Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Yesterday
  2. [1838/1839] #3 Hannah & Regina

    Ze haatte Regina. Uit de grond van haar hart. Wat was ze toch een vreselijk kreng en wat maakte ze het toch telkens weer háár probleem! “Best!” snauwde ze, terwijl ze abrupt opstond en met een wilde omhaal haar boeken bijeen zocht. Een ervan liet ze vallen, even onhandig als Regina haar ervan verweet te zijn, en het was dat ze zich nog net op tijd bedacht dat ze zich in een bibliotheek bevond dat ze geen gil van frustratie slaakte. Ze haatte vandaag. Ze haatte Regina, ze haatte bibliotheken, ze haatte zichzelf om het eenvoudige feit dat het haar zo lang geduurd had om zich weg te scheuren van dit mens. “Jij je zin!” Zo snel als ze kon griste ze haar boek terug van de grond. “Als jij toch altijd beter weet…” Ze fluisterde nu, ingegeven door een geïrriteerde blik van een medestudent. Nu pas drong echt tot haar door hoe vervelend dit was voor al de rest, en ergens, ergens, ergens kon ze zich niet voorstellen dat mensen professor Thorpe daarvan de schuld zouden geven. Oh, Regina verdiende alle toorn die Hannah kon opbrengen, maar de reputatie had ze niet mee. “Kom gewoon niet meer in mijn buurt – ik doe hetzelfde wel.” En ze maakte dat ze weg was, niet wachtend op antwoord. Dat zou ze vast voelen in haar punten voor het examen dat ze bij Regina afleggen moest. Goh. OOC: Uitgeschreven! <3
  3. [1839] Blackmail runs in the family

    Vrijdag 5 april 1838 The Spoiled Princess, Wegisweg, Londen Het was weken later eer ze haar plan ten uitvoer bracht. Eerst moest er een plan komen – en dat was uiteindelijk een uitkomst van een zorgvuldige afweging van voor- en nadelen. Rhiann was zich bewust van het risico en uiteindelijk bereid het te nemen, maar dan wel op haar manier. Ze stuurde geen brieven om haar komst aan te kondigen, maar vertrok op een regenachtige vrijdagmiddag richting het tehuis wat toebehoorde aan David Appleby. Hij had een aantal jaren onder haar gezeten op Zweinstein en al kende ze de familie, dat maakte niet dat dat ze hem echt goed kende. Was vanwege zijn leeftijd nooit echt goed date-material geweest op Zweinstein, namelijk. Nuja. Ze was toch niet van plan hem vandaag tegen te komen. In plaats daarvan verdwijnselde ze vanuit Daniel’s tuin, vanuit de ene plek bij de struik waar de anti-verdwijnselspreuk was opgeheven om verdwijnselen mogelijk te maken. Gold weer niet voor verschijnselen, overigens – je moest wel goed opletten, anders trad er een soort automatisch beschermingssysteem in werking en voor je het weet zat je vast in de kerkers; en Daniel kennende zou hij zijn slachtoffers daar eerst een paar dagen (eh, weken?) laten zitten, voor hij er zelfs maar over na zou denken om de moeite te nemen de tocht helemaal naar beneden te ondernemen. In elk geval, weggezakt in haar luxe, bonten mantel die ze tot haar garderobe had toegeëigend (wellicht was deze van Camilla geweest, maar het kon haar waarlijk weinig schelen) en met een zwarte sluier van voile die haar gezicht verhulde, doorkruiste ze de stad, totdat ze net voor het tehuis bleef stilstaan en zich in een ietwat duister hoekje klaarmaakte om naar binnen te gaan. Ze had haar haren elegant laten opsteken, haar netste doch minst opvallende jurk aangetrokken en onder de premisse dat toch niemand haar zou (her)kennen (de sluier was enkel voor de zekerheid!) stapte ze parmantig het tehuis binnen, een zelfverzekerde blik in haar grijze ogen. De portier gaf haar een ietwat onderzoekende blik – al schatte Rhiann deze eerder in als onder de indruk in plaats van doordringend – voordat hij haar zonder al teveel vragen doorverwees naar de juiste kamer. Ja, hij vroeg natuurlijk naar haar naam en doel van het bezoek; maar toen ze die redelijk vaag wilde houden, vroeg hij niet door. Klaarblijkelijk waren bezoekjes van onbekenden, of in ieder geval personen die gesteld waren op hun privacy, het tehuis niet vreemd. Rhiann klopte driemaal op de deur, haar grijze ogen onverbiddelijk gericht op het donkere hout. Toen deze eenmaal werd opengedaan boog ze – doch beperkt tot een hoofdknik. “Miss Lennox… het spijt mij dat ik u overval. Ik heb iets met u te bespreken.” Ze keek even heen en weer over de gang. Op het oog tenminste leek het uitgestorven. “In prive, indien mogelijk.”
  4. [1839] Blackmail runs in the family

    En ja, ook van dat wist ze niet of het ooit ging wennen. Het was druk op straat, met knarsende koetsen, schreeuwende verkopers en druk converserende mensen met ongeduldig kroost aan hun voeten. Die eerste keer redde ze het niet tot de Wegisweg maar kwam ze na enkele honderden meters terug, draaierig van de kakofonie van kleuren, geuren en geluiden. Ze wilde haar vader geen kans geven om haar mee te voeren als een mak lammetje dat zich voor het eerst weer in de grote stad bevond, als dat nergens voor nodig was. Maar hoe meer tijd er verstreek, hoe optimistischer ze werd. Ze oefende zich ook weer in het verdwijnselen, zodat dat een mogelijkheid zou zijn mocht ze zich benauwd voelen – en bewapend met haar toverstaf en met een schijn van haar oude vaardigheden, die haar in een noodsituatie hopelijk wederom tot aan Daniel’s deur (en voeten!) zouden brengen, durfde ze langzaamaan haar mogelijkheden uit te breiden. Wel koos ze er uiteraard voor om redelijk verhuld te werk te gaan – gelukkig liepen er genoeg duistere figuren in Londen, en zeker op de Wegisweg, om er zelf niet al teveel tussen op te vallen. Hoe meer tijd ze in de stad besteedde, hoe meer het lukte om zich te ontspannen en ook waarlijk op de passanten te letten. Verborgen in haar donkere mantel en sluier herkende ze oude vriendinnen in parmantige jurken en oude vriendjes die met een vermoeide blik op hun gezicht de nieuwe aankopen van hun echtgenotes in weelderige koetsen lieten laden. Een keer dacht ze zelfs een glimp van Aria op te vangen, maar ze verschool zich vlug voordat de scene zich verder kon ontwikkelen. Uiteindelijk zag ze ook Evangeline. Ze wist niet zeker of ze nu echt op zoek was geweest naar het meisje, maar misschien een deel van haar toch wel. Ze had de brieven die Eva haar had gestuurd wel gekregen, maar geen van allen beantwoord. Eva leek haar niet te zien; noch echt op haar omgeving te letten, overigens. Rhiann volgde haar een tijdje, waarbij ze voor zichzelf de pretentie hoog hield dat eerder ging om de beoefening van het ongezien sluipen dan dat ze waarlijk geïnteresseerd was in Eva’s doen en laten - al kon ze toch ook niet geheel ontkennen dat het een rol speelde. Eva verdween uiteindelijk in een tehuis waar ze wel eens over had gelezen in een van de Ochtendprofeten die haar vader haar incidenteel stuurde. Rhiann bleef er nog een tijdje voor staan - tenminste voordat ze doorhad dat een van de voorbijgangers haar ietwat achterdochtige blikken toewierp en ze vlug haar weg vervolgde.
  5. [1839] Blackmail runs in the family

