Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Past hour
  2. [1838] Meet me on the battlefield

    Eva wist niet zo goed wat ze had verwacht. Een eerlijk antwoord op haar vraag? Zelfs al deed Keane nog zo zijn best het te verbergen, het was onmiskenbaar dat het hem de nodige moeite kostte om de verwachte woorden over zijn lippen te krijgen. Haar blik gleed over Keane's lichaam alsof daar iets was wat haar zou vertellen wat er precies gebeurd was nadat ze haar nieuws de wereld in had geholpen, maar er was natuurlijk niets. Niets zichtbaars, niet iets wat sporen achter liet, behalve dan misschien in zijn ogen. Moest ze er naar vragen? Eva wist niet zeker of Keane er wel over wilde praten, of dat nu wel het juiste moment was. In ieder geval was het fijn om te horen dat ze er beter uit zag dan ze zich gemiddeld voelde. "Ja, het gaat best goed... naar de omstandigheden," knikte ze. Hij had naar haar gezocht. Eva kon het niet helpen dat haar hart wat opsprong bij het horen van die woorden. Toen een antwoord op haar brieven uitbleef had ze zich op een gegeven moment afgevraagd of het hem allemaal wel wat kon schelen, maar blijkbaar was Keane er toch meer mee bezig geweest dan ze had gedacht en aan zijn toon te horen leek het hij het haar kwalijk te nemen dat ze dat niet eerder had gerealiseerd. Verontschuldigend boog Eva haar hoofd en tuurde naar de tafel. "Ik.. ik wilde ook niet gevonden worden. Ik bedoel, niet dat jij... Wellicht was het niet zo erg geweest als Keane haar had gevonden, misschien ook wel, ze had de neiging om minder helder na te denken als hij zich in haar buurt bevond. "Ik durfde het risico niet te nemen..." Net zoals ze eigenlijk ook niet dit risico had moeten nemen, maar hé hier was ze dan nu toch. "Maar ja, ik was veilig daar." Ver weg van alles en iedereen. Niemand, behalve Keane, wist dat ze Rhiann kende en dus zou niemand haar daar ook zoeken, tenminste, daar ging Evangeline toch van uit. Eva glimlachte warm. "Het spijt me dat ik het afspreken zo moeilijk heb gemaakt. Wij... ik bedoel, ik," jeetje, ze was nu zo gewend aan gezamenlijke beslissingen dat ze het nog bijna zo zou vertellen. "was er niet zo zeker van of het een goed idee was. Het is niet dat ik je niet vertrouw Keane, maar ik vertrouw.. bepaalde andere mensen niet." Keane wist wel over wie ze het had. "En je grootvader moet hier wel heel kwaad om zijn." Owain Cadwgan kennende was "heel kwaad" zelfs nog een understatement. Onbewust schoot Eva's blik even door de ruimte, alsof ze half verwachtte dat Lord Radnor na die woorden zomaar achter de bar vandaan zou springen. Gelukkig gebeurde dat niet. De enige persoon waar ze per ongeluk contact mee leek te maken was de barvrouw, ondanks dat de vrouw niet erg oplettend uit haar ogen leek te kijken. Vreemd, ze had maar één keer eerder iemand zo zien kijken, maar dat was maanden geleden, op een hele andere plek in een hele andere tijd (kijk Verweer tegen de zwarte kunsten was nooit Eva's beste vak geweest, een groot nadeel als je je erg graag in de problemen werkte bij machtige tovenaars). Eva bestelde wat thee en durfde pas weer verder te praten toen de vrouw zich ver genoeg van hun tafeltje verwijderd had. "Hoe dan ook, ik wilde je ook heel graag zien. Het duurt ook niet lang meer, voor de baby komt..." En ik mis je.
  3. [1837/1838] Cough up blood and rose petals

    Gewoon. Vergeten. Zag ze zijn probleem zelfs? Of was hij alleen maar aan het zeuren om te zeuren in haar optiek? Dacht ze dat hij zo was? Misschien was hij ook zo… Misschien zeurde hij inderdaad om niets, misschien moest hij haar een eenvoudige vergetelheid niet verwijten, misschien moest hij inderdaad gewoon zijn schouders ophalen, jammer, maar helaas, en maar denken dat het de volgende keer beter ging. Maar… kijk, dit was belangrijk voor hem. Hij kón deze toverdrank niet op tijd opnieuw maken; het was een tijdsintensief ding en hij had een deadline, verdomme, het enige wat hij nu kon doen, was de professor smeken om uitstel. Misschien zou hij de situatie moeten uitleggen. Amber aan het kruis nagelen om medelijden te verkrijgen. Waarom begreep ze dat niet? Waarom keek ze hem aan alsof hij onredelijk was om hier boos over te zijn? Waarom deed ze dit af alsof het niets was, alsof hij van een mug een olifant maakte? Waarom snapte Amber niet gewoon dat ze iets kuts had gedaan en dat ze verdomme niet eens voor het eerst had bewezen dat hij eigenlijk niet op haar aan kon. Dat hij haar niet kon vertrouwen met dit soort dingen. Met andere dingen hopelijk wel. Met enige brute kracht dwong hij zichzelf ertoe om hier geen conclusie over wie Amber was als persoon uit af te leiden, maar God, het was verleidelijk. ‘Als ik het opnieuw moet maken, is het niet op tijd af,’ zei hij scherp, zichzelf dwingend om niet te schreeuwen dat ze een domme geit was die moest leren wat verantwoordelijkheid was. ‘Het maken kost een paar dagen en de deadline is morgen, Amber.’ Dat had hij gezegd, dat had hij gezegd – had ze niet geluisterd? ‘Dus met dít heb je mijn examen verpest en moet ik maar hopen dat ze uitstel willen geven.’ Waarom moest hij dat uitleggen? Was het niet al duidelijk? ‘Houd je voor één keer godverdomme eens niet van de domme! Je mag best toegeven dat het je geen hol boeit.’ Of nee. Dat mocht ze niet. Joseph zou het niet willen horen, niet echt, maar als hij boos was, wilde hij elke gedetecteerde leugen zien verdwijnen.
  4. Today
  5. [1838] Meet me on the battlefield

