Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Past hour
  2. Afwezigheidstopic

    We zijn nog steeds niet klaar met het leeghalen van het huis van mijn tante, dus ik moet mijn afwezigheid nog een week verlengen. Sorry!
  3. Today
  4. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    Eh? Waarom wilde Will opeens dat ze nou in de tuin ging proberen of ze wel ging wandelen. "Als Irwin er is, kan dat wel..." Want als ze een stukje gingen lopen, dan hield ze zich liever niet aan Will vast, zou ze extra ondersteuning nodig hebben. Of stel dat het niet zou gaan en Will haar moest dragen... Dat was wel echt het laatste waar ze behoefte aan had. Het Liefdesdrank-incident had tot op heden ook nog een dergelijk effect op haar. De enige wie verder zo dichtbij haar mocht komen, behalve Irwin, was Daniel, maar ook dat was pas geweest toen ze al langere tijd goede vrienden waren geweest... En Daniel was anders dan Will... En nee, het maakte hierin niets uit dat Will op mannen viel, want het bleven aanrakingen op haar lijf en gedragen moeten worden, bleef een vorm van controleverlies. Yara knikte half. "Ja, ik vind het echt zo'n onzin dat dat illegaal is en dat iedereen erover doet alsof het een enorme zonde is." Want zij had zichzelf daarover een heel andere mening toegedaan. Ze had er nooit echt een probleem mee gehad en sinds Irwin uit de kast was gekomen en zich er zo duidelijk zo naar om had gevoeld, was ze een soort zoektocht begonnen naar bewijzen dat het veel meer voorkwam en dat het heus zo slecht niet was. Zo kwam het bijvoorbeeld zowel in het dierenrijk als bij koningen voor... Dat moest toch iets zeggen? "Als je grootste misdaad liefde is, waar gaat het dan eigenlijk over?" Ze nam nog een slok koffie, maar zette haar kopje toen toch maar weg. "Ik kan er geen rationele argumenten tegen verzinnen en er zullen vast zijn die twee mannen zien zoenen vies vinden, maar goh, als recht voor me een stelletje van man en vrouw elkaar half zit op te eten, dan trek ik ook mijn neus op." Dus. Yara wist ook niet precies waarom ze dit hele verhaal tegen Will ophing.
  5. Yesterday
  6. [1838/1839] Too late for good connections

    Ze haatte dit. Ze haatte die passief agressieve gedrag als het gedaan werd door mensen waar ze toch liever niet mee in een kamer was. Van haar vriendinnen kon ze het wel hebben, daar was je immers vrienden voor, het was niet of je echt zonder passieve agressie kon communiceren als je elkaar vaker zag. (Werd ook maar saai). Maar met Lucretia sprak ze liever helemaal niet, dus dan was het gewoon tijdverspilling. Ze kon ook niet hiervan weglopen, zoals ze normaal gesproken wel zou doen, want dit ging om haar kinderen. Ze was misschien geen goede moeder, maar zeker wel een trotse. Als iemand Xavier ging vertellen dat hij een groot hoofd had, of Heroine zoveel complexen aanpraatte dat haar dochter niet meer wist welk uiterlijk ze aan moest nemen, dan was zij het. Niemand anders mocht het proberen! “Nee vind ik niet”, zei ze verveeld en schonk nonchalant een flesje met ‘speciale olie’ in haar thee. “Maar misschien zie je het verkeerd”, ze glimlachte stralend, “dat gezegd, kijkt Narcissus nu scheel?
  7. [1838/1839] Go astray with me

    Heaven kon niet om met Jupiters versie van ruzie maken. Heaven was goed in naar elkaar schreeuwen en met spullen gooien, hem vergeven zonder reden, zonder rede, zich in armen van momentele razernij gooien en even vlug in de zijne. Heaven was de personificatie van emotie zonder te weten waarom – ze had het nooit op een andere manier geleerd. Als ze te ver ging, was ze altijd zonder al te veel genade tot een hulp geroepen, zo eenvoudig als maar kon. Gil tot je merkt dat je op een muur botst. Jupiter was… kil. Geen muur. Een poort van doornen waar je doorheen mocht gaan als je wilde, maar jij was degene die thuis zou komen met gapende wonden en hij zou er niets van merken. Ergens haatte ze dat. Hij had alles in handen, puur omdat zij degene was die zo onnadenkend alles van zichzelf aan hem gaf en niet keek naar wat ze terugkreeg. Maar was dat echt verkeerd? Ze hield van hem. En later zou ze elk woord dat hij haar met die achteloze rigiditeit haar toewierp analyseren tot ze bewijs vond dat hij eveneens van haar hield. Een moment lang staarde ze hem aan, haar mond vol tanden. Best, als hij dat per se wilde, kon ze prima hem het voordeel van de twijfel geven, al zei dat verdomme niets in Heavens woestenij van een brein. Ze kon zichzelf niet tegenhouden om alles overmatig te analyseren tot ze een twintigtal antwoorden had, maar ze kon het heus wel binnenhouden. En nu? Dit was net een standje. Nu ja. Op zich was Jupiter wel het type dat haar een koude preek zou geven – maar dit was het niet, nog net niet, dit was zijn ergernis jegens haar gedrag en om de een of andere reden voelde dat als tien keer beschamender. ‘Het is niet altijd even gemakkelijk om geen conclusie te trekken als ik je pas vijf dagen later kan spreken,’ antwoordde ze, in een dappere poging even koeltjes te klinken als hij. Daar was ze nooit goed in. Ze werd er onhandig van, ze struikelde over haar eigen woorden en ze wilde vooral weg. Er was geen enkel aspect van haar bestaan waarin ze niet warmbloedig was. ‘Wat verwacht je van me?’
  8. [1838/1839] The fox and the hound

    “ Ja ma- wat ”! Geschrokken keek hij even hoe Harold de jongen alsnog strafwerk gaf, zelfs nadat hij uitgelegd had hoe oneerlijk het was. Dat had hij eigenlijk niet verwacht, Harold was misschien altijd wat strenger geweest in deze dingen (kwam hij nu in elk geval achter!), maar ze waren ook vrienden, beste vrienden, wat betekende dat Harold in elk geval naar hem had kunnen luisteren. Dit meer tijd had kunnen geven als ze het niet eens waren. Toch? Niet dat Valor het geaccepteerd had als ze het niet eens zouden worden over geen strafwerk. Zo koppig was hij ook weer. (Het was gewoon niet rechtvaardig en daar was alles mee gezegd). Maar dat Harold hem niet eens meer kans gaf om dat duidelijk te maken dat stak wel. Koppig bleef hij staan en rukte, iets te onvoorzichtig nu zat er een gaatje in zijn trui, de badge van zijn borst. “Ik ben nu geen klassenoudste en ik ben s nachts op de gang. Ga je me nu strafwerk geven?”. Hij sloeg zijn armen over elkaar, om duidelijk te maken dat dit menens was. Hopelijk was het antwoord nee, hij had echt geen zin in strafwerk.
  9. [1838/1839]Openingsfeest: Come my way

