Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Yesterday
  2. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Abby knikte afwezig bij Harold’s woorden, terwijl ze naast hem de trap afdraafde. Traptreden waren iets waar je als Griffoendor er zo’n 263 per dag van nam, dus ondertussen was dat niet iets waar ze per se over hoefde na te denken. Het was goed nieuws dat het in ieder geval geen weerwolf zou kunnen zijn… al zat er wel meer gevaarlijks in het Verboden Bos. Er waren vast ook gewone wolven, boomtrullen, centaurs… een boomtrul had haar een keer lelijk in haar grote teen gebeten, dus ze wist in ieder geval dat die gevaarlijk waren! En bij Geschiedenis van de Toverkunst leerden ze dan wel dat centaurs best wel slimme wezens waren, maar Abigail had daar altijd al ietwat sceptisch tegenaan gekeken. Wie weet vonden ze Mr. Whiskers wel en dachten ze dat hij geen baasje had en wilden ze hem vervolgens houden! “Oh, misschien zit hij inderdaad wel in de stallen!” sprak Abby, een piepklein beetje meer opgevrolijkt terwijl ze Harold volgde naar buiten, rammelend met het blikje. Er was net zo’n grote kans dat hij niet in de stallen zou zitten, maar nu hadden ze in ieder geval een plek om te beginnen met zoeken. “In de stallen is het wel warm en is er veel stro… Mr. Whiskers houdt van stro. Soms vangt hij daar wel vier muizen op een dag!” Hij zat dan ook thuis, in Tyntesfield, vaak tussen de paarden en ponies. Even zweeg ze, terwijl ze haar mantel nog wat steviger om zich heen trok om de kou wat buiten te houden. De ijle decemberlucht leek aan te kondigen dat er wat sneeuw zou gaan vallen, maar het liefst dacht ze daar maar niet over na. Arme Mr. Whiskers… “Wil jij eigenlijk geen huisdier, Harold?” vroeg Abigail, terwijl ze het bakje voor een moment in haar zak liet glijden zodat ze haar dure, wollen mantel nog wat meer kon dichtknopen. “In ieder geval een uil kan toch best wel handig zijn…”
  3. [1839] Wooow jij bent zo coool!

    Wie was dit kind??? Ja, Edith Chadwick, blijkbaar. Tabitha zat volgens haar wel in de klas met één van Ediths zussen, maar helemaal zeker kon ze het ook weer niet zeggen, want eerlijk gezegd lette ze niet zo veel veel op de andere meisjes in haar klas, behalve als het echt moest. De jongens vond ze veel leuker, kon ze ook veel meer mee, want Tabitha was niet echt het type dat goed om kon gaan met meisjes. Ze had wel een paar vriendinnen, maar het was allemaal redelijk oppervlakkig. Dus als ze had geweten dat Edith haar als een soortement van oudere zus wilde, die haar leerde hoe het was om populair te zijn, was Tabitha in lachen uitgebarsten. Zij? Populair?! Bij de jongens, misschien. "Oh," zei ze maar op het gebrabbel van het meisje. Wat moest ze hiermee? Waarom kwam ze tegen Tabitha praten over zwerkbal? "Eh, nee, niet echt," zei Tabby, terwijl ze haar schouders ophaalde. "Ik geef niet zoveel om zwerkbal." Dat was zo... sportief. Oh help, nu vroeg het meisje haar ook nog om hulp met Vtzk! Alsof Tabby dit jaar haar boek open had geslagen! Nou ja, die ene keer tijdens de les, toen Damarcus nog professor was en hij haar zo streng aankeek, dat ze het gevoel had alsof hij al haar nagels eruit zou trekken als ze nu niet op zou letten. Tabitha zuchtte geërgerd. "Lieverd, ik weet niet wie je bent en wat je van me wilt, maar ik ga je niet helpen met huiswerk maken. Kun je daar je zussen niet voor lastig vallen?" Eerlijk waar! Ze wuifde het boek van de jongedame weg. Op naar een ander tafeltje, Edith.
  4. Maandag 29 april 1839 - 's ochtends - de kantoren in de kelder van Hollows Magisch Warenhuis Hoera voor degene die ooit had bedacht dat het leuk zou zijn om magische ramen in kelders aan te brengen, zodat je tenminste nog een beetje het gevoel kreeg alsof je uitkeek op een zonnige weide, in plaats van dat je drie verdiepingen onder de grond zat, met je cijferlijst op schoot, omdat er iemand, die zelf zijn weg door de universiteit had gekocht, er een blik op moest werpen om te besluiten of je het goed genoeg deed of niet. Iago vond dit soort momenten altijd vernederend, in alle eerlijkheid. Dat hij niet geboren was met ouders die zonder problemen een cheque uit konden schrijven, hoefde toch niet te betekenen dat hij minderwaardig was aan dat soort types? Nou, blijkbaar dus wel. Fijn, hoor. In plaats daarvan moest hij dankbaar zijn, he? Dat hem dit soort kansen werden geboden. Dat er een rijk iemand ooit wat belastingaftrek kon gebruiken en toen maar een beurs op had gezet. Dat hij de moeite had genomen om een keer door wat aanmeldingen te bladeren en er een paar leuke namen uit had gekozen. Iago was 'bevriend' met één van de zoons van de man in kwestie, dus hij was er zo goed van verzekerd geweest dat hij in aanmerking zou komen voor de beurs, maar hij had het niet zover kunnen rekken dat hij dit vernederende gebruik niet telkens moest ondergaan. Op een dag, beloofde hij zichzelf, zou hij zelf degene zijn achter de tafel en zouden er mensen voor hem moeten kruipen. Het was bijna zijn beurt, dacht Iago, maar toen werd de deur geopend van de kamer waar hij moest wachten en kwam er nog iemand naar binnen. Een jongedame, zag hij, die er toch een beetje nerveus uit zag. Als Iago aardiger was, zou hij wat medelijden met haar hebben, maar op dit moment zag hij haar vooral als een concurrent. "Jij ook?" glimlachte hij wel vriendelijk naar haar. "Je eerste gesprek? Eng, he." Privé!
  5. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    Ja, wat wilde hij nou dat ze zei?! Eh, waarschijnlijk dat het haar speet, dat ze hem nooit had moeten beschuldigen van iets dat hij overduidelijk niet gedaan had, dat ze super dankbaar was dat hij haar aandacht wilde geven en dat hij zijn lul in haar wilde stoppen, en oh, ze zou zoiets nooit meer zeggen en vergeef het haar alsjeblieft? Braak. Het speet haar wel, ergens, maar meer op het principe van dat ze het irritant vond dat hij zichzelf hier zo het slachtoffer maakte en dat ze vond dat ze beter niets had kunnen zeggen, dan dat ze er niets van geloofde. Maar nu was Liam wel boos op haar en het was natuurlijk haar taak om alles op te lossen. Ze haatte Liam. Vaak vond ze hem alleen irritant, ontzettend verwend, het type dat zijn vuile sokken overal neergooide en niet begreep dat er iemand was die dat op moest ruimen. Iemand die alles nam waar hij dacht dat hij recht op had. Ze mocht hem vaak niet, maar haten... Misschien alleen als ze echt boos was. En op dit moment was ze echt boos. Maar ja. "Het was overduidelijk een misverstand," zei Julienne, terwijl ze haar blik nog steeds naar beneden hield, maar nu vooral omdat ze wilde dat hij niet zag hoe boos ze was. "Ik had het niet zo moeten opvatten, dat ligt aan mij, maar nu je het hebt uitgelegd, weet ik beter. Dat komt door mijn moeder, die heeft nooit goed uitgelegd hoe of wat... Kun je het me alsjeblieft vergeven? Ik zal het er nooit meer over hebben."
  6. [1939] Pumpkin, have some pumpkinjuice