    Keane had zich op een aantal dingen kunnen voorbereiden, maar bij het zien van Evangeline was hij toch voor een moment uit het veld geslagen. Hij had de afgelopen weken toegeleefd naar deze dag. Daarbij was hij echter niet zozeer bezig geweest met het zien van Evangeline zelf, maar eerder met de persoonlijke verhoudingen van zichzelf en de mensen om zich heen in relatie tot Evangeline. Hij had gedacht aan de grote lijnen, aan waar hij zichzelf zag en wat er moest gebeuren om hem daar te krijgen… en aan de veiligheid, aan de bedreiging die zijn grootvader vormde. Niets had hem daarbij kunnen prepareren voor het opnieuw aanschouwen van Evangeline, voor het terugbrengen van de herinnering aan de aanklacht, het geld wat ze van hem op die toon had geëist, voor de problemen waar ze hem in had gebracht… en haar dikke, zwangere buik. Natuurlijk had hij geweten dat ze zwanger was; dat had ze hem zelf verteld. Maar om het ook echt te zien, na al die maanden… Bleekjes weggetrokken keek hij het roodharige meisje aan. Hij wilde haar tegelijkertijd zoenen alsook haar hier in haar eentje achterlaten en de deur achter zich dichtsmijten; hij wilde haar meenemen naar een privé kamertje om dingen met haar te doen die het daglicht niet konden verdragen, of ze nou zijn kind droeg of niet, en haar tegelijkertijd uitschelden. Hij wilde huilen maar ook lachen, wilde haar vertellen over wat er allemaal met hem was gebeurd en haar verhalen aanhoren, wilde alles over haar weten en tegelijkertijd helemaal niets. Hij wilde vijf maanden met zijn beste vriendin en grote liefde inhalen in twee minuten; en als hij zich kon beheersen, als hij zich aan het plan zou houden, dan zou hij de rest van zijn leven hebben om al het bovenstaande te kunnen doen. Maar plotseling wist hij niet zeker of het zijn grootvader zou zijn die een streep door zijn gesmede plannen zou zetten, zoals hij de afgelopen weken had gevreesd, of hijzelf. “Miss Lennox” knikte hij haar toe, maar hij kreeg de formaliteiten nauwelijks door zijn strot en plotseling kon het hem toch wat minder schelen dan hij had gedacht dat zijn grootvader waarschijnlijk elk woord meeluisteren zou. Overigens moest hij toch de kans nemen dat de Graaf niet alles zou horen, want hij zou haar toch wel enige waarschuwing moeten geven voordat zijn plannen in actie gezet zouden worden – als hij dat nog wilde. “Evangeline” voegde hij er op iets zachtere toon aan toe. Ietwat opgelaten rechtte hij zijn rug, alsof dat teken van autoriteit hem meer grip op de situatie zou geven. “Het gaat… goed.” Dat laatste perste hij eruit, het maatschappelijk geaccepteerde antwoord, omdat de waarheid veel te ingewikkeld was voor een moment als dit. Zou ze weten hoeveel risico ze liepen? Zou ze het zien op zijn gezicht? “Hoe gaat het met jou? Je ziet er goed uit.” Het ‘wel een beetje opgeblazen’ liet hij maar achterwege - dat had hij wel geleerd van Josephine’s zwangerschap. En daarbij zag ze er ook daadwerkelijk goed uit… ze had kleur op haar wangen, een heldere oogopslag, haar rode haar krulde lieflijk langs haar gezicht… Hij voelde de vlinders in zijn maag een sprong maken die hij allang niet had gevoeld. “Ben je de afgelopen maanden veilig geweest? Ik heb je gezocht.” Dat laatste kwam er iets beschuldigende uit dan hij had gewild – maar hij had dan ook wel echt stad en land naar haar afgezocht; en haar niet gevonden. Dat betekende waarschijnlijk dat de Graaf haar ook niet had gevonden en dat ze hier daarom nog ongeschonden zat, maar van alle mensen was hij toch wel graag van haar werkelijke verblijfplaats op de hoogte geweest. Keane haalde diep adem, liet zijn groene ogen voor een moment over de mensen aan tafeltjes om hen heen glijden voordat hij Eva's blik ontmoette. De burggraaf boog zich ietwat naar haar toe en sprak zachtjes, een oprechte ondertoon in zijn stem. "Maar ik ben blij dat je mij vandaag hier wilde ontmoeten."
  6. Uitstel einde van het jaar

    Yes! Ik plan wel eens plots in de zomer (tegen beter weten in haha) maar dat levert vaak wel stress op. Ik zou dan ook graag de zomermaanden langer zien. Daarbij is het ook wel overzichtelijk als alle maanden gewoon even lang zijn. Wat betreft de dag waarop de nieuwe maand in gaat, daar heb ik niet echt een voorkeur voor. Maandag is denk ik wel makkelijk, nieuwe week, nieuwe maand.
  7. [1838] Meet me on the battlefield