    Ze probeerde zichzelf af te leiden in een poging het dan maar onbewust een plaats te geven. Zo had ze uiteindelijk ook haar verbanning verwerkt (al was het maar de vraag of ze die ooit waarlijk verwerkt had); ze was destijds zo druk bezig geweest met een baby aan haar borst, dat al het andere nauwelijks meer in haar leven paste. Rhiann paste deze strategie toe door zich half op Griffith te storten en zich voor het overige bezig te houden met magie. Daniel had haar een nieuwe staf laten uitzoeken, nadat haar vader de vorige had afgenomen die ze (eveneens via Daniel) in bezit had verkregen. Zeker omdat ze deze keer alle tijd had kunnen nemen om er meerdere uit te proberen – Daniel had nogal een voorraad, waaromtrent ze wijselijk haar mond hield - leek deze nog beter bij haar te passen dan de vorige. Het was er een van walnoothout met een kern van drakenbloed, minder buigzaam dan ze eens was gewend, maar enigszins gelijkend aan de staf die ze op elfjarige leeftijd had uitgezocht en een kleine acht jaar later door haar vader doormidden was gebroken. In de bibliotheek had ze een stapeltje Zweinstein-boeken gevonden – toen ze er ook Kruidenkundeboeken tussen had zien staan, geschreven door een bepaalde professor, had haar hart twee slagen gemist, voordat ze die gauw terzijde had geworpen – en iedere ochtend nam ze de tijd om haar spreukrepertoire weer op te bouwen. Ze besteedde de meeste tijd aan de eens-bekende spreuken herleren die haar in een duel van pas zouden komen, gewoonweg omdat dat haar het meest prangend voorkwam en ze daar altijd goed in was geweest, maar sloeg ook de overige vakken niet over. Haar vader had haar dan wellicht twintig jaar van haar leven en vaardigheden afgenomen, maar dat betekende niet dat ze die (in enig aangepaste vorm, wellicht) weer terugkrijgen kon. Toverdranken hoorde daar ook bij. Eens had ze een van de beste cijfers gehad voor dit vak, maar ondanks dat het een vaardigheid was waar je geen toverstaf voor nodig had, waren de ingrediënten onmogelijk te krijgen geweest in haar verbanning. De huiselven van het Bennett-huishouden voorzagen haar in haar behoeftes, of dat nu was omtrent een diner bestaande uit een zalm-lasagne of een gemalen tweehoorn-hoorn, maar toen op een dag de bloedzuigers op waren bood Rhiann aan om zelf naar de Wegisweg te gaan om er meer te halen. Het was aan de ene kant dat ze iets wilde doen, want zichzelf binnen houden was nu niet per se een pretje (dat hebben wij allen nu ook wel door!), maar ook omdat ze – ondanks dat ze nog steeds bang was dat haar vader haar zo van straat zou plukken – nieuwsgierig was en de plekken en kringen wel weer wilde zien waar ze zich eens zo nonchalant in bewoog. In ieder geval had ze nu een toverstaf; en haar vader zou toch niets op klaarlichte dag en op plekken waar ze omringd was door anderen aandurven, toch?
  6. [1839] Did I forget to mention her?

    Jake couldn't stop grinning. His cheeks started hurting but he couldn't really care. He was happy his friend saw how happy he was it all just added to, well, how happy he was. Aelin was ready to get into it, as she shifted closer to him, ready to gossip. ''Get your mind out of the gutter!'' He said as he playfully flung the pillow her way. He grabbed himself a new one, that he gently squeezed between his arms. ''But yeah, we go on dates. I took her out to an Italian restaurant, and I think she really liked that! I should take you there at some point, but the people there might start to think I'm a lady's man, so we might want to wait a little bit.'' He used to be quite the lady's man, but he didn't know if Aelin knew that. It didn't matter anyway. ''But yeah, I take her places sometimes, she comes to my place sometimes. She just... gets me. And I get her and it's just really easy with her. I can be myself.'' Then, his heart, that was so full of love and happiness got stung again as Aelin started talking about a wedding and his face dropped. ''There won't be a wedding.'' He said. If he had been a dog, his ears would've been flat on his back and he would have started to whine, as if he had been hit. ''Well, there will be a wedding in December, but I won't be there.'' He said, trying to joke. He wanted to get out of this conversation, and back into the happy gossip from a few minutes ago. He jolted up, and stood there for second, unsure what he wanted to do. He just felt that he had to stand up, but then he sat down again, as he didn't have anything to do. ''We can't ever meet in too public a places, because... She's already engaged to someone else.'' His voice was shaking. He normally didn't tell anyone about how he was feeling, and what was happening. But he could tell Aelin. ''It's not her fault, it's her family.'' He smiled, trying to hide what he was feeling. ''We met again and started talking, and I... I've never felt so strongly for someone.'' He took his cup of tea back in his hands and looked into the liquid, trying to avoid Aelin's gaze. @Aelin Sardothien
  7. [1839] Blackmail runs in the family

    Februari/Maart 1839, Huis van de Bennetts, Londen Rhiann wist niet of ze er ooit aan ging wennen. De eerste tien jaar van haar leven had ze in Cadwgan Castle doorgebracht; de volgende tien, ruwweg, op Zweinstein – tenminste totdat ze werd verbannen. Toen volgden er twintig lange jaren waarin ze zo goedschiks en kwaadschiks als het ging haar leven opbouwde op het Welshe platteland; eerst in Rhayader, later in haar eenvoudige boerderijtje in Clearwen Valley. Ze had zich echter nooit ergens zo thuis gevoeld als op Cadwgan Castle; nooit op Zweinstein, noch haar twee verblijfplaatsen erna. Maar de laatste keer dat ze naar haar ouderlijk huis was teruggekeerd bleek ook dat niet meer de warme plek uit haar herinneringen. Nadat haar zoon, koud als steen, opgebaard had gelegen in de Kerkers en ze via haar eens-beste vriendin moest vernemen dat haar vader Keane’s lijn van opvolging had uitgewist door zijn eigen bastaardzoon in zijn testament tot erfgenaam te maken, had ze geen andere uitweg gezien dan vluchten. En de plaats waar ze onderdak had kunnen vinden was… anders. Het huis dat toebehoorde aan de Bennetts was groot en statig, gelegen in een van de betere wijken van Londen; en al was het voorzien van zijn eigen eigenaardigheden, toch miste het die eeuwenoude, tochtige, aristocratische charme die uitging van het kille kasteel waar ze was opgegroeid. Ze kon zich niet voorstellen dat er zich in de villa geen ruimtes zouden bevinden die haar meer aan Cadwgan Castle zouden laten denken, maar die waren dan toch tenminste op het blote oog afgewisseld met kamers vol wollig en zacht tapijt, vanwaar ze met Griffith in haar armen uitkeek over de grote tuin en, daarachter, de brede, Londense straten. Rhiann spendeerde veel tijd alleen. Oh, Daniel had haar zeker in het begin niet met rust gelaten, en als ze daaraan terugdacht – en dat deed ze wellicht vaker dan ze zou moeten – brachten de herinneren een rozige blos op haar bleke wangen. Maar sinds zijn… nuja, conflict met Camilla tot een hoogte- (of diepte-?) punt was gekomen, was hij daarmee bezig geweest en later… nuja, vast met andere dingen. Ze vond het niet erg. Voordat ze ook maar enigszins naar het heden, of zelfs maar naar de toekomst zou kijken (en teveel aandacht van Daniel zou haar vast tot een punt brengen waarin ze het zou moeten hebben over een toekomstige beëindiging van de liefdadigheid aan zijn kant, wat betekende dat ze haar eigen onderdak zou moeten regelen) moest ze eerst het verleden verwerken; en dat bleek lastiger dan gedacht. Keane’s dood deed pijn; meer pijn dan al dat andere dat ze ooit in haar leven had gevoeld. Maar haar vaders dubbele verraad; dat maakte gewoonweg dat een witheet soort woede, welke zich tegelijkertijd uitte in een angst die tot diep in haar botten doorwerkte, op een blinde en haast doldwaze wijze bezit van haar nam. Ze vocht met deze gevoelens; probeerde ze af te zwakken, de ratio de overhand te laten nemen – zoals ze altijd van haar vader had geleerd, en zoals diep was doorkliefd in haar karakter. Maar ze had er veel moeite mee. En het was moeite die lastig te overbruggen bleek. OOC: Prive met Irene!
  8. [1839]It starts with dinner

