Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Yesterday
  2. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    De ene zijn dood was de ander zijn brood. Vroeger betekende dit dat dood letterlijk het inkomen van haar huishouden was, vandaag betekende het dat met Keanes overlijden Gabriels positie zeker gesteld was. Ze had zich nog nooit zo opgelucht gevoeld, voor het eerst sinds tijden was ze weer echt tevreden in haar huwelijk. Ze geloofde niet dat Owain het gedaan had voor Gabriel, maar dat maakte haar niet uit. Zij zou alles voor haar zoon doen in de toekomst, daar had ze hem niet voor nodig. Ze had hem alleen nodig had gehad om die toekomst zeker te maken. En misschien had ze moeten weten wat ze zou aantreffen toen ze die kamer inging. Misschien had ze het moeten laten. Maar ze kon het niet, ze had geluiden gehoord en ze was altijd inherent nieuwsgierig naar weten wat er was. Zeker nu bleek dat zoveel zich had afgespeeld. Maar toen ze binnenkwam wist ze niet wat ze moest doen, wilde ze vooral weer naar buiten lopen. Aria was nooit goed geweest in emotionele dingen en wist al helemaal niet hoe je mensen moest helpen die aan het rouwen waren. Ze had een hele andere relatie met de dood. "Ik zou niet te lang blijven", fluisterde ze maar voorzichtig, "het wordt er niet mooier op. Ze vetrouwde Rhiann in deze staat niet, die zou vast blijven tot er niks meer over was en pragmatisch advies geven was iets wat ze nog kon.
  3. [1839] Life sucks but this pub doesn't

    De vakantie was begonnen en dat hield in dat Rowena meer tijd had dan anders voor zichzelf. Geen gastlectures op de universiteit, geen lesovernames als het niet anders kon. Het enige vooruitzicht was haar werk als architect, en hoewel ze dol was op de trips die ze ervoor ondernam, was haar eerstvolgende trip pas dinsdag en kon ze nu niets anders doen dan manieren vinden om de tijd te doden. Gelukkig waren er dan altijd nog pubs, en pubs in deze periode waren druk, gezellig, er gebeurde altijd was dus er was altijd ruimte voor avontuur en dat was allemaal net wat Rowena mistte, en dat was dan ook de reden dat ze zich nu in een bar bevond, een glas alcohol voor haar neus. Helaas gebeurde er tot nu toe weinig in de pub, en hoewel de avond nog jong was, was dat geen reden voor Rowena om niet de boel een beetje op te jagen. Ze had bij haar laatste illegale stunt ook meer geld gekregen dan verwacht, en gezien er best wat meer leven in de brouwerij kon komen en ze volgens haar ouders al naar de hel zou gaan, besloot ze spontaan door de pub te schreeuwen: ‘HET VOLGENDE RONDJE IS OP MIJ!’ Want waarom niet.
  4. A day at Diagon Alley

    Het gebeurde niet heel vaak dat Alice zich op de Wegisweg bevond, en al helemaal niet op tijdstippen voor de lijst met schoolspullen per uil arriveerde, maar vandaag was ze er dan toch. Haar moeder moest op de Wegisweg zijn voor… Alice had eigenlijk geen idee wat omdat ze niet erg op had zitten letten. Het punt was in elk geval dat het wel even zou gaan duren, en haar moeder kennende veranderde dat ‘even duren’ in ‘lang duren’ omdat haar moeder veel mensen kende en dus met iedereen bleef praten (wat… een heel ander geval was, vaak, als ze er met haar vader was), wat resulteerde in het feit dat Alice vrij was om te gaan en staan waar ze wilde. Zolang ze maar geen illegale dingen deed en maar terug was bij de boekhandel om 4 uur ‘s middags. Met geld op zak, want Alice zorgde dat ze altijd geld had liggen voor uitstapjes naar Zweinsveld of de Wegisweg, ging ze dan ook haar eigen weg. Na eerst alvast snoepjes in te hebben geslagen voor haar kat, voor ze dat vergat te doen in geval van tijdsnood, slenterde ze door de straten van de wegisweg. Hier en daar maakte ze een praatje met een jaargenoot, beloofde ze af te spreken als ze wist wanneer ze weer naar de wegisweg zou komen voor schoolspullen (zeker gezien dit vast langer zou duren omdat Rosemary ook naar Zweinstein zou gaan, en wie wist hoe lang het zou duren voor ze haar toverstok had), en uiteindelijk kwam ze uit bij de ijszaak. De ijszaak was altijd een van haar favoriete plekken want, hallo, ijs. Het was haar missie om alle smaken een keer uit te proberen en hoewel ze zeker al haar favorieten had, was het toch altijd weer lastig om te kiezen uit alle andere smaken die ze nog niet had geprobeerd. Vandaag werd het haar er niet makkelijker op gemaakt, gezien ze tien nieuwe smaken op voorraad hadden, waaronder Peer & Blauwe Kaas, Pindakaas & Curry, Krab, en een ijssoort die veranderde van smaak met elke hap die je nam. ‘Het is zo moeilijjjjk,’ zei Alice, terwijl ze gefrustreerd naar het bord keek om te beslissen wat ze nou eigenlijk wilde. ‘Wat zou jij doen?’ vroeg ze aan degene naast haar.