    De drukte op de wegisweg voelde lichtelijk overweldigend, iets wat Evangeline niet echt meer gewend was. De afgelopen vier maanden had ze doorgebracht in het huisje van Rhiann, waar er behalve wat dieren maar weinig extra gezelschap was. In het begin had het heel stil en soms ook wel wat eenzaam gevoeld, maar ondertussen was ze het wel gewoon, die rust, de kalmte. Het winkelende publiek op de wegisweg was alles behalve dat. Het voelde vreemd om na maanden van voorzichtig zijn en onderduiken, zo tussen de mensen te wandelen. Ze leken niet echt op haar te letten en toch had Evangeline het gevoel alsof ze bekeken werd. Nu was dat vast ook wel het geval, als de nodige maatregelen goed waren getroffen. Maar ze kon niet anders dan daar op vertrouwen, er was maar weinig dat ze zelf verder had kunnen doen en bovendien ging er al veel te veel energie op aan piekeren. Energie die ze zo hard voor andere dingen nodig had. Eva had deze plaats en tijd uiteraard met zorg uitgekozen. De drukte van die woensdagmiddag die haar aan de ene kant zo ongemakkelijk maakte, was ook meteen een geruststelling. Met genoeg getuigen om je heen dachten mensen wel twee keer na voor ze wat uitspookten en ze wilde eigenlijk helemaal geen gedoe vanmiddag. Ze wilde gewoon Keane zien en een normaal gesprek met hem voeren hierover. Dat was ze hem toch wel verschuldigd, nadat ze het misschien niet zo handig aan had gepakt de eerste keer - al had hij haar natuurlijk ook niet meteen de deur hoeven te wijzen. Gelukkig leek Keane zelf ook op die beslissing terug gekomen te zijn. Toen ze de de deur van het café open duwde en het belletje boven haar hoofd rinkelde bleef Eva even staan, haar ene hand stevig om de deurklink geklemd, alsof ze niet helemaal zeker was van haar keuze en ze zich net zo goed weer om kon draaien. Maar toen liet ze haar blik wat door de zaak dwalen, over de tafeltjes en de stoelen die ze wel kende van de vorige keren dat ze hier was geweest, en uiteindelijk ontmoette haar blik die van Keane. Hij zag er precies uit zoals ze zich hem herinnerde, misschien wat onwennig of gespannen in deze omgeving, maar nog steeds zichzelf. Natuurlijk was hij niet echt veranderd, in tegenstelling tot zijzelf. Automatisch vouwde ze haar hand wat om haar dikke buik. De laatste keer dat ze Keane gesproken had was er nog niet zo veel te zien geweest, maar nu was de komst van hun kindje toch duidelijk aanwezig. Ondanks alle spanning en de hele situatie gleed er een klein glimlachje over Eva's lippen en voorzichtig begon ze haar weg naar zijn tafeltje, in haar hoofd druk bezig met wat ze precies ging zeggen. Er was niet zoveel dat naar boven kwam, want wat zei je tegen de vader van je kind nadat je hem al maanden niet meer echt gesproken had en hem ook nog eens had aangeklaagd? Helemaal als je niet zeker wist hoeveel waarheid je toe moest wijzen aan elk woord dat hij pende in brieven die toch ook door anderen gelezen werden. "Hey," sprak Eva uiteindelijk zachtjes, terwijl ze zich op de stoel tegenover hem liet zakken - en in de minuut die volgde meteen nog drie keer ging verzitten, want laten we eerlijk zijn, niets zat echt meer lekker als je zo'n dikke buik met je meedroeg. Met haar vingers draaide ze een losse krul om haar vinger, zoals ze wel vaker deed als ze zich niet helemaal op haar gemak voelde. Iets in haar wilde dichterbij gaan zitten, hem een knuffel geven, wanhopig iets van contact zoeken, maar ze durfde nog niet. "Hoe is het?"
  8. Uitstel einde van het jaar

    Ik heb geen voorkeur voor dag van de maand, tbh, esp gezien baas is like: nope ur not gon work 4 days in a row we want u to interrupt it which im not happy about. maar die dag gaat wss per week verschillen dus hoera. Betreffende zw... het is ook een reden waarom ik zelf weinig deed met mn chars dus ik heb er geen problemen mee als er uitstel is - plus er is meer tijd voor zomervakantie topics die er normaal minder is dus heeuj.
  9. OOC Algemene Mededelingen

    Zoals hier overlegd is ervoor gekozen om een maand pauze te nemen! Dat betekent dat de doorloop van de IC tijd op pauze wordt gezet. Het is nu IC mei en dat blijft het ook, tot (minstens) 17 januari. Dit omdat de feestdagen eraan komen en omdat mensen achterlopen met hun plots en ze nu wat tijd hebben om dingen in te halen, ikzelf inclusief. Overigens zijn we nog aan het overleggen over de versnelling van de IC zomervakantie, dus kom je mening geven als je dat nog niet hebt gedaan!
  10. Uitstel einde van het jaar

    Oké! Er zijn geen protesten geweest tegen het uitstellen van een maand, dus dat gaat door <3 En dan nog verder over de zomervakantie! Wat ik zelf merk is dat ik nu heel weinig plots plan in de zomervakantie omdat ik weet dat alles sneller gaat, terwijl ik wel graag plots in de zomervakantie zou willen doen, dus eigenlijk zou ik de drie zomermaanden graag net zo lang willen hebben als de rest van het jaar. Voor Zweinstein-leerlingen is dat wat minder fijn, maar ik heb in vergelijking veel meer BW'ers en ik kan natuurlijk ook vooruit posten als ik dat echt nodig heb. En daarbij zou ik misschien wat meer doen in de zomervakanties met mijn Zweinstein-leerlingen, in plaats van dat ik dat nu altijd zo oversla... Vinden jullie overigens maandag ook een fijne dag om dan een nieuwe maand op te beginnen of hebben jullie het liever op een vrijdag, bijvoorbeeld?
  11. [1838] Meet me on the battlefield

