Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Today
  2. Yesterday
  3. Tot haar opluchting stopte hij met kietelen en langzaam stierf haar gegiechel weg over het terrein. Ze kon zijn vingers nog steeds voelen, maar nu waren ze zacht en strelend en ondanks de kou van de sneeuw voelde ze zich redelijk warm van binnen. Maddie keek toe hoe hij zich naast haar in de sneeuw liet vallen en kon het niet laten om even met haar ogen te rollen bij zijn opmerking. Oh, nu ging hij haar niet kussen omdat ze anders dood ging? Sinds wanneer sloeg hij een mogelijkheid om haar te kussen over? "Wat een slecht excuus," grijnsde ze. "Misschien moet je me juist wel kussen als ik bijna dood ga, dan is er nog iemand die lucht in mijn longen blaast." Ze zuchtte even dramatisch. "Ik geloof dat er overal wel sneeuw zit." Vooral bij dat ene plekje in haar jurk waar het wel heel koud aanvoelde op dit moment. Toch schoot haar hand automatisch omhoog naar haar ogen om de sneeuw eruit te wrijven. Nu het lachen en het rennen haar niet meer direct verwarmde, was het toch een beetje koud. Ze rilde zachtjes en rolde zich om, zodat ze half bovenop Dax kon hangen en een nieuwe poging kon doen om zich opnieuw onder zijn mantel te wurmen. "Ja, ik heb het koud en er zit sneeuw in mijn jurk en ik ben heel zielig," pruilde ze zogenaamd verdrietig, als een van de verwende meisjes waar ze normaal zo'n hekel aan had. "En het is jouw schuld." Nu moest hij haar toch maar kussen om het beter te maken, zie, geef er nou maar gewoon aan toe Dax. Je kwam er toch niet onderuit.
  4. [1835/1836][EN]Chaos at the dinner table

    When he found her, Andres wasn’t sure he’d found her at all; found all of her. In the moment he hadn’t been there; the moment she’d been alone with only his father’s words to repeat over and over in her head, she’d seemed to have lost a part of her. Her fight drained out of her, she crumpled into him, giving in easily to the words of his father; to his own. He cast down his eyes as she agreed, effortlessly now, to the words he’d used against her so many times before. And he regretted them, in that moment, suddenly embarrassed he’d even dared to speak them at all. “I’m sorry,” he whispered, hoping wholeheartedly she wouldn’t assume; wouldn’t be foolish enough to assume that he too, was giving up. He cupped her face in his hands before she could ever entertain the thought, forcing her to look up at him. “I should never have said those things to you. I-,” he paused, swallowing back the taste of his own putrid hatred when he’d first spoken those words to her, “I didn’t mean it.” He leaned into her, his forehead pressed against her as he looked her in the eye. “I was angry, at first. But after that,” he smiled wryly, “I was simply afraid. Afraid of what you had come to mean to me.” He leaned back, closing his eyes as he breathed in the cold air. “Sa oled mu maailm.” He offered her his hand as she clambered to her feet, following up after her, both of their bodies stiff from being out in the cold. He pulled back his hand with a groan, a sting pulsing through it as her fingers held onto his swollen knuckles, though he scoffed at her words. “I don’t think I would’ve been standing here, if I had.”
  5. [1836/1837]Why Couldn't it be christmas everyday