  5. Net als Robert Louis Stevenson (al bestaat hij IC nu nog niet) droeg Feather altijd twee boeken bij zich: één om uit te lezen en één om in te schrijven. Ze was nieuwsgierig, maar ook chaotisch en daardoor vergeetachtig. Daarom had ze zichzelf aangeleerd om alle vragen die ze had op te schrijven, zodat ze het later dan allemaal kon uitzoeken. Ze hield ervan zich te laten leiden door nieuwsgierigheid en dan eindigde je vrijwel altijd met meer vragen dan antwoorden. Dat was niet erg. Daarom had ze dus ook altijd een boek bij zich om uit te lezen, want dat was dan meestal een non-fictie boek over het een of het ander wat nog op haar lijstje stond om uit te zoeken en zo hoefde je je uiteindelijk niet te vervelen. Ja, boeken én snoepjes, want ze was ook een enorme zoetekauw. Als het aan Feather lag, dan ontbeet ze met een suikerstok en dineerde ze met taartjes, maar dat was natuurlijk weer niet gezond. Als Schouwer in spe moest ze wel aan haar conditie en gezondheid denken, anders kwam je niet door de keuring heen. Momenteel had ze nog veel meer in haar zakken gepropt dan gebruikelijk, want straks kwam een vriend, Austen, haar ophalen. Ze zou bij hem de rest van de zomervakantie doorbrengen. Ze was niet meer van plan om terug naar huis te gaan in de vakantie. En dus had ze ook wat hars voor haar viool, partituren, zelfgemaakte houten beeldjes, een armbandje gemaakt door haar zusje, een vergeeld fotootje van haar moeder en een klein flesje drank (cadeautje voor Austens vader) in haar zak zitten. Het had niet meer in haar koffer erbij gepast, maar gelukkig waren de zakken van haar versleten gewaad zeer rekbaar.
  6. Ze had haar zakken volgestopt met alle dingen waarvan ze dacht dat ze Daniel vrolijk kon maken. Snoepgoed, mooie sieraden, zelfgeplukte bloemen, een tekening van zelf nagetekende koeien. Vaak ging het goed hoor, maar Dan was natuurlijk wel ziek en dan was er zo nu en dan een dag dat het wat minder ging. Als Cadwyn er was, dan leek het altijd beter te gaan. Maar ze hield van hem en ze zou alles doen om te zorgen dat het nóg beter zou gaan.
  7. Hoe vaak hij ook opnieuw zijn zakken doorzocht, en opnieuw zijn beurs tevoorschijn haalde en al het losse muntgeld in zijn zakken telde, het begon er toch echt op te lijken dat hij weer blut aan het raken was. Hij vond geen verdwaalde galjoenen. Nee, zijn geld had plaatsgemaakt voor een fotootje van zijn kind -dacht hij, arme jongen- en al zijn geld was langzaam weggestroomd naar Tabitha, en cadeautjes voor Agatha en dan moest hij ook nog genoeg geld uitgeven om Elara niet achterdochtig te maken. Het was maar verdrietig. Waarom kostten vrouwen en kinderen zoveel geld? Misschien moest hij maar eens gaan opletten met wie hij het bed deelde en hoe veilig hij dat deed, maar dat was natuurlijk weer teveel van zichzelf gevraagd. Hij was een man. Hij kon het niet helpen. Maar hij was nu wel een blutte man.
  8. Romantisch? Dat was een woord dat Dax niet bij zichzelf vond passen. Toch betrapte hij zich er op dat wanneer hij alleen was, dat zijn hand dan haast als vanzelf naar een van de verborgen zakken in zijn gewaad ging, om er dan een foto uit te halen. En dan kon hij heel even kijken naar zijn geliefde. Het was een foto van hen samen. Als je het zag dan kon het maar zo een foto van twee vrienden zijn, maar Dax wist wel beter. En elke keer dat hij ernaar keek, verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht.