    Ongeveer drie kwartier later Cafe the Roasted Bean, aan een van de zijstraten van de Wegisweg Keane leunde achterover in zijn stoel, ietwat ongemakkelijk aan het wankele tafeltje gezeten. Zijn blik gleed af naar de ingang, en voor een moment stelde hij zich voor hoe hij vanuit deze plaats zou moeten opspringen en naar de uitgang zou moeten sprinten – je kon nu eenmaal niet verdwijnselen binnen de winkeltjes aan de Wegisweg. Vlug wiste hij de gedachte weer uit zijn hoofd, bang dat zijn grootvader deze lezen zou (al was de man voor zover hij het wist momenteel niet in de ruimte); maar niet voordat hij opmerkte hoe dicht de tafeltjes eigenlijk op elkaar stonden en hoeveel krukjes er waren om over te struikelen. Hij verstijfde toen een stem hem plotseling uit zijn vluchtplannen liet opschrikken. “Wilt u iets te drinken, my lord?” Het was de barvrouw. Keane keek op naar haar ietwat lege blik en met een schok besefte hij plotseling dat ze hoogstwaarschijnlijk onder een Imperiusvloek verkeerde. Hij had de uitwerking ervan nog nooit gezien, maar er bij Verweer tegen de Zwarte Kunsten wel over moeten lezen. Een rilling gleed over zijn rug, en voor een moment bewoog hij ietwat in zijn stoel zodat hij er zeker van was dat hij zijn toverstaf in de binnenzak van zijn mantel kon voelen. “Nee, nee, dankuwel” mompelde hij vluchtig, terwijl hij zijn blik van de barvrouw aftrok en deze wederom op de deur richtte. “Ik… wacht nog, op iemand.” Hij hoorde haar schuifelende voetstappen zich van hem verwijderen en haalde diep adem, voordat zijn aandacht werd getrokken door de rinkelende deur en twee personen een tafeltje uitzochten vlakbij zijn vluchtroute. Ietwat verstijfd liet hij de informatie over zich heen stromen. Dit zou zijn vluchtplannen toch wel ietwat bemoeilijken… zouden deze personen bij de plannen van zijn grootvader horen, of was er nog een andere partij in het spel? Maar op dat moment rinkelde het belletje bij de deur opnieuw en werd deze geopend door iemand die hij bijna vijf maanden niet had gezien – en even stond zijn hart stil.
  12. [1838] Meet me on the battlefield

    Woensdag 18 april 1838, net voor het middaguur Verdonkeremaansteeg, Londen Het was drie dagen na Pasen, iets na elven; en het was stil in het kleine zijstraatje van de Wegisweg. Keane Cadwgan haalde nog eens diep adem en wierp een blik op zijn gouden zakhorloge. Het magische horloge mompelde slaperig de tijd en Keane klapte het weer dicht, waarbij hij haast schrok van de luide klik in zijn duistere alcove. Hij had zijn grootvader beloofd dat hij hier zou wachten terwijl de Graaf het café ‘klaar maakte’. Hoewel Keane wist dat daarmee werd bedoeld dat er enkele spionnen zouden worden geïnstalleerd, mensen die afwisten van het zorgvuldig voor de schouwers verborgen gehouden plan (volgens zijn grootvader nodig om zijn eigen veiligheid te garanderen), was hij er verre van zeker van dat de man geen geheime agenda hanteerde. Dit zou één grote valstrik kunnen zijn waarmee de Graaf door van hem gebruik te maken Evangeline in de val zou laten lopen. En misschien niet eens alleen Evangeline – wellicht liep hijzelf ook wel gevaar door hieraan mee te werken, en daarmee ook Josephine… en Owen. En er was nog iemand, al had hij die nog niet ontmoet; maar ook het ongeboren kindje van Eva zou zijn overgeleverd aan de grillen van de Graaf – als zijn plan fout ging. Zijn gehele familie, zijn gewilde en ongewilde, zijn hebben en houden stonden vandaag op het spel. Daarom was het des te belangrijker dat hij zou vechten. Felicia Harding had in hem geloofd, tot op zekere hoogte. Vasilisa Silvershore had hem verteld dat het mogelijk zou moeten zijn. En Helena Lennox… die had hem gezegd dat er geen andere optie was, dat het lukken móest. En dat bracht hem hier, vastgeroest tussen de woorden van vrouwen die vervolgens niet meer voor hem hadden kunnen betekenen dan loze beloftes en aanmaningen betreffende zijn kunnen. Keane greep zijn toverstaf nog eens wat steviger vast en kroop wat dieper weg in zijn dure, met bont afgezette mantel. In de donkere straten zoals de Verdonkeremaansteeg leek het altijd wel wat koeler te zijn dan waar geen duistere magie leek te heersen. Hij had de hoop weer wat hervonden, tot op zekere hoogte. Hij had, achter de rug van zijn grootvader om, afspraken gemaakt en regelingen getroffen. Zijn geldbuidel liep haast over van het goud – een van de redenen, overigens, dat de Verdonkeremaansteeg en de reputatie daarvan hem nerveus maakte; wat als het hem zou worden afgenomen voordat hij ook maar een kans had zijn grootvader te tarten? – en hij leek er in alle aspecten klaar voor te zijn. Het enige gat in zijn plan was natuurlijk de ontsnappingsroute zelf; en dat leek toch wel zo problematisch dat als het aan enkel hemzelf had gelegen, het hele plan niet door was gegaan. Als hij er alleen al aan dacht kreeg hij weer een knoop in zijn onderbuik, wilde hij het liefst alles afblazen… Maar nee; het was het beste wat hij had kunnen bedenken en Felicia, Vasilissa en Mrs. Lennox hadden hem in de loop der tijd toch gemaand dat hij dit kon, dat het mogelijk was de Graaf te verslaan. En al had hij terug gewild dan kon dat toch niet meer; hij had het briefje voor Josephine achtergelaten, en op dit uur had ze het vast al gevonden. Keane haalde een diepe teug lucht en zijn adem kwam naar buiten in parelmoerachtige wolkjes. Nog even. Hij zou zijn geduld nog even moeten opbrengen. Nog even en dan was het tijd om kleur te bekennen. OOC: Prive!
  13. Les liaisons dangereuses

    - Achtergelaten op tafel, geschreven in een net en zorgzaam handschrift en tezamen met een klein zilveren sleuteltje dat kan worden herkend afkomstig te zijn van een kluis in Goudgrijp - 14 april 1838 Cambridge Beste Josephine, Het spijt mij. Het spijt mij van de lange, zorgelijke dagen en slapeloze nachten. Het spijt mij dat je dit hebt moeten doormaken. Dit had ik nooit gewild. Ik heb er lang over nagedacht, maar ik denk dat het beter is als ik wegga. Ik zal een gedeelte uit onze kluis halen maar de rest van het geld is voor jou en Owen; zie bijgaand de tweede sleutel. Het zal genoeg zijn om hem tenminste tot zijn zeventiende levensjaar van onderhoud te voorzien. Ik wens jullie nog een gelukkig leven toe. Best regards, Keane Cadwgan - eronder gekrabbeld, in vluchtige hanenpoten – PS: Zeg Owen dat ik van hem houd.
  14. Les liaisons dangereuses

    1 april 1838 Clearwen Valley, Beste Keane, 18 april om 16.00 in The Roasted Bean op de wegisweg. Ik verheug me er op om je te zien. Liefs, Evangeline
  15. De Meest Geweldige Wedstrijd op P&P - Editie 2018!