    "Oh nee hoor," glimlachte ze geruststellend naar Abigail. Niet alle mensen van adel hadden verloofdes. Al haar broers hadden er nog geen en het leek er ook niet echt op dat ze allemaal er zin in hadden om er binnenkort een te krijgen. Niet dat ze daar altijd iets over te zeggen hadden, al leken ze wel wat meer inspraak te hebben. Voor jongens zat er meestal ook niet zo'n haast achter. Clemmy vond het op zich niet zo erg. Ze kende Galahad al van jongs af aan en hij was aardig. "Meestal gebeurt het ook pas als we wat ouder zijn." Vijftien was een veel logischere leeftijd dan zeven om een verloofde te krijgen, het was ook meer een belofte, had haar moeder wel eens gezegd. Wel een belofte die ze waarschijnlijk gewoon na moesten komen. "Er waren wat... bijzondere omstandigheden." Plotseling een beetje verlegen sloeg ze haar ogen neer. Clémentine schaamde zich nog steeds een beetje voor de magische ongelukjes die ze nog altijd niet echt onder controle had. Ze snapte niet waarom het zo moeilijk was, Charlie en Josie hadden er nooit moeite mee gehad, dus waarom zij wel? Gelukkig stelde Abby heel veel vragen om te beantwoorden. "Ja, Charlemagne zit in Griffoendor en Josephine zat in Huffelpuf, de rest van mijn broers zijn nooit naar Zweinstein geweest." Het was vreemd, hoe het talent voor magie regelmatig familieleden oversloeg in het gezin. Haar ouders leken het vooral geruststellend te vinden. "Lord Radnor zat in Zwad... Zwadderich?" Sprak ze dat goed uit? Waarom waren sommige tovenaarswoorden ook zo ingewikkeld? Zelfs Frans was makkelijker. Clemmie glimlachte om Abigail's speculaties over de draken. "Misschien zeggen ze wel dat er draken in het bos zitten, omdat ze niet willen dat je er komt. Misschien zit er wel iets anders in het bos." Iets wat grote broers graag voor hun kleine zusjes geheim wilden houden. Ze keek Abigail aan alsof ze net iets enorm slims had gezegd. "Als we op Zweinstein zitten moeten we maar eens gaan kijken." Ze knikte vastberaden. Oh werkelijk, de nieuwe wereld? Wat ongelofelijk interessant! Clémentine had wel eens verhalen gehoord over de Nieuwe Wereld en de mensen die er naartoe trokken om er grote rijkdommen of een nieuw leven te vinden. "Wauw, ik wist niet dat er nog meer toverscholen waren." Eigenlijk was het wel heel logisch, want het kon vast niet dat de hele magische bevolking in Groot-Brittanië woonde. "Heb jij ook in de Nieuwe Wereld gewoond?" vroeg ze enthousiast. Ze was best benieuwd hoe het daar eruit zag, of het anders was. Frankrijk was niet zo ver van het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk was ook al best anders. Zonniger en mooier, als je het aan Clémentine vroeg. Ze was dol op hun vakanties naar Frankrijk. Waar ze minder dol op was, was het aantrekken van deze schaatsen en het was duidelijk dat Abby het ongemak met haar deelde. Het was inderdaad een heel gedoe. "Oh, misschien wil iemand ons wel helpen," bracht ze hoopvol uit en vlug keek ze om zich heen en wapperde toen met haar hand richting de mensen van wie ze de schaatsen hadden geleend. Die keken haar alleen maar verward aan en zwaaiden terug. "Nouja," zuchtte ze verontwaardigd tegen Abigail. Iedereen wist toch dat je geen nee kon zeggen tegen Gordon-Lennox meisjes.
  6. He twisted his words; bended and broke them out of shape and he saw it frustrated her. In the way her jaw clenched as his answers challenged her; dared her to step further out of her boundaries to get her to the truth she dug around for. He saw it in the way the fire in her eyes flared up as he grinned at her, too cocky for someone under the influence of something greater; stronger than himself. She knew; she felt in her gut there was more to him than he let on and she wasn’t wrong. But she was breaking the mold she’d fitted herself into and the person she tried to hide; tried to protect from who she though he was, seeped through the cracks she created. He smiled up at her coyly, pushing himself up slowly from the chair he’d been sat on as true color filtered through the words coming from her lips. “You might just let me live? Why, Marisol, that almost sounded like a threat and I must say,” he paused, folding his arms behind his back, his fingertips grazing the familiar wood of his wand. “I don’t take too kindly to threats.” He moved swiftly, taking hold of his wand as he tried deftly to avoid whatever spell she might try to send his way. “I was not sent, but I do wish to leave. Now.” He pointed his wand at her in much the same manner, knowing it would only put them at a stalemate.
  7. Whoops

    'Weet u het zeker?' Vroeg Tuney dan ook. 'Ik bedoel het is haar werk en ze doet het voor mij vaak genoeg - en anders weet ze wel hoe de vlekken eruit gehaald moeten worden.' Ze haalde haar schouders op. 'Ik bedoel - mijn nicht is Aurora Griswold dus ja, die weet dat heus wel.' De Grif nam ondertussen het ijsje aan nadat de vrouw betaald had, nog steeds niet helemaal op haar gemak bij het idee dat de vrouw dit voor haar had gedaan. 'En, we kregen gewoon eten hoor. En we gingen heus wel elke dag in bad.' Want, haha, ze was vaak zo vies geweest dat ze vaak geen andere keuze had gehad. Maar het maken van haar bed? Wat was het nut daarvan? De enige keren dat het opgemaakt was , was als ze schone lakens had. 'Het was echt niet zo erg.'
  8. [1835/1836][EN]Do you like to play cat and mouse?