  9. Eindelijk vakantie. Na de kerstvakantie was Yara weer begonnen aan haar studie Heelkunde. Ze was wel rustig begonnen, had uiteraard geregeld dat ze stages had op gunstige plekken; bij haar eigen vader bijvoorbeeld of bij Than. Maar de kerst zelf, met allerlei gedoe, was op zichzelf al een aanslag geweest op haar energie -allemaal plots die nog uitgeschreven moeten worden- en de studie op zichzelf was een goede afleiding geweest. In combinatie met een zuigeling was het allemaal toch wat zwaar geweest en hoewel ze hield van lezen, studeren, informatie opslurpen, werken en bezig zijn, was de vakantie een welkome onderbreking. Het was het ideale moment om ook met Irwin weer op stap te gaan, Thaisa kon gewoon mee. Ze zouden eventueel ook nog Gabriel mee kunnen nemen, want dan konden ze Thomasin, die ook alweer een eind op weg was met haar zwangerschap, en Armand, waarvan je op afstand kon zien dat hij teveel deed, een beetje konden ontzien. Genietend van een van de eerste vrije dagen, stond Yara in de tuin haar kruidentuin te verzorgen. Cassidy woonde tegenwoordig niet meer op Dunfermline, maar had op Skye haar eigen inn samen met Will. Dit betekende dat er allerlei achterstallige klusjes waren en de tuin was er een van. Irwin had nu eenmaal geen groene vingers. Yara groef in de zakken van haar gewaad, op zoek naar een klein zakboekje over de kruiden, maar kon deze niet direct vinden. Ze had dan ook veel te veel zakken. Sommeren uit haar eigen zak deed ze niet, want ze had de illusie dat ze het ieder moment gevonden kon hebben en dan was je staf pakken en een spreuk uitspreken meer moeite. En dat dacht ze elke keer als ze een verkeerde zak had gekozen om te doorzoeken. Het boekje kwam ze niet tegen, maar inmiddels wel een verzameling haarelastiekjes, een deel van haar ontbijt, een foto van Irwin en Thaisa, nog wat aantekeningen over patiënten, sleutels, en al dat soort dingen. Het schoot niet op. Toen ook haar staf pakken en Sommeren niet meer hielp, liep ze naar binnen. “Irwin?! Heb jij mijn zakboek Kruidenkunde ergens gezien?!”
  10. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Haar tranen waren opgedroogd. Ze kon niet meer, het was over. Precies op het moment dat ze eigenlijk op wilde staan, dat ze zichzelf dwong om naar Griffith te gaan en wat uurtjes op haar bed te rusten, hoorde ze de deur achter zich opengaan. Rhiann beet op haar lip en zakte neer op haar plaats, niet van plan om aan haar vader te tonen dat ze zou opgeven. “Ga weg” sprak ze, al klonk haar toon slechts verdrietig en vermoeid. “Ik wil alleen met hem zijn. Je hebt mij reeds van al mijn tijd met hem ontnomen, en dat krijg ik nooit meer terug.” Maar wat ze niet doorhad, was dat het niet haar vader was die was binnengekomen.
  11. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Ze maakte zich zorgen over Griffith, maar de huiself bracht hem elke paar uur naar haar toe zodat ze hem even in haar armen kon wiegen. “Je papa is dood” fluisterde ze de baby zachtjes toe, terwijl zijn rode haartjes in haar neus kriebelden. “Maar ik ben er nog.” Ze zou hem beschermen met haar leven.
  12. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Ze wilde niet van zijn zijde wijken. Uren bleef ze daar zitten, terwijl ze zijn haar fatsoeneerde en zijn kleding rechttrok. Zes uur. Twaalf uur. Vierentwintig uur. Ze at niet meer. Ze sliep niet meer. Ze wilde er niet aan denken wat haar vader hem had aangedaan, en toch waren het voornamelijk die beelden welke steeds meer omhoog kwamen drijven. Met de uren die verstreken, werd haar verbeeldingskracht steeds levendiger. De Cruciatusvloek? Waarschijnlijk. Avada Kedavra? Misschien. Een doodgewone wurging, waarna haar vader de sporen had uitgewist? Al het bovenstaande was mogelijk.