    Aelin was maar al te blij dat het onderwerp verandert werd. Ze voelde zich zelfs na vijf jaar nog steeds ongemakkelijk als ze moest praten over haar overleden broer. Daarom greep ze de verandering met beide handen aan. Ze kon zelfs weer lachen. “Ah, dat probleem had ik dan weer niet. Ik had geen familieleden die mij zouden verraden” . Ze had wel familieleden die haar huisarrest hadden gegeven als ze echt te ver over de schreef ging. “Ik hield dus alles zo goed mogelijk verborgen”. De brunnete haalde haar schouders op. “En misschien wel een geluk dat veel mensen niets van me moesten hebben. Kon ik lekker mijn eigen gang gaan zonder lastig gevallen te worden”. Aelin volgde de blik van Jake en bekeek de plek die hij aan wees. Zelf had ze weinig verstand van tuinieren en ze dacht ook niet dat het haar echt zou liggen. “Dus je wilt je eigen voedsel gaan groeien?”. Dat was dan wel weer handig. Dan had je altijd wat in huis en het was vers uit eigen tuin. “Lijkt me hartstikke leuk”, gaf ze toe. “Maar ik heb nul verstand van tuinieren of een tuin inrichten”. Dus als hij graag advies had gewild dan was hij bij haar aan het verkeerde adres. Ze grijnsde. “Maar als je die stenen laat liggen dan kun je blijkbaar wel je eigen zwembad maken”. Al vroeg ze zich af welke gek zich zou wagen in een buitenbad als het regende. “Ik wil je best helpen?”, bood ze uiteindelijk aan. “Al is het wel geheel op eigen risico. En ik kan alleen in weekend want ik zit doordeweeks sowieso met college”. En ze moest erg voor zorgen dat ze ook voldoende aandacht aan Andres gaf, voordat hij zou klagen over het feit dat ze meer aandacht aan Jake gaf dan aan hem. Hij had het al niet zo erg op Jake en ze wilde het niet nog erger maken. En Andres vragen om Jake te komen helpen was sowieso al uitgesloten. “Als Andres en ik ooit een groter huis hebben, dan mag je onze tuin ook wel komen doen, hoor” . Ze wierp een blik op zijn theetuin. “Ik moet eerlijk bekennen dat ik jaloers ben op je theetuin. Ik zou hier wel de gehele zomer kunnen zitten” . Ze schonk zichzelf en Jake nog een kop thee in. “Ik durf het bijna niet te vragen, maar zou ik wat thee mee mogen nemen naar huis? Ik wil je er wel voor vergoeden?”.
  7. Zaterdag 27 april 1839 - 's nachts - een feestje op de vierde verdieping van een studentencomplex, vlak bij de badkamer Binnenkort begonnen de examens en het was duidelijk dat heel wat mensen de tijd nodig hadden om zich nog één keer te verliezen in slechte gewoontes voordat ze die allemaal aan de kant moesten schuiven om niets anders te doen dan studeren. Iago zelf was er wel berust op dat hij de examens zou halen, deels omdat hij nog nooit een examen gefaald had, deels omdat hij al twee maanden geleden was begonnen met studeren en deels omdat hij een leraar had omgekocht. Altijd omkopen, vond hij zelf, want als je iemand probeerde te chanteren, werden ze alleen maar boos op je. Nee, omkopen was wat dat betrof een stuk prettiger, want dan werd iedereen blij van de transactie. Behalve het geweten van de professor in kwestie dan, maar mocht hij onverhoopt toch besluiten om Iago geen bonuspunten te geven, dan zou al het geld direct uit zijn kluis verdwijnen. Zorg ervoor dat iedereen blij is, maar wees ook niet dom. Dus ja, hij maakte zich weinig zorgen over de afloop van de examens, maar als je zo rondkeek op het feestje, leek het sowieso niet alsof mensen daar echt mee bezig waren. Eerder met hoeveel drank ze in één minuut naar binnen konden gooien, hoeveel mensen ze mee konden zoenen of welke van de speciale bonbons ze moesten uitkiezen. Iago had voor de bonbons gezorgd, hij had zo zijn adresjes, maar in alle eerlijkheid ze nog niet zelf uitgeprobeerd. Drank was tot daar aan toe, maar drugs waren in alle eerlijkheid niet echt zijn ding. Oh, soms deed hij wel alsof hij ze nam, hoor, het was niet heel moeilijk om het te faken, gewoon goed opletten wat de rest deed, maar daar was het bij gebleven. Hij hield wel keurig in de gaten wie ze allemaal nam, dat soort informatie kwam altijd goed te pas, maar daardoor viel het hem ook op dat er één jongedame was (kwam hem bekend voor, maar hij kon niet op haar naam komen) die af en toe in de buurt van de schaal met de bonbons te vinden was, maar er nooit wat van nam. Iago vond het best intrigerend, dus toen ze nog een keer erbij in de buurt kwam, sprak Iago haar vriendelijk aan met: "Je eerste keer?" Privé!
  8. [1839]3e t/m 7ejaars: De Juttemus

    Het zou vast niemand verbazen dat Piaras niet goed was in stil zijn, in alle eerlijkheid. Hij was het type dat altijd lawaai maakte voor drie kinderen en eigenlijk nog erger dan dat was dat hij nooit stil kon zitten. Hij moest altijd iets doen, aan iets frutselen, met iets spelen, op iets kauwen... Op dit moment was het uiteinde van zijn ganzenveer aan de beurt (die punt zonder inkt, hoewel hij haar daar overigens ook wel vaak genoeg op gekauwd had, maar hij vond inkt niet zo lekker smaken, dus over het algemeen zorgde dat ervoor dat hij aan de andere kant kauwde), terwijl hij echt, eerlijk waar, zijn best deed om naar de lerares te luisteren. Het was namelijk een nieuwe en verzorging van fabeldieren vond Piaras wel geinig, dus hij had echt goede bedoelingen. Alleen jammer dat, net terwijl er een kat langs hem liep, er een druppel inkt viel, recht in de vacht van de (tot voorheen) witte kat. Piaras' mond viel open, de veer viel eruit en ja hoor, die stuiterde op de grond, waardoor de arme kat nog meer druppels inkt op zich kreeg. De kat rende er dus ook direct vandoor, maar Piaras die doorhad dat het arme dier niet in de buurt van zijn bazin moest komen voordat Piaras de kans had gekregen hem in bad te doen (Piaras heeft nooit een kat gehad), dook direct op de grond. "Vang die kat!" siste hij tegen de leerlingen om zich heen.
  9. [1838/1839] More fun than a chocolat frog in a glass of milk.