    Haar bemoedigende woorden probeerde hij door te slikken, maar dat was lastig want ze voelde als hele hompen. Uiteraard had ze de korte blikverandering van Jake gezien, natuurlijk. Zij kon hem perfect peilen zonder dat hij ook maar een woord hoefde te spreken, een gave die hij soms erg fijn vond, maar soms echt een vloek was. Hij wilde helemaal niet zwak zijn, dat hoefde zij helemaal niet te zien. Maar toch kon hij zijn emoties niet verborgen houden als ze hem zo lastig vielen. Haar handen die de zijne vasthielden waren warm en zacht, en hij vergat bijna te ademen terwijl hij in haar lichtbruine ogen keek. Het was alsof zij elke pijn, fysiek of mentaal kon helen door hem alleen maar even vast te houden. Het was goed te horen dat ze niet van hem hield. Ze had het hem al verteld, maar door de onzekerheid in hun 'relatie', was het soms erg lastig om zich ervan te overtuigen dat ze dat niet deed. Hij wíst het, maar als ze het tegen hem zei vóelde hij het ook. En ze hoefde wat ze erna wilde niet te zeggen, want Jake hoorde haar woorden in zijn hoofd, ookal had ze het nooit tegen hem gezegd. Toen ze hem weer afwees deed hij zijn best niet al te verslagen te kijken. Voordat hij het voorstelde had hij het antwoord al geweten, maar nog was het naar om het te horen. Ze zou alleen zijn verhalen aan kunnen horen, want zelf zou ze het nooit kunnen zien. Haar plicht, dat was wat haar tegenhield, dat wist hij ook. Jake kende zelf ook plichten, plichten die hem bonden aan het land van Engeland. Het was zijn plicht voor zijn jongere siblings te zorgen. Niets in de hele wereld zou er ooit voor kunnen zorgen dat hij die plichten zou verzaken, dus hij begreep haar wel. Als hij zou moeten kiezen tussen wegrennen met Nehemia of er voor zijn broers en zussen zijn zou dat ook een onmogelijke keuze zijn. Maar er was altijd een kans dat ze voor het wegrennen zou kiezen. En daar moest Jake zich maar aan vasthouden, wilde hij een beetje kunnen functioneren. Ze stelde voor om ergens in Engeland te verschijnselen en Jake knikte instemmend. ''Ja, laten we dat dan doen.'' Het was dan geen reis naar het verre buitenland, maar er waren in Engeland en omstreken ook genoeg leuke plekjes. Hij zou iets uitkiezen wat een beetje afgelegen lag, iets romantisch... Bij die gedachte legde ze haar hoofd op zijn schouder en de vlindertjes begonnen weer te fladderen. ''Droomreis?'' Vroeg hij, afgeleid door de vlindervleugels. ''Ik zou willen leren zeilen en dan van Newcastle naar ergens in Frankrijk te gaan zeilen.'' Simpel, maar hij had dat al sinds kind aan gewild. ''Die droomreis komt nog uit de tijd voordat ik in Huffelpuf kwam. Ik heb zoveel jongere broers en zussen om me heen gehad, ik wilde helemaal alleen wegvaren, en ik denk dat dat in de loop van de jaren daarin veranderd is.'' Hij legde zijn hoofd tegen haar haar aan en rook haar parfum. ''Maar een boot is erg duur, zelfs als ik het huur. Dus misschien blijft dat ook wel een droom. We zullen zien.'' Hij wilde aan haar vragen wat haar droomreis was, maar hij wilde niet weer erover beginnen, en dus bleef hij maar stilletjes van haar aanwezigheid genieten. @Nehemia Desmarais
  9. [1839] Did I forget to mention her?

    Aelin stared at her best friend. He wasn’t just having a crush or in love. He was deeply, absolutely over his head in love. “Desmarais...Desmarais...”, she repeated. “I know that name from somewhere. I think there was a Desmarais in my year”. Oh, and wasn’t she really rich? Then Aelin probably had stolen something from that girl, back in the day when she hating rich people and was very poor herself. Nowadays she didn’t care too much. Money was handy, but now she realised it didn’t make her completely happy. Her family and her husband made her happy. And hopefully in the future her children would make her happy. “I never knew her though” . She shrugged. Back in those days she hadn’t been very fond of Huffles anyway. How much she had changed. The little brunette lifted an eyebrow. “Yeah sure, by accident huh?”. “Jesus, Jake. You really are head over heels”. The girl shook her head, but smiled. “I am glad. You deserve someone that makes you happy” . She shifted a bit closer to her friend and grabbed her cup of tea. After a sip she looked at him again. “So what is she like? Did you guys went on a date already?”. She wiggled her eyebrows, indicating something more must have happened already. She just had to trust Jake on his word that his love was beautiful. Aelin could tell he truly believed Nehemia was. “You know, I was actually thinking I would love to have a big party. Since Andres and I had to keep our wedding a secret, I think I should catch up with someone else’s wedding. So when can I expect an invitation?”. She grinned. “Please tell me there will be alcohol instead of tea! I will riot if I’m stuck with a cup of tea and a cupcake at your wedding”. She took another sip of her tea. “Oh, and of course I will be your witness, right? Or else...garden gnomes, remember?”.
  10. [1839]It starts with dinner

