Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Past hour
  2. Afgeleid was ze zeker: ze praatte veel en Ayden vond haar bijzonder gezellig. Als hij betweterig zou zijn, zou hij haar hebben geadviseerd om toch vooral niet kwaad te worden op een examinator, en misschien iets geduldiger te zijn, maar hij was haar vader niet. Hij was maar een vierdejaars, en hoewel hij niet van regels hield en altijd vond dat ieder mens gelijk was, was hij zich wel degelijk bewust van zijn jaar-onder-haar-positie. Hij schudde zijn hoofd toen ze vroeg of hij mensenkennis had. "Niet echt," antwoordde hij met een glimlach. "Ik kijk mensen aan als ik met ze praat, en dan kijk ik naar hun ogen en dan zie ik… In dit geval dat je nieuwsgierig bent, een beetje op zoek naar avontuur, want ze twinkelen, en dan lijkt het mij onmogelijk dat jij afleiding zoekt in de vorm van het lezen van een boek, want dat ga je, denk ik, te saai vinden." Zo was het maar net, want nog geen vijf seconden later opperde ze dat ze misschien (hij wist het al zeker) een feestje moesten gaan organiseren. Volledig voorzien van binnenpretjes, die een onderdeel waren van de beginnende voorbereidende werkzaamheden, volgde hij haar als een eendenkuikentje. "Ik geloof niks," gaf hij haar als antwoord op haar vraag of hij in God of iets geloofde. "Of jawel: Ik geloof in de kracht van geitenwollen sokken en de coolheid van open sandalen, want de Romeinen hebben daarop bijna heel Europa veroverd en dat is een prestatie die niet onderschat mag worden." Hij had met een zeer serieuze blik geantwoord, maar trok daarna zijn neus op zoals ze dat zelf zojuist had gedaan. "Ja, een feest. Om te laten zien dat Huffelpufs de grootste feestbeesten van Zweinstein én omstreken zijn!" Hij kon het zeer goed eens worden met haar. "Wat denk je; ben je goed genoeg in Kruidenkunde om tijdens het feest lekker gekruide hapjes te serveren waar mensen supervrolijk van worden? En aangezien je Astronomie stom vindt, wordt het Astronomielokaal natuurlijk de locatie. Kunnen we een spelletje 'Ranking the Stars' doen."
  3. [1837/1838] Love at first plight.

    De afgelopen maanden waren zeker moeilijk geweest, al was het voor Elara dan misschien wat anders. Ze miste haar stiefmoeder, dat zeker, maar haar vader.. niet zo. Ze vond het moeilijker om haar familie zo verdrietig te zien. Zelf hield ze zich graag een beetje op de achtergrond om hen de ruimte te geven en niet te veel een last voor hen te zijn. Ze hielp met de verzorging van haar neefje, omdat ze ook gewoon gek op het jochie was. Ze hielp mee met de verzorging van de paarden, omdat dat het dichtst in de buurt kwam van terzielers en ze op die manier toch een beetje ervaring op deed. Ze was haar eigen tuintje begonnen en besteedde daar veel tijd en aandacht aan. Behalve dat ze nu nooit zou weten wie haar echte moeder was omdat haar vader zo nodig dood moest gaan en dat ze haar vriendje Raine niet kon zien omdat hun relatie geheim moest blijven, was Elara al met al best gelukkig. Ze stond er zelfs niet meer al te veel bij stil dat ze een deel van de vakantie niet naar Dante zou gaan, omdat ze niets meer van hem gehoord had. Het was alsof dat nu simpelweg tot het verleden behoorde. Vandaag was ze echter in de salon te vinden omdat James dat gevraagd had. Ze had geen idee waarom en ze hoopte eigenlijk dat hij gewoon simpelweg even wilde weten hoe het met haar ging na alle hectiek. Dan zou ze oprecht kunnen zeggen dat het goed ging en kon ze weer gewoon verder met haar eigen dingen. Of misschien kon ze hem wel helpen, want haar broer had vooral in zijn kantoor gekampeerd. Een middagje buiten met zijn gezin door brengen zou hem vast wel goed doen. Maar zodra haar broer binnen kwam lopen, wist ze dat er iets goed mis was. Hij was stug en afstandelijk en automatisch vroeg ze zich af wat ze dit keer fout had gedaan om hem in deze houding te krijgen. Oh God, Raine. Hij wist het van Raine! Er was werkelijk verder niets wat ze fout had gedaan! Ze was zelfs Klassenoudste geworden, iets waar James vooral trots op was, dacht ze. En dan moest ze nog rustig blijven zitten ook. Elara schoof ongemakkelijk op haar stoel en hield zich stil. Ze zou willen dat hij er maar gelijk uitflapte wat er aan de hand was, want hij maakte het er tot nog toe niet beter op. Hij moest twee dingen met haar bespreken en beide dingen had haar vader geregeld. Het meisje trok een beetje bleek weg. Als haar vader het geregeld had, dan kon het haast niet goed zijn. Moest ze van school? Ging ze dan toch hier op Montrose les krijgen? Ze wilde niet eens denken aan de ergere scenario's. Elara knikte, James was slechts de boodschapper. Als hij de boodschap tenminste er ooit uit spuwde, want vooralsnog duurde het al veel te lang. Ze was een Graham. Vader had haar officieel erkent pal voor zijn dood. Ze was niet langer Elara Burrows, maar Elara Graham. Ze was officieel onderdeel van de familie. Verbaasd staarde de krullenbol naar haar broer, even niet goed wetende wat te zeggen. Ze was een Graham! Ze hoorde er officieel bij! Niet langer zou ze het buitenbeentje van de familie zijn, de schande van Graham Sr. Langzaam brak er een glimlach door op haar gezicht. Eindelijk had haar vader iets goeds gedaan. Eindelijk had hij haar bestaan erkent en haar opgenomen in de familie. Ze hoorde eindelijk ergens thuis! Maar uiteraard had ze kunnen weten dat er een addertje onder het gras zat. Haar vader had haar helemaal niet bij de familie gewild. Hij had het alleen maar gedaan zodat hij haar ko verloven. Nou ja, gelukkig was hij dood en was ze nog niet verloofd. Maar ook die illusie werd snel verbroken. Met open mond staarde Elara naar haar broer. "WÁT?!". Ze vloog overeind, wilde liever dat haar broer haar aan keek zodat ze kon zien of hij het echt meende. Ze wist wel dat hij het meende, want haar broer maakte niet vaak grapjes. "James, dat kun je niet menen! Ik wil niet verloofd zijn en zeker niet met Ashton Vane!. Hij is raar en alles behalve sociaal! Ik mag hem niet!". Ze kende hem amper, maar iets aan hem zorgde ervoor dat ze uit zijn buurt bleef. Ze wilde niets met hem te maken hebben, laat staan et hem trouwen. Ze was verliefd op Raine, nota bene! Haar hart kneep zich samen. "Ik kan niet met hem trouwen! Vader is er niet meer. jij bent nu het hoofd van de familie". Ze keek haar broer smekend aan. "Kun je het niet afbreken, alsjeblieft?". De tranen prikte in haar ogen. "Ik heb alles gedaan wat jullie vroegen. Ik heb me verbeterd, ik heb me gedragen. Mijn cijfers zijn beter dan ooit en ik ben Klassenoudste geworden. Vader zei dat als ik me zou misdragen ik dan uitgehuwelijkt werd, niet andersom! Dit is niet eerlijk!".
  4. Het was ook háár feestje, besefte Aelin. e had weinig aan de organisatie gedaan, aangezien ze er niet al te veel verstand van had. Ze was een jaar of zeven geweest toen ze haar laatste luxe feestje had mee gemaakt en toen had haar moeder haar ook niet betrokken bij de organisatie. Daarna had ze nooit de kans gehad om feestjes te geven. Hoe anders was de situatie nu! Ze had vrienden, een vriendje, een schattig neefje en nichtje en ze was nog geslaagd ook. Nooit had de kleine brunette gedacht dat ze ooit har school zou kunnen af maken. Ze had altijd bedacht dat ze vroegtijdig van school zou gaan om te gaan werken en te helpen de schulden van de familie af te betalen. Dat hoefde niet langer en ze kreeg zelfs de kans om een vervolg opleiding te gaan doen. Ze ging naar Cambridge, samen met Yara, naar de universiteit, waar Andres ook zat. Ze keek er enorm naar uit, maar eerst moest ze het vieren. Er waren behoorlijk wat mensen en met merendeel van de mensen had de voormalige zwadderaar niet veel. Ze begroette hier en daar iemand, nam een felicitatie in ontvangst en vervolgde haar zoektocht naar haar vrienden. Later vandaag zou ze zelf ook wel een duik nemen in het zwembad, maar voor nu wilde ze gewoon even genieten met haar vrienden van het feit dat ze Zweinstein voorgoed achter zich hadden gelaten. Uiteindelijk wist Aelin Yara te herkennen en stapte ze met een grijns op haar vriendin af. Phoenix was er ook en stond nogal ongelukkig te kijken met twee glazen in zijn handen. "Jeetje, Phoenix. Dit is een feest, geen begrafenis!", plaagde ze de jongen. Ze nam één van de glazen uit zij handen. "Dank je wel, deze neem ik wel. Niet teveel in één keer drinken, want ik men mij te herinneren dat je niet zo goed tegen drank kunt?". Zij wel, dus ze offerde zich graag op om hem te helpen. Tevreden nam ze een slok uit het glas. "Niet te geloven dat Zweinstein alweer achter ons ligt, hm?", zei ze tegen Yara en Daniel. "Oh!". Ze haalde overhandigde een pakketje aan Yara. "Van Aiden en Devlin. Het was bedoelt als afstudeercadeau, maar ik denk dat het eerder iets is voor je kleine neefje". Tenzij Yara graag zelf één van Devlin's zelf geschreven kinderboeken las. Het meisje rolde met haar ogen. "Ik denk dat mijn nichtje hen zodanig wakker houdt 's nachts dat ze wat van hun creativiteit verloren zijn". Maar ach, het was het gebaar wat telde, niet waar?
  5. Today
  6. Yesterday
  7. [1836/1837] Yay siblings: part III