    Haar ego deed pijn? Háár ego? Het had Austen een plezier gedaan om het te horen, want dan gingen ze hier tenminste allebei niet op vooruit. Voor hem was het ook niet fantastisch om uitgevraagd te worden op deze manier, of te moeten incasseren dat het idee van hem uitvragen zo belachelijk was dat het een weddenschap waard was. Maar ja, eigenlijk had hij niets anders verwacht, daarom was hij zo wantrouwig geweest en hoewel het stak kon hij het dus betrekkelijk makkelijk ook weer laten gaan. “Ik zou niet willen omdat daten voor mij meer een waarom wel is? Jij en ik spreken elkaar weinig, we hebben niet overduidelijk dingen gemeen, er is geen logische aanleiding zoals een wedstrijd die we allebei willen zien, dus het klinkt alsof we ergens gaan zitten en wat drinken en enigszins zwijgen, en dat lijkt me niet direct het beste gebruik van onze tijd.” Oprecht, zij het misschien niet vleiend, maar dat leek het thema van hun huidige interactie. Hij knikte, begon zijn spullen maar op te ruimen. “Ja, is goed hoor.” Hij had vandaag toch op zich wel wat tijd, zijn geplande oefeningen voor zijn studie had hij onverwacht al wat eerder afgekregen en hij had nog geen zin om ook weer aan het Zwerkballen te gaan. Hij deed daar tegenwoordig meer moeite voor. David had een nieuwe bezem gekocht, Dax had gesuggereerd dat hij eens mee mocht vliegen in de zomer. Het was duidelijk belangrijk voor de Appleby’s dat hij daar wat van kon. Austen was verre van slecht, al had hij er altijd weinig ambities in gehad, maar inmiddels had hij besloten dat hij als hij zijn tentamens haalde toch maar weer wat meer ging doen in het Zwerkbalteam. Maar dat kon wel tot morgen wachten. “Geen training vandaag?” Zij zat, naar hij wist, in het Huffelpufteam. “Wel... als de vraag ‘waarom wel’ is en het antwoord is ‘anders zit je met Hawke opgescheept’ dan is dat een goed genoeg antwoord, toch. Dat wens ik niemand toe.” Hij fronste even. “Behalve misschien Hawke. Waar ging je weddenschap over?"
  10. [1939] Pumpkin, have some pumpkinjuice

    Jake kon zich niet echt inbeelden hoe Aelin nou een niet aardig persoon kon zijn. Hij kon zich sowieso nauwelijk slechte dingen over andere mensen voorstellen, wat zowel een vloek als een zegen was, aangezien hij altijd mensen het voordeel van de twijfel gaf, maar daardoor ook vaak bij de neus werd genomen. Hij was een positief persoon, vond hij zelf. Het klonk een beetje of Aelin niet éen taal heel goed kende, maar een beetje van alles. En Ests door Andres, kennelijk. Kwam de man uit Estland? Dat had Jake niet gemerkt, maar hij was ook niet heel actief met Andres bezig geweest en meer met zijn misselijkheid in bedwang houden. Jake begon te glimlachen toen ze over haar familie begon te praten, ze had twee broers kennelijk. Aiden en.. Adam. Die naam deed Aelin's gelaatsuitdrukking veranderen en veegde Jake's glimlach weg. Oh jee, had hij dit moeten vragen? Kennelijk was Adam overleden. Jake vraagde er verder niet naar, hij kon zich voorstellen hoe hij zich altijd verschrikkelijk voelde als hij wist dat een van zijn broers of zussen ziek was en hij deed er altijd alles aan om ze weer op de been te krijgen met warme soep, maar het idee dat een van hen zou overlijden... Nee, dat kon hij zich niet voorstellen. Hij voelde heftig met Aelin mee en probeerde haar een beetje opvrolijkend aan te kijken, maar dat voelde ook weer erg stom. Gelukkig ging ze vlug van het onderwerp af voor Jake haar chocolade zou gaan toestoppen en een kussen geven -zijn manier om zijn zussen altijd beter te laten doen voelen- en hij was blij dat ze niet was blijven hangen, want hij kende haar nog niet zo lang en hij wist niet hoe zij getroost wilde worden. Misschien kon hij er op een dag wat meer over vragen. ''Haha, ik was niet zo heel erg onschuldig hoor, na mijn vierde jaar begon ik heel wat, al dan onschuldig, kattenkwaad uit te halen.'' Medicijnen van de ziekenzaal 'lenen' en mijn zijn vrienden gebruiken, of wilde paddenstoelen eten, maar buiten zijn vrienden om was hij best onschuldig geweest. ''Het eerste jaar was heel fijn, want toen kon ik echt mezelf zijn, maar mijn tweede jaar kan Rose al op Zweinstein en was ik niet meer de enige en werd alles wat ik deed naar huis doorgespeeld.'' Jake kon zijn eerste crush nog herinneren, waar hij tijdens de volgende vakantie meteen uitbundig door iedereen voor werd ondervraagd, uiteraard alleen als zijn ouders het niet konden horen. Jake had geleerd dat je emoties niet uiterlijk moest tonen als je een man was, dat was wat zijn vader hem had geleerd. Anders werd je gezien als zwak. Jake had het bewijs ook op Zweinstein gezien, waar bijna alle jongens die moesten huilen werden gepest. Het voelde een beetje rottig om over zijn familie te vertellen nu Aelin hem had verteld dat zij het zo zwaar had gehad met haar broer. Jake probeerde onoplettend van onderwerp te veranderen. ''Trouwens, ik zit eraan te denken om die stenen uit de grond te halen en er een moestuintje van te maken. En die stenen wil ik er ook uit, daar bij de waterpijp, want elke keer als het hard regent staat het daar blank, dus misschien dat ik daar gras neerzet. Wat denk jij?''
  11. Last week
  12. [1939] Pumpkin, have some pumpkinjuice