    Dit was niet het eerste openingsfeest dat hij meemaakte. Dayton was opgegroeid op Zweinstein, zijn moeder was schoolhoofd geweest, hij had er al aardig wat gezien. Sommige omdat ze hem mee had genomen,sommige omdat hij stiekem naar het feest was gekomen, want hallo het was het eerste feest van het jaar, een van de weinige waar hij echt een beetje bij kon zijn. (De meeste feestjes werder georganiseerd door leerlingen zelf, en de meeste deden al stom over uit welk jaar je kwam. Niemand ging iemand die nog te jong was om naar school te gaan binnenlaten op een feestje). Maar dit was de belangrijkste want vandaag was het zijn openingsfeest. Hij zou ingedeeld worden, eindelijk echt hier met alles kunnen meedraaien en niet alles van de zijlijn bekijken, hij zou eindelijk alle lessen kunnen bijwonen, met zijn staf magie kunnen leren. Hij had hier al zijn hele leven naar uitgekeken. De sorteerceremonie was een klein beetje teleurstellend. Ravenklauw was vast leuk hoor, maar het was niet Griffoendor (zodat zijn moeder misschien een extra beetje trots zou zijn) of Huffelpuf (zodat hij misschien een klein beetje terug zou krijgen van zijn vader). Maar hij wilde er niet te lang bij stil staan. Wilde helemaal niet stil staan want ze mochten over het water springen. Dayton hechte niet echt veel waarde aan naar het eten gaan, dat had hij dan wel weer te vaak meegemaakt. Hechtte stiekem net iets te weinig waarde aan Ravenklauw om meteen naar zijn afdelingsgenoten te zwemmen. Dus nadat hij met opzet in het water sprong bleef hij daar vooral ook nog even. “Volgens mij zag ik een zeemonster ! ”, liep hij luid terwijl hij begon af te zwemmen op een grote groene vlek die hij zag. Het was wat verdwaald hardnekkig zeewier. Kan ik je stiekem al vertellen.
  10. [1837/1838] Over the rainbow

    Ellie had Elena’s jurk niet willen kapotscheuren, ze had haar niet willen teleurstellen en toen Elena mee begon te huilen, traande ze alleen maar heftiger. Ze wilde Elena niet aan het huilen maken! Ze wilde niet dat Elena ook maar op enig moment verdrietig was, want Elena was een zon zonder dat ze het zelf volledig wist, een stralende ster die de kamer betreden moest om het te doen oplichten. De wereld bestond niet zonder haar, niet echt, niet zoals het bestaan moest, met één lachje van haar glanzende lippen kon ze het leven scheppen in een atmosfeer, het geluk in de homosfeer van Eleanora’s bestaan. ‘Niet huilen!’ zei ze paniekerig, hen allebei naar de grond halend. De wereld bovenaan was te complex om nu mee om te gaan. Onelegant duwde ze haar eigen traantjes weg, de jurk inspecterend alsof ze er iets van kende, alsof haar eigen toverstok niet allang kapot was. ‘We zullen gaan shoppen, oké? Je krijgt tien kleedjes van mij!’ Of meer, wat dan ook, het was niet alsof Ellies vader goed was in nee zeggen tegen haar eisen omtrent zakgeld en het was al helemaal niet zo dat hij ooit nee zou zeggen tegen haar behoeftes de mensen rondom haar te helpen. Dat paste bij een dame, niet? En ja, ja, Elena hoefde niet zo dringend geholpen te worden als de reguliere armen, maar wat maakte het uit? Ze wilde haar fout rechtzetten. ‘Is het leven dan minder vreselijk?’ Alsjeblieft? Ze wilde niet dat Elena haar leven leiden verschrikkelijk vond omwille van háár!
  11. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    Het probleem was.. oh, er waren eigenlijk veel te veel problemen om op te noemen, maar een van de problemen was dat Yara Will's erkenning en zelfs goedkeuring wilde, terwijl ze tegelijk erin wilde wrijven dat ze dat niet van hem nodig had. Dat ze eigenlijk niets van hem nodig had, omdat hij en zijn simpele leven voor Irwin niets waard waren geweest. Nou, Will was simpel, zij het niet onintelligent. Wel alleszins tamelijk onopgeleid, natuurlijk. Hij kwam uit een dreuzeldorpje dat te klein was om ooit een naam meer dan 'dorp' te hebben verzonnen om zichzelf te kunnen duiden, met één straat die hetzij de Dorpsstraat, hetzij de Kerkstraat heette afhankelijk van wie je sprak, wat niet uit verwarring leidde overigens, want wederom, er was maar één straat. Het dorpsschooltje waar je kon leren lezen was een hobby projectje van de pastoor en zijn moeder samen, het was alleen 's ochtends omdat 's middags toch wel echt gespeeld of gewerkt moest worden en alle leeftijden zaten bij elkaar. Bovendien was Will vroeg gestopt omdat hij bij de smid in de leer kon, omdat hij al vroeg sterk genoeg was. Hij had met Irwin nog zijn lezen en schrijven bijgeschaafd buiten wat hij strikt voor zijn werk nodig had. Had dat overigens razendsnel opgepikt. Want, niet onintelligent. Ja, er zaten werelden tussen hem en Yara en zij had daar ongetwijfeld oordelen over, dat en voeg daar de magie dan nog maar eens aan toe en dat was vast allemaal waar. Maar hij wist dat Irwin daar niet om gegeven had. Hij had daarvoor gekozen, weer en weer, daarvoor en niet voor blijven in zijn hoogopgeleide leven met alle gemakken van dien. Dat betekende wat. Of Yara dat nou accepteerde of niet. "Weet je het zeker? Het ziet er prachtig uit in de sneeuw, maar het is wel zwaar op het moment eigenlijk." Voor iemand die net uit een coma komt. "Zo even eerst in de tuin proberen anders?" Nee, hij had er niet bijster veel zin in dat ze mee zou komen met Irwin en hem. Hij wilde hem niet stelen. Hij wilde gewoon ook niet delen. Wilde even schade inhalen alleen met hem."Samen een team zijn is inderdaad fijn. Samen illegaal zijn werkt ook zo, denk ik." Weet je, riskeren dat je voor elkaar wordt opgehangen enzo.
  12. [1837/1838] Yay siblings: part IV

