Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Past hour
  2. Today
  3. [1839] 15+ I feel a little bit funny

    Mal was lichtelijk verbaasd geweest om Jake’s uitnodiging te ontvangen. Ten eerste omdat hij nog reageerde met verbazing op de meeste van zijn kennissen en huidige gebeurtenissen in het leven – hij was er een tijdje uit geweest en het grappige was dat je het dus gewoon oprecht kon verleren – en ten tweede omdat hij zijn oude afdelingsgenoot ietwat uit het oog verloren was over de tijd, en niet alleen zijn afwezige tijd. Bovendien, sinds wanneer vierde Chadwick zijn verjaardag? Hij kon zich hoogstens herinneren dat hij soms misschien het eerste Boterbiertje voor hem had gekocht ter gelegenheid. Mal, uit een huis met drie jongere kinderen waar verjaardagen een heilig goed waren voor iedereen, zijn ouders overigens ook, had zich niet gerealiseerd dat dat optioneel was tot hij op Zweinstein kwam en toen had hij die discrepantie eigenlijk wel weer prettig gevonden. Een beetje er een dingetje van maken deed hij graag voor de ukjes, maar voor zichzelf op de zeer volwassen leeftijd van elf had hij het al niet meer per se nodig gevonden. Ahem. Nu echter was hij wel gekomen – hij wilde iedereen wel weer eens zien – en met een cadeautje, mogelijk een beetje een standaard cadeautje maar het ging om de gedachte, twee goede flessen elfenwijn, thee en noten. De Schouwervriendelijke versie van ‘heb een fijne avond’, met andere woorden. Dat cadeautje zette hij maar op het aquarium, dat daarvoor de bestemde plek leek, en hij zwaaide naar Jake, kwam hem en zijn gesprekspartner groeten. “Hey. Alles goed?” Heb je alle spullen voor je effecten legaal verkregen? Ah, er was geen baan zo funest voor jeugdvriendschappen. Mal zette de knop maar gewoon af. “Hoi, ik ben Mal – ik ken Jake van Zweinstein,” stelde hij zich aan de... kleurige... jongeman voor. “Leuk huis, zeg! Zal ik zo nog even naar de deurbel kijken?” Na een stukje taart, natuurlijk.
  4. Yesterday
  5. [1838/1839] Who wants dessert?

    Heaven kon een vuile blik naar Martha niet onderdrukken toen het kind haar in de ogen keek. Een seconde maar, niet langer dan een tel, waarna ze, toen Olyvar verdween om haar moeder die enige bloemen te geven (ugh, van haar had het echt niet gehoeven, maar oké), Jupiter aan zijn hand meenam naar de tafel na hem een vluchtige kus te geven. Gewoon. Ze haatte dit etentje nu al, ze had dit sowieso niet willen doen en het was beter met Jupiter erbij, maar hij was ook zowat de enige reden dat ze nog bereid was om haar best te doen om… beleefd te blijven tegen haar ouders. Ze glimlachte naar hem, verontschuldigend haast. ‘Ik ben blij dat je mee wou komen,’ zei ze tegen Jupiter – ah, haar frustratie omtrent dit hele verhaal was eindeloos en ze kon zich niet voorstellen dat het niet opgeweld was als ze geen dam had gehad, in de vorm van Jupiter. Het was gewoon allemaal zo… oneerlijk. Kijk Martha dan! Ze hing aan Olyvar omdat hij haar vader was – de absurditeit van zulke normaliteit, banaliteit, was bloeddorstig – en haar moeder woonde met hem samen in dit godverlaten kot en het was allemaal verre van perfect, maar ze kon bijna ruiken hoe ze samen een leven aan het opbouwen waren. En Heaven viel daar geheel buiten. Ze had enkel haar moeders ergernis jegens haar dat ze niet braaf meewerkte en een nevel aan herinneringen van Olyvar, Olyvar, Olyvar, het gevoel van zijn kus en zijn aanraking en hoe het was om de persoon te zijn van wie hij hield en haast meteen daarna hoe het was om de persoon te zijn wier hart hij wilde breken, hoe het was om niets voor hem te zijn, niets, niets, niets, gewoon een lichaam voor een nacht, het verveelde feitje dat hij ook nog eens een briefje voor haar had moeten achterlaten (al. die. moeite.), ze had enkel de koppige bedoening dat ze de dochter was van hen twee en dat ze op z’n minst langs kon komen op Kerstmis. Al begon ze zo onderhand het idee te hebben dat ze zichzelf daar meer zeer mee deed dan iemand anders. ‘Wat vind je van mijn vader?’ fluisterde ze, alsof iemand anders het echt kon horen nu zowel Olyvar als Susannah (als Martha, maar ugh, ze wilde negeren dat Martha bestond) in de keuken waren. ‘Hij is nog niet zo lang terug in mijn leven maar...’ Ze haalde haar schouders op. Wist niet wat ze voor de rest er nog over te zeggen had, wilde nu vooral horen dat Olyvar een vreselijke vader was zodat ze haar gevoelens als bevestigd kon beschouwen en ze Jupiter weer tot centrum van haar universum kon bombarderen. In de keuken hield Susannah abrupt op met het kruid te zoeken waar ze halsstarrig naar op zoek was zonder echt te weten of ze het wel hadden en keek ze verdwaasd naar Olyvar. ‘Vriend?’ Sinds wanneer hád Heaven zelfs een vriend? Susannah was niet naïef genoeg om zich illusies te maken omtrent wat ze zoal in haar puberteit had uitgehaald – zo subtiel was haar oudste nooit geweest – maar ze was niet op de hoogte dat ze nu iets met iemand had én dat ze die persoon nog even meegenomen had. ‘Ik kan me niet herinneren dat ze daar iets van gezegd heeft…’ Ze trok een gezicht. ‘Hopelijk hebben we wel genoeg eten voor hem.’ Ze sloot het keukenkastje waarin ze had zitten rommelen. ‘Sorry dat ik niets gezegd heb – ik zal het glad vergeten zijn geweest. Leek het nog een beetje een degelijke jongen?’ Man onderhand, waarschijnlijk. Het was vreemd hoe snel dat gegaan was. Na zijn antwoord liet ze het kruid voor wat het was (voor nu) en zocht ze met enige nieuwsgierigheid haar dochter en diens vriend op. ‘Ah, hallo,’ zei ze, op hen afkomend om de verrassingsgast van vandaag op zijn minst degelijk welkom te heten. ‘Wat fijn dat je er bent!’
  6. [1838/1839] Wat?!? Ik deed niks!