    Tussenstand! 1 t/m 10 posts: 4. Maxime met 3 posts 3. Lisa met 4 posts 2. Irene met 6 posts 1. Renée met 7 posts! 11 t/m 25 posts: 3. Kelly met 12 posts 2. Daila met 14 posts 1. Lily met 24 posts 25+ posts: 1. Margaux met 36 posts Karakters: 4. Evangeline Lennox, Helena Lennox, Daniella Ingram en Chase Bennett met 3 posts 3. Wren Puck Fox, Seneca Damarcus, Heaven Priest en Maxwell Ayers met 4 posts 2. Keane Cadwgan, Rhiann Cadwgan en Daniel Bennett met 6 posts 1. Meghan Cotterell met 14 posts
  16. [1838] Success occurs when opportunity meets preparation

    Owain Cadwgan dwarszitten – over dure hobbies gesproken! Maar je zou Rhiann op dit moment niet horen klagen. Verre van, zelfs. Het was niet per se haar natuur om te gaan zitten, want liever stond ze – om naar gelieven dichter bij (of verder weg) van Daniel te gaan staan. Desalniettemin zakte ze neer op de stoel tegenover hem en schonk ze hem een ietwat afgemeten glimlach. Totdat ze kreeg wat ze wilde was ze nerveus, en dat maakte haar toch al altijd ingehouden emoties nog net een stukje meer afgeschermd. Plotseling wist ze niet zeker of dat kwam door het doel van haar komst of omdat het Daniel betrof – en dan wellicht niet eens zozeer Daniel, maar dat ze zich voor het eerst in tijden alleen bevond met een volwassen, mannelijk persoon die zich wellicht officieel alsnog onder haar stand bevond, maar in ieder geval eens géén dreuzel was. En toch ook wel omdat het bovenal ook nog eens Daniel Bennett betrof. “Ik zal voor alle nachtbrakers spreken als ik mijn verontschuldigingen aanbied” sprak Rhiann, een zweem van scherts in haar grijze ogen. De weken met Evangeline hadden haar in ieder geval een tikkeltje vrolijker gemaakt, al dan niet dat ze nog meer op haar hoede was dan ervoor. Ze keek hem recht aan en overwoog haar woorden, doch koos te gaan voor de waarheid. “Ik voel mij… beter, nu ik hier ben” sprak ze open, terwijl ze een quasi luchtige toon aannam - al voelde ze zich verre van luchtig. “Ik heb het idee dat er eindelijk iets gebeurt. Met dank aan u, natuurlijk.” Rhiann glimlachte hem nogmaals toe, hopende dat hij niet had gehoord dat ze hem bijna had getutoyeerd. Dat was niet omdat het per se vertrouwd voelde; ze was pas eenmaal eerder in zijn kantoor geweest en ze had de man tegenover haar jaren niet gezien, dus ze zou toch niet kunnen zeggen dat ze hem op die manier kende.. maar toch omdat het een bekende was, een herinnering uit haar verleden, en dat maakte het toch op de een of andere manier een grassprietje om zich aan vast te grijpen – en die had ze al zo weinig. “Maar dat is dan ook de reden van mijn komst. Ik wilde graag van u horen dat overmorgen alles op de juiste wijze is geregeld. Eerlijk gezegd zou ik er graag zelf bij zijn, maar dat lijkt mij in de huidige omstandigheden verre van verstandig.” En ze wilde peilen of hij nog steeds te vertrouwen was – zeker in verband met de brief van haar vader, die ze zo vlug als mogelijk had vernietigd nadat ze die enkele weken geleden in haar handen had gekregen. Zou hij haar kant kiezen, als het erop aankwam? “Een… persoonlijke aanpak, leek mij daarom het beste. In verband met het onderscheppen van de uilen, ziet u?” Ze schonk hem een onschuldige blik. Dat ze hem kon zien en peilen was daarbij natuurlijk alleen maar meegenomen.
  17. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Heaven draaide een rondje om haar eigen as om alles goed in zich op te nemen, nogmaals, voor ze vrolijk naar Raphael lachte bij zijn uitleg, het boekje aannam en snel op het podium stapte. Heaven had weinig, heel weinig ervaring met toneel, maar ze hoorde zichzelf graag praten, ze was altijd een expressief persoon geweest, dus ergens, ergens ging ze er wel vanuit dat ze dit kon. Een tikje dramatisch, misschien – maar ah, was dat niet juist een goede eigenschap op dit punt? In theorie zou ik een monoloog kunnen verzinnen, maar daar heb ik geen zin in, dus doen we dat, heel subtiel, niet! Het is niet dat ik het niet zou kunnen, hoor. Ik doe graag alsof ik alles kan wat ik niet doe, dat ik het eenvoudigweg niet doe uit een niet willen, uit de wens om zonder bewijs het geschenk te kunnen ontvangen van vertrouwen, zonder een retourneerbon te moeten meegeven. Waarom niet, tenslotte? Maatschappijen zijn gebouwd op vertrouwen, elke mens heeft zich van geboorte tot noodlottige dood gewikkeld in slingers van fiere naïviteit, alsof het een collier is, zonder slot, om de hals geknoopt (we hopen dat het geen strop rond onze strot is, we hopen, we hopen, hopen is het enige wat we doen), een halssnoer van kloppende harten en de bonzende aanname dat niemand ooit een hart breken zou. Waarom niet, tenslotte? Wat houdt ons tegen? Statistieken, misschien. Verhalen van gevaar en roddels vol horror. Dat wat de nieuwsgierige buurvrouw al eens gehoord heeft, van een vriendin, die het van een vriendin heeft gehoord. Eigen instincten, die we zo dikwijls onderdrukken om te glimlachen naar de onbekende passant. Waarom niet, tenslotte? We hebben nooit geleerd of het beter is om te glimlachen naar het risico van vlees en bloed of niet. We leren zo weinig. Niets wat ons werkelijk beschermen zal. Niets waar we iets aan hebben. Maar we vertellen onszelf van wel, we vertellen onszelf keer op keer dat we ons overal uit kunnen wringen, dat dat de aard van de mens is. Waarom niet, tenslotte? We sterven af zonder hoop. Of dat vertellen we onszelf maar. Waarom niet, tenslotte? We hebben nooit geleerd wat ons sterven anders tegenhoudt. Waarom niet, eigenlijk? Weten we waarom? Weten we iets? Of hopen we alleen maar? Kijk, ik zou het best kunnen. Ik doe het gewoon niet. Ha. Wat ga je eraan doen? Na de monoloog gebracht te hebben keek ze Raphael King verwachtingsvol aan. Dit, dit is ongetwijfeld één van de meest nutteloze posts die ik ooit heb geschreven, ik duw alles alleen maar Gianna’s richting uit, maar ah, zo gaan die dingen. En hoe de dingen ook gingen, was dat Heaven haar mond niet kon houden. ‘Wat vond je ervan?’ vroeg ze, nieuwsgierig, de “u” alweer vergetend. ‘Wat kan er beter?’ Kijk! Ze vroeg om feedback. Vooral voor de vorm, hoor, liefst van al hoorde ze dat alles perfect was.
  18. Yesterday
  19. [1837/1838] You shouldn't make the most of your youth, IMOGEN