    Hij grinnikte. ‘Oh, dat die bestaan, weet ik al wel, hoor. Wil je bewijs hebben of zo?’ Hij grijnsde haar toe. ‘Kan geregeld worden, hoor.’ Hij gaf haar een broederlijke tik op haar hoofd (dat was een ding, oké) (en zo nee was het vanaf nu een Joseph-ding en moest Sara er maar aan wennen) en daarna stuurde hij haar met zijn handen op haar schouders de richting van de eerste winkel uit (hij was een irritante oudere broer, oké, en hij vond best wel dat hij er recht op had wegens, uh, redenen, wist hij veel) en eenmaal daar sleurde hij haar alvast naar de obscure ingrediënten zodat hij nog enigszins interessant leek. ‘Wat ik toen aan het onderzoeken was,’ zei hij langzaam, ‘was de onvergeeflijke vloeken in toverdrankvorm. Was op zich wel boeiend.’ Soort van. Theoretischer dan hij nu deed uitschijnen. ‘En wat spook jij zoal uit, hm? Ben je de ouders genoeg aan het teleurstellen of zit je alleen maar in een hoekje?’ Dat laatste had hij veel gedaan, overigens, maar dat hoefde Sara niet te weten, nuh-uh, en omdat ze dat zo hard niet hoefde te weten, ging hij doorheen het schap waar ze nu toevallig in de buurt stonden.
  8. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Het zal je vast niet verbazen maar ze hield er niet van als mensen onaangekondigd langskwamen. Sowieso al niet maar zeker niet als die persoon Daniel Bennett was. Hij had gewoon het fatsoen moeten hebben om aan te kondigen dat hij kwam zodat zij het plezier kon hebben om hem te vertellen dat hij niet welkom was. (En vervolgens alsnog zorgen dat ze voorbereid was op zijn mogelijke komst want hij zou vast niet zo gelukkig worden als ze hem zei dat hij beter niet kon komen). Maar het zou gewoon goed voelen om dat te hebben kunnen zeggen en het was netjes geweest als hij haar die ruimte had gegeven. Nu moest ze die ruimte opeisen en dat was altijd moeilijk geweest met hem in de kamer. Moeilijker dan ze het bij anderen vond. Want zelfs nu nog wilde ze het liefst alle ruimte met hem delen. Betekende niet dat ze dat ging doen. “Als ik wist dat je kwam had ik het anders ingericht”, ze glimlachte kil, “zoals bijvoorbeeld de kast daar”, en ze wees even naar de voordeur die ze zogenaamd zou barricaderen. Niet echt natuurlijk, haar man mocht dan wel een dreuzel zijn ze wist heus wel dat verschijnselen een ding was. Goede magische opvoeding gehad voor dat haar ouders haar uitkotsen omdat.. omdat hem. Waar het in haar hoofd allemaal Daniels schuld was vonden haar ouders het makkelijker om dat soort dingen niet bij de erfgenaam te leggen. Was nogal onhandig voor de familienaam die ze zo perse hoog wilden houden waardoor ze niet meer welkom was. “Alles gaat goed, bedankt voor het vragen, zal ik je even uitlaten?”. Dat was geen vraag trouwens.
  9. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Daniel Bennett || heel leuk om in de familie te hebben || gespeeld door Margaux 15 juli 1837 Het was al een hele tijd geleden dat Daniel zijn zuster nog eens had gezien, dus natuurlijk had hij deze mooie zomerdag uitgekozen om naar haar huis in Londen te slenteren (nu ja, niet slenteren – Daniel slenterde nooit, zonde van zijn ruggengraat) en natuurlijk ging hij er vanuit dat ze niets anders te doen had dan haar geliefde grote broer te verwelkomen, ook al had hij niets laten weten op voorhand. Dat deed hij eigenlijk zelden. Gewoon. Omdat mensen vast niet veel beters te doen hadden dan tijd voor hem vrijmaken op het laatste moment en omdat mensen interessanter waren als ze moesten improviseren. Oprechter. Precies de reden dat ze het niet bij hem moesten proberen, eigenlijk. Nu ja. Ze mochten het proberen, hoor. Daniel vond het leuk om zich op alles voor te bereiden, maar het was wel zo dat hij ze van de gastenlijst zou schrappen voor het komende etentje waar hij zijn naam onder zou schrijven. Maar goed, hij arriveerde, belandde bij zijn zus en zette zich vervolgens op een zetel die er gemakkelijk uitzag. ‘Aria,’ zei hij, bedachtzaam, alsof de naam van zijn zus een stelling was om te poneren. ‘Interessante decoratiekeuzes heb je gemaakt in dit huis.’ Ja, dat was echt waarvoor hij kwam. Hij bekeek haar eens van top tot teen – ja, sorry, hoor, het was al een tijd geleden dat hij er nog eens aan gedacht had om haar op te zoeken en dan mocht hij best dat kleine zusje van hem inspecteren, je weet wel, bezorgde oudere broer, precies waarom hij haar aanvankelijk had laten gaan en alles – en liet een korte stilte vallen vooraleer hij verderging. ‘Hoe is het met je? Met die man van je?’ Hij wilde niet echt wat weten over die echtgenoot, eerlijk gezegd. Maar dat wist Aria vast ook wel. OOC: Privé met Lily! <3
  10. [1837/1838] You know the fate don't take my bribes