    Goh, Imogen had al wel vaker met Howard gepraat over haar studie (wat als ze het verkeerde zou kiezen?! Maar gelukkig wist Howard vast wel wat dat was en zou ze het geld van hun ouders niet moeten verkwisten en zo kon Imogen met een gerust hart voor de zoveelste keer zo min mogelijk vragen, zo klein mogelijk zijn), maar nee, ze nam het hem absoluut niet kwalijk dat hij niet meer zo goed wist wat haar studierichting precies zou moeten zijn. Ze was zo vaak van gedachten veranderd… En ah, sowieso, het was Howard. Ze nam hem niets kwalijk, als het erop aankwam. Wie was zij in vredesnaam om er zelfs maar aan te denken? Eerst moest ze zelf nog een degelijk persoon te zijn om te gaan klagen dat Howard één keer iets vergat. ‘Ik ging psychologie studeren,’ antwoordde ze, met een dankbaar lachje dat hij er zelfs maar om gaf. Ja, ja, hij was het vergeten, maar kom op, hij vroeg er net zo goed om. Was dat niet het belangrijkste? ‘Maar ik ben nog niet zeker… Volgens mij is dat moeilijk en…’ Zo slim was ze nu ook weer niet. Maar goed, ze had nog praktisch een jaar. Oh, ha, een jaar was helemaal niet zo lang… Bon, Howard was er en Howard zou haar wel helpen om het juiste te kiezen, want Howard wist überhaupt wat dat was. Zij niet. Maar dat wist ze nooit. Nu ja, afgezien van wat Nathan betrof natuurlijk. Ja, sorry, Howard, op dat punt ging ze echt niet twijfelen. ‘Maar ik heb er eigenlijk wel zin in! Ik heb wel lang genoeg op Zweinstein gezeten.’ Ze lachte een beetje, ongemakkelijk zonder te weten waarom. ‘Maar goed, eerst ons best doen om af te studeren.’ En niet van Nathan afblijven. ‘Jij kon het vast allemaal vanzelf.’ Natuurlijk kon hij dat. Howard kon alles.
  13. Last week
  14. [1838/1839] Are we the same

    Goh, had Laurelle door dat Belladonna niet veel bijdroeg aan het gesprek? Niet per se. Ze was op haar hoede wat relaties betrof, inspecteerde elk mogelijk teken van onraad, wilde haast pathologisch maken dat Bella niet in dezelfde val trapte als zij, of ze daar nu elke man voor moest wantrouwen of niet (dat, op zich, was niet moeilijk voor haar: Laurelle vertrouwde als het erop aankwam alleen zichzelf), maar verder? Laurelle was haar eigen wereld en haar eigen conversatie. Ze praatte graag met mensen, zeker met Bella, lieve vriendin die ze was, maar kom op, ze wende snel aan dynamieken, en Laurelle installeerde overal de dynamiek waarbij Laurelle taterde en al de rest maar moest luisteren. ‘Oh, je hebt weinig gemist, hoor,’ antwoordde Laurelle. ‘Echt, waar wij het mee deden op Zweinstein…’ Ze maakte een spottend geluidje. ‘En ons maar stoer voelen, hoor. Serieus, ik kan echt niet geloven hoe serieus we onszelf namen.’ Tja. Dat soort dingen kon je ook altijd maar achteraf indenken. Dat was met wel meer zo in haar leven. ‘Ach, het zijn tieners – die zijn nooit tevreden met ook maar iéts wat je doet.’ Moest ze er echt veel om geven? De meningen van een stel pubers gingen haar echt niet raken. ‘Zo veel neem ik nu ook weer niet in beslag… Maar het meeste wel, ja. Als ik het toch al heb? Maar niet als het er echt vreselijk spul uitziet, dat doe ik mezelf niet aan.’ Was ze niet ontzettend goed in voor zichzelf zorgen? ‘Hoezo? Wil je wat?’
  15. [1838/1839] I'll dance for you

    16 oktober 1838 Verloofd zijn voelde… raar. Het klopte niet, op de een of andere manier. Maar hier was hij dan, verloofde aan de arm, de halvelingse belofte aan zijn ouders om keurig vol te houden en haar werkelijk te huwen. Aan de ene kant had hij het idee dat hij te jong was hiervoor, aan de andere kant was er duidelijk voor hem beslist dat hij dat vooral niet was. Maar goed, op zich maakte het nog niet zoveel uit. Er lag nog geen datum vast voor de trouw zelf, dus tot dan konden er nog massa’s dingen gebeuren. Eerst, eerst ging hij de brave verloofde uithangen en haar naar allerlei romantische plekjes nemen om haar toch op de een of andere manier te leren kennen. Tot nu toe was Ophelia Ingram een waar mysterie, eerlijk gezegd. Ja, ze was mooi, ja, ze was een bastaard en een weduwe, ja, hij kon op zich wel met haar praten (al zei dat niet veel, Aaron zou zelfs met een muur een geanimeerd gesprek kunnen hebben), maar verder? Geen idee. Maar dat maakte niet uit, daar diende deze avond voor. Al zijn kennis over een vrouw gelukkig maken kwam van Fallon en alle eisen die ze gesteld had, en dus had hij besloten om er vanuit te gaan dat alles waarmee hij Fallon gelukkig had kunnen maken ook gold voor Ophelia. Vast. Hij glimlachte even naar haar, voor hij haar door het café leidde waar Fallon altijd zo graag naartoe was gegaan. Hij had nooit zo goed begrepen waarom, voor zover hij wist, was dit gewoon een etablissement en was er weinig bijzonders aan, maar hij had het ook nooit ter discussie gesteld. Zij vond het leuk, dan gingen ze ernaartoe, en in de volle overtuiging dat alle vrouwen hetzelfde waren, vond Ophelia het vast evenzeer enig. Eenmaal ze zaten, kon hij officieel aan zijn missie van vandaag beginnen. ‘Goed… Vertel me eens wat over jezelf,’ begon hij, onelegant. ‘Je weet wel, nu je pa er niet meer bij is.’ Het was redelijk ongemakkelijk om iemand te leren kennen als die onder toeziend oog bleef. ‘Ik wist trouwens niet dat er een verloving zat aan te komen - jij wel?’ OOC: Privé met Gianna en Lily! <3
  16. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Was het positief of negatief wanneer je slecht was in liegen? Op dit moment voelde het alsof hij was betrapt en dat was nooit goed. Raine lachte wat ongemakkelijk en hoopte maar dat ze dat momentje snel zou vergeten. Of nee, ontkennen was gewoon altijd beter. "Oh, dat valt toch wel mee? Ik loog niet hoor! Ik ben alleen wat gespannen, daarom komt het er misschien wat stroef uit." Dat klonk best geloofwaardig toch. Hij deed zijn best om nonchalant te glimlachen naar Tabby, maar dat was behoorlijk lastig als je dus alles behalve ontspannen was. In haar borsten masseren was hij dan wel weer goed. Raine kon het niet helpen daar toch een beetje trots om te lachen. En misschien...als hij haar hiermee tevreden stelde, dat ze hem dan verder wel wat meer met rust zou laten? Een tevreden vrouw betekende immers minder problemen, niet waar? Dat zou Elara ooit wel begrijpen...eh..nee...want hij had Tabby bezwangerd en nu had hij voorspel met haar zodat Elara het niet zou ontdekken. Nee, die zou dat niet begrijpen. Nou ja... het was dan maar een extra geheimpje op de stapel. Tabitha had er zin in, want de rokken gingen ook al omhoog. Raine lachte half. "Oh, eh..." Dat ging wel echt te ver, niet waar? "Daar helpt een massage vast niet bij?" Zei hij het zo voorzichtig genoeg dat hij haar niet boos zou maken? Hij wilde haar ook niet afwijzen, hoor, nee, want dan had hij vast juist wel weer een probleem.
  17. [1838/1839] I remember all the time

