gegeven dat Rosa de relatie met meneer Hawk mocht aanhouden, mits meneer Haek zich zou gedragen. Deze overeenkomst betrof echter geen verloving, laat staan een huwelijk. Hij had geprobeerd dat gesprek, waar om de hand van zijn dochter zou worden gevraagd, zo lang mogelijk uit te stellen. Alleen.. Heeft dat gesprek nooit plaatsgevonden. John had pas later van zijn dochter te horen gekregen dat zij ten huwelijk was gevraagd en nu de ring van deze meneer Hawk droeg. Ze was zo blij geweest, dat hij de bom niet had durven laten vallen. Nu was dat hele gebeuren aardig uit de hand gelopen en wist hij niet zo goed wat hij nou moest doen. Een ding was wel zeker; als dat huwelijk zou plaatsvinden, zou er een blik met wormen worden geopend. Misschien zelfs inclusief een stukje van het Vagevuur. Hij wist dat dit een hoe dan ook een hoop roddels en geruchten zou veroorzaken, hij had her en der al wat voorbij horen komen, echter had hij niet verwacht dat een graaf van ergens onder in Engeland zich in de situatie zou vermengen. Van een mede-schot had hij zoiets nog kunnen verwachten, maar deze man, was een geval apart. Hij wilde op bezoek komen om enkele zorgbarende socialiteiten te bespreken, daar deze zijn dochter betroffen. Hoewel dit niet allerdaags koek was, las John tussen de lijnen; dit betrof de verloving. Mogelijk was dit zijn kans om de situatie weer onder controle te krijgen, en als hij het goed speelde... Kon dit nog best interessant worden. De graaf betrad zijn kantoor nogal, onconventioneel. Menéér, puh. Het was alsof hij met grote haast naar het kasteel was gereist en de formaliteiten onderweg verloren waren geraakt. Misschien was deze beste man niet op de hoogte van Schotse manieren, wederom bewijs dat de Engelsen een onaangepast zooitje was. Nu hij er toch aan dacht- hij moest de geest van zijn grootvader maar weer eens een bezoekje brengen. John luisterde aan wat de man te zeggen had, zijn handen voor zijn mond, hij knikte bevestigend en liet zijn wenkbrauwen het meeste reagerende werk doen. Hij wist dondersgoed wat er allemaal mis was met die jongeman, te veel. Zijn fronsende wenkbrauwen schoten omhoog bij het woord 'bastaard', het zou hem niet berbazen, maar om zo'n beschuldiging te plaatsen... Er was bewijs nodig. Wederom fronsde John bedenkelijk "Ik ben op de hoogte van de verloving.", de afkeur drong lichtelijk door in zijn stem. "Hmm... Als ik het goed begrijp, wordt er veel in uw kringen gepraat en hoort u deze veelal aan... Ik ben erg benieuwd hoe u feiten onderscheidt van vermakelijke spinster-roddels.." hij leunde iets naar achteren in zijn stoel, tevreden met zijn kritische denkvermogen, maar waakzaam op bruikbare informatie. Hij zou behoorlijk wat uit de kast moeten trekken om Rosa te overtuigen, en bastaard was mogelijk de vonk die een brand veroorzaakte. @Augustus Matthias Graham Montagu
  1. Load more activity
×