    Aaron haatte dit. Haatte dat die waarzegger er zo stond met een zelfgenoegzame blik en de wetenschap dat zij hier de voornaamste was die won. Haatte dat Fallon dit zo belangrijk vond. Haatte dat iedereen in deze ruimte het gewoon voor waar aannam dat er een kind op komst was en dat dat het dan was, dat er geen discussie van hoe ze dat zouden aanpakken, want goh, Fallon regelde dat wel, hoor, Fallon hield zich altijd bezig met de praktische zaken en over het algemeen vond hij het wel handig (waarom een geschenk voor haar kopen als ze die voor zichzelf kocht en hij alleen maar wat geld moest terugstorten?), maar op het moment haatte hij het. Hij wilde zijn eigen lot in handen hebben, verdomme, en niet eens in de zin dat hij alles zo anders zou aanpakken dan iedereen nu van hem verwachtte, maar hij wilde het zelf beslissen. En niet gewoon naar een waarzegger luisteren en braafjes knikken, want alles lag al vast, uhu, echt waar. ‘Oh, sneller dan je denkt,’ zei de waarzegger zoetjes, en hij wierp haar een boze blik toe, als was het om te zeggen dat ze haar gore bek moest houden. ‘Oké, dan weet je dat nu en dan kunnen we nu gaan, Fallon.’ Ja, hij was echt geen voorbeeldig vriendje meer, maar ugh. Moest Fallon hem maar graag zien om het zelfzuchtig creatuur dat hij was in plaats van die groteske fantasie in haar hoofd. ‘Je hebt sowieso nog negen maanden, dus niet zo moeilijk doen.’ En hé, desnoods konden ze ook gewoon stoppen met vrijen totdat ze over haar “WOW WE KRIJGEN EEN BABY”-gedoe heen was! Ja, nee, die nam hij ook niet serieus, maar dat maakte niet uit.
  11. ‘Au!’ Henry hoefde echt niet aan haar haar te trekken. Een beetje boos keek ze hem aan, maar Eleanora was eigenlijk helemaal niet zo goed in boos kijken en al helemaal niet als haar broer het had over hoe mooi zijn verloofde wel niet was. Schattig. ‘Je bent verlie-hiefd!’ zei ze zangerig, koppig weigerend het over die tekeningen van Sneeuwwitje te hebben, want dat wist ze helemaal niet meer. Eerlijk gezegd zou ze willen van wel. Ze wist zo weinig nog van haar moeder en dat was Stom, want Eleanora wilde haar moeder kennen en het was niet eerlijk dat ze er niet meer was. Dus. En Henry was ook stom dat hij erover begon. En ook omdat hij aan haar haar trok. ‘Ze kan geen piano spelen?’ herhaalde Eleanora verbaasd, want dat was vast iets heel raars (ik kan me niet voorstellen dat Eleanora zelf zo verbazingwekkend muzikaal was, maar ehhh, ze heeft het vast wel geleerd als Henry het raar vindt dat Maia het niet kan, ik ben goed in basale conclusies trekken, oké) en dus was ze verbaasd. Dit is de beste post ooit. ‘Hoezo niet dan? Heeft ze geen handen?’
  12. “Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het niet weet”, glimlachte ze koeltjes want er viel eigenlijk niks te glimlachen. Aan de ene kant was ze blij, opgelucht dat Daniella haar probleem niet meer was, niet nu ze een betere versie had in de tweeling, een kans op opnieuw te beginnen en dit keer kinderen op te voeden die haar wel trots konden maken. Maar Aria hield ervan om alles te weten, overal van op de hoogte te zijn, en het was nooit fijn om toe te moeten geven dat je iets niet wist. Aria was dat type dat liever iets opzoekt op Wikipedia, of zes uur lang de bieb doorspit opzoek naar informatie dan toegeven dat ze iets te vragen had tijdens het vragen uurtje. “Ik spreek Daniella niet meer, na dat gedoe met die moordpoging (dat laatste fluisterde ze, al leek het meer op sissen. Ze kon er nog altijd niets aan doen dat ze gefrustreerd en teleurgesteld was dat Daniella niet goed was om subtiel en pragmatisch met moord om te gaan. Soms stelde ze zich voor hoe haar familie daarop zou reageren en dan kon ze niks anders dan zich schamen. En ze haatte het, ze haatte het gevoel van schaamte en ze haatte het dat haar familie de enigen waren die haar dat konden aanpraten) op Zweinstein heb ik haar gezegd dat ze in de zomers niet meer thuis hoefde te komen en nu ze getrouwd is ben ik ook van alle mogelijke schande af dus”, ze maakte de zin niet compleet af en wierp in plaats daarvan wat liefkozende blikken op beide peuters. “Als ik eerlijk ben is het wel een opluchting, geen idee of ze slechte invloed had gehad op de tweeling”. Ze roerde wat afwezig door haar theekopje, “Goede thee dit trouwens”
  13. Faceclaims plotkarakters