    Wat deze jongen verder allemaal brabbelde was een groot mysterie. Kwa? Of iets wat daar op leek? Het klonk behoorlijk onaardig. Het was dat hij van haar eigen afdeling was, want anders had ze hem nu gewoon punten van zijn afdeling ontnomen. Misschien moest ze zichzelf maar punten geven, omdat ze zo behulpzaam was geweest tegen zo'n onnozelaar. Dat kon natuurlijk weer niet. Ha! Ze kon hem wel punten geven... Mm... "Vijf punten voor Huffelpuf, omdat je...eh... Al drie woorden in het Engels kan!" Zo, dat was makkelijk scoren. Op deze manier ging haar afdeling dit jaar echt wel de cup halen. En dat hadden ze dan aan haar te danken. Zie, iedereen zou zo blij zijn dat Sara dit jaar tot Klassenoudste was verkozen! De jongen maakte een buiging. Dat betekende nu dat het klaar was. Eindelijk. Hij had toch hopelijk niet haar hulp nodig met het eten zelf. "Ja? Red je het zo weer verder?" Vroeg ze nog maar eens, terwijl ze heel langzaam sprak en wat luider, zodat hij haar maar goed zou verstaan. "Nou, tot ziens!"Of niet. "Eet smakelijk..." Ze wist dat laatste zelfs een tikje spottend te laten eten. "We hebben geen rauw vlees of olifant om te eten," zei ze, met een gemenig lachje. "Dus ik hoop dat je iets vindt dat je lekker vindt... Nou dag hoor!" Ze draaide zich van hem af en liep zelf ook naar de Grote Zaal. "En val de volgende keer iemand anders lastig," mompelde ze nog, hoofdschuddend. Echt he.. [Sara out!]
  18. Verjaardagscadeautjes!

    9 oktober @Chase Bennett - 18 jaar Maia: Een zelfgemaakte verjaardagskaart en een set vuurpijlen die zijn naam in de lucht spellen, wanneer je ze afsteekt. 12 oktober @Lawrence Hastings - 35 jaar Pearl: Kaartjes naar een theatervoorstelling, met vooraf een diner op een Vliegend Schip. Thomasin: Een nieuwe stethoscoop, met het wapen van Hastings gegraveerd op het borststuk. Zaira [want Elite]: Een fles wijn en een vriendelijk kaartje. Yara [want Elite]: Een fles whisky uit Schotland, waarbij je de zee ruikt als je een slokje neemt James [want Elite]: Een fles whisky en een doos sigaren. 17 oktober @Merry Appleby - 21 jaar Dax: Een konijn met vleugels, genaamd Cinnabun(ny). 22 oktober @Alexis Eversly - 29 jaar James: Een kaartje, een fles wijn en een doosje gedroogde dadels. 25 oktober @Ronan Lennox - 25 jaar Pearl: Een bierpakket met allerlei lokale bieren uit Schotland, Engeland, Wales en Ierland. 31 oktober @Maia de Liedekerken - 16 jaar Cadwyn: Een verjaardagskaart, die vrolijke liedjes zingt wanneer je hem openslaat. @Pearl Sanders - 28 jaar Thomasin: Een aangenaam rozenparfum en een fles Catfields' likeur.
  19. [1838/1839] We are perfect pretenders in the stage of the world.

