Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Past hour
  2. [15+] [1837/1838] Small doses

    15+ voor mishandeling! "Ik moet helemaal niets," siste Valentine naar zijn vrouw, een sis die veranderde in pijnlijk gekerm toen ze hem verdomme neerstak met een stuk bord! Waar sloeg dit in vredesnaam op? Daniella had hem al veel aangedaan, maar hij had hier gewoon zo'n genoeg van, die rebellie, die eindeloze frustraties die ze hem gaf en dat het nooit en ook nooit eens ophield. Dus hij sloeg haar, recht in haar gezicht, met zijn rechterhand gezien ze hem in zijn linkerhand had neergestoken. En Valentine moest toegeven, het voelde goed, het idee dat hij haar pijn deed, dat hij haar strafte, dat hij haar acties consequenties kon laten hebben. Dus sloeg hij haar nog een keer.
  3. Hm, klonk eigenlijk wel als een interactief toneelstuk, als je echt mensen rondvolgde... Het had op zich potentie, maar tegelijkertijd... was het niet een tikje ordinair? Je kon zo moeilijk de meest fantastische monologen verwachten, als mensen moesten kunnen reageren op het publiek, want als ze voor je voeten lopen moet je er wel op reageren. Aan de andere kant, er was vast wel een groep mensen die daar graag iets mee deed. "Wie weet," bromde hij naar Sara. Hij kon er in ieder geval over nadenken... Misschien leuk voor een kindervoorstelling, of zoiets. Goed, Sara was dus blijkbaar nutteloos want hij kon niet eens verwachten dat ze spreuken kende die je waarschijnlijk pas tijdens je tweede jaar van de schouwersopleiding leerde, dus zuchtte hij diep, alsof ze zijn leven erg moeilijk maakte (deed ze ook, erg teleurstellend) en fronste toen naar het spoor. "Wie gaat er verdomme zo lichtzinnig met mijn kostuums om?" bromde hij boos en hij beende rechtstreeks naar de kelder. "Laat je zien!" riep hij, terwijl hij met toverstok getrokken de deur opengooide. "We hebben je in de gaten!" In de kelder was echter nog niets te zien... maar hij hoorde iets daar in de hoek!
  4. [1837/1838] Maybe September

    Hmmm, dus of de drukke wegen waar iedereen hen kon zien, of de kleine steegjes met veel meer privacy. Goh, wat zou Quentin toch ooit kiezen! "Laten we dan eerst het moeilijke doen," grijnsde hij naar haar en hij pakte subtiel haar hand vast. Haar huid was altijd zo zacht, hij kon er geen genoeg van krijgen en het was echt schandalig dat meisjes zoveel kleding moesten dragen in het openbaar. Daar konden wel een stuk of tien lagen vanaf, toch? "Jammer dat we hem niet mogen uittesten op van die rustige landweggetjes," fluisterde hij in haar oor. "Jij, ik en niemand om ons heen voor tien mijl." Klonk als de hemel.
  5. Today
  6. [1837/1838]You can't even meet my lowest expectations

    Goh, ok, ze had het nooit opgemeten. Ja, dat kon, op zich wist Piaras ook niet precies hoe hoog het plafond was van hen thuis, maar niet zo heel hoog. Zijn vader stootte nog net niet elke dag zijn hoofd aan het plafond, maar hij kon zijn armen ook niet helemaal naar boven doen. Dat kon hier wel, zijn vader had wel op de schouders van zijn oom kunnen staan en dan kon Piaras er misschien nog bovenop ook! "Waarom is het hier eigenlijk zo donker?" vroeg hij verbaasd, toen ze de kamer instapten. Was het een kamer alleen voor spelen?! "Waarom doe je de gordijnen niet open? Zonlicht is zo leuk!" Ze stelde voor om naar buiten te gaan en dat was eigenlijk wel fijn. "Ja, leuk!" glunderde hij naar haar. "Houd je van tikkertje? Of riddertje spelen? Of misschien in bomen klimmen, of je verstoppen!" Dat laatste was wel zijn minst favoriete spelletje van de vier, hoor, want je verstoppen was zo saai en hij raakte altijd verdwaald als hij mensen moest zoeken. Zelfs in zijn eigen huis. "Of hinkelen?" stelde hij voor. "Of op ontdekkingstocht gaan! Hebben jullie een mooie tuin?"
  7. [1837/1838] You got those cruel intentions