  13. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Ze vond het nog steeds moeilijk om naar hem te kijken. Niet per sé omdat hij dood was, want het leek net alsof hij sliep. Maar door de vele schuldgevoelens die zijn aanblik bij haar opwekte. Wanneer ze haar grijze ogen over zijn donkere haren liet glijden, over de kleine sproetjes op zijn neus, over het zilveren kettinkje om zijn nek wat ze hem bij hun afscheid had gegeven… alle beelden van hem als peuter, als kleuter, als kind… alles kwam omhoogdrijven. Keane die het uitgilde van het lachen, terwijl hij op zijn eerste pony wat rondjes maakte. Keane die aan kwam zetten met een bosje zelf geplukte bloemen en verheugd keek hoe ze ze in het water op tafel zette. Keane terwijl ze hem cello les gaf, hem begeleidend op haar klavier. Maar van alles overstemde toch wel één herinnering al het andere; De knecht van haar vader, die hem op een donkere oktobermiddag in een zwarte koets kwam ophalen, zonder enig woord van voorbereiding. Ze was overvallen geweest, versteend. De knecht had het haar uitgelegd – hoeveel beter het was om hem af te staan, hoeveel meer zekerheid de jongen zou hebben als een Cadwgan, als een échte Cadwgan, een erfgenaam nog wel. Hoe haar vader haar in zijn bijgaande brief had beloofd dat hij hem niets aan zou doen, dat hij enkel goede bedoelingen had met de jongen, dat hij hem zou vormen en kneden… Ze had hem willen houden. Ze had hem niet willen afstaan. Maar wat kon ze doen? Haar vader beloofde hem gouden bergen, en het enige wat ze haar zoon geven kon was datgeen wat ze reeds onder de vleugels van haar vader had verkregen – de kleine boerderij, de pony, de cello… Het schuldgevoel leek op te bubbelen in haar binnenste en zich een weg te maken naar haar borst, waar het al het andere verblindde, tot ze alleen nog maar uit schuldgevoel leek te bestaan.
  14. Two may keep a Secret, if one of them is Dead

    Het vertrouwen - het broodnodige, flinterdunne vertrouwen, dat ze nodig had om in Cadwgan Castle te kunnen functioneren, om iedere dag uit bed te komen, om Griffith te voeden, om zich met opgeheven hoofd door de gangen te bewegen – dat vertrouwen, dat toch meer bestond uit essentiële basiselementen dan ware familiariteit, was alles wat ze nog aan haar vader had toebedeeld. Ondanks dat ze niet anders kon, maakte het desalniettemin een substantieel deel uit van wie ze was en waar haar vroegere en toekomstige keuzes op waren gebaseerd. Het afstaan van haar zoon, zodat hij een beter leven zou krijgen dan waar zij zichzelf toe had veroordeeld… het feit dat ze nooit was gaan zoeken naar manieren om onder haar verbanning uit te komen, nooit had geprobeerd een toverstaf te bemachtigen en zichzelf te bewapenen, zich had gehouden aan alle, vaak verschrikkelijke regels van haar vader, zoals dat ze Keane nooit meer had mogen zien of hem brieven had mogen schrijven… Het missen van zijn eerste zwerkbalwedstrijd, zijn eerste spreuken, zijn verloving, zijn huwelijk…. Twintig jaar verbanning. Twintig jaar waarin ze alles was kwijtgeraakt, alles wat ze ooit was en alles wat ze had kunnen zijn. Ze had alles voor haar zoon opgegeven. Alles. Toen ze erachter kwam dat ze zwanger was, was het reeds laat… maar niet té laat. Ze had voor andere mogelijkheden kunnen kiezen. Ze had de zwangerschap kunnen beëindigen, hem weg kunnen geven… Ze had halsoverkop kunnen trouwen, als haar vader haar dat had toegestaan. Er waren heus wel mannen geweest die haar hadden gewild, al hadden ze dan wellicht niet het geld en de status gehad die Lord Radnor daadwerkelijk had gewenst. Er waren andere manieren geweest om het kind én haar reputatie te redden, als haar vader ermee in had gestemd. Ze had alles voor hem opgegeven. Nu was hij dood.
  15. Nu vijf maanden zwanger, van een tweede kindje, had Thomasin al een flink zichtbare buik. Ze was de afgelopen maanden thuis geweest. Dat was al zo, maar toen ze had ontdekt zwanger te zijn in maart, was ze haar activiteiten niet gaan uitbreiden. Ze bracht meer tijd door met Gabriel, dit lukte ook steeds beter. Ze hadden al meer spelletjes bedacht samen om te doen en haar zoontje deed gewoon mee met haar middagdutje, probeerde haar soms op zijn manier voor te lezen. Misschien was het zorgelijk, dat een peuter nu al de neiging had om voor zijn moeder te moeten zorgen, maar Thomasin vond het vooral heel erg lief en merkte tot haar opluchting dat ze er weer wat meer van kon genieten om moeder te zijn. –Het scheelde ook dat Rosie alle moeilijke dingen deed, zoals het wassen, aankleden, luiers verschonen, bijhouden hoeveel hapjes en tussendoortjes Gabriel al had gehad, tijd met hem doorbrengen wanneer hij even geen lieve engeltjesbui had.-- Het was weer tijd voor zo’n middagdutje. Thomasin maakte de haarspeld, die haar kapsel bijeen hield, los en kamde door de uitwaaierende haren die als een waterval over haar schouders vielen. Ze zocht in haar zaken naar een kleiner speldje, om alvast klaar te leggen voor als ze klaar was met het maken van een vlecht. Maar die was ze vergeten te pakken. Verder waren haar zakken leeg, omdat ze er niet van hield om met rommel in haar zakken rond te lopen. Ze had doorgaans enkel haar staf in een zak zitten, maar die lag nu voor haar op haar kaptafel. Ze zuchtte en sommeerde wat ze nodig had. Als haar hoofd niet vast zat…
  16. In haar pakje van vandaag zaten ook zakken. Thaisa was zeven maanden oud en kon al behoorlijk goed rondkruipen. Ze had dan ook hele grote afstanden af te leggen en het was toch wel een sport om te kijken hoever ze kon komen met kruipen voordat haar papa -die deed dat vaker dan mama- haar tegenhield, of er toch minstens voor zorgde dat ze niet ook aan een trap ging beginnen. Vandaag was ze echter op onderzoek uit door de kamer. Want zelf rondkruipen betekende toch ook dat je allemaal dingen tegenkwam, die papa en mama je niet zelf lieten zien. En gelukkig kon ze al haar ontdekkingen meenemen! Haar zakken waren inmiddels gevuld met het volgende: Kattenbrokken, Een dode spin, Pluis van Nutmegs vacht, Een halve koek, Een afgescheurde bladzijde van een kinderboek, Een blokje, Een speen.