    She played pretend well, loneliness dripping from the sad tones in her voice as she admitted it did, indeed get rather lonely. It was just so convenient for her to have him relieve some of that lonesome feeling. His eyes twinkled in the light as she smiled at his comment, not in the slightest taken aback by his odd choosing of words. She hid a wry smile at the thought of the reality of it well, if there ever was any such smile to speak of. Instead, she followed along in their little charade, ever so the humble maiden; the faithful wife. She smiled for a moment as if caught in a situation, she shouldn’t be in. She was, after all, a married woman visiting and near stranger; a possible friend. I shouldn’t be appropriate, and it wasn’t, if one read into rules farther than either one of them had possibly ever done. He smiled at her courteously, a glint of childlike mischief in his eyes as she told him to ask away. “If you insist,” he answered with a grin, his eyes sweeping over her for a moment, before meeting her eyes again. “If you don’t mind me asking, you and your husband, how did you meet?”
  9. 24 December 1836 - Oostenrijk De Kerst naderde snel end at was een prima gelegenheid voor Reyad om het land uit te gaan. Hij zag er behoorlijk tegenop om de feestdagen met zijn familie door te brengen en dan voornamelijk met zijn ouders, zwager en zus Igraine. Zijn ouders zouden hem medelijdend aankijken en compleet met hem mee leven, want och... Dit was zijn eerste kerst zonder zijn grote liefde Eliza. Daarop zouden de beschuldigende en afkeurende blikken van Igraine en James volgen, waarbij de eerste vast een gelegenheid zou zoeken om hem apart te nemen en hem nogmaals op het hart te drukken dat hij open kaart moest spelen. Tenslotte was hij niet eerder welkom op Montrose dan dat hij dat gedaan had. Re vond het nergens voor nodig. Emilia/Eliza was weg, uit zijn leven en die van zijn familie. Zogenaamd overleden, maar stiekem weg gestopt in één of ander gekkenhuis. Dat was een detail die hij Igraine ook maar niet verteld had. Ze zou het er niet mee eens zijn en hem misschien nog wel meer onder druk zetten. Het zou Montrose ook niet voor hem openen. Ergens vond hij dat wel jammer. Hij had graag op kraambezoek willen komen toen zijn neefje geboren was, maar hij was niet welkom geweest. Hij had zijn zus een felicitatie gestuurd met het verzoek of hij eens de nieuwste Haviliard mocht ontmoeten. Ja, ja, kleine James droeg de naam Graham. Maar aangezien hij voor de helft een Haviliard was, was hij in Rey's opinie ook een Haviliard. En daar mocht het kleine jochie best trots op zijn. Iggy had hem echter herinnert aan wat ze hem verteld had; Speel open kaart. Eerder ben je niet welkom. Dus nee. Rey zag het niet zitten om de feestdagen op die manier door te brengen. In plaats daarvan had hij een vakantie geboekt. Een wintersport vakantie wel te verstaan. Voor een gedeelte had hij dat gedaan om onder het verplichte kerstdiner uit te komen, maar de grootste reden was zijn ware grote liefde; Pearl. Sinds hun eerste dagje uit waren ze heel langzaam ietsje nader tot elkaar gekomen. Het gaf Rey de hoop dat hun relatie nog niet verloren was en dat het op een dag allemaal wel goed zou komen. Nog steeds leek Pearl terug te deinzen voor intimiteit, maar ze stond in ieder geval toe dat hij af en toe een kus op haar voorhoofd gaf of haar een simpele knuffel gaf. Dat was een vooruitgang die hij maanden geleden nog niet had durven dromen. Hij verlangde ook niets meer dan dat van haar. Hij gaf haar alle tijd en ruimte en hield het bij simpele dagjes weg. Maar hij wilde haar toch verrassen voor de kerst. Dus had hij deze vakantie geboekt. "Pareltje? Heb je je koffer al gepakt of moet je nog steeds besluiten welke jurk je wel of niet mee neemt?", riep hij grappend door de gang toen hij naar haar slaapkamer liep. Rey leunde tegen de deuropening om naar zijn vriendin te kijken terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg. "Ik geef je één enkele hint. Neem warme kleding mee, want waar wij heen gaan is het koud". Nee, hij had niet gezegd waar ze naar toe gingen. Hij had alleen gezegd dat ze ergens anders Kerst zouden vieren. De rest zou ze wel zien als ze er waren. Hij grijnsde breed. "Ben je klaar om te vertrekken of wil je eerst nog een uur spenderen aan het raden waar we naar toe gaan?". OOC: Privé
  10. [1836/1837]Run girl run, famous people aren't always such fun

    Eva deed precies alles goed; haar lachjes, de complimentjes en het aan zijn lippen hangen. Liam was erg tevreden met hoe deze schildersessie zo ging. Als nu meer mensen hem bejegende, zoals dit meisje deed, dan had niemand een enkele reden om een hekel aan hem te hebben. Hij kon best heel charmant zijn, vond Liam zelf. Dit meisje vond dat duidelijk ook. Daar was geen twijfel over mogelijk. De man lachte zachtjes. "Daar heb je helemaal gelijk in. Dan wil je zeker ook een handtekening die je kan bewaren?" En die ze natuurlijk aan iedereen kon laten zien. Hij begreep het wel. Voor zo'n eenvoudig meisje was dit gewoon de dag van haar leven en daar wilde ze een tastbare herinnering aan overhouden. Och. Hij wilde haar best een gunst verlenen. Liam sommeerde een foto van zichzelf en een veer en zette er toen in krullerige letters een handtekening op. Daarna liet hij de foto naar Eva toe zweven. De man had overigens helemaal niets door van het feit dat Eva blijkbaar was uitgeschoten en dat ze in plaats van verder te schilderen vooral erg bezig was met vlekken herstellen. Hij grijnsde breed bij haar opmerking en trok een wenkbrauw op. "Ja, daar heb je wel een goed punt. Voel je vrij om mijn gezicht even te komen bestuderen." Hij draaide zich naar haar toe en verwachtte duidelijk dat ze nu naar hem toe zou komen lopen. En ze kwam. Liam Leunde nonchalant wat met een voet op de kruk en keek haar met een lachje aan. Haar hoofd was dichtbij, ze was mooi en hij vond haar niet onaardig. Daar kon dan natuurlijk maar één ding uit volgen. De man pakte Eva bij haar schouder en trok haar een beetje naar zich toe. Daarna kuste hij haar. Het was zonder een schrijntje onzekerheid, maar niet per se hardhandig. Ja, dit meisje had echt haar geluksdag. Al haar dromen kwamen uit.
  11. [1836/1837] Blame it on love, what else could it be?