    Ze had het boek nog in haar handen toen ze een stem hoorde die haar naam sprak. Ze keek op en zag een lerares staan die haar vroeg waar ze mee bezig was. Het was nogal lastig om haarzelf uit deze situatie te praten. Ze wist niet hoeveel ze had gezien, maar alleen al het laatste gedeelte was al erg watervast bewijs dat Edith niet de beste bedoeling had voor de Huffel met een geitenpoot. Ze keek de lerares aan, ze kende haar niet echt, ze had geen les van haar maar had haar wel vaker door de gangen zien lopen. De meeste professoren staken behoorlijk over de leerlingen uit, zeker over de leerlingen uit de jongere jaren, dus ze kon haar gezicht plaatsen, maar niet haar naam. Helaas kende zij dus wel Edith's naam, anders had ze wellicht weg kunnen rennen en alles kunnen ontkennen, maar helaas, dat was geen optie. Dus besloot ze haar laatste middel te gebruiken: bijdehandheid. ''Och mevrouw, we geven die Huffel slechts wat motivatie om te sporten, rennen is heel gezond hoor ik zo!'' Ze reikte het dagboek langzaam, bijna pestend richting het groepje meisje terwijl haar ogen gefocussed bleven op de lerares om haar reactie te peilen. Een klein glimlachje ontstond rondom haar mond terwijl ze de kick van de adrenaline door haar bloedbanen voelde pompen. Ze had nog nooit zo tegen een docent gepraat. Meestal ontkende ze haar bezigheid gewoon, maar vandaag voelde ze zich extra opstandig. En het was haar goed recht! Althans dat vond zij zelf dan. @Susannah Priest
  7. [1837/1838][EN] Fog of War

    Of course she wasn't in a mood to drop the pleasantries, because when ever did Katherine Eversly ever do anything as daring as dropping the pleasantries? Her whole life seemed to be revolved around that, as if she was making up for every other terrible, rotten part of her personality simply by smiling a little and asking if someone was feeling better. Naturally, Alexis was familiar with the type, she had grown up in a family like that, but also always had been rebellious. She liked to cut to the chase, be efficient rather than pleasant, and while sometimes other people's disapproval had hurt her, it was never worth it to surrender to this nonsense. Well, no, that was a lie. It had been worth it before, because Nicholas wanted some semblance of a relationship with his parents, and Alexis had very willingly made that sacrifice for him, but now they had done something terrible. "Ah, yes," Alexis said, coldly, because of course they would get to this point. "We made a mistake, how terrible of us, to trust in the most qualified person." And it had been terrible and she would never truly forgive herself, but... come on. "It won't happen again, I can promise you that." They hadn't figured out the new situation yet, hadn't posted an ad for a nanny, but... Well. They would figure that out, as soon as the children would be back at home. "It's not that we're not... grateful for wanting to take care of the children, if that's what you want to hear." Except she wasn't very grateful, because it hadn't been necessary.
  8. Ja, het was allemaal vreselijk snel gegaan, niet waar? Het ene moment woonde ze nog bij haar oom en tante, toen was ze plotseling op het Zomerhuis, en daarna was ze gestopt met Zweinstein en begonnen met werken en nu... nu zat er een trouwring om haar vinger en een verlovingsring om een andere. Het was een klein symbool, niet waar? Een gouden ring dat ervoor stond dat de rest van je leven was veranderd. En nu droeg ze ineens dure jurken en smeerde ze elke avond haar gezicht in met speciale gezichtscreme die ze van haar schoonmoeder had gekregen en was het normaal dat haar tas meer waard was dan dat ze eerder in een maand had verdiend. Het was bizar. En dat waren eigenlijk alleen nog maar de oppervlakkige veranderingen. "Ah, juffrouw Silvershore!" begroette ze de jongedame die tot voor kort nog haar voogd was geweest, maar nu plotseling iets heel anders was. Moest ze überhaupt nog wel juffrouw Silvershore zeggen? "Of Zaira?" vroeg ze, terwijl ze haar gezicht een beetje vertrok. Ze nestelde zich netjes in de stoel, deed haar uiterste best om haar jurk goed te spreiden, want dat was blijkbaar belangrijk, en probeerde ontspannen over te komen. "Designer?" vroeg ze, terwijl ze even wanhopig haar wenkbrauwen optrok. Oh nee, moest ze dat ook onthouden? "Volgens mij Aloysius Hollow... Maar ik zal het thuis even opzoeken. Maar hij is wel mooi, he?" Even streelde ze waarderend over de zachte, lichtblauwe stof. "Ja, met mij gaat het goed! En met jou? Gaat het een beetje, in het Zomerhuis?" Ze wilde eigenlijk haar hulp aanbieden, maar waar ze die tijd vandaan moest halen... Ze probeerde nog steeds te studeren, Caspian had nog geen nieuwe assistente gevonden dus Agatha moest dat ook nog doen, en haar schoonmoeder probeerde haar te helpen met lessen over hoe ze een geschikte huisvrouw was. Het was een beetje veel. Gaf niet, hoor, ze was het gewend. Dan sliep ze maar wat minder, meer dan genoeg cremepjes die iets tegen wallen deden.
  9. [1838/1839][15+] You make my heart beat faster, faster, fast

    Natuurlijk zou hij het niet stoppen. Niet op dit moment, niet nadat Daniella eindelijk eens deed wat hij van haar wilde en hij een heel leven voor zich zag, plotseling, waarin ze altijd naar hem zou luisteren, waarin niet alles een enorme strijd was. Dit was anders, dit was als een soort zachte wind na een eindeloze droge zomer, een voorbode van wat er nog meer zou komen en een moment waarop hij eindelijk kon ademen. "Ik wil geen geklaag meer horen," zei hij kil, want hij had dat hysterische gekrijs van haar niet nodig op dit moment. Het doorbrak alleen maar de fantasie die hij op dit moment omhoog wilde houden, één van een rustig leven, met een vrouw die hij altijd al had willen. "Vandaag wil ik niets anders van je dan dat ik eindelijk eens de vrouw krijg die ik verdien." Want hij had dit verdiend, toch? Met hoe zwaar zijn leven was, nadat Daniella het constant uiteen trok... "Waarom maak je niet ons kerstdiner?" vroeg hij smalend, terwijl hij triomfantelijk achterover leunde. "Dan hebben we ook eens een keer een gezellige kerst."
  10. [1838/1839] Here we are now, entertain us