  17. IC Juni 1839 – Writing prompt december 2019 a.k.a. character update topic. Nothing makes a man so adventurous as an empty pocket. Eindelijk vakantie, dat betekende dat hij weer drie maanden had om er te zijn voor zijn familie: Igraine, James jr, Galahad en Elara. Het was een gevarieerde boel, maar ze hadden allemaal hun donkere haar overeenkomstig. En van beide James zou het ook krullen als ze het wat langer lieten groeien. Bij thuiskomst besloot James, na het geven van een kus aan Iggy en Junior, zijn zakken leeg te maken. Hij borg de verschillende sleutels van Zweinstein goed op in zijn sleutelkastje en verder vond hij nog een keurig opgevouwen stuk perkament waar zijn to-do-lijstje was opgeschreven. Blijkbaar had hij toch nog niet alles afgerond. Hij zou in de zomer nog wel een keer een dag terug gaan naar de school, zodat hij in september met een schone en overzichtelijke lei zou kunnen beginnen. En er waren nog wat dingen die hij moest doen voor zijn studie. Maar daar had hij de vakantie voor. Met een zucht begaf hij zich naar zijn studeerkamer. Het leek wel alsof het werk nooit afkwam. Hij verveelde zich in ieder geval nooit. Daarom kwam het ook niet bij hem op dat de buitenwereld hem wel eens heel saai kon vinden.
  18. Writing prompt challenge: deel II

    Prompt december 2019: (En wederom, niet letten op mijn paint-skills)
  19. 15 December 1838 Cadwgan Castle, Wales Ze had gevraagd om afscheid te nemen van Keane. Niet omdat er iets was gebeurd. Niet omdat ze iets vermoedde. Het was omdat ze had geweten dat ze zou moeten vertrekken uit Cadwgan Castle. Omdat dat was wat haar vader haar had gezegd en hij zich (in beginsel) zou houden aan zijn woord. Ze wenste niet wederom te worden verbannen naar het platteland, dacht toch wel dat er nog iets aan te doen was, maar met haar kleinzoon Griffith in haar armen en nog steeds niets op haar naam dan de kleding die ze droeg (en ook die was dezer dagen grotendeels afkomstig uit de kasten van Cadwgan Castle) leek het onvermijdelijke moment van haar vertrek toch met rasse schreden te naderen. Ze wilde voorbereid zijn, deze keer. Ze wilde er alles aan doen om haar vader te overtuigen, met wie ze toch nauwelijks momenten kreeg om haar zaak te bepleiten. Maar de eerste stap was toch wel om Keane te spreken, om hem eens goed te ondervragen, en hem te informeren omtrent wat hij wel zou mogen en doen… en waar hij zich beter afzijdig van zou moeten houden. Ze moesten een plan maken, een plan wat ze op een rustig moment zouden kunnen doorspreken, wat verbeterd en bijgeschaafd zou kunnen worden om dan toch uiteindelijk terug te kunnen pakken wat aan haar toebehoorde. Dat gold niet voor Keane zelf, overigens; och nee, die moest zich toch gewoonweg koest houden met Josephine, moest Evangeline vergeten voor zover hij kon (of hij haar nu aanhield als bijslaap of niet, dat was haar een zorg, als die gekke plannen met betrekking tot een reeds gesloten huwelijk maar zouden wegebben) terwijl zij voor Griffith zorgde en haar terugkomst in Cadwgan Castle beraamde. Ze kon de kleine baby zelfs gebruiken als drukmiddel, als de jongen andere plannen zou hebben die toch nauwelijks bij de hare zouden aansluiten... Ja, dat was hoe het zou moeten zijn. Hoe het ook was gelopen, ware het niet dat haar vader haar met een vreemde blik aankeek toen ze aanvroeg afscheid te nemen van Keane. Ware het niet dat hij haar wellicht met een ietwat schuldbewuste, doch toch geïntrigeerde, gewrongen glimlach persoonlijk naar het kamertje had begeleid en deze met enkele ingewikkeld uitziende spreukencombinaties had geopend. Het moment dat ze hem zag, viel haar wereld onder haar voeten vandaan. OOC: Dit topic is het directe vervolg op [15+] Third Time's a Charm.