    Lucretia wierp hem een blik toe die Hiram duidelijk vertelde dat ze het hier niet mee eens was. Ja, oké, Jennifer Paget gedroeg zich niet fantastic, zelfs enigszins beschamend, maar wat moest hij dan? Haar zomaar laten vallen? Of misschien dat haar ouders alleen maar iemand zouden kunnen vinden die een vreselijke man zou zijn. Vreselijk gemeen, hielp haar niet om beter te worden, dat soort dingen. "Nee, daar kom ik niet voor," zei Lucretia maar, met een kille glimlach, terwijl ze onsubtiel iets verder van Jennifer wegschoof. Hiram schudde even zachtjes met zijn hoofd en drukte haar weer terug. "Het is een verlovingsfeestje," vertelde Jennifer's moeder ondertussen, met een moedige glimlach. "Jouw verlovingsfeestje." Ja, dat was ook een manier om het je te dochter te vertellen.
  12. Whoops

    Weet je, Tuney, als je wilde weten wie Gillian was, zou je het ook kunnen vragen. Het was niet moeilijk, Gillian had het ook gedaan! Gillian telde de juiste munten uit voor het ijsje en wierp een tevreden blik naar haar. "Oh nee, joh!" zei ze snel, "Je nicht hoeft heus geen nieuwe jurk voor mij te maken! Dat is toch best lastig om te doen en het komt wel goed." Ze wierp een blik naar beneden. Nou ja, in het ergste geval kon ze het altijd als thuisjurk gebruiken en er gewoon een schort overheen doen. Tadaa, alles weer geregeld. Ze schudde wel triest haar hoofd bij het idee dat Tuney's ouders haar nog net een docent hadden gegeven, maar verder blijkbaar ook niets. "En wie zorgde er dan voor dat jullie elke dag te eten kregen? En in bad gingen en jullie tanden poetsten? En wat dacht je van het maken van je bed?" Nee, het klonk vreselijk!
  13. [1836/1837]The truth is out there and it might hurt

    Rey haalde zijn schouders op. “Misschien moet je eens kijken of je alsnog een opleiding filosofie kan volgen?”, opperde hij grappend. Bij hem zou ze die vrijheid wel krijgen. Een vrijheid die Fletcher haar nooit gegeven zou hebben. Hij maakte ondertussen wel even een aantekening in zijn geheugen. Pearl hield van de natuur. Misschien konden ze tegen de kerst samen op vakantie gaan. Op wintersport of iets dergelijks. Of misschien juist naar een warm land. Hij zou even moeten gaan hengelen waar ze de voorkeur aan gaf zonder te verraden wat hij van plan was. Hij glimlachte naar haar. “Maar nu je het zo zegt heeft de rivier en de natuur inderdaad wel wat”, gaf hij toe. “Wel een beetje koud, niet waar? Zou je niet liever door de natuur banjeren wanneer het warm is?”. Met die informatie zou hij toch al een heel eind moeten komen. Hm, hoe heette die tent ook alweer. “Ja, zoiets”, zei Rey terwijl hij bedenkelijk keek. In die periode dronk hij best veel tijdens het stappen dus zijn geheugen was hier en daar nogal wazig. Hij lachtte vrolijk. “Wat een teleurstelling was dat, he? Geen enkele weerwolf te zien! In plaats daarvan moesten we weg kruipen onder tafeltjes zodat mijn vader mij niet zou zien”. Hij schudde lachend zijn hoofd. Soms miste hij zijn schooltijd wel. Toen was alles nog gemakkelijk en onbezorgd. En moest je zien wat ze nu allebei al in hun jonge levens hadden mee gemaakt. Hij lgimlachte naar haar toen ze zachtjes in zijn arm kneep. Dit soort hele kleine dingen gaf hem het gevoel dat hij goed bezig was. Het was haar manier van tonen dat ze zich op haar gemak voelde, haar manier van affectie. Het was voor nu meer dan hij had durven hopen. Ze moesten duidelijk vaker van dit soort uitjes doen en dan kwam het uiteindelijk allemaal wel goed. Hoopte hij. Rey bleef even staan en keek om zich heen. “Is het niet die kant op, langs de rivier?”, vroeg hij zich hardop af. Hij wees naar een plek in de verte. “Of was dat weer die andere tent waar ik er toen uit gegooit ben?”. Tjonge, hij was in zoveel verschillende pubs geweest door de jaren heen dat hij niet meer wist waar welke stond. “Zullen we gelijk maar een kijkje nemen?”. Hij grijnsde breed naar haar. “Wie weet. Misschien vinden we nu wel een weerwolf?”. Of kwam zijn vader toch weer binnen met zijn collega’s. Maar vandaag de dag hoefde hij zich tenminste niet meer onder het tafeltje te verbergen.
  14. Wat een onzin. Waarom was het altíjd die Johnson die weer van die verschrikkelijke dingen bedacht. Waarom moesten ze altijd iets raars doen en dan ook nog in groepjes als het even kon. Ashton had het gezicht van een zuurpruim en zakte wat onderuit. Hier had hij dus echt heen zin. Hij schudde met zijn hoofd en rolde met zijn ogen toen ook nog een of ander grietje van zijn afdeling meende dat ze hier de leiding kon nemen. "Weet je wanneer het allemaal goed komt?," vroeg hij op hatelijke toon, "Wanneer jij gewoon je mond houdt." Nee, hij had geen specifieke hekel aan haar. Hij had aan vrijwel iedereen evenveel een hekel. Hij pakte een vel papier wat voor zijn neus lag en begon het chagrijnig in stukken te scheuren. Zou iemand vragen wat hij aan het doen was, dan zou hij wel zeggen dat hij 'sneeuw' aan het maken was. Daar hadden ze tenslotte ook nog niet genoeg van. Kansloos.
  15. Sociale Kalender - ZW