    Bernadette Peters - @Helena Lennox
  14. [1836/1837] Let's open topics, I thought, oh shit, titles exist

    Heel even zag het groen voor haar ogen, niet om een of andere artistiek reden , of een ingeving, maar gewoon menselijke jaloezie. (Een van de weinige emoties die ze zelf niet mooi vond om in kunst te zien. Want het was zo, zo duidelijk dat jaloezie afhankelijkheid betekende. En alles wat ze wilde doen met haar kunst was juist niet afhankelijk zijn) Jaloezie niet omdat Caroline een of ander event georganiseerd had, ze had uiteindelijk niks met organiseren (ging ze echt niet hardop zeggen) ze maakte zich druk om de vormgeving, was de persoon waarvan ze hoopte dat er ooit exposities zouden komen. Maar jaloezie voor Jeffers, want hij had een expositie gehad, die zijn ouders nog bezocht hadden ook, hij wel. En zij niet want haar ouders vonden kunst een leuke hobby die ze mocht hebben maar vooral niet te druk mee bezig was en no-way dat ze haar zouden supporten als ze ooit iets neer kon zetten op vaste plaats in plaats van de eeuwige verplaatsende armen van mensen. Ironisch eigenlijk. Ze was begonnen met tattoo’s zetten omdat ze haar onuitwisbare kunststempel op de wereld wilde drukken maar veel liever had ze vastigheid in de vorm van een muur of een pilaar waar haar kunst zichtbaar was. Vastigheid die echt was, die niet verdween als het klaar was en je canvas de deur uitliep zonder dat je wist of je je meesterwerk ooit nog terug ging zien. (soms deed ze dat als tijdverdrijf trouwens, door de gure stegen van de Wegisweg lopen in hoop een van de mensen te zien die ze beschilderd had, gewoon om heel even weer te kunnen genieten van haar eigen kunnen waarvan de rest van de wereld niet wilde toegeven dat ze het kon) En Jeffers had alles wat ze wilde hebben in een handomdraai, het was niet eerlijk en ze was jaloers. “Iets organiseren met iemand erbij die al het creatieve werk doet is heel wat anders dan dit”, beet ze kwaad terug, niet in staat de suikerige toon van Caroline te kunnen kopieren. “We moeten nu ook meer denk en creatief werk doen en jij bent volgens mij in beide niet goed. Dus je zal het toch met mij moeten doen als je het wil halen”, ook omdat dat eh.. de opdracht was natuurlijk. Maar dat klonk minder bevredigend.
  15. [1836/1837] Quicksand

    "Wijn en bier? Wel een beetje van goede kwaliteit mag ik hopen? Uit welke wijnstreek? Een goed jaar? Ik hoop toch niet dat je je vanwege een beetje verschil in geld hebt gekozen voor het bocht waarvan je verschrikkelijke hoofdpijn krijgt als je er ook maar een beetje teveel van drinkt. Serieus, kitten, daar moet je écht niet op besparen." Tevreden nam Liam een slok van zijn champagne, terwijl hij ondertussen het gezicht van zijn nichtje bestudeerde. Ze leek echt onder de indruk. Van zijn huis, van de champagne. Dat was goed. Dat was hoe hij het graag zag. Als ze een beetje verstandig was hield ze dit vol. Dan was het misschien nog niet eens zó verschrikkelijk om tijd met haar door te brengen. Hij plofte neer op een stoel en trapte zijn schoenen uit, deze waren toch niet zo heel bijzonder, en legde zijn voeten op een poef. "Kaviaar, dat klopt. Maar.." Hij schudde zijn hoofd, kon het niet helpen haar hardop een beetje uit te lachen. "Nee. Het is geen groente." Hij grijnsde. "Oh, je bent wel aandoenlijk als je zo dom bent." Daarom hoefden vrouwen ook helemaal geen opleiding te volgen. Op deze manier, en niet zo bijdehand, waren ze namelijk een stuk leuker in de omgang. "Nee, dat is kuit. Visseneitjes. Van een steur. Een steur is een vis." Hij legde het voor de zekerheid maar even heel overdreven uit. Het arme poppetje moest deze informatie natuurlijk wel kunnen opslaan. "Wat wil jij eigenlijk later worden?", vroeg hij niet stilstaand bij het feit dat hij vanmiddag haar de kans om te studeren had afgenomen. "Moeder? Of naaister? Of zuster?" Wat deden vrouwen nog meer? De rijken hoefden natuurlijk niet te werken, maar wat deden de vrouwelijke exemplaren uit de armoedige klasse, zoals die van Julie, eigenlijk?
  16. [1837/1838][15+] To break your heart and tear you apart