  20. Hoofdschuddend bekeek Feather het stelletje eerstejaars dat duidelijk de professor aan het stangen was. Waarom kwamen ze überhaupt naar dit keuzevak als ze niet wilden leren tekenen? Het was niet verplicht om hier te zijn! En de leraar leek het allemaal maar een beetje te laten gebeuren. Hij zei er niets van dat de kindjes op de tafels gingen zitten en ook niet dat ze gruwelijk ranzig aan het smakken waren met hun kauwgum, maar Feather kon daar echt heel erg slecht tegen. Ze balde haar vuisten en draaide even met haar nek in een poging de irritatie van zich af te laten glijden. Ze haalde diep adem en keek naar haar tekening. Ze probeerde haar concentratie terug te vinden, maar dat lukte voor geen meter. "Ugh... Heeft hun moeder ze nooit leren kauwen?", fluisterde ze richting Austen, die naast haar zat. "Ik wil ze echt zo de nek om draaien...figuurlijk..." Want ze was helemaal geen agressief persoon en deed over het algemeen nog geen vlieg kwaad, maar ze kon hier gewoon heel, heel slecht tegen. Ze humde en begon in haar tas te zoeken met of ze de gehoorbeschermers van plantenkunde misschien nog in haar tas had zitten, want dat zou voor nu echt de ideale oplossing zijn en het kon haar geen biet schelen dat ze dan misschien voor gek zou zitten. Austen leek zich ook nooit te schamen als hij naast haar zat. Dus daar hoefde ze zich niet druk over te maken. "Weet jij al wat je gaat maken? Want ik kan nu even echt niets bedenken, behalve hoe ik hen hun kauwgom door hun strot duw." Sorry. Ze kon hier echt heel slecht tegen.
  21. [1838] The Cry of the Augury

    Wat was Scott toch een enorme eikel! Ja, ja... Zíj had het gewoon verkeerd begrepen? Het was geen groot geheim? Het was niets? Dacht hij dat ze een idioot was? Ja, misschien was ze dat ook wel; door met hem samen te zijn! Gewoon, omdat het lekker was, een fysieke ontlading, gaf Zaira hem alsnog die klap in zijn gezicht. "Waag het niet me ooit nog zo te behandelen! Probeer me niet zo af te schepen, Scott." Ze klonk scherp, schudde haar hoofd. "Denk er maar over na of je dit allemaal nog wel echt wilt." Het leek er namelijk niet op. Waarom hield hij het zolang met haar vol? Terwijl haar familie zo moeilijk deed? Terwijl door allerlei omstandigheden het huwelijk steeds moest worden uitgesteld. Misschien was hem dat wel goed uitgekomen. Nu het inhoudelijk moeilijker werd, leek hij namelijk de handdoek in de ring te gooien. Lafaard. Het restant van het eenhoorndrankje vloog naar de lucht, zo naar Scotts gezicht. Zaira was kwaad. "Zoek het ook maar uit!" Met een flink tempo beende Zaira naar buiten. Eenmaal buiten was ze van plan te Verdwijnselen naar huis en Scott verder in zijn sop gaar te laten koken.