    Ja he, ze had inderdaad geluk gehad en Agatha was zich daar goed bewust van. Dat betekende ook wel dat ze zich altijd ondergekwalificeerd voelde, want iedereen wist dat ze dit puur door geluk had gekregen, toch? Er waren duizenden andere mensen geweest die het waarschijnlijk beter hadden gedaan, maar nu moest zij er maar alles voor doen om te zorgen dat ze het zo goed mogelijk deed. Ze glimlachte vriendelijk. "Uhuh." Ja, welke studie ze wilde doen... "Ik weet het zelf nog niet zo goed," gaf ze toe. "Maar misschien iets met psychologie... Nou ja, dat is wel heel zwaar." En ze wist niet of ze daar goed genoeg voor was, hoor. "Oh jawel hoor, het gaat prima!" Ze had geen tijd voor zichzelf nodig, toch? Af en toe een half uurtje een boek kunnen lezen was fijn, maar echt noodzakelijk om te leven... Misschien over een paar jaar, als ze van de universiteit af gestudeerd was. "Zolang ik nog maar genoeg kan slapen, he?" lachte ze. Nou, nou, Dax had plannen... Kon je dat eigenlijk wel doen, fulltime atleet zijn tot je veertig was? Het leek haar nogal zwaar... Ja, nu was het natuurlijk makkelijk, nu hij nog jong en sterk was, maar je kon behoorlijk wat breken met zwerkbal en zou het dan niet altijd een tikje moeilijk blijven? "Ik hoop dat het voor je lukt," glimlachte ze wel warm, want ze gunde hem best alles, hoor. "Hoewel ik hoop dat het natuurlijk ons team is dat kampioen wordt." Dat was ze gewoon verplicht te zeggen, vergeef het haar alsjeblieft, Dax. En dan vergaf zij hem misschien dat hij haar Aagje noemde. Aagje! Sowieso al een verschrikkelijke bijnaam, sorry het was nou eenmaal zo, maar ook zo... familiair! Bah, ze vond dat eigenlijk helemaal niets, als mensen zich zo in haar leven drongen, maar ze kon moeilijk nee zeggen, he, dus ze kon alleen maar haar glimlach wat laten wegzakken, maar die ook zo snel als ze het doorhad weer laten glunderen. "Ja, dat klopt wel," gaf ze toe. Eh, nee, Dax, ze ging hem echt niet in Caspians kantoor laten. "Misschien een volgende keer," lachte ze het maar weg. En toen was hij, merlijn zij dank, eindelijk weg en kon zij weer aan het werk. Uitgeschreven!
  11. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    De aardappels waren een beetje smeuïger dan bedoeld en het vlees was misschien wat bruiner dan normaal, maar al in al viel het allemaal nog prima mee en Agatha was er best tevreden mee. Het was beginners koken, natuurlijk, je kon van haar moeilijk verwachten dat ze een heel driegangen menu kon plannen, nog niet, tenminste. Het was ook niet echt een hobby voor haar, ze vond tot nu toe bakken leuker, maar ach, soms moest je dingen doen die je liever niet wilde doen. Zo ook Raine, blijkbaar. "Oh," zei ze verbaasd, terwijl ze haar wenkbrauwen optrok. Maar dat was wel een beetje veel, dan moest ze zo'n beetje elke dag koken, soms zelfs in haar eentje... "Zou het echt zoveel helpen?" vroeg ze twijfelend, terwijl ze de pannen op tafel zette, want het allerliefste deed ze het vooral niet, maar ze wilde ook geen nee zeggen tegen Raine als hij het echt nodig had... "Het is wel veel werk voor me..." En zij had ook een baan, Raine. Plannen, na het werk? Nee, natuurlijk niet. Ze was Agatha, wanneer deed zij nou iets interessants? "Ik was van plan wat vooruit te werken met mijn studies," glimlachte ze. "Ja, ik ben saai, ik weet het."
  12. [1837/1838] We’re putting helmets where we should be putting bullets