    15+ Verminking. En ja.... het is echt 15+ Het was zomervakantie. Dat bekende dat het druk was in de Wegisweg. Er waren veel leerlingen om boeken en andere benodigdheden voor het nieuwe schooljaar te kopen. Zo ook Ashton. Hij had eerder vandaag een nieuw uniform laten aanmeten, omdat dankzij een groeispurt de vorige toch echt wat te kort was geworden en zijn grootvader wilde dat hij er altijd bijliep om door een ringetje te halen. Hij werd maar toch geassocieerd met de Vane-familie en dan was het belangrijk dat hij, behalve met zijn bestaan, niet voor extra geroddel zorgde. Het was al erg genoeg dat Ashton niet de charme en sociale vaardigheden had die eigenlijk van hem verwacht werden. Tegenwoordig was hij echter wel verloofd. Zijn opa hoopte ergens dat dat de jongen op een dag nog iets aangenamer in de omgang zou maken; een ijdele hoop. Nu liep Ashton net uit de boekenwinkel. Hij bladerde door een nieuwe aankoop. De geur van nieuwe boeken had toch altijd iets aantrekkelijks, iets geruststellends. Boeken waren gemakkelijkere vrienden dan mensen. Ze hadden geen verwachtingen en ze veroordeelden je niet. Een schaduw viel over de winkelstraat. Ook Ashton keek omhoog, in eerste instantie emotieloos. Hij wist niet eens zeker of het nieuwsgierigheid was. Wellicht was het gewoon omdat het onverwacht was, anders dan een eenvoudige wolk voor de zon. Mensen gilden, vluchtten, renden kriskras door elkaar alle kanten en richtingen op. Het was overweldigend. Er waren teveel prikkels, van alle kanten, en voor een moment stond Ashton als bevroren. Hij was voor weinig dingen bang, behalve voor de dood. En die angst zorgde er nu voor dat hij als het ware verlamde. Het beest ademde vuur....blies vlak voor hem een straal van vuur uit over de straten. Hij voelde de hitte in zijn gezicht. Hij werd niet geraakt door het vuur zelf, deze keer, stond daarvoor net enkele meters te ver, maar de hitte was gigantisch. Hij voelde de huid van zijn armen en gezicht, aan de kant waar de draak zijn destructie verspreidde, smelten. De pijn was ondragelijk. Het voelde alsof de pijn en hitte steeds verder doortrok in zijn lijf, het was alles vernietigend en alles verzengend. Hij voelde zich duizelig worden. De pijn was teveel... Zijn lichaam was al met het proces begonnen om ervoor te zorgen dat Ashton dit even allemaal niet meer bij kennis mee hoefde te maken, heel vriendelijk. Strompelend wist hij zijn lijf naar een winkel te sleuren. Zijn linkerkant werkte eigenlijk niet meer mee. Hij wilde gillen, maar de lucht was te heet om diep in te ademen, om lucht te verzamelen om te schreeuwen.... Zijn zicht was wazig... Hij voelde een warme vloeistof over zijn slaap lopen... en over zijn wang... Het was bloed. En de gesmolten inhoud van zijn linkeroog. Zijn huid en haar was aan de linkerkant voor een deel weggesmolten, weggegeten door het vuur. Brandblaren prijkten op de rode, mishandelde onderlaag van zijn wang, kaak en oogkas. Hetzelfde gold voor zijn linkerhand, overigens. En toen hij zijn hand zag, veilig binnen -ergens-, met zijn nog goede rechteroog, werd het zwart voor zijn ogen en zakte hij in elkaar op de betegelde vloer.
  17. [1836/1837] Let's get lost

    Gelukkig arriveerde Ayden, ze kende de Huffelpuffer een klein beetje, maar hij was vriendelijk en hij schoot Damian te hulp. Misschien kon ze hem wel een klein beetje een vriend noemen? Dat was een fijne gedachten. Vanaf nu zou ze hem wel gedag zeggen als ze hem eens in de gang tegen kwam of iets dergelijks. Ayden hielp, het roodharige meisje hielp... Alles leek goed te komen. Bijna wilde ze al opgelucht adem halen, maar toen bleek ze toch niet iets verkeerd te hebben gedaan. Maia sloeg haar ogen neer. Henry was niet tevreden met haar. Toch deed hij wel wat ze hem had gevraagd en ging hij helpen met de jongen bevrijden. Dat was toch best een beetje overwicht? Meer dan ze ooit had gehad? Nooit eerder hadden er drie leerlingen tegelijkertijd naar haar geluisterd. Er werd gewoon een ware reddingsmissie op touw gezet. Nu ja, een beetje... En ze voelde zich haast trots, behalve dat het gevoel dat ze niet goed genoeg was en niet genoeg kon, toch weer de overhand kreeg en aan haar knaagde. Overigens was Maia wel meegelopen met Henry. Anders stond ze alleen maar een eindje verderop met haar ziel onder de arm. Dus dan maar liever naast Henry. "De tuinman? Maar dan moeten we eerst de uitgang vinden?" En dan waren ze weer terug bij hun eerste probleem. Ze hadden gelukkig wel wat meer leerlingen gevonden. Samen zou het ze vast lukken om hieruit te komen. "Jij bent al vierdejaars, Henry. En Ayden ook. Weten jullie hier geen goede spreuken voor?" Maia had veel gelezen en dacht wel iets te weten, maar ze wilde niet pochen met haar kennis. Ze zou wel iets zeggen als de rest er niet uitkwam. Subtiel. Op een manier zodat Henry straks zou kunnen doen alsof het zijn idee was geweest. Hij mocht de aandacht en de eer, zij hoefde hem niet.
  18. [1836/1837] Well, hello there

    Net was ze nog gezellig en zijn interesse waard. Nu vroeg hij hoe het met haar ging, maar alles, alles aan hem straalde uit dat hij het niet wilde weten, dat het hem niet interesseerde. Hij wilde haar zojuist nog kussen en nu was ze nog minder waard dan niets? Zo voelde het. En daar was ze dan weer helemaal niet zo boos of gekwetst over als je zou verwachten. Nee. Iedereen dacht zo over haar. Haar familie. Vrienden had ze niet echt. Als mensen haar wel iets waard vonden, dan was het omdat ze hard werkte en anderen het leven gemakkelijk maakte door hen zaken uit handen te nemen. Ze wist ergens wel dat dat niet helemaal waar was. Er waren heus wel anderen die om haar gaven, die meer zagen dan haar schort, of haar altijd bezige handen. Hawk bevestigde echter haar gedachten over zichzelf, hoe ze zich voelde, hij spiegelde met zijn gedrag haar eigenwaarde. Aan de andere kant... Het was ook niet Hawk die wilde weten hoe het met haar ging. Het was Irwin. Irwin was haar vriend, voor zover mogelijk. Hij wilde nog steeds weten hoe het met haar ging en hoe ze zich voelde. Hij deed zijn uiterste best om contact met haar te maken. Ze moest de neiging om het vlak te houden en zich er snel vanaf te maken dus onderdrukken. Irwin verdiende meer dan 'Oh, het gaat goed, dank u voor uw zorgen'. Alleen zou ze haar antwoord in het gezicht van deze Hawk moeten zeggen en ze wilde niet dat hij iets wist van haar verdriet, zorgen of eenzaamheid. Sorry Irwin. Ze kon het niet. "Het gaat goed, meneer Dickson. Uw bezorgdheid is zeer vriendelijk, maar dat is in het geheel niet nodig. Ik ben dankbaar dat er zo goed op me gelet wordt. Ik wens u een prettige dag verder." Cassidy boog haar hoofd en hoopte dat Irwin zo snel mogelijk, bij voorkeur nu, zou besluiten dat ze terug zouden gaan naar het appartement. De huidige situatie werd namelijk met de seconde ongemakkelijker.
  19. [1836/1837] Go where you are celebrated, not merely tolerated.