    Voor Nehemia was verloofd zijn heel normaal. Het was voor haar gewoon een zakelijke overeenkomst waar ze niet onderuit kon. Ze stond er echter niet bij stil dat elke keer als ze haar verloofde noemde, ze Jake daar onbewust mee kwetste. Ze had heus wel gezien hoe het lachen hem tijdelijk was vergaan. Hij deed zijn best het voor haar te verbergen, maar ze pikte dat soort dingen heel snel op. Als vrouw zijnde zat je er vaak bij zonder al te veel te zeggen. Dan was observeren een goede bezigheid. “ Jake... Het spijt me” . Ze legde haar hand op die van hem en voelde direct de warmte doro haar lichaam stromen. “Je weet toch dat dat ik niet van hem hou?”. Want ik hou van jou, maar dat zei ze niet hardop. Ze was bangd at zodra ze die woorden hardop tegen hem zou uitspreken ze niet meer terug zou kunnen. Dan was ze verloren. En dan? Ze kon haar reputatie en familie niet voor hem op het spel zetten. Maar jeetje, soms was het zo verleidelijk. “En je moet ook zeker blijven reizen. Want ik hou ervan om je verhalen te horen” , verzekerde ze hem met een glimlach. Voor haar zou het echter alleen bij die verhalen blijven. Ook al bood Jake haar practisch aan om op reis te gaan met haar. Naar Toscane. Ze wilde zo graag ja zeggen, maar ze wilde hem ook geen dingen beloven die ze toch niet waar kon maken. “Ooh Jake...”, verzuchtte ze. Ze pakte met beide handen die van hem vast. “Je weet dat ik niet met je op reis kan. Ik zou willen dat ik met je op reis kon, echt waar. Ik zou niets liever willen. Ik kan mijn plicht echter niet verzaken en dat weet jij ook. De gevolgen zouden te groot zijn”. En niet alleen voor haar, maar ook voor hem. Ze zou alles verliezen en niets meer waard zijn. Wat dan? Nehmia had nooits iets liever gewild dan bij Jake zijn. Ze nam echter nu al veel risico door hier met hem te zijn en het verborgen te houden voor haar omgeving. Elke seconde liep ze het risico om haar familie en reputatie schade toe te brengen. Een paar uurtjes kon ze nog wel riskeren, maar ze zou nooit met een goede smoes kunnen komen om weken of zelfs maanden afwezigheid te verklaren. Dat wist Jake ook, maar hij bleef het toch proberen. Ze vond het verschrikkelijk om hem elke keer weer teleur te stellen. “Als het kon dan zou ik je de hele wereld over volgen, maar de situatie is nu eenmaal niet anders. Laten we gewoon genieten van de momenten die we hier hebben, in Engeland. Misschien dat we eens binnen Engeland ergens naar toe kunnen Verschijnselen voor een middagje? Dat zou toch een mooi alternatief zijn?”. Maar het was niet hetzelfde. Zelf zou ze ook veel liever met hem de wereld over reizen, maar ze probeerde dit zo positief mogelijk te benaderen. Aarzelend legde ze haar hoofd op zijn schouder. Ze was nog steeds niet gewend om zoveel affectie te tonen en al helemaal niet in het openbaar. “Wat zou jou droomreis zijn?”, vroeg ze in een poging hem af te leiden van de discussie over een toekomst die nooit zou kunnen bestaan.
  11. [1839] Did I forget to mention her?

    Aelin didn't have to tell him twice to bring back stuff. He loved gifting gifts to his loved ones when he came back from a vacation, and when she had threatened to put garden gnomes -garden gnomes, Jake almost had a heart-attack when she said that- in his garden he was determined to make sure to bring her something good. She was jesting, but probably only half. He couldn't risk garden gnomes ruining his garden and knowing how crazy -awesome crazy- Aelin was, she might just actually do it. Better to be safe than to be sorry. He had had to stifle his giggle when she threathened him she would steal his stash. Which one, the tea or the pills upstairs, he thought to himself. Probably both, so yeah. He would make sure and check before leaving the vacation destination that he got her something she'd love. He jolted up when she realized what he had just said. Sheepishly, he kept smiling at her, almost apologetically, which made it click in her head what he had just said. He was not prepared for the cupcake and he felt it -bonk- on his head and into his lap. Quickly, he wielded a pillow that was close to him on the couch, like a shield, ready for a barrage of vanilla cupcakes, but she didn't fire anything anymore. Well, except for words. Her telling him he was red made the colour even darker as he looked away, a little shy. He had never been in love before and had always been the one on the other side, prodding for answers and firing questions akin to what Aelin was doing. He couldn't stop smiling, as his secret was now out to his friend. For a second he was worried she was going to throw another cupcake, the way she puffed visibly annoyed, but he was still safe.When he saw her smile he relaxed a little more. ''Okay, okay!'' He laughed, admitting defeat as he threw his hands in the air. If he didn't tell her the whole story, she might just get out the garden gnomes again. Not a pretty sight. ''Her name is Nehemia Desmarais, we used to be in Hufflepuf together, but we didn't really talk then, she's a few years younger than me.'' He put the cushion he was holding in his lap and put the fallen cupcake on the table. ''I met her again at work, well, I was working at a party, went into the women's restroom, by accident-'' He emphesised the last two words. ''And well, she is beautiful, like, gorgeous.'' He grinned again, thinking about her. @Aelin Sardothien
  12. [1839]It starts with dinner

    Het was in 1839 niet heel raar dat mensen niet wisten waar Toscane lag, en dus keek Jake daar ook niet van op bij Nehemia. Hij knikte bevestigend op haar vraag over Toscane, en hij realiseerde zich hoe vast zij eigenlijk zat, des te meer ze vertelde over haar leven en haar wens te reizen. Jake kon zich niet voorstellen hoe hij zou reageren als iemand hem zo zou behandelen, dat hij zelf niet kon kiezen waar hij heen wilde gaan, dat hij niet zelf op reis zou kunnen, alsof hij gevangen zou zitten in een kooitje. Een gouden kooitje, wellicht, maar nog steeds een kooi. Hij zag de fonkeling van haar eigen wezen, haar wensen om te reizen, voordat ze haarzelf binnenhaalde als een vis aan een hengel. Dat had ze niet mogen denken van de eigenaar van haar kooitje. Het was ongelofelijk hoe ze tegen werd gehouden, ze zou zo krachtig kunnen zijn als ze naar die stem, haar eigen stem luisterde... Maar dat ging niet zo gemakkelijk, dat wist Jake ook wel. De wijn smaakte hem ook goed, hij nam een nipje, voor hij het glas weer neerzette. Hij was er niet zo zeker van waar hij zijn handen moest plaatsen. Onder de tafel was niet netjes, maar boven de tafel voelde het ook een beetje gek, waar hij ze ook plaatste. Bij zijn glas was het wel erg dicht bij Nehemia en hij wist niet zeker of zij dat wel zo wilde, maar zijn armen bij zich houden was ook zo terughoudend en ze deden dit toch al een poos? Misschien was het toch nog iets te openbaar voor haar. Hij besloot zijn ene arm dichtbij zich te houden, en de andere bij zijn glas te leggen, met de palm naar boven. Zo kon ze er voor kiezen om haar hand aan hem te geven. Dit was zoveel lastiger als je over elke beweging nadacht! Toen ze over haar verloofde begon beet Jake op zijn kiezen, zijn kaken werden zichtbaar aan de zijkant van zijn gezicht en hij nam nog een slok wijn om zijn mentale pijn te verbergen. Zijn hand die bij zijn glas had gelegen legde hij dichter bij zijn eigen lijf. Over twee maanden zou ze getrouwd zijn. Zijn maag draaide om. Zijn dromen waar Nehemia de hoofdrol speelde waren weer ingegooid met een steen, iets wat hem altijd pijn deed. Hoe dichterbij de datum kwam van de bruiloft, hoe nerveuzer hij zich maakte. Meestal leefde hij zijn dagen alsof, als hij maar niet aan de bruiloft dacht het ook niet kon gebeuren, maar helaas bracht zijn hem terug in de werkelijkheid als ze daarover sprak. Zijn glimlach was intussen veranderd in een streep, maar hij herstelde zich vlug. Deze avond zou hij niet laten draaien om die stomme verloofde van haar, het ging om hen twee. ''Ik blijf reizen, want ik geniet ervan en ik zal je altijd verhalen blijven vertellen.'' Maar het zou natuurlijk veel leuker zijn als je mee zou komen, wilde hij zeggen, maar hij vervormde het naar een iets minder direct voorstel. Met een ietwat uitdagende blik keek hij haar aan. ''En wie weet ga je nog wel eens mee op reis naar Toscane in de toekomst. Met mij.'' Het leek wel of die verloofde van haar hier was en haar tegenhield, de stem was in haar die zei dat ze dat allemaal niet kon doen. Maar het kon, als zij sprong zou Jake haar opvangen. Dat wist ze, en dat wilde ze ook, toch? @Nehemia Desmarais
  13. [1839] Did I forget to mention her?