    “Dan is het maar goed dat je me op Zweinstein niet hebt leren kennen”, bekende Aelin met een grijns. “Ik was niet de meest aardige persoon”. Nog steeds kon ze heel gemeen zijn, als ze wilde. Maar tot nu toe had Jake haar totaal geen reden daarvoor gegeven. “Ik ben me aan het verdiepen in Latijn, aangezien dat ook veel naar voren komt in oudere spreuken en dergelijke. Ik kan een klein beetje Ests, dankzij Andres, maar dat is een lastige taal. Een klein beetje Frans... Eigenlijk een klein beetje van alles. Ik focus mij niet op een enkele taal, maar op meerdere”. Ze haalde haar schouders op. “Misschien niet de beste manier. Als het eindresultaat maar goed is, denk ik zo”. Jake studeerde overigens niet aan de universiteit en ze had geen idee wat zijn baan in hield. Toch knikte ze geinteresseerd en liet het daar maar bij. Daar had ze een beetje spijt van toen Jake naar haar familie vroeg. Het was ergens wel te verwachten aangezien ze ook naar zijn familie had gevraagd. Ze wist alleen niet zo goed hoeveel ze hem wilde vertellen. “Ik ben opgegroeit met twee oudere broers, Aiden en Adam”. Ja, haar ouders hadden het leuk gevonden om namen te zoeken die begonnen met de letter A. “Aiden is de oudste en woont in Londen, vlakbij waar ik woon. Hij zat in Griffoendor en is inmiddels gelukkig getrouwd en heeft kinderen”. De laatste telling stond op twee, maar Nina en ik moeten nog even kijken of er inmiddels een kind bij is gekomen. “Adam...” . Ze zweeg even en slikte moeilijk. Na al die jaren viel het verlies van haar broer haar nog steeds zwaar. “Adam is vijf jaar geleden overleden”, ze ze moeizaam terwijl ze naar haar muffin staarde. Ze nam vluchtig een slok thee om de brok in haar keel weg te spoelen. “Ook hij zat in Griffoendor” . Ze was de enige in Zwadderich geweest, maar dat hadden haar broers haar nooit aangerekend. Gelukkig. Aelin besloot in het midden te laten hoe haar broer was overleden. Ze had geen zin om in huilen uit te barsten omdat de herinneringen haar aan het inhalen waren. Ze kon over het algemeen met het verlies om gaan, in ieder geval beter dan toen ze nog op school zat. Bovendien bezocht ze zo vaak als het kon zijn graf en onderhield ze het. Dat deed haar eigenlijk best wel goed, dat ze toch nog iets kon doen voor hem. “Sorry... Zijn verlies is niet makkelijk geweest voor ons”, verontschuldigde ze zich tegenover Jake. “Aiden heeft zijn eerste kind naar hem vernoemd en het is soms angstaanjagend hoeveel kleine Adam op zijn oom lijkt”. De brunette glimlachte bij de gedachte aan haar neefje. “Hij is in ieder geval net zo rebels met een eigen willetje”. Ze schraapte haar keel en probeerde het sombere gevoel van zich af te schudden. “Ik denk dat ik zelf ook wel kinderen wil. Ooit. Eerst wil ik mijn opleiding af maken, natuurlijk. Ik zou niet weten hoe ik het zou moeten combineren”. Ze beet op haar lip. “Oke, ik denk dat ik nu officieel voldoende over mij verteld heb. Jouw beurt”. Ze grijnsde en dacht na over een vraag. “Laat me raden. Als Huffelpuf was je een heel braaf jongetje en dat ben je nu aan het inhalen door proeverijen af te struinen en je klem te zuipen?”, vroeg ze plagend. Huffels deden niet aan drank op school. Toch?
  13. [1939] Pumpkin, have some pumpkinjuice

    Zwadderich! Dat had hij niet verwacht. Jake betrapte zich op een licht bevooroordeelde impulsieve reactie en gaf zichzelf mentaal een berisping. Zijn een-na-jongste zusje zat ook in Zwadderich, en juist doordat de rest van de familie zo'n reactie had gehad voelde zij zich nu zo alleen. ''Wauw, dat had ik niet achter je gezocht. Wel heel stoer hoor!'' Jake zelf was een behoorlijk braverikje geweest en eigenlijk nog steeds wel. Hij deed niks wat écht niet mocht, tenzij zijn -ahum- consumptie meetelde. Oké en af en toe een diefstal als hij dronken was, maar hij betaalde altijd het geld weer terug! Dus eigenlijk niks aan de hand. Misschien was hij nu wel minder braaf dan vroeger. Ach.. ''Ik zou willen dat ik meer talen sprak, wat kan je zowel spreken?'' Jake was bijna overal op de wereld geweest maar had zich altijd met handen en voeten duidelijk moeten maken. ''En nee, ik studeer niet op de universiteit, maar ik werk als effectenmaker en ben daar aan het leren om de effectenpatronen te gaan ontwerpen, dat lijkt me echt heel vet om uiteindelijk te kunnen doen.'' Hij had al wat geoefend maar dat hadden zijn muren en zijn laminaat heel erg fijn gevonden. Een gevalletje vlam in de pan, maar dan op de muur. Oeps. ''Ik kan alleen Engels spreken, best wel slecht eigenlijk. Ik ben in heel veel plaatsen geweest, maar nooit een taal opgepikt, laat staan andere talen te hebben geleerd. Behalve dan het Latijns uit de spreuken, maar dat is grammaticaal ook niet correct, althans dat heb ik mij laten vertellen door mijn broers.'' Hij had drie broers in Ravenklauw en Jack, de broer uit 1822 en dus de de tweede jongen en het vierde kind van pa en ma Chadwick was een behoorlijke wijsneus en vertelde elke keer als hij Jake zag wat hij nu weer wist en wat wel en niet waar was. Jake vond het een beetje saai, maar het was Jack en als hij Jack blij maakte met luisteren wilde hij best een paar keer 'uhuh' en 'oh echt?' en af en toe een 'wauw!' zeggen, als dat zijn broer blij maakte. Jake deed alles om zijn broers en zussen blij te maken. ''Heb jij eigenlijk broers en zussen? Wellicht heb ik hen gekend? Of via via? Welke afdelingen?''
  14. [1838/1839] Tell me how it feels to be on the outside

    Basil hield niet van smalltalk. Hij hield er niet van om midden op zijn dag aangesproken te worden, om zijn gedachtegang te onderbreken voor een vreemdeling die hij daarna waarschijnlijk nooit meer zou zien. Maar de maatschappij dicteerde dat hij dat wel liet gebeuren en dus toonde hij de man naast zich (zijn uiterlijk duidde op respectabel, hetzij niet het type om al te veel om zich heen te kijken naar wat de rest zoal in hun klerenkast had hangen – niet dat dat per se negatief was in Basils ogen) zijn gezicht en knikte hij, nietszeggend. ‘Ja’, antwoordde hij, na een korte pauze, alsof hij de tijd nodig had gehad om die zo ongegronde claim te verifiëren. Maar kijk! De vreemdeling vertelde hem geen nonsens. Hoe fijn. ‘Zeker in vergelijking met gisteren. Toen regende het met bakken uit de hemel.’ De aprilse grillen waren altijd fascinerend, nam hij aan. In elk geval wel voor het type dat zomaar naast een onbekende ging zitten om een gesprek te beginnen over het weer. ‘Wacht u op iemand?’
  15. [1939] Pumpkin, have some pumpkinjuice