    Inmiddels was Jude's gezicht vertrokken en was hij lichtelijk duister gaan kijken. Heel lief, hoor, van Armand, dat hij hem bijviel, maar de vraag was gesteld en de jongen was eigenlijk vooral boos...Ja, ook boos op zijn zus, dat ze vooral maar hoopte dat het goed ging met zijn ouders? Na alles wat ze hadden gedaan?! Hij bromde. "Goh, geen idee en het kan me ook geen ene knoet schelen! Ze hebben me gewoon op straat gezet en nooit ook maar een seconde naar me omgekeken," antwoordde hij fel en bitter. "En het verbaast je? Dat ik besta? Dat heeft vast te maken met dat ze alleen maar met elkaar bezig zijn en het ze niets kan interesseren of er meer of minder kinderen op de wereld worden gezet door ze." En dat nam hij ze kwalijk. Als je dan geen kinderen wilde, dan zou je toch op zijn minst iets meer op moeten letten of je er geen aan het maken was. Maar ook dat had ze niets kunnen schelen. Jude kwakte een hapje terug op de schaal. Hij had geen honger meer. "En het maakt me niet uit of die oom ze wel of niet ziet. Ik hoef ze nooit meer te zien. Ik wil niet meer over de praten en ik wil niet aan ze denken. En dat zouden jullie ook niet moeten doen! Je hebt er helemaal niets aan." "Ik hoop dat ze dood neervallen!" Ja, dat was heftig om te zeggen en, als hij rationeel was, dan meende Jude het waarschijnlijk niet eens volledig. Hij wilde vooral dat hij ooit ergens wel genoeg zou zijn, maar dat was waarschijnlijk nooit het geval. Zijn zusjes hadden hem blijkbaar ook alleen maar willen ontmoeten, zodat ze hem konden bevragen over hun ouders. Hij had er spijt van dat ze hier naartoe waren gekomen. Hij keek naar Armand. "Zullen we weer gaan?" Dan vonden ze hem maar niet aardig of geen leuk klein broertje, maar dat zouden ze waarschijnlijk toch nooit echt vinden. Hij had gewoon nooit moeten denken dat ze hem hadden willen ontmoeten. Als hij dat niet had gedacht, verwacht, dan had het nu ook niet zoveel pijn gedaan.
  20. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    "Wat is dat nu weer voor een vergelijking? Jij hebt toch armen en een rug? Dan kan je een jas toch goed gebruiken? Iedereen kan een mooie jas gebruiken. Het was geen cadeau waar je verder speciale vaardigheden voor nodig had. Al kan je niets, heb je niets, een jas dragen moet altijd lukken..." Daarom snapte Liam werkelijk niet waar Julienne nou zo ontzettend moeilijk over deed en ze maar bleef hameren op dat punt. Hij had het met nog best goede bedoelingen voor haar gekocht?! Waarom deed ze er dan zo dramatisch over?! Waarom was ze zo kritisch en ondankbaar over een presentje! Alsof hij zijn geld wat hij toch al voor haar vrij had willen maken, dan maar in iets anders had moeten stoppen? Maar zo werkte het nu eenmaal niet, Julie. Ze snapte ook helemaal niets van de wereld! Hoe het dan wel werkte? Eh... ja, dat was wel een beetje lastig uitleggen. Dus daar gingen ze het maar niet over hebben. "En wat houdt voor jou idee dan 'eerlijk behandeld' worden in?" Moest hij haar méér geven omdat ze een achterstand had? Wat was daar nu weer eerlijk aan. "Je hoeft niet eens huur te betalen en je hebt een plek waarvandaan je naar je werk kan gaan. Weet je hoeveel mensen daar een moord voor zouden doen? Je klaagt en klaagt maar, over dat je zoveel van je salaris in moet leveren, maar zoveel geld heb je nu ook nog helemaal niet nodig. Je krijgt eten, je hebt geen huur... Dus..." Dus al haar salaris kon naar Liam. Hij snapte nog steeds het probleem niet. "En op je knieën hoeft niet, maar een beetje meer dankbaarheid zou wel mogen. Ik doe moeite voor je en dat doe ik bijna nooit voor iemand. Daarom zou het wel prettig zijn als iemand dat een keer erkent. Ik snap nu wel weer waarom ik dat eigenlijk nooit deed. Mensen zijn toch nooit dankbaar." Hij zuchtte. "Het leven van een weldoener is maar zwaar." En ja, daar bedoelde hij zichzelf mee, want dat was nu eenmaal het beeld dat hij van zichzelf had. "Nee, niet boos... Wel een beetje gekwetst of beledigd, omdat ik niet zou snappen waarom je het niet zou willen. Maar niet boos..." Hij fronste even. "Maar niet om me te belonen." Nee, dat sloeg nergens op. "Nee, gewoon omdat je me een knappe en woest aantrekkelijke man vindt en je geniet van de seks en je je vereerd voelt elke keer als ik tijd maak om het bed met je te delen. Wie zegt daar nou nee tegen?" Maar dat had dus niet te maken met hoe aardig hij tegen haar was. Of hoe onaardig. "Nee?" Maar ze zou het wel doen. "Ik begrijp er echt niets van..."
  21. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Zie, July had hem echt gemist. Ze kon niet wachten. Hij keek haar met een lachje aan. "Ah, kitten, je hebt echt haast..." Hij begreep het wel. Hem in haar te hebben was waarschijnlijk het meest aangename gevoel in de wereld. Al die maanden dat hij nu enkel aandacht aan Evita had besteed, moesten voor haar verschrikkelijk zijn geweest. Hij begreep het wel, hoor. "Ik zal de komende tijd weer wat vaker aandacht geven," beloofde hij haar, met een stem gesmoord van lust. Met een grijns knikte Liam en hij hielp haar een handje door Julienne vast bovenop zich te tillen. Hij sloeg zijn armen achter zijn hoofd. "Doe wat je wilt, kitten, ik ben benieuwd..." Het was wel nieuw dat het meisje zelf met initiatieven kwam, en suggesties voor op welke manier ze het samen naar hun zin zouden hebben. Bij Evita beviel hem dat doorgaans uitstekend en dus mocht zijn nichtje dat ook wel een keer proberen. Hij drukte zich alvast iets meer tegen het meisje aan. Hij had zoveel zin, dat hij bijna niet meer helder kon nadenken. Hij wilde maar een ding... Ach, en Julie wilde dat ook, niet waar? Dus dan hoefde hij verder eigenlijk niet echt meer te wachten he... Hij besloot haar nog vijf seconden te geven om het zelf te doen en anders zou hij zich bij haar naar binnen duwen.
  22. [1838/1839] Thought you'd be my everything