    Ja, oké, heel lief van hem dat hij zich zorgen maakte. Nee, echt! Vond ze heus wel lief, vond ze heus wel aardig, maar Imogen was onderhand ook wel oud genoeg om zelfstandig te beslissen wat ze al dan niet met haar – lieve en geweldige en perfecte en attente en charmante – vriendje deed. Als ze advies nodig had, en dat had ze vaak genoeg, vroeg ze Howard echt wel om hulp. Op dit vlak… had ze dat gewoon niet gewild. Ze wilde geen kuisheidsgordel. Ze wilde niet dat Howard voor zichzelf uitgemaakt had dat ze spijt ging krijgen van Nathan. Ze wilde dit hele gesprek niet, zelfs. Ze duwde de gordel terug Howards richting op, te afwijzing. ‘Ik ga dat ding niet dragen,’ zei ze, in een poging rustig en Niet Boos te klinken, in de hoop dat Howard het dan zou gebruiken. ‘Je hoeft je geen zorgen om mij te maken.’ Ze wist niet of dat iets zou doen, of oudere broers zich misschien niet continu zorgen maakte, maar ze wist wel dat het niet hoefde. Dat Nathan geen boeman was waarvoor Howard schrik moest hebben. Nathan zou haar nooit kwetsen. ‘En ik krijg heus geen spijt van Nathan en wat ik met hem doe!’
  20. 29 mei 1838 Susannah moest maar kort binnenspringen bij het ministerie – of nu ja, dat had ze gehoopt, want ze had nog genoeg andere dingen te doen, maar de bureaucratische tirannie van trage ministeries stelden nooit teleur in opkomstplicht en dus was het al snel uitgelopen van de tien minuten wachttijd die de lievige mejuffrouw aan de receptie had beloofd naar een uur. En twaalf minuten, ze had het bijgehouden. Chagrijnig genoeg, natuurlijk, Susannah had hier écht niet het geduld voor, maar wat moest, dat moest. Zolang ze maar het ministerie kon verlaten met het goedgekeurde magische artefact dat James had aangevraagd dat ze voor hem had moeten ophalen. En nee, volwassen mannen konden hun eigen academische interesses totaal niet zelf ophalen. Echt niet. Daar moest zij per se tijd voor uittrekken. Ze had niet gevraagd naar wat hij in vredesnaam ging doen dat zo belangrijk was dat hij het niet zelf kon gaan doen, maar dat was meer omdat ze niet geloofde dat ze het slechte excuus wilde horen dan omdat ze geen zin had gehad in een ruzie. Susannah vond het zelden vervelend om ruzie te zoeken. Maar hoe dan ook! Ze was er, ze was er eindelijk, en ze glimlachte nog net terug naar de receptioniste die haar herkende toen ze struikelde en haar pakket op de grond liet vallen, wat genoeg was om een luide knal te doen ontstaan en spetters magisch zuur in het rond te laten zweven. Met enig afgrijzen dook ze weg toen ze er één op haar zag aankomen, waardoor een persoon achter haar geraakt werd. Oh nee… OOC: Open! <3
  21. [1838] Success occurs when opportunity meets preparation

    Ergens had Daniel niet echt verwacht dat hij ook effectief om de haverklap ’s avonds naar zijn kantoor zou moeten toen hij besloten had om het een godganse dag open te houden – ja, wist hij veel, ergens was hij er vanuit gegaan dat dat een uitzondering zou blijken – maar dat was dus niet zo. Om heel eerlijk te zijn vond hij dat over het algemeen irritanter als het niet Rhiann betrof om voor op te moeten komen dagen. Deels was dat omdat er genoeg cliënten waren die niet zo rustig aan deden als ze hem ’s avonds moesten hebben – nee, echt, raar gedoe, hoor, hij hielp niet beter als je tegen hem schreeuwde, vreemd genoeg – en deels was dat omdat alle omstandigheden die Rhiann weer voor zijn deur hadden doen vliegen eveneens niet tot de verwachtingen hadden behoord. Ja, hij had er niet meteen naar gevraagd, dacht niet dat het daar de moment voor was geweest, maar hij was wel… nieuwsgierig. Maar kijk toch, nu was ze hier eens alleen. Hij zou geen concreet antwoord kunnen geven op wat hij van die afspraak vond, overigens. Hij had er meer geld aan uitgegeven dan hij voor de meeste mensen zou doen, maar aan de andere kant was Owain kloten ook weer een hobby tegenwoordig, dus. Dat. Met een beetje geluk vroeg ze er niet naar. ‘Gaat u toch zitten.’ Hij glimlachte haar toe, echter. ‘Goed, goed, ik kan niet klagen. Een lange dag hier natuurlijk weer, maar voor de nachtbrakers onder het cliënteel hebben we dat er wel voor over.’ Ah, hij had het talent altijd wel ergens over te kunnen klagen, maar dat was voor de interne keuken. Grotendeels. Anders was hij geen advocaat geworden. ‘En u?’ Het was vreemd, ergens, hoe hij niet op een andere manier dan als Rhiann aan haar kon denken, nog steeds, en ze zich koppig aan u, u, u vasthielden. Alsof het een schild was, een verweer als een ander tegen kwalijke dingen als een gezamenlijk verleden. ‘Kan ik u ergens specifieks mee helpen?’ Altijd zo direct. Nu ja. Niet per se. Hij was gewoon ongeduldig, dacht sneller dan de wereld hem informatie verschafte, had het punt halverwege een zin door en wilde de rest niet meer horen. Hij was er nog altijd niet volledig over uit of dat een slechte eigenschap was of niet.
  22. Heks & Haard