    Ah, Huffelpuf. Dat verklaarde waarom Aelin Jake niet kon herinneren. Tijdens haar tijd op school had ze niet veel met Huffelpuf gehad. Toen hadden vooroordelen ook bij haar er diep in gezeten. Bovendien ging ze die tijd door een hele zware periode, een periode die ze liever vergat. Behalve het feit dat ze hierdoor wel dichter naar Andres toe gegroeit was. Dus nee, ze was te veel bezig geweest met zichzelf dat ze Jake nooit had opgemerkt. Ze grijnsde toen Jake zei dat hij haar afdeling wilde raden. Hij dacht in ieder geval dat ze moedig was, want hij gokte op Griffoendor. Als Aelin nog op school had gezeten dan had ze zich waarschijnlijk beledigt gevoelt, maar inmiddels was ze volwassener. “ Fout. Ik zat in Zwadderich” , zei ze trots. Waarschijnlijk had hij dat niet van haar verwacht, maar hij had haar slechte kanten dan ook nog niet gezien. Misschien maar goed ook. “ Ik zat in Zwadderich, was behoorlijk losbandig en niet al te prettig om mee te praten. Nu ben ik een brave studente” . Nou ja, braaf? “Op dit moment studeer ik Magische en niet magische talen en wil ik graag een tolk worden” . Ze glimlachte. Ze had verder nog niet nagedacht over het hoe of wat, maar ze was zeer blij met de studie die ze gekozen had. “ Studeer jij? Ik geloof niet dat ik je op de universiteit gezien heb, of wel?” .
  16. [1839] I am sorry I almost ruined your couch

    20 maart 1839 Oké, Jake besteedde nu behoorlijk veel tijd met Aelin Sardothien en Aelin was in een relatie met Andres Tallinn en Andres had de eerste keer een niet zo goed beeld gekregen van Jake. Jake was stomdronken geweest, had zich aan Aelin vastgeklampt om maar rechtop te blijven staan en had toen bijna -gevoelige lezers, lees deze zin niet, zijn bank bijna ondergekotst. Dit was allemaal niets persoonlijks, Jake was niet het type om op ruzies uit te zijn en als hij nuchter was geweest had hij zichzelf geëxcuseerd en was hij uit het huis gelopen. Maar nee, Jake had behoorlijk grote hoeveelheden whisky op, en van wat Aelin zei klonk het niet echt of hij hem een beetje begon te tolereren en dus had Jake vandaag een mand bij zich met wat lekkers, en onder al het lekkers verborgen wat drank. Het zou een beetje raar zijn om met een 'sorry dat ik teveel drank op had'-cadeau aan te komen als daar vier flessen drank uitstoken. Jake was af en toe nog wel een beetje slim. Hij stond nu heel nerveus voor het huis van Aelin en Andres en had de mand op de grond gezet om op de bel te drukken. Hij was misschien overboord gegaan met het lekkers, maar was het niet zo dat vrouwen altijd zeiden dat de liefde van de man door de maag ging? Jake hoopte erop dat de bro-liefde ook door de maag ging. Hij had zijn best gedaan om er goed uit te zien zodat hij een goede indruk achter zou laten. Zijn haar was netjes gekamd, hij had gedoucht en geschoren en zelfs een fijn luchtje op gedaan. Toen de deur eenmaal open ging moest Jake wat ongemakkelijk lachen. ''Andres, hoi, ik heb wat voor je meegenomen!'' Hij stak zijn mand zo ver mogelijk naar voren uit. Please don't kill me, please don't kill me, please don't kill me.. @Andres Tallinn
  17. [1839] I am not always this drunk ya know

    Het was ongelofelijk wel effect Andres op haar had. Het ene moment kon hij haar emoties laten voelen waardoor ze geen druppel alcohol nodig had, zo bedwelmend was het soms. Aan de andere kant kon hij ook heel ontnuchterend zijn. Terwijl Jake nog vrolijk door lalde begon Aelin zich al veel minder enthousiast te voelen over dit hele plan. Misschien was het niet zo verstandig geweest om Jake mee naar huis te nemen en al helemaal niet om arm in arm dronken met hem te verschijnen. “Andres”, antwoordde ze timide. “ Het was een whisky proeverij en we raakten aan de praat. Meer is het niet. Jake is best aardig”, zei ze, maar ze wist wel beter dan dat ze hem zou kunnen overtuigen. Terwijl Andres haar dichter naar zich toe trok liet ze haar armen om hem heen glijden. Ze leunde gewillig tegen hem aan, al was het gedeeltelijk om niet door haar benen te zakken. “Andres!”, riep ze nogmaals, maar dit keer gepikeerd. “Doe niet zo bezitterig. Jake heeft niets verkeerds gedaan”. Hij had haar alleen nutteloze informatie gegeven over whisky, maar dat was heus niet strafbaar. Misschien had hij haar moeten stoppen toen ze te veel begon te drinken, maar ze was zelf nog altijd eind verantwoordelijk. Ze begreep best dat Andres niets met mensen had en ze liever zoveel mogelijk ontweek, maar nu wilde hij Jake eigenlijk gewoon het huis uit zetten. Dat ging Aelin toch acht te ver. “Andres Tallinn, zo is het wel genoeg!” , zei ze terwijl ze hem los liet. Ze voelde zich zowaar iets nuchterder, maar niet helemaal. “ Jeetje, je weet een goede sfeer wel te verpesten, zeg” , mompelde ze, een tikje beledigt dat Andres suggereerde dat Jake meer van haar wilde dan een vriendschap. Haar vriend zei het dan niet hardop, maar zijn houding sprak boekdelen. Ze voelde zich vooral gepikeerd om het feit dat hij blijkbaar duidelijk moest maken dat ze niet beschikbaar was, alsof ze Jake toe zou staan toenadering te zoeken die niet gepast was. “Jake heeft niets verkeerds gedaan, zoals ik al zei en er is niets ongepast gebeurd. En ik vind het nogal beledigend dat je schijnt te denken dat ik avances zou toe laten terwijl ik alleen maar oog voor jou heb”. Zolang die zelfde ogen niet scheel stonden van de drank. Op dat moment besefte ze pas dat het niet goed ging met Jake. “Ik denk dat jij vanacht maar hier op de bank moet slapen. Jij bent niet in staat om nog naar huis te gaan” , verklaarde ze, waarbij ze Andres een blik toe wierp die hem zei haar vooral niet tegen te spreken. “Ik zal een deken voor je halen en een glas water” . En met die woorden liep ze naar hun slaapkamer om een extra deken uit de kast te trekken. Ze hoopte alleen dat de twee mannen zich zouden gedragen tijdens die paar minuten dat ze even weg was.
  18. [1939] Pumpkin, have some pumpkinjuice