    En Hiram werd alleen maar naarder. Met enige verbazing keek Cassidy naar de man en ze begreep steeds minder en minder van hem. Hij begon nu ook langzaam voorbij het punt te gaan dat ze het nog probeerde te begrijpen of met de mantel der liefde wilde bedekken. Natuurlijk voelde ze zich schuldig en rot en wilde ze alles doen om het goed te maken, maar dit ging te ver... Ze voelde zich geschokt en gekwetst door hoe Hiram haar behandelde. Ze was van haar familie gewend dat ze haar gebruikte als voetveeg en waarschijnlijk hadden ze gelijk en was ze waardeloos en kon ze een heleboel niet, maar dat was niet de behandeling die ze wilde krijgen van de man van wie ze hield. "Nee, die heb ik niet," zei ze zachtjes, nog steeds timide. Dat wist Hiram ook wel. Dus het was een tikkeltje laag dat hij dat van haar vroeg. Ze slikte moeizaam en voelde dat haar oren lichtjes gingen suizen. Maar dan wel van boosheid. Eigenlijk. En niet meer van schrik en schuld. "En waarom dan niet? Ontsla me dan maar. Als ik het dan allemaal zo slecht doe... En je helemaal niets aan me hebt. Op deze manier wil ik niet eens meer voor je werken, Hiram. Ik doe mijn best en ik moet nog een hoop leren en ik maak fouten. Maar ik werk hard en doe mijn uiterste best. En als dat niet genoeg is, dan...Dan is dat maar zo." Ze voelde tranen in haar ogen parelen. "Waarom doe je zo?! Wat is er in Merlijns naam aan de hand?" Wat zat hem dwars? Dat hij van alles op haar aan het afreageren was? Ging dit echt alleen maar om geld? Cassy keek naar de rollen perkament en het woordenboek wat hij zojuist nog bij haar had neergelegd. Ze haalde diep adem en schudde haar hoofd. "Ik ga dit niet doen, Hiram." Ze wreef langs haar ogen. "Je bent nu denigrerend. Dat accepteer ik niet." Ze haalde diep adem, had nu al spijt van de woorden die ze nu ging zeggen. "En als jij mij dan niet ontslaat, dan neem ik bij deze ontslag." Ze draaide zich om en liep de kamer uit...
  23. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Ze kon het niet helpen te giechelen. "Droeg je dan alleen een berenvel?", vroeg ze een beetje verbaasd. En ze deed heel erg haar best om zich niet voor de geest te halen hoe dat er dan uit moest zien. Merlijn, nu had ze een beeld voor zich hoe Henry er naakt uit zoen. Behalve zijn... privé-onderdelen, natuurlijk, want daarvan wist ze allemaal niet zo goed hoe het eruit zag. Ze had er ooit met Agatha wel een plaatje van gezien, maar dat was toch maar raar... Zou het bij Henry... NEE, daar ging ze dus niet aan denken. "En hoe maak je een eigen boog? Dat lijkt me heel moeilijk." Dat was et waarschijnlijk ook, want het was Henry niet goed gelukt. "Staat blond me heel raar?", vroeg ze voorzichtig. Maar het moest inderdaad een heel ander gezicht zijn dan wanneer ze zwart haar had. Bijna helemaal het tegenovergestelde. Ze dacht dat ze dit wel even vol kon houden. Ze liet Henry haar naar de kamer begeleiden en knikte een paar maal gedwee op wat hij zei. "Ja, goed idee. Dat ga ik ook doen. Dan zie ik je zo?" Op haar kamer dus. Het voelde maar wat spannend. Natuurlijk zou er niets gebeuren, daar was Henry veel te netjes voor. Maar als man en vrouw samen op een kamer waar ook een bed was. Het leek haast alsof ze maar zo in een romannetje terecht was gekomen. Na het opfrissen met een plens koud water en nu eenmaal veilig op haar eigen kamer, veranderde Maia haar haar en oogkleur weer terug naar hun eigen en originele kleur. Ze deed een raam een beetje open om voor wat frisse lucht te zorgen en keek rond... Met een zwaai van haar staf ging de haard aan en ze liet de stoelen zich zo verplaatsen dat het al met al er nog best redelijk gezellig uitzag met een knusse zithoek, al zei ze het zelf. Het eten werd gebracht en dus ook dat zette ze klaar op tafel. Alles leek perfect in orde te zijn. Toen Henry op haar kamerdeur klopte, deed Maia met een verlegen lachje de deur open. "Kom binnen. Zo weer beter?" Vroeg ze, doelend op haar haar- en oogkleur. "Ik ehm... heb het eten over twee bordjes verdeeld... Het was een beetje veel en ik dacht dat jij misschien ook nog wel trek had?" En eten in je eentje was gewoon echt ontzettend ongemakkelijk.
  24. Thomasin draaide iets bij, en Armand ontspande haast onmerkbaar als gevolg, ontspande maar voelde zich niet minder gestresst, voelde niet minder zorgen. Dit was de eerste keer dat hij haar een nee had moeten geven, de eerste keer dat hij haar niet gelukkig had kunnen maken, de eerste keer dat hij onder ogen had moeten zien dat hij haar boos zou maken. De eerste keer dat hij had moeten laten blijken dat hij niet alles voor haar zou doen. Aan zichzelf, maar ook aan haar, en hij wist niet hoe dat zou vallen. Voor hem was het geen gegeven, immers, dat menselijke interactie zo kon zijn, dat je in een relatie beiden moest geven en nemen. De teksten wist hij wel; de theorie beheerste hij. Maar het was een leugen, nietwaar? Een leugen die mensen zichzelf vertelden om ermee om te gaan dat ze niet alles kregen. Alles krijgen was nog steeds beter. Alles geven de enige manier waarop niemand boos op je zou worden, waarop niemand ontevreden met je zou zijn. Waarop niemand weg zou gaan bij je. Niemand zou weggaan omdat je teveel voor ze deed. Haar woede vervloog, maar de schrik bij Armand bleef hangen. De angst dat dit de eerste keer was, de eerste keer maar niet de laatste keer, dat dit een krasje op zou leveren wat hij niet meer weg zou krijgen gepoetst. Dat ze zich de volgende keer dit zou herinneren. Totdat er teveel keren waren geweest. Hij humde. “Toch in elk geval niet nu onmiddellijk. Zoiets moet je voorbereiden, zoiets moet in overleg. Hij moet er ook achter staan, anders helpt het toch niet, zo’n behandeling.” Niet tenzij je hem voor altijd gevangen hield, elke zet controleerde, elke keuzemogelijkheid afnam en hoewel Armand daar niet principieel tegen was zou Jude het hem vast niet in dank afnemen. “Op Zweinstein kunnen we hem niet op dezelfde manier in de gaten houden.” Hij haalde een hand door zijn krullen. “Maar ik zal met hem praten... aangeven... wat je zegt, dat dit niet kan. Dat weet hij denk ik ook wel. Hij is vast ook geschrokken.” Hij zuchtte. “Het is gewoon lastig, omdat we nog niet een... basis van vertrouwen hebben, Jude en ik. Dus moeilijke gesprekken zijn moeilijk.” Je zou zeggen dat er weinig van zijn eloquentie overbleef maar dat was niet juist. Hij liet expres de stilte vallen, liet zijn woorden expres de onzekerheid en pijn aangeven die hij voelde, maar waarvan hij ook dacht dat ze bij haar aan zouden komen. Hij kon het niet helpen. Hij kon niet zonder haar.
  25. [1838/1839]Als het schoolhoofd dronken is kunnen wij dat ook