    Categorie Liefde en Relaties Iedereen weet dat als je als jongedame echt wilt slagen in de wereld, je een gelukkig huwelijk moet sluiten. Het vinden van de juiste man is zoveel meer vervullend dan een goede carrière of het volgen van een studie. Maar er zijn sommige jongedames, afkomstig uit goede tovenaarsfamilies, die dat alles in de wind lijken te gooien. We maken ons zorgen om ze, maar ook om de jongedames die hen misschien als voorbeeld zien, dus hier een lijstje! Amber Ryder De Ryders lijken sowieso altijd laat te zijn met hun huwelijken, gezien Amber's oudere zus Laurelle ook nog niet getrouwd is (ondertussen wel al verloofd!), maar we hadden gehoopt dat het met Amber allemaal wel goed zou komen. Maar helaas, in plaats van een goede man te vinden heeft juffrouw Ryder zich vooral gericht op haar studie en daarnaast het runnen van een koffiezaak, samen met gescheiden Pearl Sanders. Wat zonde, Amber is zo'n leuk en vrolijk meisje, dat die ambitie boven het huwelijk stelt! We raden het jongedames dan ook af om koffie te drinken. Je weet overduidelijk maar nooit waar dat eindigt. Caroline Carrington Het kan natuurlijk prima dat deze jongedame moeite heeft een goede man te vinden door haar Amerikaanse afkomst, maar een studie op de Universiteit helpt daar natuurlijk niet bij. Caroline heeft een jonger zusje en we hopen dat ze snel besluit om het goede voorbeeld te tonen en in het huwelijksbootje te stappen, voordat juffrouw Abigail Carrington hetzelfde idee krijgt om net zoals haar zus van haar 'vrijheid' te genieten. Vrijheid van je agenda, ja, want iedereen weet dat ongetrouwde vrouwen alleen maar thuis ongelukkig zijn. Claire Bennett Arme Claire is al twintig en heeft haar ouders vast teleurgesteld met haar vrijgezelle status. Ze heeft zelfs een jonger schoonzusje, dankzij haar broer, maar ondanks die subtiele hint heeft ze zich vooral bezig gehouden met een opleiding tot chef. Misschien van alle studies die ze had kunnen doen wel de beste voorbereiding tot een huwelijk, maar zonder ring om haar vinger lijkt het er eerder op dat ze in een restaurant moet werken, in plaats van haar man te verwennen. Georgiana Ellice Kijk, we zijn heus niet tegen het idee van vrouwen in de politiek, hoor, maar is Georgiana Ellice echt van plan haar hele leven in het Ministerie van Toverkunst door te brengen? Dat past toch niet voor zo'n jong meisje, want al die ambitie zal zeker alle mogelijke vriendjes en mannen afschrikken, hoor. Een echte man kan het nou eenmaal niet hebben dat een vrouw niet achter hem staat, maar voor hem. Nee, we raden Georgiana aan om politiek als een hobby te bewaren voor als ze tegen de vijftig is. Dat kun je toch niet combineren met kinderen... Dus, let goed op of je dochters, zusjes en vriendinnen het niet toevallig waarderend over deze meisjes hebben!
  23. Last week
  24. Examens van Elise! 8 mei 1838 - 's ochtends - Dreuzelkunde Je moet een brief schrijven met dreuzelinkt en een dreuzelpen op een stuk dreuzelpapier en dan via dreuzelpost versturen naar je dreuzelvriend! De brief wordt gelezen door je examinatoren en we verwachten minstens drie anekdotes over Zweinstein zonder dat je uitlegt wat Zweinstein is. 8 mei 1838 - 's middags - Duelleren Een duel volgens alle formele regels, waarbij je duidelijk laat zien respect te hebben voor je tegenstander en waarbij zowel winst als verlies eervol wordt gedragen. 10 mei 1838 - 's ochtends - Transfiguratie Je moet deze metalen plaat omvormen naar een masker dat je perfect past. Je hebt daar een uur de tijd voor. (Overigens een tip om er ook voor te zorgen dat je erdoor kunt ademhalen, want je moet hem passen!) 10 mei 1838 - 's middags - Kruidenkunde In deze overwoekerde kas staan een aantal bijzondere, vanzelfsprekend magische, planten. Het is aan jou de taak om alleen het onkruid te wieden en verder niets. 11 mei 1838 - 's middags - Spreuken en bezweringen De vloer is lava! Niet letterlijk, maar je moet van de ene kant van deze hindernissenbaan naar de andere kant komen. Je mag alle spreuken gebruiken die je wilt, maar je mag niet op de grond komen. Dan ben je direct af. 14 mei 1838 - 's middags - Astronomie Je hebt vijf minuten de tijd om uit te leggen aan de examinatoren waarom de aarde plat is en niet rond. NEE, HIJ IS PLAT, IK ZEG HET JE! 15 mei 1838 - 's middags - Heelkunde Deze patient kan niet langer ruiken, het is aan jou om daar wat aan te doen, het allerliefste ZONDER zijn neus om te draaien, we waarschuwen je! 17 mei 1838 - 's ochtends - Verweer tegen de Zwarte Kunsten Wie is die man daar in het zwart, komt hij jou ook zo bekend voor? In een koude en duistere arena staat opeens daar professor Damarcus, klaar met zijn trukendoos vol duistere spreuken om die op jou af te vuren! Hoe reageer je op deze akelige vloeken? Hoe langer jij het vol kan houden, hoe beter je eindresultaat zal zijn. 17 mei 1838 - 's middags - Toverdranken Voor je staan vier verschillende toverdranken. Je moet ze alle vier opdrinken, maar dan moet je eerst bepalen wat de juiste volgorde is, want als je dat niet doet, braak je straks regenbogen en dat wilt niemand zien, geloof me. Dus neem alle tijd (of tenminste de uur die je krijgt) om uit te zoeken welke toverdranken dit zijn. Je kunt ze natuurlijk ook gewoon achter elkaar innemen op de gok, maar dan krijg je sowieso geen voldoende. Ik zeg het maar even, hoor. 18 mei 1838 - 's middags - Geschiedenis van de Toverkunst Iedereen weet dat mensen in het verleden veel slimmer en verstandiger zijn dan de rest van de wereld, waaronder mijn persoonlijke held, Merlijn. Ik denk dat je wel twee rollen met al zijn goede kwaliteiten kunt vullen, hm?
  25. [1837/1838][EN] The Golden Age