    Ohh, maak je maar geen zorgen, beste Aelin. Jake's faith will be tested in this and next year. Hehe. Karakters martelen is zo leuk. In de kerk geboren? Jake keek verbaasd naar de glazen deur en stond op om die dicht te doen toen ze zich bijna versprak. Had ze iets tegen open deuren? Hij begreep het niet, maar deed de deur maar gewoon dicht. Misschien maakte ze zich zorgen over zijn gasrekening, wat dan wel weer lief was. ''Huffelpuf, out and proud!'' Hij klopte even trots op zijn borst, net iets te hard want het deed zeer. Auw. ''Afgestudeerd in...1935!'' Ofzoiets, geen idee. Maar Jake was wel zeker! ''Mijn haar was vroeger veel langer, mijn moeder knipte het altijd toen ik een kind was echt superkort, dus toen ik op Zweinstein kwam liet ik het niet meer knippen, tot de zomervakantie of de kerstvakantie er was, dus de grap was dat je aan de lengte van mijn haar kon zien hoe lang we nog ongeveer moesten tot de volgende vakantie begon.'' Hij grinnikte en beet in een witte korstloze sandwich met hoemoes. ''Oké, niet jouw afdeling verklappen!'' Hij kneep zijn ogen dicht en drukte zijn vuist tegen zijn voorhoofd. ''Uhmmm, Griffoendor?'' Met lieve oogjes keek hij naar haar. Hij hoopte dat als hij het fout had ze niet al te beledigd was. Ze leek hem een Griffoendor, maar de afdeling kwam voornamelijk het beste naar voren in slechte tijden, dus ze had het misschien nog niet écht gezien. Als ze een Huffelpuf was geweest had hij haar vast herinnerd. Jake was nu eenmaal vrienden met heel veel mensen. Nog een hapje.
  19. [1839][EN]Last resort

    Now that Aelin stood in front of Mr. Tallinn, she wondered what the hell she had been thinking. Andres would kill her if he knew where she was. As soon as Jaakob spoke she knew it had been idle hope to try and convince him. There was no way that she could ever convince him that she was good for his son. She loved him, supported him and did everything a dutiful high society wife would do for her husband. Still Jaakob refused to see it. His tone of voice alone was already laced with poison. She might as well turn around and leave without a word. No harm done then. But that would mean giving up and Aelin didn’t give up. So instead of living she sat down in a chair, even though he hadn’t offered her one. Manners be damned, he would never approve of her anyway. “I was hoping to convince you to be a part of your son’s life again. Andres would never say such a thing, but you are still his father and always will be”. She smiled pleasantly. “Just as he will always be your son”. She sighed and stayed silent for a moment, thinking of what to say next. “Mr. Tallinn, please. Is it so difficult to accept that your son is happy?”, she asked. “He is making a life for himself. He is studying really hard and does great at the university. You should be proud of him”. But he probably wasn’t as long as she was in the picture. “You have declined my invitation for a Christmas dinner at our place last year”, she mentioned casually. “I had hoped you would finally come to your senses and accept the fact that your son and I are very happy together. I had hoped... I had hoped we could celebrate Christmas as a family”. She hadn’t even told Andres that she had invited his father for a dinner, because she hadn’t wanted to disappoint him. After she had received the refusal, plans had changed anyway, so it might as well have been for the best. Her hand reached up to the necklace, which she hid beneath her clothes. The medallion she once got from Andres and the other treasure she could not display in public until things with Mr. Tallinn had been worked out. “ Mr. Tallin....” . She hesitated for a moment. “Why? Why is it so difficult for you to accept that Andres and I are very happy together? That we want to spend the rest of our lives together? Isn’t the happiness of your son your top priority as a father?”.
  20. [1839] I am not always this drunk ya know

    Jake had op dit moment niet echt heel veel door van wat de jongen hem vertelde. Hij was veel te druk zich vast te houden om het misselijkmakende gevoel weg te drukken en het tollen in zijn hoofd op te laten houden. Hij beloofde zichzelf dat als hij gewoon op éen punt bleef keken en zich recht hield hij oké zou zijn. Hij was ondertussen behoorlijk wittig uitgeslagen. Hij hoorde gepraat dat over hem ging en hij wilde protesteren, maar hij had het écht veel te druk. De jongen genaamd Anders had geen zin in Jake, dan kon de man zelfs in zijn bedwelmde staat begrijpen. Maar hij bood wel aan om even te gaan zitten. ''Alstublieft, dankuwel.'' Mompelde hij en zijn oog viel op een bank waar hij nu vrij was zich wankelend naartoe bewoog en zich neerplofte. Oeeehh, dat voelde goed. Het draaiende gevoel werd een stuk minder. ''Aelyyn, jij moet ook zitten want dat helpt echt, ik beloooo hetje.'' Het idee dat iemand hem niet aardig vond maakte hem zich iets ongemakkelijker voelen en de misselijkheid versterken, waardoor hij nóg witter en nóg stiller werd. De stilte deed hem weer misselijker maken en de vicieuze cirkel daalde maar naar beneden. ''Volgensm ij gaat het nietgoed...'' Mompelde hij nogmaals. Ooohh, was hij nog maar buiten... Maar als hij nu zou proberen te verschijnselen naar buiten zouden ze vast nog deeltjes Jake in China, Japan en Amerika kunnen vinden, dus dat was niet het beste idee. Misschien was het fijn als hij gewoon de zekerheid had dat áls hij moest, er ergens iets was waar hij het resultaat in kon deponeren. Sorry voor iedereen die van die beschrijving misselijk werd, ik werd het namelijk wel en ik moet nog avondeten. Yay.
  21. [1839][EN]Last resort

    Jaakob Tallin Gespeeld door Nina. Geen punten, geen commentaar. Jaakob Tallinn had not thought about little miss Sardothien half as much as she had apparently wasted thinking about him. He, after all, had much better things to do with his time than worry about a fallen-from-grace princess who would not stop medding with his son. Meddlesome, that was all miss Sardothien was to Jaakob, but he regressed. He had ceased trying to persuade his son to abandon his foolish behaviour, hoping instead, he would grow out of it on his own. Rebellion, that was all it was. He'd come to his senses, eventually. That commoner could only entertain his son for so long. Which was why he was, at least to some extent, surprised to see that same commoner appear in front of him one afternoon come May. Jaakob Tallinn raised an eyebrow indignantly as the young woman stood before him. "Ah, miss Sardothien. What an unfortunate surprise." He smiled pleasantly, despite the poison in his words. He did not offer her a seat to take while they spoke, indicating clearly his disdain for this conversation and his desire to have it over with shortly, without speaking this aloud. "And what is it that you have to say?"
  22. [1939] Pumpkin, have some pumpkinjuice