    Kijk, daar deed je het allemaal voor... Een kus op je wang en een gelukkig kirrend meisje. Jude knipoogde losjes naar haar en lachte vervolgens ook naar Tabby, die hem om de een of andere reden wat minder charmant aankeek dan gewoonlijk. Had hij iets verkeerd gedaan? Had ze verwacht dat hij voor haar ook een cadeautje had? Hij had vast nog wel iets leuks in zijn tas zitten voor haar. Of hij vroeg wat extra zakgeld om een cadeautje te kunnen regelen. Als Jude aangaf waarvoor het was, dan deed Armand namelijk echt niet zo moeilijk. Wel als het potentieel voor het kopen van drugs was, maar goed, dat was een gevoelig puntje. Begreep Jude ook wel. "Och, je bent even elegant als een bloem in de knop, teer, prachtig, maar zodra het avondlicht valt, dan bloei je op, geef je de mensen om je heen al je pracht.... en ga je los." Jude lachte charmant naar Blanche en schonk haar nog wat extra champagne bij. "Een transformatie die ik elke keer met veel bewondering gadesla." Ja, het was misschien een beetje vleierij, maar Jude moest het eerste meisje nog tegenkomen dat daar niet van hield... Hoewel bij Tabby vond hij het soms wat dubieus. "Hey schoonheid," groette hij de knapste van de Fox tweeling, nadat ze omver was geduwd door Titty en haast in zijn schoot was getuimeld. Hij schonk haar ook direct maar wat champagne bij. "Heb je een leuke vakantie gehad?" Hij pakte haar hand en drukte er een kus op. "Je ziet er nog mooier uit dan ik me herinnerde. Alsof de zon je haar extra heeft doen glanzen." Zat heus een kern van waarheid in hoor. Al die meisjes waren hier zo bleek. Een beetje zon deed ze goed.
  26. [1838/1839]Don't ask his permission, ask his blessing instead

    Het was natuurlijk ook veel te makkelijk om gewoon alles te ontkennen. Sceptisch trok Dax zijn wenkbrauw op en schudde zijn hoofd. "Oh nee? En hoe is het dan wel gegaan? Want tot op heden vind ik je maar weinig overtuigend..." Ze had nog niets gezegd, echt, maar goed. Dat deed er niet toe. Ze was in ieder geval maar aan komen waaien en had gedaan alsof alles normaal en goed was, alsof er niets was om over te praten. Dat was op zich al een beetje raar, niet dan? Tja, Dax was eigenlijk nooit boos en zeker niet snel boos te krijgen. Nu was hij het echter wel... En dan was hij gewoon best een beetje naar. Misschien had het er deels ook mee te maken dat hij bang was dat Maddie dit alleen maar deed om alle verkeerde redenen en dat het zou eindigen met dat zijn vader gekwetst en verdrietig was en dat was... Dat was iets wat hij niet kon verkroppen. Dax had misschien een ingewikkelde band met zijn vader, maar op het gebied van liefdesgeluk wist hij heus wel dat zijn vader erg kwetsbaar was. Door hetgeen wat er gebeurd was met zijn moeder. Oh... En het stak dat zijn vader nu blijkbaar verder ging met zijn leven en zijn moeder begon te vergeten. Of aan de kant kon zetten. "En of ik je nou zo noem, of niet, je bent het wel gewoon..." Zijn stiefmoeder, "hè, moeke." Misschien was het kinderachtig, en flauw, maar hij kon het niet laten. "En ik ben ook blij voor mijn vader! Ik zou ook blij zijn voor jou, als het met welke gozer dan ook was geweest, behalve mijn pa! Is dat nou echt zó moeilijk te begrijpen? Als je vreemdgaat... Weet je wel niet wat dat met hem gaat doen?" En sorry, Madeline, maar ze wisten allebei dat de kans dat Maddie niet trouw zou zijn aan David groter was dan 50%, misschien wel 70%. "En hoe zou ik dit niet verkeerd op kunnen vatten, stiefie?" Omdat ze niet wist dat zijn pa haar ging vragen. "Je had ook nee kunnen zeggen..." Hij trok een wenkbrauw op. "Maar de ring was zeker te mooi om af te slaan?" Ja, Dax was momenteel heel naar.
  27. [1837/1838] With no expectations anything can become.