    Beloond voelde ze zich zeker. Harold vond het geweldig, dat sprak hij ook uit. Ze knuffelde hem terug met een glimlach en ze kon het niet helpen toch wel erg tevreden met zichzelf te kijken, toen de jongen hardop uitsprak dat zij de beste tante was. Misschien had ze zijn liefde op deze manier een beetje gekocht, maar ze had ook daadwerkelijk haar best voor hem gedaan. En moeite loonde dus. Dit soort dingen organiseren zouden vast ook helpen met een plek verwerven binnen deze family. Ja, ze was geaccepteerd en erkend, had een redelijke band met haar vader, een betere band met haar broer, et cetera, maar om de een of andere reden voelde het nog altijd een beetje alsof ze haar plek hier moest verdienen en bewijzen. Ze moesten tevreden met haar blijven. En dat waren ze na haar affaire met Scott waarschijnlijk een tikkeltje minder dan voorheen. Zaira knikte en pakte het mes. Ze sneed voor alle aanwezigen een plakje taart af. Met een lachje schudde ze haar hoofd. "Nee. Dat is voor een spelletje. Geen zorgen, het is niet kinderachtig." Ze trok een wenkbrauw naar haar op. "Ik snap dat je nu te oud bent voor kinderspelletjes," Ze wees naar de taart. "Neem daar maar een hap van en daarna mag je een spreuk op me afsturen." Ze wees op een stapeltjes schorten. "Liefst wel nadat ik er eentje heb aangetrokken. Dan mag je daarna raden waarvoor de hekken zijn." Wie zouden er allemaal meedoen? Ze durfde te wedden dat Vasilissa liever in haar cake stikte dan aan het spelletje mee te doen, maar Eric? Die zag ze er wel toe in staat. Thomas en Maria? Nee, die waarschijnlijk niet. En natuurlijk Harolds vriendjes, die wel. Ach, als ze met te weinig waren, dan moest de huiself ook maar meedoen, of dan zou ze de kinderen van het Zomerhuis ophalen... Áls Harold dat goed vond, want het was zijn feestje...
  20. Zomer 1837 - Op verschillende momenten - In verschillende Europese landen - Verschillende tijdstippen. "Focus on the moment, not the monsters that may or may not be up ahead. Praag - 4 juni 1837 Een paar dagen geleden, de dag na het feest in Dunfermline, waren Irwin en Yara vertrokken naar Europa. In elke grote stad zouden ze een dag of vijf blijven en dan verder trekken en vanuit het hotel in betreffende hoofdstad maakten ze uitstapjes naar bezienswaardigheden in de omgeving. Dat was het makkelijkst, het veiligst, het minst vermoeiend. Het bleef ontspannen, maar er was ook weinig kans dat ze zich zouden gaan vervelen. Vandaag waren ze naar het dreuzelse deel van de oude middeleeuwse stad gegaan. Ze hadden de burcht bezocht en de straatjes met de onhandige, niet gelijkmatige steentjes. Ze waren op een plein gekomen met een fontein en een beeld en de meest bijzondere klok die Yara ooit van dreuzelse makelij had gezien: de astronomische klok. Ze hadden er behoorlijk lang naar gekeken. Het was fascinerend om te zien en om te proberen uit te vinden hoe het werkte. Yara snapte er niet zo heel veel van. Ze was geen klokkenmaker, astronomie was geen favoriet vak geweest en alle beschikbare uitleg was in het Tsjechisch geweest. En, ha, die taal sprak ze niet. Nu zaten Irwin en Yara op een terrasje, tegenover diezelfde klok. Ze hadden zojuist wat te drinken besteld, dat had Irwin gedaan, en het was een verrassing wat ze straks uiteindelijk daadwerkelijk zouden krijgen. Yara had een boek in handen, was wat poëzie aan aan het lezen. Het was een Ierse dichter en, hoewel ze zijn dichtkunst zeker bewonderde, kon ze het toch niet laten om een liefdesgedicht een tikkeltje te bespotten. Met haar beste Ierse accent - waar je je dus absoluut niet veel bij voor moest stellen- begon Yara voor te lezen. "'Tis the last rose of summer, Left blooming alone; All her lovely companions Are faded and gone; No flower of her kindred, No rosebud is nigh, To reflect back her blushes, Or give sigh for sigh. I'll not leave thee, thou lone one! To pine on the stem; Since the lovely are sleeping, Go, sleep thou with them. Thus kindly I scatter, Thy leaves o'er the bed, Where thy mates of the garden Lie scentless and dead. So soon may I follow, When friendships decay, And from Love's shining circle The gems drop away. When true hearts lie withered, And fond ones are flown, Oh! who would inhabit This bleak world alone?" "Zou zijn geliefde hem hebben verlaten dat hij zulke treurige dingen schrijft?", vroeg ze. "Het klinkt wel of hij een einde aan zijn leven wil maken. Kan je je daar iets bij voorstellen? Dan moet je volgens mij wel echt heel diep in de put zitten." Ze haalde haar schouders op. Nee, zelfs een mislukt Iers accent kon er niet voor zorgen dat dit gedicht minder melancholisch en somber werd. "Heb jij wat luchtiger literatuur bij je? Ik dacht dat Ieren over leprechauns en alcohol zouden schrijven?" Dit was iets te zware kost voor aan een terrasje in de zon. [OOC: Privé met Ann]
  21. Op 1 juni 1837 - Wrens huisje in Zweinsveld. - In de ochtend. Love is . . . The fury of the storm, The calm in the rainbow. "Tadaa... Hier is het." Met een brede glimlach op haar gezicht keek Wren naar Gideon. Ze hadden afgesproken dat hij de zomer bij haar door mocht brengen, omdat het bij hem thuis niet meer ging. Zijn grootouders waren twee verschrikkelijke personen en met alles wat er deze zomer stond te gebeuren... Zoals de bruiloft van Moraine... Wren zou er wel naartoe gaan, maar ze zou hem nooit durven vragen om met haar mee te gaan. Ze had ook nog maar niet gezegd dat zij er waarschijnlijk wel heen ging. Gideon keek namelijk zo boos als het onderwerp al eens ter sprake kwam. Het huis was best groot. "We hebben allebei een eigen kamer. En je kan zowel een slaapkamer hebben als eentje om in te studeren of te lezen, of wat je er ook wil doen. We moeten wel de badkamer en keuken delen." Want het was ook weer niet zo groot dat ze helemaal langs elkaar konden leven. Gelukkig maar, want dat wilde Wren ook helemaal niet. Niet dat ze dat zei, want ze was blij dat ze weer gewoon vrienden waren. Als het overkwam alsof ze hem alleen maar hier had uitgenodigd omdat ze meer wilde, dan... dan werd het een verschrikkelijke zomer. Al moesten ze voor de buren misschien wel doen alsof ze bij elkaar hoorden, want anders dan kreeg Wren vast een heel foute naam. Tegelijkertijd moesten haar ouders weer niet weten dat ze dit deed, want dan was het haar eerste zomer zelfstandig en ze boorde meteen haar reputatie de grond in. Alleen dat gesprek kwam wel een keer... Als hij er al even woonde...Er kwam vast wel een goed moment om het erover te hebben. "Zal ik je een rondleiding geven?" Met wat moeite trok Wren haar hutkoffer over de drempel. "Of wil je eerst wat drinken?" [Privé met Lily]
  22. Juni 1837 - Montrose - de Salon - In de middag. "Marrying for love is like adding extra picante to your meal. It may seem like a good idea at the time, but your stomach will curse you for it with ulcers in the end." De afgelopen maanden waren moeilijk geweest. Natuurlijk was de begrafenis geweest, maar daarna was er niet meteen tijd geweest om al toe te geven aan rouw. Het geregel was niet afgelopen. James had van veel zaken van zijn vader geweten, maar niet van alles. Er was een heel kantoor, gevuld met stapels papierwerk, geordend op een onduidelijke wijze, die gesorteerd en uitgezocht moest worden. En dat had hij gedaan. De afgelopen dagen had hij zich door alle papieren heen gewerkt. Er waren verschillende stapels ontstaan... Dingen die geregeld waren, gearchiveerd moesten worden. Een stapel met papieren die weggegooid of verbrand konden worden. Papierwerk waar James nog achteraan moest. En een stapel met zaken en feiten die nog onduidelijk waren en die hij verder moest uitzoeken voordat hij er verder mee kon. Per stapel had je ook weer verschillende categorieën, maar daar zal ik de lezer verder niet mee vermoeien. Niet alles wat opgepakt moest worden, was iets waar James even vrolijk van werd. Zijn vader had niet bij alles doorgepakt, of misschien had hij niet gewild dat de personen die erbij betrokken waren er vanaf wisten? Maar waarom? Hij snapte niet waarom. En de antwoorden zou hij nooit meer krijgen. Was het een verrassing geweest? Voor in de zomer? Dat wanneer het hele gezin compleet en bij elkaar was, dat zijn vader het dan bekend zou maken? Alleen dat was totaal niet logisch. Het was allemaal oneerlijk! En hij moest het oplossen. Dat was dan ook precies wat hij voornemens was te gaan doen, toen hij de salon binnenliep. Zijn halfzusje, Elara, was daar, omdat hij haar had gevraagd hier te zijn. Hij wist niet precies wat ze overdag deed normaal gesproken, maar hoe vaak trof je iemand anders in zijn eentje in een kamer binnenshuis met zulk mooi weer? Nou ja, Elara niet, maar zij was dan ook niet het type dat graag stilzat om te borduren of om zich met dat soort vrouwelijke zaken te bezigen. Hij had er verder geen verstand van. Beter dat hij hier niet ging proberen verder over na te denken. "Elara," groette hij haar met een knikje. Hij voelde zich gespannen en dat was te merken aan zijn stugge en wat afstandelijke houding. "Blijf rustig zitten. De thee wordt zo geserveerd." Thee hielp overal bij, niet waar? Zelfs bij Schotten...of in ieder geval de geciviliseerde Schotten. "Ik moet ergens met je over praten. Twee dingen. Eigenlijk." Hij vermoedde dat ze het ene leuker zou vinden dan het andere. "Het zijn zaken waar vader zich mee heeft bezig gehouden de laatste weken voor zijn overlijden. Ze gaan jouw aan. Ik ben dus slechts de boodschapper." Dat klonk redelijk onheilspellend, niet waar. James schraapte zijn keel en bereidde zich mentaal voor op elk mogelijke reactie. Hij voelde immers ergens aan dat Elara dit hem niet in dank af ging nemen. "Vader heeft je erkend. In maart al. Je mag jezelf vanaf nu Elara Graham noemen. Het is verwerkt in de papieren en statuten." Hij humde even en veegde een niet bestaande pluisje van zijn kilt. "Dat heeft hij gedaan, opdat hij je kon verloven." Hij keek zijn zusje vluchtig aan en daarna naar buiten. "En je bent ook verloofd. Met iemand die je misschien kent van Zweinstein. Ashton Vane?" [OOC: Privé]
  23. Zomer 1837 - Op verschillende plaatsen in Schotland - Te beginnen in een tent in 'the Lake district'. “A good marriage is where both people feel like they're getting the better end of the deal.” Het begin van de zomer was goed geweest. Dax was geslaagd, niet met heel indrukwekkende cijfers, met maar net genoeg vakken, maar met de hakken veilig geland in de oever aan de overkant. Zijn vader had vervolgens toestemming gegeven dat hij speler werd bij de Appelby Arrows, Dax had beschikking gekregen over zijn trustfonds en David Appleby had hem de sleutels gegeven van zijn nieuwe huis in magisch Edinburgh. Subtiel had zijn vader wel weer laten vallen dat hij erg benieuwd was of Dax binnenkort ook wat gezelschap zou hebben in huis en hoe de woning eruit zou komen te zien als een vrouwelijke hand zorgde voor de inrichting. Tot dusver was het erg praktisch ingericht. Vrij leeg ook. Al had hij er ook een rommel van weten te maken, omdat hij Dax was en nu eenmaal niet aan opruimen deed. Over een tijdje zou hij van zijn vader vast een huiself krijgen, als de situatie te erg werd, maar de jongen had het vermoeden dat zijn vader eerst wilde dat Dax zou ervaren hoe het was om echt op eigen benen te staan... soort van... Hoe dan ook, van de hints kreeg Dax het een beetje benauwd. Hij schreef erover met Merry, want ze wist toch al van de situatie en Dax' grootste angst op dat vlak. In subtiele woorden begonnen de twee met het plannen van hun 'reisje', want dat was best normaal om te doen in de zomer na je eindexamen. Ze zouden gewoon een leuke rondreis door Engeland maken en vieren dat ze 'volwassen' waren geworden. Of dat was in ieder geval wat iemand er in moest lezen zou deze persoon hun briefwisseling onderscheppen. In feite plande ze een 'run away'- missie, zodat ze in het geheim konden trouwen. Merry was al negentien en Dax was bijna achttien. Ze hadden dus geen toestemming meer nodig van hun ouders. Ze moesten alleen wel een locatie vinden die niet moeilijk deed over dat ze geen getuigen hadden en waar ze konden verblijven, zonder gevonden te worden, want Dax wilde hoe dan ook een 'huwelijksreis', lees: een periode dat ze hun nieuwe leven konden vieren zonder dat ouders hen kwamen storen. De locatie was niet zo heel erg moeilijk, overigens, want heel Schotland voldeed in feite, maar het moest wel... goed zijn? Het was immers toch niet niets om in een 'liefdeloos' huwelijk te stappen. Al was vriendschap vast beter dan liefde. Vandaag was het zover. Merry en Dax waren weggelopen. Ze waren een eind Verschijnseld en vanaf daar waren ze een eind gaan lopen, de natuur in. Het was er prachtig. Dax haalde de rug van zijn hand langs zijn voorhoofd en pufte. Het was warm. Hij was wel sportief, maar op een bezem vliegen en jezelf opdrukken was toch anders dan met bepakking in de volle zon door het ruige Schotse landschap te lopen. Het waren geen Hooglanden, maar het was ook niet het platte, zachtjes glooiende land van Engeland. "Zullen we hier ergens onze tent opzetten?" Een magische uiteraard. Er was hier een meer en aan het water een stukje grasland waar ze konden staan. Er waren eendjes die ook van het zonnetje aan het genieten waren en het uitzicht was gewoon adembenemend prachtig. "Morgen hoeven we dan nog maar drie uurtjes te lopen, denk ik?" Hij plofte neer in het gras. "Wil je je ring al passen, toekomstige mevrouw Appleby, of wil je dat het een verrassing blijft?" [OOC: Privé]
  24. Cake my day