  22. Ha! Ze stoorde niet en mocht gaan zitten. Feathers glimlach werd direct een stuk breder. Ze liet zich dat natuurlijk geen twee keer zeggen en stapte verder het lokaal binnen en zocht een plek uit dicht bij zijn bureau, want dat praatte toch een stuk makkelijker. Ze onderdrukte een grinnik om de gedachte dat ze achteraan zou gaan zitten en dat ze elkaar dan toe moesten gaan schreeuwen. Snel keek ze weer zo serieus mogelijk, want de leraar zou anders nog gaan denken dat ze krankzinnig was... En ze wilde juist informatie inwinnen en overkomen alsof ze heel competent was om Schouwer te gaan worden. "Ik hoorde via via dat u ooit Schouwer bent geweest?", vroeg ze hem nieuwsgierig. "Is dat waar?" En omdat ze het antwoord eigenlijk al wist, keek ze al alsof ze onder de indruk was. "Mag ik u daar wat vragen over stellen? Want ik wil ook graag Schouwer worden... En ik wilde van alles weten over het beroep zelf... En de studie... En u heeft het allemaal écht meegemaakt. Dus dan weet u hoe het écht is... En dat is dan beter dan het promotiepraatje, want dan is altijd alles geweldig natuurlijk. En in het echt zijn dingen toch nooit echt perfect." En toen hield ze heel bewust haar mond om de man ook kans te geven te antwoorden. Het was moeilijk hoor; enthousiasme in te tomen. En ze wilde niet dat hij meteen 'neeeeee' dacht en haar dus niets meer wilde vertellen, laat staan dat hij haar dan bijles zou willen geven. Dus hield ze haar mond en keek ze hem met grote nieuwsgierige ogen aan.
  23. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    - Het is gewoon al de volgende zomervakantie IC, haha. Sorry voor de vertraging! - Zoveel mogelijk kinderen?! Maia probeerde niet geschrokken te kijken Dat konden er echt heel erg veel zijn. Afhankelijk van hoe potent Henry was, natuurlijk. Want zoals al haar peers geloofde ze toch wel dat het aan de man lag of een zwangerschap lukte of niet. Ik geloof dat ze wel al van het idee af waren dat als je een tweeling kreeg dat een vrouw dan vreemd gegaan moest zijn, waardoor er twee kinderen waren ontstaan. "Ja..." Ze mocht hopen dat ze dan ook wel veel kindermeisjes tot haar beschikking zou krijgen, maar dat was waarschijnlijk vanzelfsprekend bij de Pagets. "Heb je altijd veel kinderen gewild?" Er kwam niet meteen een nee! Dus dat ging alweer een stuk beter dan verwacht. "Ja, dat is iets wat ik wel altijd graag heb gewild... Zo'n droom die ik als klein meisje had... En dan daar in de bibliotheek rond kunnen lopen. En al die oude en zeldzame boeken kunnen zien en misschien zelfs lezen... En dan bedenken dat honderden jaren geleden daar ook mensen liepen en zaten en lazen met een droom, en..." Ze hield haar mond en kleurde. Oh, nu zou Henry haar vast heel raar vinden. Zeker omdat hij er een voorkeur voor leek te hebben dat ze thuis zou studeren. "Aan de universiteit zou ik wel willen beginnen... En dan vanaf dat er kinderen zijn, dat het dan een thuisstudie wordt?" Dat was toch niet onmogelijk? Tegenwoordig deden meer vrouwen dat. Ze durfde niet zeggen of er zelfs nog meisjes studeerden na het krijgen van kinderen, maar wellicht kwam ze daar tegen die tijd wel achter. Tot die tijd zou ze zich hiermee tevreden stellen... Pff... Nee, ze zou dolgelukkig zijn! Al kon ze maar een maand studeren aan de uni.
  24. [1838/1839] We live and die by pretty lies

    Kleine Elijah was nu drie maanden oud. Hij kon nog zeker niet praten. En het was zeer waarschijnlijk dat Tabby niet zijn favoriete tante zou gaan worden, maar dat terzijde. Vandaag had Raine een afspraak met Tabitha. Hij was behoorlijk nerveus, want vandaag zou hij voor het eerst zijn zoon ontmoeten. Daar had hij, ondanks dat hij het niet had gewild, zekere verwachtingen bij. Hij had al die maanden meegeleefd, betaald en met Tabby opgezadeld gezeten... Hij had verplicht seks moeten hebben, ook al schreef hij het niet zo weg in zijn gedachten, maar al met al was het best een zware periode geweest. En nu eindelijk zou hij het jochie ontmoeten waar hij het allemaal voor had gedaan - en voor het feit dat Elara nergens achter zou komen-. Raine trof Tabby op een bankje in het park. Ze zag er nog precies hetzelfde uit als anders, niet 'moederlijk'. Dat was wel iets waar hij eigenlijk vanuit was gegaan. Dat een vrouw magisch in een moeder veranderde, inclusief het moederlijke type. Maar dat viel tegen. Misschien was het bij Tabby wel een dusdanige grote transformatie dat het gewoon wat meer tijd nodig had. Kon toch? En het jochie moest alleen maar heel erg hard huilen. Dat was ook ongemakkelijk. Raine zwaaide maar terug. "Hoi Storm!" Hij zei maar niets over dat het een andere naam was dan ze eerder had gezegd, want hij had nu geen zin in ruzie en het was mooi genoeg. "En hoi Tabby....Ehm... Wil je niet zo hard gillen dat ik de papa ben..." Want straks zou iemand haar horen en dan kwamen ze straks alsnog in de problemen. Hij wilde niet met Tabitha moeten trouwen, weet je. Dat zou echt een regelrechte ramp zijn... worden... blijven. De jongen bleef ondertussen maar huilen. "Eh... Denk je dat hij misschien honger heeft?" Of een vieze luier? En anders was zijn kennis over waarom baby's konden huilen alweer uitgeput.