    Langzaam balde Yara haar handen tot vuisten, onder de tafel wel, en ze voelde hoe haar nagels zich steeds meer in het vlees van haar handpalm begonnen te boren. Will was een vreselijke man. Waarom was hij er toch maar zo op gebrand om alles wat zij deed of zei of betekende rondom Irwin af te kammen en tot iets negatiefs te maken? Ze wist zelf ook niet waarom ze een boerendreuzel zoveel effect op haar liet hebben. Nou, eigenlijk wist ze het wel. Het kwam omdat dit Irwin zijn ex was en deze man voor Irwin dus belangrijk was en het was momenteel haar grootste angst dat Irwin ook maar een beetje naar deze Will zou luisteren en misschien wel zijn mening over Yara zou overnemen of zich zou realiseren dat alles wat Will zei misschien wel een beetje klopte en dat hij zich dan zou willen losbreken van het leven waarin hij nu vastgeketend zat. Door Yara vastgeketend. Ze haatte dit... Die stomme tranen stonden alweer te prikken. Dit was niet eerlijk. Normaal liet ze zich helemaal niet zo makkelijk klein krijgen. Normaal kreeg zij de ander klein. Dit was niet eerlijk. Door die rothormonen lagen haar emoties steeds zo op tafel en was ze zo makkelijk van streek. Als ze nu maar niet weer een paniekaanval kreeg... Maar door daar bang voor te zijn en door daar aan te denken, voelde ze haar ademhaling alweer versnellen en uit ritme raken. Ze sloot haar ogen even. Heel elegant rolde er een traan over haar wang, maar die traan vervloekte ze ondertussen dus mooi wel, want haar enige toeschouwer was Will... En die schonk ze liever haar kracht en boosheid, zodat hij in een hoekje ging staan janken. "Dat weet ik toch ook wel," beet ze hem toe. "We waren allebei nog herstellende van langdurige ziekte toen we moesten trouwen. En dat het was zodat hij niet weer kon weglopen... Dat snap ik ook wel. Hallo. We schelen tien jaar, hij was mijn professor en geef Irwin iets of iemand waar hij verantwoordelijk voor is en hij zal dat heel serieus opnemen." Ze deed haar ogen weer open en wreef de tranen weg, snifte eenmaal; stomme loopneus. "En dat van zijn 'oude gewoonten' wist ik toen nog niet." Logischerwijs. "Maar hij is niet de enige die last heeft gehad van... het geregel van de Foulkes-Davenports." Will hoefde heus niet te doen alsof Irwin het enige slachtoffer was geweest toentertijd. "En gelukkig is het uiteindelijk allemaal heel goed uitgepakt." Yara wilde dat ze haar mond hield. Ze hoefde zich toch helemaal niet te verantwoorden tegenover deze dreuzel, maar ze kon die neiging niet onderdrukken. Alsof ze geen rust had totdat Will zou erkennen dat Yara wel goed was voor Irwin, dat hij wel gelukkig met haar was... Het was vermoeiend, maar ze kon er niet mee stoppen. "We hebben elkaar daarmee ook heel erg geholpen... Met toneelstukjes om zijn ouders te laten geloven dat we verliefd waren..." Ze pakte het kopje koffie in haar handen. "Zo samen een team kunnen zijn schept nu eenmaal een band op een diep niveau..." Meer dan wanneer alles rozengeur en maneschijn was, Will. De onbehouwen plattelander begon de tafel alvast af te ruimen. Yara liet hem zijn ding doen, stak geen vinger/ toverstaf uit om hem te helpen. Ze trok een mondhoek op, toen hij in zijn antwoord al zo duidelijk maakte dat het blijkbaar niet de bedoeling was dat zij meeging. Nou, dat ging ze zich in haar eigen huis dus mooi niet laten vertellen. En ze zou ook Irwin heus wel zover krijgen dat ze mee mocht. Daar kon Will op rekenen. "Ja, klopt, dus dan kan ik wel gezellig mee met het wandelen. Er zijn een paar hele mooie routes, die ik graag nog wel een keer zou zien met sneeuw erbij." Ze glimlachte liefjes naar hem. "En verder heb ik nog niet echt plannen. Maar dan kan ik wel flexibel gewoon bij jullie aansluiten." Ze nam een slokje van de koffie, constateerde dat die inderdaad helemaal nergens naar smaakte, maar ze was te trots om Will gelijk te geven met zijn stomme anekdote over zijn zwangere moeder.
  28. [1838] The Cry of the Augury

    Het was precies zoiets voor de Silvershores om een test te bedenken, om hem uit te proberen om te weten wat voor vlees ze in de kuip hadden… wist hij veel dat ze toen nog niet wist dat ze nog geen Silvershore was, ze hadden het daar nooit over gehad! Op de een of andere manier had hij alles maar moeten weten en niets aan giswerk over kunnen laten, en nu hij er iets van zei was het ook weer niet goed genoeg! “Ik ben je niet vergeten” sprak Scott ietwat verhit, die ook opstond. “Ik zeg net dat ik je mij herinnerde.” Ja, als vieze, vuile inbreker. Moest ze daar niet eens haar verontschuldigingen voor aanbieden? “Het was… een aangename nacht.” Bijzonder? Nuja. De omstandigheden waren ongebruikelijk geweest. De seks was goed geweest, maar hij had dat eigenlijk eerder verweten aan het feit dat hij dacht dat ze in haar vrije, niet-inbreker tijd een hoer was. Of hij haar enkel op basis van haar voornaam had gelinkt aan het meisje die hij ooit in zijn lessen had gehad, die hij later als Silvershore tegenkwam op een feest? Eh, nee. Maar dat had ze blijkbaar wel van hem verwacht. “Zaira… Het was speciaal” sprak hij, zijn toon iets verzachtend toen het orkest een wat rustiger stukje inleidde - en toen hij zich ervan bewust raakte dat hij dit iets subtieler moest aanpakken. Klaarblijkelijk moest hij er op een later moment maar van bijkomen dat ze bij hem had ingebroken. “En toen ik je daarna tegenkwam… dat was… fantastisch speciaal.” Scott stapte weer wat dichterbij en leunde een beetje in terwijl hij zijn olijfgroene ogen over haar heen liet glijden. “Het spijt me dat ik je toen niet heb herkend, maar ik ben toen gewoon helemaal opnieuw verliefd op je geworden.” Hij liet zijn hand over haar arm glijden, en liet deze zachtjes rusten op enkele van haar vingers. “Telt dat ook niet voor iets?” Hij kneep zachtjes in haar hand. “Ik weet gewoon zo weinig over je achtergrond… en toen wist ik nog veel minder van je.”
  29. [1838] The Cry of the Augury

    "Een test?", herhaalde Zaira ongelovig en ze schudde haar hoofd. "Waarom zou dat nou weer een test zijn? Natuurlijk niet..." Ze voelde de afstand die Scott creëerde en sloeg de armen over elkaar. Wat hij kon, kon zij ook en ze leunde verder naar achter in haar stoel, maar maakte tegelijkertijd haar rug wat rechter. De blik in haar ogen werd wat harder. "Ik had op dat moment niets en ik had liever gewild dat je me niet had betrapt, hoor... Al heb ik toen een heel aangename avond en nacht gehad." Ze keek vluchtig naar het podium, waar de muziek dramatischer werd en ze duidelijk naar een climax aan het toewerken was. Dat zorgde er niet echt voor dat je daar nog enige ontspanning of kalmering vandaan kon halen. Het hitste eerder de boosheid op. "Ik wist op dat moment toch ook niet dat ik een Silvershore was!" Zaira stond abrupt op. "Het kwetst me... Dat je me bent vergeten. Ik dacht dat we toen al iets speciaals hadden. Ik dacht dat je wist dat ik... toen.... aan de grond zat. Ik dacht dat je me herkende en dat wat er toen was, zich nu doorzette..." Ze schudde haar hoofd. "Maar blijkbaar heb je toen gewoon van de situatie gebruik gemaakt en een arm meissie je bed in gelokt, leuk voor een avondje en daarna vergeten..." Ze voelde zich nu vies. En gebruikt. Blijkbaar hadden Eric en haar vader toch gelijk gehad over deze man. Zaira keek naar de ring om haar vinger en voor een moment twijfelde ze of ze die niet gewoon af moest doen en in Scotts schoot moest werpen, maar ergens hoopte ze dat hij nu iets zou zeggen wat haar zou stoppen. Ze wilde hem niet kwijt, maar op deze manier kon ze ook niet met hem door.
  1. Load more activity
×