    Aelin was indeed chilling with Jake. Despite the cold it was actually comfortable outside. Magic would prevent them from freezing to death, since Jake had put up heating and protective spells. The young lady had kicked off her shoes and thrown her legs over the armrest of the couch. Andres had needed to study, but she had all her homework done. So instead of getting bored at home, she had contacted Jake to see if she could stalk him. She enjoyed his garden even when it was dripping from melting snow. While they enjoyed their tea they talked about everything that crossed their minds. Aelin was finally able to tell the world she had been married to Andres for almost a year. Now that his father had cut Andres out of his will and his life, everything had been rather quiet. In a good way, that is. No more secrecy or frustration and family problems. They were just a normal married couple now. Jake had laid out his travel plans to her. Aelin envied him for being able to travel so much and so far away. She and Andres simply didn’t have the money to travel the world. Then again, they were both busy with studying so they did not have the time either. “You better bring me back a gift”, she warned. “Or you might find some unwanted garden gnomes in your garden when you get back”. She grinned at him. She knew how precious his garden was to him, so it was easy to threaten him with it. “Or I’ll steal all your stash”. He loved his tea as much as his garden. “I don’t know yet which one it will be”. She shrugged. Knowing Jake he would bring her back something. Even if was just a postcard with a picture of the city he had been to. “Japan.. That sounds interst...” . Aelin set up suddenly. “Wait, who?”. She stared at her friend and eyed him suspiciously. She hadn’t heard about a Nehemia at all, but by the looks of it he was smitten with that girl. “Oh my... You’re in love!” , she exclaimed. The girl grabbed one of the small cupcakes and threw it at his head. “When did this happen? You look as red as a tomato so it didn’t just start yesterday”. She huffed; a bit annoyed that he hadn’t told her earlier. Then again, she hadn’t told him she was married until months after they met. Aelin grinned at him. “You know you have to tell me everything now, right?”. Because she would not leave him alone until he did.
  14. [1839]It starts with dinner

    Warme landen. Dat klonk zeer verleidelijk. Nehemia was zo Engels als maar zijn kon en daar had ze ook geen enkel probleem mee. Echter was ze het koude natte weer soms wel heel erg zat. Het zou gewoon fijn zijn als ze zich geen zorgen hoefde te maken over bescherming tegen de regen en gewoon heerlijk van de zon kon genieten. Oh, als ze zelf toch eens zou kunnen reizen. Ze had nooit dit soort dromen gehad, maar de verhalen van Jake hadden toch een verlangen in haar los gemaakt. Het verlangen om wat van de wereld te zien en het verlangen naar hem…“Thailand?”, vroeg ze. Ze had wel gehoord van Amerika, maar van landen zoals China of Thailand niet. De gesprekken die ze voerde gingen simpelweg niet over de wereld. Als vrouw had zij daar sowieso niets mee te maken. “Ooh, ik ben dol op thee”, gaf ze toe. Zelfs op een warme dag dronk ze nog graag thee. Voor ze echter verder op het gesprek kon inhaken kwam de ober weer aan hun tafel. Nehemia glimlachte beleefd toen hij de rode wijn voor hen inschonk en knikte als een bedankje. Ze was echter blij dat hij ook weer snel vertrok. Ze had eindelijk met Jake een gesprek op gang weten te krijgen en ze wilde niet dat het weer stil zou vallen. Gelukkig was het dit keer Jake die het gesprek op gang hield. “Toscane? Is dat ook in Italie?” , vroeg ze nieuwsgierig. Oh, ze wilde zoveel meer over zijn reizen horen. Nehemia genoot er daadwerkelijk van. Ze begon zich ondertussen ook steeds meer op haar gemak te voelen en de wijn zou daar ongetwijfeld ook bij helpen. Voorzichting nam de jonge vrouw en slok. “ oh, dit smaakt goed. Dit is heerlijk!” . Ze nam snel nog een slokje, maar besloot toen het glas weer even neer te zetten op tafel. Ze wilde nu niet als een dronkelap over komen en direct alles achterover slaan. Ze was dan nu wel een stiekem avontuur aan gegaan, maar ze had nog wel manieren! Al had ze graag het halve glas achterover geslagen toen Jake haar vroeg of ze zelf ooit wilde reizen. Ze had nooit haar dromen hardop uitgesproken en het werd haar ook eigenlijk nooit gevraagd wat zij wilde. Voor en moment zweeg ze, maar besloot toen gewoon om eerlijk te zijn. Jake toonde tenminste oprechte interesse in haar dus dan verdiende hij de waarheid. “Nou, ik heb er eigenlijk nooit zo bij stil gestaan. Alles werd altijd voor mij bepaald. Nog steeds eigenlijk. Reizen is nooit een optie geweest. Over twee maanden ben ik getrouwd en het zou me niets verbazen als we met de huwelijksreis gewoon in Engeland blijven” . Dat was best een domper. “Maar na jou verhalen lijkt reizen me heerlijk. Ik zou best wel eens wat van de wereld willen zien. Ik zou best wel eens mijn eigen keuzes willen maken en...” . Ze hield abrupt haar mond en haalde toen haar schouders op. “Ach, het doet er niet toe. Mijn verloofde hoeft nooit te reizen voor zijn werk dus ik verwacht niet dat ik ooit de wereld buiten Engeland zal zien”. Het had ook weinig zin om er te veel bij stil te staan. Reizen werd niet van haar verwacht dus kon ze die droom maar beter laten varen. Al had ze de teleurstelling niet compleet kunnen verbergen toen ze dat toegaf aan Jake. “Maar jij moet vooral blijven reizen”, moedigde ze hem aan. “Dan heb ik tenminste je verhalen om naar te luisteren”. Al hoopte ze dat hij niet maanden weg zou blijven. Op een of andere manier kon ze het idee niet verdragen dat ze maanden van hem gescheiden zou zijn.
  15. [15+ ][1839] Uit de kast gluren

    Hij kon zijn ogen sluiten, zijn vingers in zijn oren stoppen, maar hij leek bevroren, naast het getril in zijn lijf. Hij kon zijn zintuigen niet geloven, Rosa die toegaf aan Augustus' vraag. Het brak zijn hart en hij deed zijn best rustig adem te halen, anders zou Augustus gesnik kunnen horen, of zijn bevende adem. Het beeld dat Augustus zich zo tegen haar opdrukte maakte ook tegen Thomas' wil in indruk op Thomas' lichaam, en het gekus waar hij de geluiden van kon horen aan deze kant van de kastdeur wonden hem op. De machteloosheid over zijn eigen lichaam en gevoelens maakte hem weer boos en hij probeerde zich op zijn geliefde te focussen, te bedenken wat zij in hemelsnaam aan het bedenken was. ''Bureau?'' Thomas werd draaiierig en drukte zich tegen de achterkant van de kast. Hij moest stoppen met het tafereel te waarnemen, dit voelde als psygische zelf-mutilatie om naar hun gekreun en geadem te blijven luisteren. De roodharige man sloot zijn ogen, de tranen stroomden vlug over zijn wangen. Hij voelde iets waar hij op kon gaan zitten en deed dat voorzichtig, waarna hij zijn oren dicht deed en zijn ogen dichtkneep en heel hard 'lalalalalala' in zijn hoofd schreeuwde, om maar niet te hoeven denken over wat er aan de andere kant van de kast zich afspeelde. @Aurora Montagu
  16. [15+ ][1839] Uit de kast gluren