    Floriana Lennox kon haar geluk niet op. Een aantal weken terug had ze gereageerd op een oproepje in de Ochtendprofeet. Dat deed Flora wel eens vaker. Soms stonden er grappige dingen in de krant en ze had het altijd leuk gevonden om dan terug te schrijven en te zien of ze een reactie kreeg. Meestal gebeurde dat niet, maar deze keer wel en het was niet zomaar een reactie. Het was een brief die haar vertelde dat ze had gewonnen. Flora kon het nog steeds niet helemaal geloven. Ze had wel erg haar best gedaan voor het bedenken van een leuke naam, maar niet iedereen vond haar humor altijd even grappig, dus eigenlijk had ze niet verwacht dat er echt iets uit zou komen. Maar nu stond ze hier, in haar roze met witte zomerse bloemetjesjurk -buiten was het dan wel koud, maar als je iets won moest je je feestig kleden- en mocht ze over een roze (!) loper naar binnen. Ze had zelfs iets gehoord over een interview. Nu was Flora ooit al eens geïnterviewd voor de Ochtendprofeet, maar dat had haar nicht gedaan en worden geïnterviewd door iemand die geen familielid was, was toch wel net een stukje bijzonderder. Sorry, Blythe! Ze had haar nicht overigens wel gevraagd om te komen, voor het geval de interviewer alleen maar domme vragen zou stellen, dan kon Blythe het even overnemen. Verder had ze natuurlijk haar ouders meegenomen (want ze was tien en dan vonden ouders helaas nog dat ze je overal naartoe moesten volgen) en wat vriendjes gevraagd, om deze geweldige gebeurtenis live bij te wonen, mochten ze dat willen. Flora was veel te zenuwachtig om te zien of ze er al waren. "Ja! Ja dat ben ik," stotterde ze gespannen toen juffrouw Ryder haar aansprak en ze werkte zich los uit de greep van haar ouders (Ga weg pap, het is absoluut niet cool als je zo dichtbij staat en dat mag absoluut niet in de krant). "Thee is goed hoor, ik hou wel van thee." Zoals elke goed opgevoede Brittanniër. "En nee, u bedankt dat u me hebt laten winnen. Dit is zo leuk." Oeps, had ze dat nou hardop gezegd? Ach ja, daar was ook niks meer aan te doen. "Gaan we eerst lunchen? Of eerst naar de journalist? Of tegelijk?" ratelde ze opgewonden. Oh help, ze kon toch niet praten als ze eten in haar mond had! Hoe moest dat dan? "Is er al gekozen welke cupcake naar mij wordt vernoemd of mag ik dat nog kiezen?" Zoveel vragen. Je zou bijna denken dat ze zelf de interviewer was.
  25. Persoonlijk Topic Dump