    Mr. Dafydd Osborne, dreuzel Gespeeld door Daila Het ene moment wist hij dingen. Het waren dingen waarvan hij niet per se bewust was dat hij ze wist, maar meer zaken waarvan het voor deze ochtend niet bij hem zou zijn opgekomen om er vraagtekens bij te zetten. Iedereen wist dat de lucht blauw was en de zon ’s ochtends opkwam. En ja, iedereen wist ook dat vreemden nergens daadwerkelijk met open armen zouden worden ontvangen, maar Susie was al tien (tien?) jaar in deze streek. Hij kende haar misschien slechts de afgelopen twee jaar, maar dat was toch wat hij had gehoord. Er was niet per se iets opvallends aan Susie – behalve dat dat er misschien toch was als je werkelijk goed keek. Het was wellicht een bepaalde… houding, een bepaalde tonatie in haar (iets te?) vlekkeloos Welsh. Maar hij had het nooit werkelijk willen zien. Toen zijn vrouw was overleden had hij zich een tijd afzijdig gehouden van het dorpse leven, totdat hij haar tegenkwam. Dat ze als alleenstaande vrouw niet had willen trouwen toen hij dat had gevraagd was wellicht wat vreemd; maar hij had het geaccepteerd. Het was pas nu dat hij besefte dat ze eigenlijk altijd al erg gesloten geweest. Maar Rhiannon? Hij was oud genoeg om zich te herinneren dat er eens een Lady Rhiannon was geweest, de dochter van de (Burg)graaf. Hij had het meisje nooit gezien, natuurlijk. En dat had ook niet meer gekund, na haar verbanning. Iets met een… buitenechtelijke zwangerschap.... Terwijl druppeltjes zweet zich een weg over zijn voorhoofd en nek begonnen te vinden, staarde Dafydd van Susie, die een stokje had getrokken welke hem op de een of andere manier enige angst inboezemde, naar de dokter. Meer dan “Ik… nee… Susie? Wat…” kon hij echter niet uitbrengen, voordat een wit en helder licht hem raakte. Hij wist dingen. Hij wist hoe de zee eruitzag, hoe zijn dochters heetten. Hij wist dat hij Susie eens had meegenomen naar zijn grootmoeders breiclubje en dat ze komkommersandwiches hadden gedeeld. Hij wist dat hij hier was en de man haar Rhiannon had genoemd. Maar de informatie gleed als zacht zand door zijn uitgestrekte vingers, en plotseling wist hij al die dingen niet meer. Verward staarde hij naar het voorwerp wat hij in zijn handen gedrukt kreeg. Voor hij het wist stond hij plotseling buiten een huis wat hem vaag bekend voorkwam en boog iemand zich naar hem toe. “Su… Su...” begon Dafydd, maar om de een of andere reden kon hij even niet op de tweede helft van haar naam komen. “Voordat je de kans had aan te kloppen, vond je plotseling je bril in je borstzak. Het is…” Ze leek even te zoeken naar woorden. “.. Nee. Vaarwel, Dafydd.” Glazig staarde hij Su- aan terwijl ze een kus op zijn wang duwde en de deur achter zich sloot. Even keek Dafydd naar de bril, voordat hij opkeek naar het huis. Er was iets mis met de stelling dat Su- beweerde dat hij de bril reeds had gevonden voordat hij dat daadwerkelijk had gedaan. Het klopte niet. Maar wat er precies klopte… op de een of andere manier was het lastig zijn vinger daar precies op te leggen. Dafydd stopte de bril terug in zijn borstzak en draaide zich om. Het gaf hem hoofdpijn om hier teveel over na te denken en alles leek er alleen maar verwarrender op te worden. Hij wierp een blik op zijn zakhorloge terwijl hij het tuinhekje achter zich liet dichtklappen. Acht uur al, en hij had nog niet eens de koeien buitengezet! Koffie. Dat was wat hij nodig had. Dat zou alles vast ophelderen. En met iets onzekere tred begon Dafydd aan de reis, te voet terug naar zijn eigen dorp. Dafydd out~
  13. Voor een enkel moment schrok Rhiann door datgeen wat ze vreesde te zien in Daniel’s blik – het was een bepaalde mate van verbouwereerdheid die ze niet anders kon interpreteren dan dat het neigde naar een weigering. Bij zijn impliciete instemming golfde de opluchting dan ook over haar gezicht, welke ze nauwelijks kon neutraliseren na alle emoties waar ze deze ochtend reeds doorheen was gegaan. Ze had van het leven geleerd om zelfvoorzienend te zijn, niet alleen na haar verbanning maar ook reeds ervoor; de Graaf had haar immer voorgehouden dat het vragen om gunsten slechts kon leiden tot teleurstelling of schuld. Teleurstelling bleef voor het moment klaarblijkelijk uit, doch of het slim was om bij een man van Daniel Bennett in het krijt te staan wellicht iets was wat meer van haar aandacht zou moeten vergen. Toen ze hem had overgehaald om Evangeline’s zaak aan te nemen was er echter een schuld ontstaan die ze waarschijnlijk in dit leven toch nooit meer zou kunnen voldoen. Maakte het uit er nog meer van op te stapelen nu de afbetaling toch onbegonnen werk leek? Ze had al zo weinig om mee te beginnen; nog minder, en het zou de acquisitie van het geluk wat ze nastreefde toch nauwelijks nog de moeite waard maken. Haar missende startkapitaal was gebouwd op de brokkelige funderingen van een oude vriendschap, die wellicht alleen maar meer aangetast zou blijken na de nachtelijke avonturen van vanavond – maar misschien was het maar beter over dat soort zaken maar niet al te diep na te denken, Op het moment dat ze haar emoties weer een beetje onder controle had, was Daniel reeds klaar met het wissen van Dafydd’s geheugen. Ze rolde met haar ogen bij Daniel’s woorden, al liet haar spottende glimlach zien dat ook zij doorhad dat het laatste daar waarschijnlijk nog niet over was gezegd. Ze was nooit geheel één geworden met de schuilnaam, alsof de mismatch met het leven wat ze wilde leiden en waar ze in verwikkeld was geweest alleen al toonbaar werd door die enkele naam. Ze haalde de bril en duwde deze ietwat ruw in Dafydd’s handen. Dit was het klaarblijkelijk dan – wellicht had het spijtiger moeten zijn, maar waarschijnlijk kon een uitgebreider afscheid maar beter uitblijven gezien onduidelijk was of en in hoeverre Daniel enige schade bij de dreuzel had aangericht. Ze merkte plotseling dat het haar opvallend weinig kon schelen, vooral daar ze het geheugen voor geen goud zelf had willen wissen. Ze had geen behoefte om de onbenullige leugens die ze had moeten spinnen door Dafydd’s ogen te bekijken; het liefst wilde ze de afgelopen twintig jaar gewoonweg vergeten en met een knip van haar vingers de wereld weer maken zoals die ooit aan haar voeten had gelegen. Maar zo gemakkelijk zou het niet gaan. Met een zwiep van haar staf ontzegelde ze de deur, waarna ze Dafydd er met enig gemak uitwerkte. De verwilderde, verloren blik in zijn ogen leek te insinueren dat de spreuk nog niet geheel was uitgewerkt. Rhiann boog zich naar voren om nog iets in de man zijn oor te fluisteren en een vluchtige kus op zijn wang te drukken, voordat ze de deur sloot en zich richting Daniel draaide. Ze wist ineens niet zo goed wat ze moest zeggen. “Mijn excuses” begon ze, voordat ze nog een stapje dichterbij waagde. “En mijn dank. Ik…” Ze haalde diep adem en liet haar grijze ogen op hem rusten. Hij leek plotseling geheel uit de toon te vallen, zo in het halfduistere, kleine gangetje van haar dreuzelhuis. “Misschien is het beter als jij ook gaat. Ik zou je niet willen ophouden van al je... belangrijke advocatenzaken.” Ze vroeg zich plotseling af wat hij zijn vrouw zou vertellen omtrent waar hij vannacht was geweest. Of zou hij zo vaak.. ‘afwezig’ zijn dat hij geen verhaal meer klaar moest hebben staan?
  14. Afwezigheidstopic

    Olaaaa ik ben nog steeds veel afwezig mensen sorry! Ik ben net terug van een vakantie met vriendinnen in Brugge en donderdag vertrek ik voor een weekje naar Dublin!
  15. Last week
  16. [1838/1839] Wat?!? Ik deed niks!