    Naam feest/evenement: Elena's nieuwjaars feestje, maar dan niet 's nachts want dat mag niet. Wat is het? Een feestje voor alle eerste en tweedejaars, omdat ze nooit uitgenodigd zijn voor oudejaars' feestjes en dat is stom. Organisator: Elena King, your local queen. Uitgenodigden: Alle eerstejaars en tweedejaarsWaar: Het atelier in ZweinsteinWanneer: 31 december 1836Gespeeld?
  16. Desmond was wel iemand die Maia tot haar vrienden durfde te rekenen. Ze zat vlak naast hem bij het kerstfeest. Blijkbaar moesten ze gezamenlijk de versiering maken. Dat paste eigenlijk best goed bij de kerstgedachte en het meisje stond daar helemaal niet onwelwillend tegenover. Met een glimlach gaf ze hem dan ook het meetlint aan en ze luisterde stilletjes naar de conversatie tussen Desmond en Maeve. "We hebben wel wat stof," knikte ze. "Maar niet genoeg om voor iedereen een kostuum te maken, denk ik." Nee, helemaal niet. "Tenzij iemand met een spreuk de lappen stof kan vergroten?" Zou dat werken als je er kleren van wilde maken? "Van drank ga je ook alleen maar stomme dingen doen," onbewust keek ze naar de Zwadderichtafel, want die afdeling had daar toch wel een beetje de twijfelachtige eer dat ze daar bekend om stonden. "We kunnen ook slingers knippen?", zei ze in een poging om ook wat initiatief te tonen als hoofdmonitor.
  17. Zaterdag 31 december 1836 - 's middags De meeste feestjes waren voor de oudere leerlingen, iets wat Elena al sinds ze op Zweinstein zat dwars zat. Als twaalfjarige werd je er nooit voor uitgenodigd en zelfs al zou je er wel voor uitgenodigd werden, dan was je één van die kleine kinderen die door iedereen werd genegeerd. Ze wilde koningin van Zweinstein zijn, maar de ouderejaars zouden nooit naar haar luisteren. Nou, prima, Elena had een plan. Als er niemand feestjes zou geven voor de jongerejaars, deed zij dat wel. Zo kon ze hen er direct aan laten wennen dat zij het voor het zeggen had bij deze groep leerlingen en dat ze op haar konden vertrouwen om leuke feestjes te organiseren. Dus had Elena alles geregeld. Lekkere hapjes, drankjes (met weinig alcohol, maar er waren alcoholvrije cocktails en er was boterbier), muziek en mooie uitnodigingen. Er waren spelletjes om te spelen (maar geen kinderachtige spelletjes) en als ze zich verveelden konden ze ook altijd nog met verf gaan gooien en het kunst gaan noemen. En het allerbeste was dat ze alle eerste en tweedejaars had uitgenodigd.En geen van de ouderejaars. Dit was hun feestje. "Oh, wat leuk dat je er bent!" begroette ze haar gasten, als een volwaardige gastvrouw. Dat had ze van haar moeder afgekeken. "Hier, neem een cocktail! Hiervan blijft je tong de hele avond blauw en hij smaakt ook nog eens heerlijk naar bosbessen!" Open voor alle eerste en tweedejaars <3
  18. [1836/1837] Love may be blind, but jealousy has 20-20 vision.