  26. Between art and kitsch

    De optie die Evita gaf, was er eentje waar Liam zelf nog niet eens aan had gedacht. Hoe kwam ze daar nu weer terecht? Vroeg ze nu indirect of hij met anderen naar bed was gegaan? Ja. Dûh. Of hij vreemd zou gaan, nu hij met Evita was? Uiteraard. Al was dat iets wat je niet zo openlijk besprak en zeker niet iets wat je willekeurig ging rondvragen. Al was het voor hem misschien iets minder problematisch dan voor haar. "Je komt dan alleen maar over als jaloers en iemand die totaal haar man niet kan bekoren en wanhopig om zich heen slaat om nog maar een touwtje controle in handen te krijgen, poes. Verneder jezelf niet zo. Maar als je het niet kan laten..." Liam klakte met zijn tong. "Dan hou ik je niet tegen." Ondertussen vond hij het eigenlijk wel heel erg irritant. Ze ging zich met hem bemoeien en vervelend doen en zijn familie zou er wel mee zitten als zou blijken dat hij een of meerdere bastaarden had rondlopen. Zijn familie zou hem wel werkelijk dus dwars kunnen zitten... Dus op die manier had Evita stiekem wel een touwtje... Bah. Waarom kon ze hem niet gewoon geweldig vinden en smachtend naar hem kijken, vergeten aan wat anders te denken en elk woord dat hij sprak als de waarheid aannemen. Hij sloeg de armen over elkaar en keek geïrriteerd naar buiten. "We winnen vaak. Ik ben goed. Ik speel in een van de beste teams van Engeland. Ja, we gaan ook naar het buitenland. Ook Spanje." Een beetje duistere glimlach kwam op zijn gezicht. "En als je meewilt als ik dáár speel, is het misschien een idee om je houding een beetje aan te passen, poes. Ik moet me natuurlijk geen zorgen maken dat mijn lieve, kwetsbare verloofde daar iets zou kunnen overkomen. Denk je niet?" De spot droop ervan af.
  27. [1836/1837] You will reap what you sow

    Ze wist niet precies hoe, maar uiteindelijk wist ze haar kamer te bereiken voor iemand haar echt te pakken had kunnen krijgen. Misschien wisten ze diep van binnen ook wel dat ze nu liever even alleen wilde zijn. Daar, verstopt onder haar eigen dekens, kon ze eindelijk een beetje tot rust komen, tot haar ademhaling weer op zijn normale niveau was. En toen, terwijl ze kon horen hoe beneden iedereen langzaam de deur uit ging om weer terug te gaan naar zijn eigen huis en de dag werkelijk ten einde kwam, maakte een nieuw gevoel zich van haar meester. Een vals gevoel van opluchting. --- OOC: Einde
  28. [1836/1837] You will reap what you sow

    Maar nu moest ze eerst weg. Weg. Weg. Weg. Voor de emoties de overhand zouden nemen.
  1. Load more activity
×