    Het was al even geleden dat Susannah zich beziggehouden had met de precieze intriges van de middelbare school. Als leerlinge had ze zich er zelfs gedeeltelijk buiten gehouden – de werkelijke drama’s hadden toch toebehoord aan anderen, leeftijdsgenoten die zich niet verloren hadden in de ogen van één jongen die haar opnieuw en opnieuw terugvond, haar in zijn armen sloot alsof ze nooit elders thuisgehoord had. En ergens had hij daar gelijk ingehad. In puberaal drama had ze zich nooit op haar plek gevoeld, al was het maar omdat haar tong niet rap genoeg was om de hormonale woorden te kunnen volgen, al was het maar omdat het er telkens weer op neergekomen was dat ze met haar mond vol tanden tegenover de antagonist stond en met de grond gelijk gemaakt werd. ’t Was nooit zozeer dat ze te lief geweest was, ze was simpelweg nooit snel genoeg geweest. Maar nu, eind dertig, zes kinderen later, een carrière als lerares later, voelde ze zich net iets beter gekwalificeerd om de tieners van repliek te dienen. Moest wel. Pubers waren brutaal, al helemaal op Zweinstein, zo bleek. Iets aan de illusie van vrijheid deed iets met jongeren, had ze het idee, alsof ze alles konden maken, alsof dit hun koninkrijk was en ze elke ruimte zodanig moesten veroveren dat ze de luidste in omstreken waren. Even, heel even had ze het tafereel aangezien, in de hoop dat het erger had geleken dan het was – hoeveel mensen waren er tenslotte die alles zeiden precies zoals ze het bedoelden? – maar de hoop op miscommunicatie vervloog al snel. ‘Juffrouw Chadwick,’ zei ze koeltjes, een aantal stappen richting het groepje meisjes schrijdend. ‘Waar denken we mee bezig te zijn?’
  17. [1838/1839] Dit is totaal niet ongemakkelijk

    Hij plaagde haar een beetje en ze werd nog roder dan ze eigenlijk al was. Het was lastig om aan te meiden uit te leggen wie hij was terwijl hij erbij stond. Als hij er niet was kon ze misschien liegen, zeggen dat zij hém had geholpen toen hij een zware dag had gehad maar ze kende de jongen niet goed. Hij wist meer over haar dan zij over hem en ze wist niet zeker of hij, als ze dat zou zeggen, haar onwaarheid bloot zou leggen en haar nog meer zou vernederen. Dat zou ze zich niet kunnen veroorloven, zeker nu Abigail tegen haar aan het rebelleren was. Het zou haar hele groep hiërarchie in de war kunnen schoppen en dat wilde ze niet, niet nu ze zo hard had gewerkt om iedereen bij elkaar te schrapen. Als ze ouder zou zijn zouden anderen misschien automatisch achter haar aan lopen maar ze was nu slechts een eerstejaars. Niet cool genoeg. Ze slaakte een zucht van opluchting toen de jongen begon over dat hij een relatie had met Emmanuele. Dat wist ze, maar had ze niet actief in haar hoofd. Ze hoorde een teleurgestelde zucht achter zich. Hij was inderdaad best knap, niet zoals de jochies van haar leeftijd, maar Edith was daar nog helemaal niet in geïntresseerd. Ze glimlachtte vriendelijk naar de jongen en toen hij zei dat zij met wat hogerejaars moest optrekken voelde ze een warme zweem door haar hart. 'Dankje, dankje, dankje' bedanktte ze hem in zijn hoofd en ze keek naar Abigail die nu ineens heel stil was. Haar blik viel weer terug op de jongen. ''Dankjewel Logan. Misschien moet ik dat inderdaad eens gaan doen.'' Zo, steek naar Abigail. Niemand zou haar disrespecteren. ''Wat lees je?'' Vroeg Edith, oprecht geïntresseerd nu. Ze had het gevoel de controle over de situatie weer terug te hebben, waar ze erg dankbaar voor was. Logan had haar enorm geholpen en ze probeerde nu iets te vinden waar ze hem mee kon helpen. Aangezien hij al bezet was kon ze niet hem koppelen, dus moest ze wat anders verzinnen. @Logan Christopher
  18. [1839] 15+ I feel a little bit funny

    Jake had altijd een klein boekje in zijn jas waar hij ieder persoon die hij aardig vond opschreef. Dat was handig voor het geval hij ze nodig had voor iets, of als hij een feest gaf waar hij allemaal aardige mensen voor nodig had. Zo had hij een van de uilen van de Chadwick's naar Efstathios gestuurd, al moest hij wel drie keer de spelling checken om te kijken of hij zijn naam niet verkeerd had opgeschreven. Toen Jake nog in het circus werkte zei hij meestal gewoon Ef of iets wat er op leek zodat de jongen wist dat hij het over hem had, maar om het op te schrijven was weer een andere taak, maar gezien Ef er was was het de uil toch gelukt om de uitnodiging bij de juiste persoon af te leveren. Erg vriendelijk had hij het gevonden dat iedereen in het circus hem wat lief toewenste, maar hij zou het met zijn familie in de buurt niet durven openen. Hij kende de man lang genoeg om te weten dat zijn ouders niet de inhoud van het pakketje zouden waarderen, maar hij waardeerde het wel. Hij draaide zich om van het aquarium en zag dat Ef zich te goed deed aan een glas drank en een stukje taart en Jake voelde dat het sociaal was om zelf ook een stukje taart te nemen. Hij sommeerde net als zijn oude vriend een bordje met cake en een glas wijn en nam een hapje van de taart die hij had gebakken. Hij was heerlijk luchtig en bomvol chocoladesmaak met een zweem vanille in de buitenkant. ''Oh geen probleem!'' Zei de ex-Huf voor hij weer een stukje tot zich nam. Om de een of andere reden smaakte de taart nog beter dan het deeg dat hij had gebruikt. Ef vroeg waar hij zo onlangs mee bezig was geweest. ''Och, je kent me, zo'n beetje alles en niks.'' Gaf hij toe. ''Ik heb een poos een oudere dementerende heer geholpen, ik ben naar Ijsland geweest, ik heb Parijs onveilig gemaakt en nu ben ik effect-opbouwer! Ik kan het uitleggen, maar het is behoorlijk technisch maar over een uurtje gaat mijn eerste effect af in de tuin, dus dan kunnen we daar van genieten!'' Gretig nam hij nog een hapje van de taart, zijn wijn totaal vergetend. Wauw, wat was die lekker! @Efstathios Peregrine
  19. [1839] 15+ I feel a little bit funny