    Tja, iets anders kon Aelin er ook niet van maken. Het lag er helemaal aan of Andres wel de moeite wilde nemen om Jake beter te leren kennen. Eerlijk gezegd betwijfelde de jonge vrouw dat, maar Andres zou op z’n minst moeten accepteren dat ze bevriend was geraakt met Jake. Bovendien had haar geliefde niets te vrezen. Jake had wel interesse in iemand, maar het leek nog heel pril. Waarschijnlijk wist de dame in kwestie nog helemaal niet dat hij interesse in haar had. In ieder geval had Jake niet de ervaring gehad die zij had ervaren sinds ze Andres kende. Hun connectie ging zo diep dat het soms bijna eng werd. De brunette trok een wenkbrauw op toen Jake haar zijn ketting liet zien. Ze had helemaal niet geweten dat hij gelovig was. Ze had niets tegen gelovige mensen, hoor. Ze had het geloof in God jaren geleden al verloren. Ze kon zich niet indenken dat een hogere macht een zevenjarig kind zou straffen door haar ouders te laten verongelukken en vervolgens de gevolgen van de schulden te laten dragen. Als Aiden destijds niet ouder dan zeventien was geweest dan hadden ze alle drie nog in een weeshuis beland ook. De hemel zijn dank konden ze in ieder geval bij elkaar blijven. Tot Adam weg viel. Hij had het niet verdient om vermoord te worden, dus nee. Als er al een God was dan was Aelin geen fan van hem. “ Nee, wij geloven niet”, zei ze nadat ze een hapje muffin door had geslikt. Ze legde haar hand even boven haar borst, waar ze haar eigen ketting onder haar korset had weg gestopt. Zij geloofde in Andres en in hun relatie en dat ze een eigen familie zouden opbouwen. Dat was voor haar voldoende. “Wij zijn dan ook niet in een kerk ge.... opgegroeid” , herstelde ze zichzelf snel. “Zeg, dit is allemaal leuk en aardig, maar we komen beiden uit magische families! In welke afdeling zat je? Ik geloof niet dat ik me je kan herinneren van school”.
  23. [1839] I am not always this drunk ya know

    Andres onderdrukte een schampere lach bij de uitspraak van zijn (ó zo lieftallige) vriendin. "Ah, laten zien, is het niet? Dat moet dan wel van érg dichtbij zijn geweest," antwoordde hij daarom ook, terwijl hij de jongeman tegenover hem nogmaals een misprijzende blik gaf. Hij trok zijn wenkbrauw op, toen Aelin één van de flessen uit de handen van deze Jake trok en deze, met een dergelijke zelftevredenheid, aan hem presenteerde. Duidelijk. Hij pakte de fles aan, voordat hij deze op de koffietafel zette en zijn aandacht opnieuw op zijn vriendin en haar... vriend, vestigde. Hij gaf een dreigende grom, toen deze 'vriend' zijn blik, naar zijn zin iets te lang op zijn vriendin liet rusten en hij trok Aelin dichter naar zich toe. "Zolang jouw... vriend het niet persoonlijker maakt, nee. Dan is het niet persoonlijk." Hij trok Aelin tegen zich aan en drukte een kus op haar wang. "Nee, wat jij nodig hebt is een glas water en wie weet, misschien even een moment rustig zitten. Op een bank, of de stoep... buiten mijn huis. Prettig kennismaken en al dat, maar voel je vrij om weer te gaan." Hij gaf een halve, giftige glimlach. "We nemen wel contact op als we je gezelschap nog nodig hebben." Niet, dus.
  24. [1939] Pumpkin, have some pumpkinjuice

    Hij hoopte maar dat dat het effect was van Jake's lekkers op Andres. Een beetje zachtmakend... Misschien moest Jake eens binnenkort bij Andres binnenstappen met wat leuks voor hém, een luchtje of iets dergelijks, om te laten zien dat Jake niets van Aelin wilde behalve misschien een leuke vriendschap. En dat het enige wat hij van Andres wilde dat hij dit kon accepteren en misschien Jake af en toe in zijn huis toeliet. Hij hoefde hem echt niet aardig te vinden, zolang ze gewoon vriendelijk tegen elkaar deden hoefde er niks aan de hand te zijn. Hij moest wat lachen toen ze over zijn siblings begon. Ja, behoorlijk veel familieleden. Hij kon er wel om lachen, maar hij vond het ook best wel erg. Zoveel kinderen en na Rose leek zijn moeder het een beetje opgegeven te hebben met iedereen op te voeden en was bijna alle zorg op Jake gevallen. Hoe ouder hij werd hoe meer zorg hij op zich kon nemen, hoe meer kinderen er kwamen en hoe minder zijn moeder leek te doen. Hij had het haar erg kwalijk genomen, maar nooit daadwerkelijk een woord over gesproken. Jake's vader was tegen het praten over gevoelens, zeker als mannen/jongens, dus hij had naast een paar keer tussen neus en lippen door in een privé gesprek met zijn moeder wat gezegd, maar nooit lang en nooit zijn echte gevoelens uiten. Dat deed je gewoon niet. Hij verslikte zich bijna in zijn limonade toen ze over een uilenpost in zijn tuin begon. Al lachend sloeg hij zichzelf op zijn borstkas. Dat kon hij zijn arme plantjes en kruiden toch echt niet aandoen, maar misschien zou hij wel een aanbouw moeten maken aan de voorkant van zijn huis want soms kwamen er wel tien uilen voor hem binnen en het was toch wel erg lastig het allemaal bij te houden soms. ''We zien wel waar het schip strandt.'' Zei hij toen zij over Andres praatte. Haar vraag of hij iemand in zijn leven had leek hem een klein klapje op zijn hoofd te geven. ''Uhm... Nouja er is wel iemand die ik interessant vind, maar niet echt iemand waar ik echt van denk, wauw dit is het nou.'' Hij nam een slokje van zijn thee die langzaam aan het afkoelen was. ''En ik ben een best vrij persoon, ik weet ook niet of ik wel echt verliefd kan worden.'' Dat was wel een onzeker punt van hem. Hij was bang dat hij nooit met iemand kon settelen. ''Ik heb wel wat dames hier en daar, maar nooit dat ik heb gehad van, wauw voor jou wil ik door het vuur, dus... Ik ben een beetje bang dat dat niet voor mij is uitgestippeld door Hem.'' Hij toonde zijn kettinkje, met het kruisje erop, waarna hij het weer terug onder zijn shirt stopte. ''Maar wie weet. Hij werkt op mysterieuze manieren!'' Hij glimlachte vrolijk. ''Zijn jullie ook gelovig? Ik bedoel, ik vind dat iedereen moet geloven wat hij wilt geloven, maar ben gewoon benieuwd.'' Tovenaars waren meestal een stuk minder gelovig dan dreuzels, en sommigen voelden zich ook een beetje beledigd als je vroeg of ze gelovig waren, anderen voelden zich aangevallen. Jake wilde dat iedereen zich op zijn gemak voelde.
  25. [1939] Lang donkerblond haar met een slag er in.