    Het idee dat ze tijd hadden maakte dat Augustus grijnsde. Elk woordje wat ze in haar Schotse accent zei wond hem alleen nog maar meer op. Toen ze Hij hoopte dat ze dat zou zeggen. Haar groene blik deed de zijne binnen te dringen, zo indringend keek ze naar hem. De kus voelde passievol, hij snakte naar haar. Zijn armen had hij nu om haar middel geslagen. Toen ze hem van zijn das ontdeed grijnsde hij weer en keek haar verlangend aan, waarna ze hem speels naar zich toetrok. Oké, dit was best leuk, zo ruw als ze met hem had gedaan. Het was erg aantrekkelijk. ''Oké, mevrouw Montagu, deze kant kende ik nog niet van je, ik vind het wel leuk.'' Zei hij, een grijns op zijn gezicht en zijn ene wenkbrauw kort opgetrokken. Hij drukte zich tegen haar aan, en trok met zijn armen haar heupen iets naar hem toe. Hij trok terug, keek naar wat er in de buurt was. Het bureau. Dat zou goed moeten zijn. ''Bureau?'' Vroeg hij hees en buiten adem, waarna hij zachtjes de huid in haar nek kuste. I'M SO SORRY THOMAS D:
  17. October 1839, after this topic Everything in Jake's life was exactly how he liked it. His family lived close, he was healthy, he had enough tea, he had good friends, a best friend and a girl that he was absolutely head over heals for. Of course, there were actually still problems in his life, he was still human after all, but because of the rose-tinted glasses he was wearing it all seemed manageble. His sister still wasn't talking to him, but she would come around at some point, right? And there were some things at work he had to sort out, but it would all be okay because everything was fluffy and fuzzy and amazing because Nehemia loved him and that was all that mattered. Jake drifted through his days as if tiny, invisibly wings were attached to both sides of his face, carrying him through the clouds of cotton candy sweetness that was his life. From the outside, people had to be blind to not see his permanent dumb grin, and his mind seemed to be all over the place. It wasn't, really, as it was focused on her. But he hadn't really told anyone about her yet. Aelin, Jake's best friend was currently chilling at his place, sitting outside in Jake's magically heated on a big, comfortable outside couch. Together they watched the october-snow, melting as it drifted into the warmth-barrier Jake had put up, and dripping down the concrete walls surrounding Jake's back garden into small ceramic bowls. Birds flew into the garden, visibly confused about the sudden temperature rise, as they bathed themselves in the lukewarm waterbowls, before digging up some worms in Jake's vegetable garden, before flying away, on their way to tweet about this strange occurance to their feathered friends. Yes, tweet. Pun intended. Viewing this funny and beautiful spectacle, Aelin and Jake were sipping from Jake's new tea, saffron. It had cost him a lot of money, but he was happy to share this moment and his tea with such a friend as Aelin. He had put some fresh mint from the garden in the teajug. Jake had covered himself with one of the blankets he had put down for Aelin and himself and he ate a one of the miniature vanilla cupcakes he'd bought at the local bakery. The friends had been talking about how their day was going, the garden-warming spell, the tea, the cupcakes and they ended up talking about Jake's future travelingplans, when he blurted out something. ''-to Japan, and I'm hoping Nehemia could join me but-'' As soon as he realised he had said her name his face turned bright red, and he raised his tea to his mouth so fast, the tasty water overflew the cup and fell down his cheek, on his red, comfortable pants. Hopefully, it wouldn't stain. He looked at Aelin sheepishly, and grinned. Woops. @Aelin Sardothien
  18. Vragen, suggesties, foutjes en errors

    Ik heb even overlegd en je kan je antwoord terug vinden in de nieuwe mededeling!
  19. OOC Zweinstein Mededelingen

    Hi allemaal, Naar aanleiding van een vraag van Betsy een korte mededeling over de IC Klassenoudsten. Omdat er een stuk minder leerlingen zitten op Zweinstein tegenwoordig, kunnen vanaf nu plotkarakters en NPC's zich ook opgeven als IC KO. Hierbij blijft gewoon het limiet van 4 KO's en 2 HM's per afdeling. Gewone karakters gaan altijd voor op NPC's en plotkarakters. En plotkarakters gaan in principe weer voor op NPC's. Om dit overzichtelijk te maken willen we aan de "afdelingshoofden" (Je weet wie je bent ) vragen om een nieuw topic te openen in het leerlingenkamer board waar mensen hun karakters op kunnen geven. Als er meer mensen zich aanmelden dan er plekken zijn, kan je kijken of je een verkiezing wilt organiseren. Dit kan verschillen per situatie en of bepaalde karakters dus voorrang hebben of niet. Kijk voor je een karakter aanmeld ook altijd eerst even of er plek is in de afdeling. Dat kan je hier vinden. Veel plezier!
  20. Last week
  21. Vragen, suggesties, foutjes en errors

    Vraagje, kan een npc ook KO worden? Uiteraard als iemand anders KO wilt worden niet, maar als dat niet zo is? Ik zit met een boel broers en zussen van Edith waarvan ik er wellicht eentje KO wil laten worden, no problem als dat niet kan
  22. [1839] So drop your chin and take yourself back home

    Ja, hij kende Eva ook wel beter dan te denken dat ze als een trouwe, brave hond op haar kamers zat te wachten tot hij een keer langs zou komen. Maar de waarheid was dat Keane nooit goed was geweest in plannen helemaal alleen maken en uitvoeren. En dit plan, wat hij toch aan Eva had willen vertellen maar waar hij niet aan toe was gekomen, en wat hij helemaal alleen ten uitvoer had moeten leggen – van de razende woede van zijn grootvader die hij enkel had kunnen overwinnen vanuit de dood, tot de vlugge tong die hij nodig had gehad om Aria te overtuigen hem te laten gaan en waarbij wederom zijn leven op het spel had gestaan, om vervolgens wekenlang met een Clubmaat op enkele vierkante meters te zitten – nuja… Het was gewoon veel. Teveel. En natuurlijk wilde hij weten dat Eva veilig was, natuurlijk wilde hij niets anders dan haar in zijn armen nemen en het raadsel verder ontpluizen, bedenken hoe het allemaal weer goed zou komen. Maar het was gewoonweg zo fijn geweest om één avond te nemen waarop alles anders was. Waarin hij, net als vroeger met Dani aan zijn zijde, kon doen alsof al die problemen nu even niet in zijn nek hijgden. Waarin alles om Daniella draaide en niet om hem, gewoonweg omdat Dani altijd alle aandacht naar zich toe zou trekken en er dan nog nauwelijks ruimte zou zijn om aan zijn eigen kwesties te denken. Hij had wellicht wel kunnen weten dat dat teveel was gevraagd. En toch. Wederom met een frons op zijn gezicht hoorde hij aan hoe Evangeline de pub van haar broer begon te promoten. Was dat misschien waarom ze hier was? Zou ze door Ronan zijn ingehuurd? Het klonk wel echt als een verkooppraatje... De beste whisky die hij ooit had geproefd? Het was niet slecht, dat zeker niet, maar... de beste?? Keane wierp nog eens een blik op haar kleding. Ze leek nou ook niet echt per se haar voornaamste jurk te hebben aangetrokken, dus wellicht was ze toch niet echt uit op een goedkope date, maar op eh... geld? Of dat nou zoveel beter was… “Oh, echt?” sprak Keane, iets enthousiaster toen ze vertelde dat ze hier niet ver vandaan woonde. Hm... het zou toch niet zo heel erg lastig moeten zijn om uit te vinden waar. Als hij eenmaal langs zou gaan, dan zou hij maar eens een stevig gesprek met haar hierover moeten hebben – al zou hij dan waarschijnlijk ook moeten vertellen hoe hij aan deze informatie was gekomen. “Momenteel verblijf ik in Uxbridge House” vertrouwde hij Eva toe, de leugen voorzichtig naar zijn hand manoeuvrerend. Mensen waren altijd meer geneigd om dingen over zichzelf te vertellen als een ander dat ook deed. “Is het daar ver vandaan?” Want ja, iedereen wist wel waar het huis van de Pagets zich in Londen bevond, toch? “En, ik…” Maar toen stokte hij. Het moment dat ze het woord ‘Wales’ in haar mond nam brak haar stem een beetje, en de steek die zij wellicht in haar hart voelde, kwam bij hij misschien nog wel harder aan. Een van de dingen die hem met Eva verbond was Wales. De groene heuvels, de donkere meren, de blauwe watervallen… het was hun thuis. En al was het laatste welkom wat hij er had genoten nou niet echt per se een prettige ervaring geweest, toch wist hij plotseling niet zeker of hij dit wel kon. Hij wist niet of hij kon blijven liegen, alleen maar omdat Daniella hem in deze positie had geduwd. Hij wist niet of hij de luchtige gesprekken kon volhouden, als alles hem plotseling deed denken aan de ernst van de situatie. Voor een moment staarde hij Evangeline aan, een twijfelende en ietwat gepijnigde blik op zijn gezicht, voordat hij binnensmonds de Welshe vloek “Coc y gath” tegen niemand in het bijzonder mompelde en toen abrupt opstond. “Mijn excuses” sprak hij wat terughoudend. Plotseling wilde hij niets lievers dan gewoon weer zichzelf zijn, maar dan zou hij toch eerst echt weer helemaal terug moeten naar Cambridge. “Ik heb plotseling bedacht dat ik vanavond toch nog een erg belangrijke afspraak heb! Dus eh.. als ik, eh...” Als Dani nou gewoon even opzij zou gaan, dan kon hij hier weg.
  23. [1839]It starts with dinner