    Efstathios was best verbaasd geweest toen hij Jakes uitnodiging had ontvangen. Jake en hij hadden rond dezelfde tijd op Zweinstein gezeten, maar waren niet echt close geweest. Ef kende hem vaag, maar vooral door de roddels en verhalen waarvan hij steeds op de hoogte wilde zijn. Het was pas na zijn schoolcarrière dat hij echt kennis had gemaakt met Jake Chadwick. De jongen had een paar maanden bij hun in het circus gewerkt, maar was plots verdwenen. Het was niet ongebruikelijk dat werknemers zomaar besloten weg te gaan. Het waren vaak mensen gewend aan een nomadische levensstijl, die komen en gaan zoals het hen belieft. Bijgevolg had Ef niet verwacht uitgenodigd te zijn op Jakes 23'ste verjaardag, maar hey wie was hij om nee te zeggen tegen een feestje. Aangekomen op de locatie, begon hij wel zijn twijfels te krijgen. Het huis zag er niet bepaald feestelijk uit. Voedsel en muziek was aanwezig, maar waar waren de rijkelijke versieringen? De gepersonaliseerde drinkbekers? Geen cadeautas voor de gasten bij het binnenkomen? Wel het zou onbeleefd zijn nu meteen weg te gaan. Het minste wat hij kon doen was Jake een gelukkige verjaardag wensen en hem zijn cadeautje overhandigen. Het was een klein kistje met daarin een speciale soort zeewier van de kusten van Bora Bora, als je hier een thee van trok was het ideaal voor meer gevorderde recreatieve doeleinden. Ef kende Jake niet heel goed, maar één ding wist hij wel. De jongen hield net zoals hem van de geneugten van drugs. "Jake wat is het lang geleden. Eerlijk toegegeven was ik best verbaasd je uitnodiging te ontvangen. Gelukkige verjaardag trouwens. Hier een kleinigheidje, namens het circus." Hij stak de jongen het delicaat ingepakte cadeautje toe. Ef sommeerde een glas wijn naar zich toe en sneed een stuk van de chocoladetaart af. Chocolade was altijd al één van zijn zwaktes geweest. En hey op een feest was het toch toegestaan om een beetje te zondigen. "Dus vertel, waar heb je zoal gezeten. Ik dacht er nog aan je een brief te schrijven, maar mijn uilen kwamen steeds retour." Wel in feite had Ef nooit een brief geschreven. Door de jaren heen had Ef geleerd dat het onmogelijk was contact te houden met iedereen die ooit voor het circus had gewerkt. Maar het was Jakes verjaardag en dan kon je toch moeilijk zeggen dat je zijn bestaan compleet vergeten was tot je plots een verjaardagsuitnodiging ontving.
  20. [1838/1839] Een baby

    Logan schrok even. Ze begon ineens over hun bezoek in de klassenoudste badkamer. Het was nogal een mix geweest van intimiteit, overwelving en... naja van alles. Logan wist niet wat ze hiermee wilden bereiken tot ze veder ging met haar verhaal. Logan werd... vader? Logan wist even niet goed hoe hij dit het best kon opnemen in zijn hoofd. 'uh... dat is... uhm... wow... uh...' stotterde Logan. Hij wist niet zo goed wat hij moest zeggen. Natuurlijk wist hij wat er kon gebeuren maar de kans dat het ook echt zou gebeuren was klein. toch? Logan begreep eigenlijk te weinig van biologie. Maar over negen maanden vader? Kon hij dat aan? Ja dat kon hij die keuze had hij genomen. Wat zouden zijn ouders daarover denken? Zouden ze trots of teleurgesteld zijn? Zoveel gedachtes door hem heen en hij wist nog steeds niet wat hij er mee moest. Logan besloot uiteindelijk even te gaan zitten. Er was niet echt een stoel in de buurt dus Logan ging op de grond zitten. 'Ik uhm... ik moet dit even verwerken. Sorry als ik zo weinig te zeggen heb. Het... naja overvalt me toch wel een beetje. Ik moet het gewoon even verwerken' kreeg Logan er na 2 minuten uit. 'Weet je zeker dat het van ons is? Heb je niet met nog iemand in bed gelegen?' vroeg Logan om zeker te weten dat het ook echt zijn kind zou zijn. @Emmanuelle De Saussure
  21. [1838/1839] Dit is totaal niet ongemakkelijk

    'Geloof het of niet maar ik loop ook door gangen. Kon ik mezelf maar hier met magie verplaatsen was veeeeel leuker geweest.' zei Logan toen ze zei dat ze hem hier niet had verwacht. Hij bedoelde het natuurlijk een beetje als grap om haar te plagen. Hij merkte dat de meiden bij Edith het wel heel leuk vonden dat wij twee stonden te praten. Logan was misschien beetje klungelig maar niet achterlijk. De jonge grif wist precies wat hier aan de hand was. 'Jammer dat we de vorige keer niet zo lang konden praten. Er is nog waarschijnlijk nog genoeg wat je vast nog niet van me weet. Al denk ik dat je wel weet over mijn relatie met Emmanuele. Ik bedoel volgens mij weet bijna heel de school dat onderhand'. Logan probeerde hiermee een signaal naar de andere meiden te geven. Het signaal dat deze vijfdejaars al bezet was en dat ze hun gedachtes konden vergeten. 'Weetje eigenlijk zou je eens een keer met wat hogere jaars als mij moeten omgaan. Je past er goed bij!' complimenteerde Logan haar. Hij wilde haar wat hoger laten lijken. Die meiden moesten even weten wie hier beter was in hun groep. @Edith Chadwick
  22. Verjaardagen karakters