    Oké, ze had een strak plan en Edith had er nu al zin in. Ze zou het niemand vertellen, zeker haar vriendinnen niet. Oh wat had ze er zin in! ''De examenperiode lijkt me een goed idee.'' Iedereen zou afgeleid zijn door studeren en piekeren over hun cijfers, dus dan zouden twee leerlingen die het Verboden Bos in glipten natuurlijk niet zo opvallen. Edith was ook blij om te horen dat Summer al een back-up plan had voor als iemand hen zou vinden. Het was geniaal! ''Ja!'' Het meisje balde haar vuisten ambitieus. ''Wil je dan zo richting de bibliotheek?'' Edith wist dat als ze iets wilde doen dat ze diezelfde dag moest beginnen, omdat anders de motivatie een beetje zou vallen. ''Fabeldieren moeten we dus bestuderen, en verweer tegen de zwarte kunsten. Wat moeten we nog meer heel goed weten? Zouden er leraren het verboden bos patrouilleren?'' Het was fijn om iets te hebben om naartoe te werken en naast dat het haar cijfers waarschijnlijk erg goed zou doen was het fijn om iemand om school te hebben die haar echte ik een beetje kende. Hopelijk zou dat niet verpest worden voor de examens.
  26. [1939] Lang donkerblond haar met een slag er in.

    Om eerlijk te zijn wist Summer niet zo zeker of ze de zussen van Edith er wel in wilde betrekken. Het meisje had net nog gezegd dat haar familie er niet voor in zou zijn. Ze kromp iets ineen toen Edith een beetje te luidruchtig werd. “Ssst! Straks hoort iemand het nog”, maande ze het meisje om zich rustig te houden. Vluchtig keek de derdejaars om zich heen, maar vooralsnog leek er niemand in de buurt te zijn. “Als Klassenoudste hoor ik dit helemaal niet te doen. Als ze mij betrappen ben ik de badge kwijt en alle privileges die daarbij horen”. Ze wierp een doordringende blik op Edith. “Waaronder dus ons uit de problemen kletsen als we toch gepakt worden. Met een badge kan ik zeggen dat ik op patrouille was en dat ik je betrapte en dat ik het strafwerk wel zelf met jou afhandel. Om het vervolgens niet te geven”. Ze grijnsde. Eigenlijk voelde het best wel goed om haar macht af en toe een beetje te misbruiken. Misschien was ze stiekem toch wel echt een Zwadderaar! “Precies”. Summer knikte instemmend. “En daarom denk ik dat we niet je zussen moeten vragen om ons te helpen. Ik bedoel, worden ze niet achterdochtig dat wij de spreuken van hogere jaren willen leren? Wat als ze willen weten waar we het voor nodig hebben? Dan kunnen we er niet zomaar uit flappen dat we naar het bos gaan”. De derdejaars had het vermoeden Edith nu meteen zou willen gaan, gezien haar enthousiasme. Ze dacht even na en begon toen te grijnzen. “Ik denk dat we rond de examenperiode moeten gaan. De leraren zijn dan veel te druk bezig om examengrappen aan te pakken en nog een laatste beetje kennis in de hersenen van de ouderejaars te stampen. Iedereen is druk bezig met studeren en er zal een stuk minder op ons gelet worden”. Dat betekende dat ze een kleine twee maanden hadden om zich voor te bereiden. Dat moest voldoende tijd zijn, dacht ze zo. “Denk je dat je er tegen die tijd klaar voor zult zijn? We zullen hard moeten werken”.
  27. [1939] Pumpkin, have some pumpkinjuice

    Het was wel duidelijk dat Jake zich lichtelijk ongemakkelijk over Andres voelde. Aelin kon het hem niet kwalijk nemen gezien Andres nu niet bepaald aardig was geweest. Andres was niet geheel gemakkelijk in de omgang, vooral omdat hij simpelweg niet aardig gevonden wilde worden. “Daar zat ik nu net aan te denken”, gaf ze toe. “Als ik wat mee neem namens jou, misschien helpt dat een beetje zijn houding jegens jou te ontdooien”. Ze betwijfelde het, maar ze kon het allicht proberen. Lukte het niet, dan hadden ze in ieder geval lekker gegeten. Jake had een grote familie. Een hele grote familie. De namen duizelden haar en voor hij het rijtje had opgenoemd was ze de eerste namen alweer vergeten. “Jeetje, dat zijn veel familieleden”. Zij had slechts twee broers gehad en nu was er nog maar een over. Daarnaast had ze nu wel een schoonzus en neefjes en nichtjes, maar toch. “Dat kan ik me voorstellen. Misschien zou je een uilenopvang in je tuin moeten beginnen”, grapte ze. Al zou dat zijn mooie tuin waarschijnlijk ruineren. Aelin nam een slokje van haar thee en genoot even van de vredige stilte. Jake leek heel gemakkelijk over zijn leven te praten en ze vroeg zich af of zij dat ook zou kunnen. Ze had de afgelopen jaren een hoop mee gemaakt, maar de enige die werkelijk alles van haar wist waren haar broer en Andres. Soms probeerde geen van hen lastig te vallen met wat haar dwars zat, maar Andres zag altijd door haar heen. Het vervelende was dat hij dan niet ophield tot ze vertelde wat haar dwars zat. Ze had geen geheimen voor hem en voor zover zij wist hij ook niet voor haar. Aangezien ze Aiden niet meer iedere dag zag was het makkelijker om dingen verborgen te houden voor haar broer. Zich open stellen naar anderen was nooit echt gemakkelijk voor haar geweest gezien het verleden. Aelin beet even op haar lip. “Andres... Houdt zich graag afzijdig van mensen. Neem het niet te zwaar op. Hij is zo tegen iedereen” , zei ze voorzichtig. “Hij houdt niet van mensen, zeker geen vreemden. Het hielp ook niet dat we stomdronken lallend binnen kwamen. Op dat moment was hij ook niet zo blij met mij”. Maar hij had wel voor haar gezorgd toen ze zich de volgende dag zo beroerd voelde. Natuurlijk moest hij hier en daar wel laten vallen dat ze een stomme idioot was, maar dat was ze van hem wel gewend. Ze pakte een bosbessenmuffin en peuterde er een bosbes uit die ze in haar mond stak. “Geloof me. Toen hij en ik elkaar net leerden kennen konden we ook niet zo goed door dezelfde deur. De omgang met hem was op z’n zachtst gezegd lastig”. Ze glimlachte zwakjes. “Ik denk dat hij dat van zijn vader heeft”. Ze zuchtte. “En jij? Is er iemand in jouw leven?”.
  1. Load more activity
×