    Haar arm om de zijne deed in zijn maag honderden kleine vlindertjes ontstaan, die zijn hele lichaam fijn leken te kietelen. Hij was blij dat ze bij hem was en aan de tafel was ook hij zich uiterst bewust van de kleine afstand tussen hen, wat compleet ongepast was voor een ongetrouwd stel. Niet dat Jake nooit zo dicht bij een andere vrouw was geweest, hij had genoeg ervaring, maar hij had zich nog nooit zo gevoeld, voor wie dan ook en om dan zo dicht bij haar te zijn voelde overweldigend geweldig. Hij moest wat gniffelen toen ze zei dat ze geen idee had wat er op de kaart stond. Het was dat Jake een paar kernwoorden kende, en ook in andere talen beginwoordjes kende, anders had ook hij geen idee gehad van hoe en wat. Hij wilde eigenlijk een beetje indruk maken met al het Italiaans dat hij kende, maar als hij zich teveel zou uitsloven zou hij vast uit de mand vallen dus besloot hij dat maar niet te doen. Hij had voor haar een pasta besteld, voor hemzelf een pizza met extra vlees en voor beiden een salade en een glas wijn waarvan hij de naam compleet verkeerd uit had gesproken en het uiteindelijk een beetje schaamtevol aan moest wijzen om duidelijk te maken wat hij wilde. Gelukkig had hij vingers en standaardwoorden als si en no. Toen de ober was vertrokken om de bestelling door te geven en de drankjes te halen voelde Jake de afstand nog meer. Het leek wel of het tafeltje kleiner was geworden, als hij zijn been uitstrekte kon hij zo haar voeten aanraken. Die gedachte deed hem blozen, en hij keek naar een schilderij aan de muur om zichzelf van die gedachte af te leiden. Gelukkig hielp Nehemia de stilte te breken, want ze begon over zijn reizen: iets waar hij graag en vol zelfvertrouwen over praatte. ''Oh, ik ben voornamelijk in warme landen. Ik ben vaak ik Frankrijk, Spanje, Italië, maar kom ook wel eens in China. Ze hebben daar hele lekkere thee.'' Hij moest zichzelf inhouden, want hij had haar bijna uitgenodigd om bij hem thuis zijn immense thee-collectie te komen bekijken en te proeven, maar dat was vast een beetje raar en daarnaast ongepast. ''Ik zou graag nog eens naar het noorden van Amerika gaan, of naar Thailand.'' En weer moest hij zich inhouden, want 'hey anders ga jij met me mee naar een Azatisch eiland waar we beiden de taal niet kennen' klonk niet echt aantrekkelijk voor een verloofde vrouw. Toch, het leek hem wel leuk samen met haar de roze blaadjes in de tuinen te bekijken waar hij over gehoord had. Hij kon de bloesem al om haar blije hoofd zien vallen. Hij werd uit zijn korte dagdroom gewekt door de ober die de rode wijn bracht waar hij om had gevraagd. Jake wachtte een beetje ongeduldig lachend naar Nehemia tot de glazen gevuld waren en de ober weer vertrok. ''Komt uit Toscane, ben ik geweest maar niet bij de wijnmakerij. Misschien de volgende keer.'' Hij nam een slok en keek haar weer aan. ''Lijkt het je ook leuk om te reizen?'' Subtiel Jake. Subtiel. @Nehemia Desmarais
  24. [1839]It starts with dinner

    De glimlach van Jake zorgde ervoor dat de tintelingen die ze eerder voelde nog erger werden. Nehemia haakte haar arm in die van Jake en liet zich het eettentje in wandelen. Zijn aanraking werkte afleidend en stilletjes riep ze zichzelf tot de orde. Dit was gewoon een gezellig etentje. Met een aantrekkelijke jongeman. Die haar liet blozen en haar hart sneller liet kloppen. Ze was met een jongeman alleen. Och hemel, als iemand haar dat een jaar geleden had gezegd dan zou ze diegene voor gek verklaard hebben. Nehemia zou nooit iets doen wat tegen de regels van haar ouders in ging. Ze had het nooit gedurfd. Maar nu durfde ze het wel aan, al was het maar voor een simpel etentje met Jake. Ze was gefascineerd door hem en voelde zich aangetrokken tot hem. Ze zou het echter nooit kunnen toegeven, zelfs niet aan Jake. Totdat ze echter getrouwd was wilde ze genieten van deze gestolen momentjes. Nehemia nam plaats aan het tafeltje achterin het restaurant en boog zich iets over het menu heen dat Jake had uitgespreid voor haar. Terwijl haar ogen over het menu gleden was ze zich nog steeds erg bewust dat ze erg dicht tegen elkaar zaten. Dichter dan eigenlijk toegestaan zou zijn. De brunette probeerde zich iets meer te ontspannen nu Jake haar verzekerd had dat er vrijwel alleen Italianen kwamen eten. Haar familie kende geen Italianen en zover ze wist de familie van haar verloofde ook niet. Ze kon zich dus best wat op haar gemak voelen. “ Oh, ik ken helemaal geen Italiaans, dus ik heb geen idee wat er staat” , gaf ze toe. Gelukkig hield Jake haar door de kaart heen door het grotendeels te vertalen. “ Oh, ik zou niet weten wat ik lekker vind” . Want ze kende deze gerechten niet. “Die pizza en pasta klinken wel erg smakelijk. Als de een nu een pizza besteld en de ander pasta, dan kunnen we uitwisselen en beiden proberen?” , opperde ze. Ze liet Jake de bestelling plaatsen en tegelijkertijd de wijn uit kiezen. Toen de ober echter de menukaart mee nam en weg liep, viel Nehemia stil. Ze was nog nooit uit eten geweest met een man alleen en eigenlijk wist ze niet zo goed waar ze een gesprek over moest laten gaan. In haar sociale kringenw as alles zo...formeel. Jake leek haar echter het type niet voor formeel. “ Dus Italie is een van de landen waar je bent geweest. Welke landen heb je nog meer gezien?” . Misschien had ze het al ooit eens gevraagd, maar als hij eenmaal vertelde over zijn reizen dan kon ze uren aan zijn lippen hangen. Haar verloofde had geen werk dat van hem verlangde om naar het buitenland te gaan, dus ze had enkel de verhalen van Jake om toch een beetje van de wereld te ontdekken. “ Waar zou je ooit nog eens naar toe willen?”.
  25. [1839]It starts with dinner