    1 maart @Roseyn Milton - 13 jaar 2 maart @Christa Rose - 19 jaar 4 maart @Thomas Silvershore - 56 jaar 5 maart @Hiram Churchill - 33 jaar @Lyre Lennox - 16 jaar 6 maart @Ovid de Haviland - 17 jaar 7 maart @Quintius Guyette - 27 jaar 8 maart @Desmond Thwaite - 16 jaar 9 maart @Piaras O'Hara - 15 jaar 13 maart @James Graham - 25 jaar @Oliver Kingston - 30 jaar 14 maart @Galahad Graham - 15 jaar 15 maart @Charlotte Donne - 19 jaar @Anne Lennox - 27 jaar 16 maart @Raine Salisbury - 20 jaar @Ayden March - 17 jaar 17 maart @Titiana Dickson - 18 jaar 21 maart @Ella Hawkings - 15 jaar @Gabriel Bruxley - 33 jaar @Gwendoline Draper - 23 jaar @David Stirling - 167 jaar 22 maart @Helios Thornburn - 13 jaar 23 maart @Rowena Campbell - 33 jaar 24 maart @Lucinda FitzClarence - 25 jaar 25 maart @Daniella Ingram - 22 jaar 26 maart @Laurelle Ryder - 28 jaar 28 maart @Élodie Aïssé - 33 jaar 29 maart @Daniel Foulkes-Davenport - 20 jaar 31 maart @Christian Eversly - 4 jaar
  23. Dit was niet de eerste keer dat Daniel zoiets uithaalde. Hij was altijd het type dat weinig deed aan schreeuwen, maar gewoon zijn toverstok trok en daar dan iets mee deed. Je kon eigenlijk nooit echt ruzie met hem voeren, hij had daar geen geduld voor, wilde altijd gewoon zijn punt behalen en dan zat ze weer met haar oogleden aan elkaar gelijmd. Camilla wilde wel gewoon stampvoeten van woede en frustratie, maar ze had al moeite zat met haar evenwicht bewaren nadat hij haar zo ruw achteruit drukte en ze tegen een tafel stootte. "Niet heel erg," antwoordde Ophelia schuw, ergens verderop in de ruimte. "Alleen veel dreigen." Ze was vast onder de indruk van haar lieve papa nu, he? Niet waar, stom kreng? Kijk nou, hoe lief hij tegen haar deed! Hoeveel hij voor haar opkwam! Ugh. "Daniel," siste Camilla ondertussen, terwijl ze haar toverstok erbij greep en die een willekeurige richting uit stak. "Maak het nu ongedaan, of ik steek alles in de brand!"
  24. [1838/1839] Wrap it up I'll take it

    Nou, Agatha wist niet zo zeker of Caspian het wel zeker wist, zo onderhand kende ze hem wel en je kon veel over Caspian zeggen, maar 'persoon die alles zeker weet' zou zeker niet op het lijstje komen, maar ze glimlachte wel bemoedigend, want dat was ze zo onderhand wel gewend bij Caspian. Oh, dat moest ze nu de rest van haar leven gaan doen, he... Nou ja, kwam allemaal wel goed. Want blijkbaar ging ze gewoon trouwen. Dit had ze absoluut niet bedacht toen ze vanochtend uit bed kwam. "Oh, ja, ehm..." Ze wierp even een blik op zijn agenda, maar hij had alleen vanavond een feestje waar hij heen moest, van De Club of zoiets, dus dat was in ieder geval geen probleem. "Dat lijkt me een goed idee!" Ze glimlachte maar naar hem, want ergens besefte Agatha zich dat ze niet helemaal het gevoel had dat dit echt was. Halverwege het uitzoeken van een ring zou hij wel beseffen dat dit belachelijk was, toch? "Weet je een goede adres of moet ik iets opzoeken?" Niet dat ze veel wist over juweliers... Al helemaal niet het type waar Caspian heen ging.
  25. [1838/1839] #8 Daniel & Camilla

    Ja, dit viel eigenlijk tegen, he? Camilla had daadwerkelijk geen idee wat ze nu met Cecily moest doen, maar het beviel haar sowieso voor geen meter. Ja, ja, ze hoorde onvoorwaardelijk veel van haar kind te houden en nog meer van dat soort onzin, maar kom op, welke ouder deed dat nou? Iedere ouder had toch hun lievelingetjes, het kind dat ze net meer voortrokken dan de rest terwijl ze de anderen een beetje minder liefde gaven? Zo werkte het gewoon. Haar zus kreeg ook altijd minder aandacht dan Camilla en dat dat betekende dat Sophia een verwend rotnest werd dat alles deed om de aandacht van anderen te krijgen, was dan niet haar schuld. "Nou, dat is nog wel een tijdje wachten," zuchtte Camilla. "Toch minstens tien, elf maanden." En al die tijd was Cecily er dan om als een soort parasiet de liefde op te zuigen die ze niet verdiende. Nee, eigenlijk veel handiger om voor Cecily te kiezen, hm? Ze keek even naar Daniel. "Waarom neem jij haar niet?" vroeg ze liefjes.
  26. [1838/1839] Baby, tell me lies

    7 november 1838 - 's avonds - Het Zomerhuis Verloofd, verloofd, verloofd, ze was verloofd. Ze begreep het nog niet echt, in alle eerlijkheid. De ring aan haar vinger (net door Caspian gekocht) voelde nog veel te zwaar en elke keer als ze naar beneden keek en de gigantische diamant zag schrok ze er weer opnieuw van. En ze wist eigenlijk niet eens of ze echt ja had gezegd en of ze überhaupt ja moest zeggen en eigenlijk wilde ze er ook gewoon niet over denken. Ze wilde de kwestie voor zich uit schuiven, tot ze in staat was om tot één of andere conclusie te komen, of tot het gewoon te laat was en anderen voor haar zouden beslissen. Wat ze in ieder geval hoe dan ook niet wilde was... Ze wist het niet. Misschien wilde ze ergens de ring niet dragen nu, vandaar dat ze met haar handen bezig was terwijl ze naar binnen stapte, waardoor ze onverwachts tegen Raine opbotste. "Oh, sorry," mompelde ze gehaast en ze wierp een schuldige blik omhoog. En plotseling wist Agatha wat ze wilde, dus voordat ze er over nadacht, reikte ze naar boven en drukte ze haar lippen op de zijne. Privé!
  27. [1838/1839] Currents swept you out again