  25. Last week
  26. September 1839 Het tweede jaar op Zweinstein. Edith kon het bijna niet geloven. Ze was alweer een jaar verder, terwijl het jaar zo kort leek te zijn geweest. Maar hier was ze alweer, zonder haar broer en haar zus Jaqueline was nu afgestudeerd, waar Edith wel blij mee was. Ze hield wel van Jaqie maar het was een haat-liefde verhouding. Jaq had nog wel de neiging om tegen Jake in te gaan alleen om tegen hem in te gaan, en dat had niks met Edith te maken, maar toch. Jaq was ook niet altijd even leuk tegen Edith, en, nouja, het was gewoon beter nu ze van school was. Edith had Jake beloofd dat ze de vakantie even goed zouden gaan praten, maar dat was er maar half van gekomen en ze had haar grootste broer maar halve antwoorden gegeven. Hij zou haar niet begrijpen. Nu hij haar ook minder brieven stuurden maakte ze daaruit dat Jake het had opgegeven haar te helpen en aan de ene kant voelde ze zich daar vrij door, maar aan de andere kant voelde het ook heel naar. Hij had het met haar opgegeven en nu stond ze er dan ook echt helemaal alleen voor op Zweinstein. Haar andere broers en zussen sprak ze alleen als zij naar haar toekwamen en dan ook niet echt verdiepend. Ze had hier zelf voor gezorgd, dus ze kon zich niet rot erover voelen, maar toch deed ze dat. Het voelde ergens ook fijn, om iedereen zich zorgen over haar te laten maken. Zo kreeg ze nog aandacht, al was het niet persé goede aandacht. Het was slecht van haar, maar ze probeerde er niet teveel over na te denken. Maar soms was het wel erg lastig het te negeren. En dan was het fijn om even afstand te doen van al haar nepvriendinnen en er s'avonds tussenuit te knijpen. En dus zat ze zo ver mogelijk van alle leerlingkamers vandaan, om er voor te zorgen dat bemoeizuchtige KO's, leraren en dergelijke haar niet zo vlug zouden vinden. Ze had een plekje gevonden waar ze fijn kon zitten en nadenken, tot ze plotseling iemand dichtbij hoorde komen. Pannenkoek. Snel keek ze om zich heen, en zag een standbeeld, waar ze zich vlug achter verstopte. Helaas voor haar had het standbeeld daar niet zo'n zin in en duwde die haar weg, waardoor ze half omviel en op haar kont viel. Auw. @Abigail Carrington
  27. Ugh. Wat flauw. De opdracht was niet goedgekeurd. En ze had nog wel een prachtig verhaaltje ervoor bedacht! En hij was haar naam vergeten. Oke. Beetje lastig met 12 kinderen die allemaal Chadwick heetten maar oké meneer Muir. En of ze een brownie wilde. ''Prima.'' Zei ze, licht gespeeld beledigd, waarna ze zowel een brownie greep als haar lege 'tekening' en haar naam bovenop de pagina schreef en weer naar haar tafeltje verdween, waar ze haar vriendinnen een brede grijns liet zien. Wat was de volgende persoon die wat zou proberen? Edith probeerde te bedenken hoe ze de man kon plagen zonder dat het te duidelijk was en tegelijkertijd het eerste wat ze zich herinnerde. Hem tekenen was haar idee geweest, tot ze zich bedacht dat dat niks te maken had met wat ze zich herinnerde. Ze keek naar haar vriendinnen en zag dat Patricia Ellis op haar tafel was gaan zitten met haar boek als onderlegger voor haar tekening. Patricia vond Edith met haar 12-jarige brein nu best een beetje stoer en dus deed Edith Patricia na en ging ook zijn op haar tafeltje zitten, met haar voeten op haar stoel als onderzetter en gaf ze haar brownie aan een van de andere meiden, waarna ze begon te tekenen. Haar eerste herinnering, dat was met kerst. Ze was bij haar familie en ze waren aan het eten en Jaq schopte Jake onder de tafel. Edith kon dit zien omdat ze vrijwel altijd naast haar broer zat. Ja, dat was het eerste wat ze zich echt duidelijk herinnerde. In haar vriendengroep werd er kauwgom uitgedeeld, waar ze allemaal opzettelijk luid op begonnen te kauwen. Edith gniffelde.
  1. Load more activity
×