    Tijdens de kus had ze in theorie weer wat steun aan zijn lichaam, zeker omdat hij haar dichter naar zich toe had getrokken, maar in de praktijk maakte de intense kus haar knieën enkel weker. Deze man... Hij was als kattenkruid, als ze een kat was geweest... niet een heel bijster creatieve analogie, maar ze had op dit moment niet de mentale capaciteit om daar allemaal prachtige beschrijvingen voor te bedenken. Lichtjes buiten adem keek Zaira Scott in zijn olijfgroene ogen en realiseerde ze zich des te meer dat ze niets liever wilde dan bij hem zijn, met hem zijn. Natuurlijk was ze zich bewust van het leeftijdsverschil Scott was meer dan tweemaal zo oud als zij was. Een enkele grijze haar en een ondiepe rimpel lieten ook zien wat de tijd met het uiterlijk deed. Het stond hem echter goed. Leeftijd leek hem alleen maar mooier en aantrekkelijker te maken. Het kon haar gewoon niet schelen. Ze merkte niets van het verschil als ze bij hem was, behalve dat hij misschien duidelijk veel meer levenservaring had dan zij. Het voelde gewoon goed. De spanning bleef altijd aanwezig, de uitdaging, maar onderliggend was er altijd dat gevoel van wat ze ook deed of zij, ze zou hem niet verliezen door een gebrek aan interesse. Weke knieën of niet, ze liep met hem mee toen hij haar het portiek uit- en de schaduwen van de steeg introk. "Reken maar. Dan zou ik het ook niet laten om je met mijn nagels te bewerken." Nagels die de herinnering terugbrachten aan de waterval en de grot in zijn sprookjesachtige kassen. Ze humde. Ze wist dat het onverstandig was om nu met hem mee te gaan -voornamelijk vanwege haar familie-, maar ze kon hem niet weigeren. Hier zou haar verstand nooit van haar gevoel winnen. Met de spanning pompend door haar aderen liep ze mee naar de stallen. Ze wist al zeker dat ze met hem mee zou gaan. Ademloos keek ze naar de prachtige pegasus. Voorzichtig stak ze haar hand uit naar het dier en liet ze het ruiken, waarna ze het eerbiedig over de neus aaide. Sorry Scott, maar even was jij het die minder aandacht kreeg. Met een lachje keek ze hem aan. "Mmmh... Lastige keuze... Gehoorzaamheid en verveling of me gewillig mee laten nemen door mijn ontvoerder..." Ze stak haar handen naar hem uit. "Til me er maar op." Ze verlangde er nu al naar om straks zachtjes tegen zijn borst te kunnen leunen en weggevoerd te worden naar een wereld waar ratio geen plaats had.
  19. Desmond wierp een bezorgde blik op het glas van Maeve. Kijk, drinken voor de dorst mocht prima, had hij helemaal geen moeite mee, en zelfs sociaal drinken vond hij niet zo erg, want anders zou hij over Caspian moeten zeuren en dat ging nooit gebeuren, maar Maeve maakte het wel een beetje bont. "Zeg, je weet dat je geen drank nodig hebt om je te vermaken, he?" vroeg hij wijs en hij ging even op de bank naast haar zetten. "En wij vinden je ook leuk zonder drank! Wil je anders een knuffel?" Iedereen voelde zich beter van een knuffel, dat was wetenschap.
  20. I'm a huge fan of your work [1836]

    Achternicht, platteland, onschuldig meisje. Als een soortement van mantra herhaalde Christa die drie termen in zichzelf, terwijl ze Lucinda volgde door het prachtige huis heen. Was het echt haar huis? Had ze dit allemaal zelf verdiend? Haar ouders werkten keihard in het theehuis, elke dag door, en ze hadden lang niet de luxe die Lucinda wel had. Ja, wel de luxe van het idee dat ze hun eigen lichaam nooit hadden verkocht, maar dat moest ook maar net iets zijn wat je wat kon schelen. Achternicht, platteland, onschuldig meisje. Ze liet verlegen haar blik naar beneden vallen toen Lucinda haar de kamer in leidde en zonk in een perfecte reverence. Dank je wel, etiquette-lessen op Zweinstein. Tenminste, voor zolang ze nog gehouden werden door een goede lerares, want je kon veel zeggen over de Johnson-tweeling, maar niet eh... dat. 'Moedig' richtte ze haar blik op en glimlachte ze wat naar mensen, terwijl ze zelf een glas champagne pakte en zich naast Lucinda neerzette. Achternicht, platteland, onschuldig meisje. Hoorde ze iemand aan te spreken, of niet? Christa besloot uiteindelijk maar van niet en nam in plaats daarvan aarzelend een slokje champagne, alsof ze dat nog nooit eerder had gedronken. Ze hoopte maar dat Lucinda haar in een gesprek zou betrekken.
  21. Faceclaims

    Hayden Byerly - @Damian Leigh
  22. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