    Oh, ze was prachtig en oh, wat vond Jake haar geweldig. Hij zat nog helemaal in de verliefdheidbubbel, zo vrolijk dat hij door het leven gleed, geen feestje kon hem ooit zo'n gelukzalig gevoel geven en alles om hem heen leek roze en goed. Waardoor vergat hij ook wel een beetje de 'maar'-kant van het verhaal, namelijk dat de vrouw waar hij zo op was beloofd was aan een andere man. Maar dat was makkelijk te vergeten, want ze was nu met hem uit eten bij een van zijn favoriete Italiaanse restaurants. Het was een beetje verborgen, de gemiddelde Brit was niet echt bekend met deze buitenlandse keuken, maar Jake was op zijn vakantie in Italië via-via erachter gekomen dat een zus van een oom van een vriend van een dochter van een kennis van iemand die hij had gesproken dit eettentje en uiteraard had Jake Nehemia uitgenodigd om daar te gaan eten, want het leek hem leuk om haar er mee kennis te laten maken. En de mensen waren heel vriendelijk ook, al spraken ze, terwijl dit toch Engeland was, moeilijk Engels. Gelukkig kon Jake in het Italiaans bestellen, al was dat ook wel alles wat hij kon in het Italiaans. Jake had zijn nette kleren aan, een overhemd, met een donkerblauw gillet, waar hij zijn alledaagse trenchcoat over had getrokken. Hij wilde indruk op haar maken, en hoopte dat wat hij aan had paste bij wat zij aan zou trekken qua formaliteit. Toen ze eenmaal aan was gekomen deed haar glimlach hem ook glimlachen, en ook zijn lijf reageerde enthousiast bij haar aanzien. Het leek dat ze allebei wat nets aan hadden, maar allebei was het vrijwel alsnog informeel. Hij wuifde haar verontschuldigingen weg. Als hij eerlijk was moest hij toch toegeven dat hij een beetje bang was geweest dat ze niet zou komen toen hij had staan wachten, maar nu ze er was had hij helemaal geen zin die angsten te uiten. Ze was er en ze zouden heerlijk eten! ''Geen probleem! '' Zei hij en zijn glimlach was nu van oor tot oor,. Hij wist niet zo goed hoe hij haar moest begroeten, een kus op haar wang? Was dat niet wat vrouwen bij mannen deden? Het was sowieso al gek voor haar waarschijnlijk dat ze geen oudere vrouw bij haar had, maar Jake werkte vaker met vrouwen en was nou niet echt high society dus hij had maar een paar keer met zo'n chaperonne gezeten, maar Nehemia was toch wel van een andere stand waar dat wel gebruikelijk was. Hij zag ook haar zoekende blik naar de straat en bedacht zich dat ze vast snel het restaurant in wilde, niet zo in het openbaar. ''Uiteraard help ik je, maar gelukkig is vrijwel alles lekker.'' Met een arm gebaarde hij naar het kleine restaurantje, dat ondanks het formaat er gezellig en knus uitzag. Italiaanse obers liepen van hot naar her met allerlei drankjes en er kwam iemand naar hen toe die snel wat vroeg, wat Jake niet kon verstaan. ''Un tavolo per due, per favore.'' Zei de jongeman, een beetje nerveus terwijl hij twee vingers opstak. Hij was een poos niet meer in Italië geweest. De gastheer leek het te verstaan gelukkig en leidde het stel naar een bankje en tafel achterin het restaurant. Weer zei de ober wat, wat Jake verstond als dat hij zo bij hen zou zijn en hij pakte twee menu's en handigde die over aan het stel. ''Ik ben zo.'' Zei de man met een zwaar accent en liep toen weer weg, waarschijnlijk op zoek naar de ober met het beste Engels. Jake legde zijn lange jas op de stoel en spreidde zijn menu voor haar uit. Met zijn vinger bewoog hij over de kaart. ''Alles is in het Italiaans, want er komen vrijwel alleen Italianen hier eten.'' Dus van nieuwschiertjes zouden ze geen last hebben. ''Ze hebben heerlijke wijnen, hier-'' Hij wees de wijnen aan. ''Maar ook andere drankjes, sap of iets dergelijks. Pizza is een soort langwerpig dun brood waar ze tomatenprut en allerlei vlees, groenten en kaas op doen, minestrones zijn soepjes, ze hebben ook 'pasta', dat is heel lekker deeg in verschillende vormen, vaak met een tomatensaus, ik weet niet wat je lekker vindt normaal gesproken?'' Zei hij en hij keek haar vragend aan. ''Wil je wat 'nieuws' proberen of zeg je, kies maar wat lekkers aparts uit?'' Vroeg de jongen. @Nehemia Desmarais
  26. [1839]Don't you want me baby

    Het moment dat hij moest stoppen met nakijken was nu ongeveer wel aangebroken. Niet eens omdat hij al echt heel aangeschoten was (hij kon best wat hebben), maar omdat hij natuurlijk geen zin had in Cheyenne die 'ontslag' zou nemen. "Ik denk dat niet kan volgens je contract", zei hij vlug en pakt haar, zachtjes, bij haar arm vast om haar tegen te houden en vervolgens naar zich toe te trekken om te zoenen. In al deze beweginen vielen er ondertussen een hoop papieren op de grond en een klein beetje wijn, die hij snel zonder zich van Cheyenne los te trekken, weer overeind hield, over de overgebleven opstellen heen. Ach hij zou iedereen wel gewoon een hoog cijfer geven. Win-Win situatie.
  27. [1839]Don't you want me baby

    Oh meneer vond het wel prima? Natuurlijk. Maar tegelijkertijd had hij wel commentaar op haar nakijkkunsten. Cheyenne gluurde naar het stuk perkament waar ze zojuist zonder te kijken iets op had gekladderd. Ze zou werkelijk niet weten of dit opstel een Boven Verwachting waard was, maar Tristan's uitdagende woorden werkten in ieder geval Uitmunted, zoals ze het in de nakijkwereld zouden zeggen. "Een Boven Verwachting? Helemaal niet. ik weet perfect wat ik aan doen ben hoor," antwoordde ze zogenaamd beledigd, maar ze kon het niet laten om even te giechelen. Cheyenne gaf de schuld aan de wijn, die maakte haar altijd een beetje giechelig. "Weet je wat?" ze wierp haar man een net zo goed uitdagende blik toe. "Ik denk dat ik ontslag neem." Cheyenne gooide de stapel van haar schoot terug op de tafel en probeerde van het bureau af te hupsen. "Veel plezier he."
  1. Load more activity
×