    So indeed, it was this desire to understand human behaviour. Thurion could see advances of that – there was no working, no functioning, outside of interaction with other humans and therefore he could understand the appeal, even if it was mostly because he thought of it as a bunch of academic cheat codes. But then again, he thought that about pretty much everything at university: you used it, to get you to where you wanted to go. If you liked the university too much, you might want to stay there, researching, and what good would that do anyone? Daniel would probably want to, but then again, they would have that discussion at a later hour, if it even became a discussion. Truth be told, Thurion might just have to give in there. His son’s condition was such that research did seem a better profession than the heart-wrenching realities of hospital life. But he wasn’t there yet. Who knew how much Daniel could still recover. He supposed a psychology study might have been of help to him now, as he studied his son, who was not letting him in, but seemed in some fashion to have been taken aback, and smiled. “No, I get that… I must admit, personally, when I was where you are right now, I was not quite thinking beyond those four years of study either. But that can be a pity, if it means you make choices that leave you feeling empty after those four years, or without the prospects you will then know you would have appreciated.” And so you had a dad to tell you not to fuck up here. “What about tacking on psychiatry? It would take you a little longer, but then it will allow you to, after your studies, do a bit more than handholding and suggesting deep breaths?”
  26. [1837/1838] A brief history of chairs

    Ovid probeerde zijn leven stap per stap terug op te pakken. Hij ging naar de lessen, sprak af met vrienden en verdween eens per maand in het verboden bos. Hij had zich kunnen neerleggen bij het feit dat dit niet iets was waar hij vanaf zou komen. Hij moest leren zijn weerwolfstatus te accepteren, en nu de volle maan nog minstens een week verwijderd was, was het niet eens zo moeilijk om te genieten van al het menselijke rondom hem en zich te focussen op zijn testen. Hij zat rustig zijn notities van het vak geschiedenis van toverkunst door te nemen tot een stem hem uit zijn concentratie haalde. Een moment van rust, één luttel moment waarin hij niet werd lastiggevallen, was dat zoveel gevraagd. Tergend langzaam legde hij zijn perkament neer op de tafel en nam het meisje dat voor hem stond in zich op. "Wel misschien had je het nog niet gezien, maar ik zit hier momenteel Gemma" Natuurlijk kende hij haar naam, het was zijn taak als klassenoudste om alle leerlingen van zijn afdeling bij naam te kennen, zijn stoel aan hen afstaan dat behoorde daarentegen niet tot zijn takenpakket. "Er zijn nog genoeg andere vrije plaatsen. Ik snap niet waarom je per se hier zou willen zitten. Dus laat me nu alsjeblieft met rust ik probeer te studeren."
  27. Les liaisons dangereuses

    30 maart 1838 Cambridge Beste Evangeline, Er is over jouw voorwaarden gesproken door de daartoe bevoegde personen – je weet wie ik bedoel – het doet mij deugd om je te kunnen mededelen dat deze zijn goedgekeurd. Ik zie er naar uit om je te zien. Ik herhaal; zeg mij waar en wanneer, en ik zal er zijn. Yours sincerely, Keane
  28. [1837/1838] Undimmed by time

    Ze wilde haar nieuws helemaal niet later vertellen, nu was het perfecte moment. Nu was namelijk iedereen die het sowieso zou moeten horen volgens de etiquette en alle andere geschreven en ongeschreven regels er. Als ze het later deden moesten ze misschien mensen het apart vertellen, en ze kreeg nu al hoofdpijn van het idee dat ze vlak na deze bruiloft ook nog een eigen gelegenheid moest hosten. Kon ook de kater van gisteravond zijn. Maar gelukkig!! Had ze de komende tijd haar goede nieuws om als excuus voor alle kwalen van drugs en alcohol misbruik op de schuiven. “We kunnen het ook nu vertellen!”, en zonder nog echt te luisteren trok ze zich van het gezelschap weg om even luid op haar glas te tikken zodat iedereen zou luisteren. “Hallo iedereen”, ze wierp even eens stralende glimlach naar de zaal, om goed te maken dat ze iedereen stoorde met hun drank en voedsel. (Daarvoor kwamen mensen naar bruiloften, en ze zou het zelf ook vervelend vinden om daarin onderbroken te worden) “Nu we hier toch allemaal samen zijn kan ik jullie gelijk vertellen dat we hier twee dingen te vieren hebben. Ik en Hiram verwachten namelijk een tweede kind en we zijn heel blij dit met jullie te delen”.
  1. Load more activity
×