    Damian Leigh
  23. Personagedossier Damian Leigh

    Algemeen: Naam: Damian Jeopardy Leigh Leeftijd en Verjaardag: 12 jaar, 01-09-1824 Leerjaar en afdeling: 2e jaars Ravenklauw Achtergrond: Familiesituatie & Geschiedenis in het kort: Damian woont samen met zijn dreuzel moeder, zijn vader is toen hij 6 jaar werd verdwenen en nooit heeft hij meer iets van hem gehoord. Damian is enig kind en is altijd veel binnen geweest. Interactie met anderen is nog niet zo gemakkelijk voor hem en hij is liever alleen. Wat hij deed toen hij alleen thuis zat is studeren, studeren, studeren, want hij wilde graag iets belangrijks worden/doen als hij later groot is. ZO kent hij de theorie van veel magie al, maar in de praktijk gaat het natuurlijk net wat anders. Praktisch was hij nog niet goed onderricht en dit moest hij dus doen op Zweinstein. De grootste hobby's van Damian zijn dus studeren en naar mensen kijken. Het liefste kijkt hij naar jongens die voorbij komen, dit doet iets met hem, maar hij weet niet hoe hij het moet noemen. Burgerlijke staat: Vrijgezel Beroep: Student en zoekende naar baantje naast studie Woonplaats: Bristol Bloedlijn: Halfbloed: Vader is volbloed en moeder is een dreuzel Rijkdom: Gemiddeld Religie: Niet religieus Publiekelijk gezicht: Uiterlijk: Damian heeft bruin haar en donker bruine ogen. Hij heeft een kleine neus, maar boven aan zijn neusbrug staan zijn wenkbrauwen schuin naar binnen. Doordat hij weinig eet is hij vrij dun en kan je als hij zijn shirt uit heeft zijn botten tellen. Hij is nog vrij klein, ca. 1.60cm, want hij heeft zijn groeispurt nog niet gehad. Toverstok: Hickory Hout, flexibel, 30 cm met een kern van eenhoorn haar. Hickory hout is te vergelijken met essenhout, het is alleen donkerder. Deze houtsoort is erg veerkrachtig. Huisdier: Geen huisdieren Magie Magische sterktes: Toverdranken en astronomie/astrologie Magische zwaktes: Bezweringen Karakterbeschrijving: Positieve eigenschappen: (minimaal 3) - Charmant - Vriendelijk/ Lief - Enthousiast - Slim - Nauwkeurig Negatieve eigenschappen: (minimaal 3) - Sassy/brutaal - Dramatisch - Einzelgänger - Perfectionistisch - Onhandig in communicatie OOC: (Niet verplicht) Naam: Cedric Welke andere karakters heb je? Charlie Hides
  24. [1836/1837][EN]Freaks are good business

    Promises like that were empty. It was easy to say that you would give something away for free, a lot more difficult to actually do it. Bobbie technically could, she had no issues with her money, having so much it seemed like the bottom of her vault would never be in sight, but her business wasn't a charity. Ha. A people-selling-business as a charity. There was enough irony in it that Bobbie almost thought about doing it, but nah. She was a business woman after all. "I'm grateful," she nodded anyway, more empty words for empty promises. "Hm," Bobbie said, studying the woman. Did she trust her enough to show her the warehouse? Ah well, why not. What was the worst that was ever going to happen? Bobbie drank the last of her own rum, tilting the glass all the way back for those last golden drops, and then slammed it down on her desk. "I have something that might interest you." She got up from her desk, grabbed her cain and gestured for the woman to follow her, as she walked right into the brick wall behind her desk. It was a fake wall, of course, one of the entrances for her warehouse. "Most of what I usually have is werewolves and vampires, to be honest," she continued her little tour when Consuelo caught up with her. "The werewolves are used for sport, so they sell rather quickly. The vampires are just a-plenty." She gestured vaguely to a specific branch of her warehouse. "But here is where I keep the special ones." She opened the door, a big, nasty one, and led Consuelo inside. She walked right past Merry's cell and flicked her wand so the lights would turn on. "Here he is, the man I wanted to show you." She gestured to the opening in the door so Consuelo could have a look.
  25. [1836/1837] Don't dream it's over