    Nee, het was het verdomme inderdaad niet waard. Al die kleine momenten hadden het destijds wel waard geleken, het waard om 's ochtends geen chagrijnige Daniel te hebben, het waard om 's middags geen chagrijnige Daniel te hebben, het waard om 's avonds geen chagrijnige Daniel te hebben, het waard om 's nachts geen chagrijnige Daniel te hebben, maar oeps, kijk nou, hij was sowieso wel chagrijnig, wat ze ook deed! "Sorry dat ik je probeerde te helpen," siste ze. "Maar als je wilt dat ik het nooit meer doe, prima! Dan beloof ik hierbij dat ik nooit meer tegen je zal liegen, ben je dan blij?" Natuurlijk niet, was hij dat ooit?! Soms, heel soms, had ze er spijt van dat ze met hem getrouwd was. Betekende niet dat ze van hem af wilde.
  28. [1838/1839] Not your anything

    Zaterdag 2 maart 1839 - in de ochtend - Caspians huis Ze woonde hier nu twee en een halve maand en zo onderhand had Agatha het gevoel dat ze haar nieuwe huis wel kende. Ze wist precies hoe ze koffie kon zetten, ook al dronk ze het zelf niet, ze wist waar het brood bewaard werd, waar ze de boter moest kopen, wanneer de post bezorgd werd. Het was een leven waar ze zich steeds gemakkelijker in schikte, en waar ze zich misschien ook steeds meer thuis voelde. Nooit echt helemaal, het bleef nou eenmaal een raar idee dat Caspian Thwaite met haar had willen trouwen, en misschien wist Agatha ook gewoon helemaal niet wat zich echt thuis voelen nou was, maar op deze zaterdagochtend dacht ze dat ze het best wel voor elkaar had gekregen. Er stond een goed ontbijtje klaar, ze bladerde door een krant en alles was rustig. Tot Caspian ineens naar beneden stormde en hij best wel overstuur leek. Ze had al door gehad dat hij een onrustige nacht had gehad, ze moest nog steeds wennen aan met iemand anders in één bed te slapen en als hij zo woedde, dan werd ze daar ook elke keer wakker van, maar hij had tot nu toe niet gezegd wat er nou precies mis was. "Gaat het?" vroeg ze, terwijl ze alvast zijn koffie (of thee, Lily help) begon in te schenken en brood voor hem begon op te smeren. "Wil je erover praten?" Privé!
  29. IC Buitenwereld Mededelingen

    Maart 1839 Minister van Toverkunst: Thomas Silvershore vanaf Maart 1838 Koningin van Groot-Brittannië: Victoria - Koningin vanaf 20 juni 1837, zal gekroond worden op 28 juni 1838, regeert tot 22 januari 1901 Premier van Groot-Brittannië: William Lamb - tweede viscount Melbourne, Premier van 18 april 1835 tot 30 augustus 1841 Belangrijke gebeurtenissen in maart 1839: 1 maart 1839: De Sussex County Cricket Club wordt opgericht. 2 maart 1839: Er zijn verkiezingen in Frankrijk. 3 maart 1839: John Carne Bidwell beklimt als eerste Europeaan de Ngauruhoe, een vulkaan in Nieuw-Zeeland. Mananui Te Heuheu Tukino II, stamhoofd van de Ngati Tuwharetoa stam, is woedend dat de Tapu, een spiritueel verbod om op heilige plekken te komen in de Polynesische cultuur, is geschonden en verbiedt verdere beklimmingen van de vulkaan. 5 maart 1839: Longwood University, destijds Farmville Female Seminary, wordt opgericht in Farmville, Virginia. De school gaf les in Engels, Latijn, Grieks, Frans en piano. 7 maart 1839: Baltimore City College wordt opgericht, de derde openbare middelbare school in de Verenigde Staten, alleen toegankelijk voor mannen tot 1979. 9 maart 1839: De Anti-Corn Law League wordt opgericht in Manchester, een politieke beweging voor het afschaffen van de Graanwetten, een serie van importheffingen in het Verenigd Koninkrijk waarmee de (grote) Engelse landeigenaren beschermd werden tegen goedkope buitenlandse graanimporten. Daardoor bleef de prijs van brood hoog, terwijl de lonen omlaag gingen. Uiteindelijk worden de wetten in 1846 afgeschaft. 21 maart 1839: Symphony No. 9 van Franz Schubert wordt voor het eerst opgevoerd door Felix Mandelssohn Bartholdy. 23 maart 1839: Het woord OK/Oké wordt voor het eerst gebruikt in een krant, de Boston Post, maar waar het gebruik precies vandaan komt, is onbekend. 26 maart 1839: De eerste Henley Royal Regatta wordt voor het eerst gehouden op de Thames. Belangrijke geboortes in maart 1839: 3 maart 1839: Jamsetji Tata, een Indiaas pionier en industrieel die één van de sleutelfiguren is in de oprichting van Tata Group, een Indiaas industrieel conglomeraat. 8 maart 1839: Josephine Cochrane, de Amerikaanse uitvinder van de afwasmachine in 1886. 9 maart 1839: Phoebe Knapp, een Amerikaanse componist van muziek voor hymnes en organist. 15 maart 1839: Daniel Ridgway Knight, een Amerikaanse kunstschilder die vooral in Frankrijk werkte en gerekend wordt tot het Naturalisme. 16 maart 1839: Sully Prudhomme, een Frans schrijver die in 1901 de eerste ontvanger van de Nobelprijs voor de Literatuur werd. 16 maart 1839: John Butler Yeats, een Iers kunstschilder. 17 maart 1839: John Pettie, een Schotse schilder. 21 maart 1839: Modest Moessorgski, een Russische componist. 23 maart 1839: Julius von Hann, een meteorologisch onderzoeker. 25 maart 1839: Carlo Pellegrini, een caricaturist die van 1869 tot 1889 werkte voor Vanity Fair onder de naam 'Ape'. 25 maart 1839: Marianne Hainisch, de oprichter van de Oostenrijkse vrouwenbeweging. 26 maart 1839: John Mackay een Schotse ontdekker en pionier. 27 maart 1839: John Ballance, een Nieuw-Zeelandse politicoloog en politicus. Belangrijke sterfgevallen in maart 1839: 2 maart 1839: Charlotte Bonaparte, de nicht van Napoleon Bonaparte. 20 maart 1839: Caspar Voght, een Duitse handelaar en sociaal hervormer.
  1. Load more activity
×