    Als Hoofdmonitor had je macht. Macht die Raine natuurlijk nooit zou misbruiken. Hij was een heel vriendelijke en nobele jongen met principes en dergelijke. Hij stond klaar voor de zwakkere van de samenleving (lees: vrouwen) en liet zijn ego nooit de bovenhand voeren bij zijn beslissingen, gedachten en acties. Dat gezegd hebbende... "Agatha." Hij grijnsde. "Foei, foei. Wat doe jij nu hier?" Hij klakte met zijn tong. "Volgens mij heb jij geen enkel recht om hier nog rond te lopen." Dat wist ze zelf ook wel, want alles aan haar schichtige houding straalde dat uit. Het was te zien in de blik in haar ogen. Hij kon het niet laten om zijn blik over haar armen en naar haar oksels te laten gaan. Het was jammer dat je in die uniforme eigenlijk vrijwel geen zweetplekken kon waarnemen. Ruiken kon hij het overigens ook niet, maar hij had dan ook geen bovennatuurlijke zintuigen. "Eens denken, wat zullen we doen... Punten aftrekken?" Hij hield zijn hoofd schuin. "Strafwerk..." Hij trok een wenkbrauw op. "Of heb je zelf een beter idee?"
  26. 2 januari 1837 - Kerstvakantie - Buiten - Veel sneeuw. After a girl is grown, her little brothers — now her protectors — seem like big brothers. Vandaag had Cassidy afgesproken met haar broertje, Gideon. Dat was nog een voordeel van die vakantie: Moraine en Gideon hadden geen lessen. Daarom lukte het zowaar ook nog om gewoon een moment te vinden tijd met elkaar door te brengen. Nu was het eindelijk zo ver: Gideon had vandaag voor haar vrijgehouden en ze zouden samen iets leuks gaan doen. Hij had haar zelfs beloofd om haar wat magische dingen te laten zien! Natuurlijk had Cassidy daar enkel enthousiast op kunnen reageren. De laatste keer dat Gideon en zij echt iets leuks waren gaan doen, was toen hij net terug was van zijn reis met het vliegende schip en toen had hij haar meegenomen op een bezem! Misschien zouden ze nu wel weer zoiets gaan doen. Het was een verrassing, maar ze keek ernaar uit. Voor het kasteel stond het meisje te wachten. Nog steeds lag er een dik pak sneeuw van misschien wel vijftien centimeter! Het was echter wel gestopt met sneeuwen en dus waren er meerdere sporen door de witte massa te zien. De meeste sporen leidden naar dingen als de kassen of richting Zweinsveld, maar er waren duidelijk ook wat leerlingen geweest, die een wandeling naar het meer of naar een prieeltje verderop hadden gemaakt. Het terrein kende Cassy inmiddels wel een beetje: ze maakte zo nu en dan een wandeling of ze liep met Irwin mee richting Zweinsveld wanneer hij haar een lift naar haar werk in de Lekke Ketel -daar viel ze nog steeds geregeld een paar diensten in- of the Redgrave Hotel gaf. Ah! Daar was hij! Met een brede lach stapte Cassidy naar Gideon toe en ze omsloot hem in een warme omhelzing. Het was goed bedoeld, natuurlijk wilde ze de 'stoere' reputatie van haar Zwadderich -broertje niet om zeep helpen. "Hey! Je ziet er goed uit." Veel mensen zagen er wel goed uit in de sneeuw, wanneer ze goed en warm ingepakt waren en daarbij toch rode wangen en neuzen hadden van de kou. Het gaf mensen iets schattigs, zo ook haar broertje, maar dat liet ze dan wel weer te zeggen. "Wat gaan we doen?", vroeg ze verheugd. "Sneeuwpoppen bouwen?" Waarschijnlijk niet, maar met zoveel sneeuw om hen heen was het het enige wat ze zo snel kon bedenken. [OOC: privé met Lily!]
  27. [1836/1837] Don't dream it's over

    Woensdag 28 december 1836 - 's avonds laat - vlak voor de leerlingenkamer van Huffelpuf Agatha had nog nooit eerder een regel gebroken en ze was eigenlijk ook niet van plan geweest om dat te doen, maar plotseling was het haar overvallen. Ze was nog bezig geweest in de bibliotheek en had niet in de gaten dat de avondklok al ingegaan was, tot ze zich plotseling realiseerde dat het wel heel erg stil en donker was in de bibliotheek. Waarom had niemand haar gewaarschuwd? Waar was de bibliothecaresse die normaal gesproken altijd alle leerlingen de bibliotheek uitjoeg? Maar blijkbaar was Agatha vergeten en nu was ze dus buiten de leerlingenkamer terwijl dat niet meer mocht. Fijn. Heel fijn. Snel en nerveus had ze haar spullen bij elkaar gezocht en was ze uit de bibliotheek geglipt. De tocht naar beneden was angstaanjagend. Ze had nooit geweten hoe vreselijk eng het was om door de stille gangen te sluipen en hard te hopen dat ze niet betrapt zou worden. Misschien dat ze het uit kon leggen dat ze was achtergelaten, maar de patrouillelopers hadden vast al duizenden excuusjes gehoord en dit was nou eenmaal niet de beste excuus die er was, of het nou waar was of niet. En ze was alleen, dus er was niemand die het voor haar op kon nemen. Ze daalde de trappen zo geruisloos mogelijk af en haalde even een diepe zucht van opluchting toen ze de onderste tree had bereikt zonder dat ze was betrapt. Nu moest ze alleen nog de kerkers door om bij de leerlingenkamer van Huffelpuf te komen, maar zo moeilijk zou dat niet zijn, toch? Die trap af, de hoek om, die gang door, nog een keer de hoek om en - Vlak voordat ze de deur bereikte hoorde ze ineens een geluid achter zich en met een geschrokken kreetje draaide ze zich om. "Raine?" Privé!
  1. Load more activity
×