    “Ehm”. Hij wilde best vertellen wat Rebecca dan precies fout gedaan had, het was niet dat hij met Madeline was gaan roddelen om vervolgens terug te trekken voor het echt leuk werd. Voor het zingen de kerk uit deed je alleen in de slaapkamer en hoewel Caspian niet wist was hij zelfs daar niet heel goed in. Maar (Er was altijd een maar, want hij hield van overal drama zien en van op alle slakken zout leggen) Maar als hij moest vertellen wat Rebecca gedaan had dan moest hij vertellen dat ze hem gekwetst had, hij wist niet hoe Madeline erop zou reageren, wilde niet zwak overkomen bij zijn vriendin die zelf altijd zo makkelijk met haar emoties omsprong (niets leek haar echt uit het veld te kunnen slaan). Madeline mocht dan wel zijn beste vriendin zijn en een van de weinige mensen waar hij niet het idee had dat ze hem niet goed genoeg vond, maar het was nog steeds wel belangrijk dat ze hem goed vond. Zoals dat bij de hele wereld belangrijk was. “We waren ooit best close”, hij wapperde het even weg met zijn hand alsof het niets was terwijl het best wel iets was. “En toen kregen mijn ouders die erfenis weet je wel, (daar sprak hij niet graag over want dan moest hij toegeven dat hij niet altijd rijk was geweest. Maar Madeline had altijd haar eigen standaarden gehad voor vrienden dus aan haar had hij dat wel een keer vertelt ), “en ik weet niet man, waarschijnlijk was ze gewoon jaloers want ineens sprak ze niet meer tegen me, ze negeerde me gewoon uit het niets. Alsof ik er iets aan kan doen dat haar vader geen zaken kan doen, (Niet dat zijn vader dat kon, die had gewoon stom geluk gehad, vergat Caspian graag) “Maar kon haar kennelijk niks schelen en sindsdien heeft ze een hekel aan me gehad en nu komt ze ineens terug omdat haar ouders ons geld nodig hebben? , hij rolde met zijn ogen, “wat denkt ze wel niet. Eerst doen alsof ze te goed voor me is en dan terugkomen als ze ons nodig heeft”
  8. [1837/1838] Binnenplaatsen zijn mijn ding

    "Oh!" zei hij geschrokken, toen hij zich realiseerde wat hij zonet had gezegd en wat het leek of hij bedoelde. Hij bloosde diep, terwijl hij door zijn zakken begon te zoeken. "Ja, natuurlijk ga ik betalen," legde hij nog even snel uit. "Sorry, ik ehm... heb dit nog nooit eerder gedaan, dus waarschijnlijk gedraag ik me superraar?" Hij glimlachte verontschuldigend naar haar en haalde toen eindelijk zijn portemonnee naar voren. "Hoeveel is ehm... Wat is het gangbare dat andere mensen eigenlijk kopen?" Hij was hier zo niet klaar voor, maar hij had het spul zo hard nodig.
  9. Paige schudde zachtjes haar hoofd. Nee, inderdaad, geen interesse. Het deed elke keer dat ze dat moest uitleggen weer opnieuw zeer, maar ergens was ze gelukkig dat ze het tenminste nooit hoefde uit te leggen aan haar vader, want eh... ja, die was er niet. Het was ook vreselijk dat hij zijn kleinkind nooit zou kunnen ontmoeten, maar Paige wist ook dat dit nooit het plan was geweest wat haar vader voor haar had gewild. Een goede baan, financiële onafhankelijkheid na een goede studie, en dan uiteindelijk een man, als Paige er klaar voor was, en dan een stel kinderen. In die volgorde. Studie, baan, huwelijk, kind. Nou, kind kwam eerst, studie ging er vandoor, goede baan moest ze nog maar zien en huwelijk zou er zo al helemaal niet inzitten. Ouch, Eva, je stelde wel erg ongemakkelijke vragen vandaag. "Ehm, nee, niet mijn ouders," gaf Paige toe met een moeilijke glimlach terwijl ze wachtte tot Eva haar conclusies trok (hopelijk dat Paige's ouders dood waren, niet dat ze haar het huis uit hadden geschopt want dat zouden haar ouders nooit hebben gedaan). "Sowieso niet echt andere mensen... maar dat is niet erg, ik red me wel." Ze glimlachte moedig. "Ik heb al een heel plan, en een paar goede sollicitaties in deze zomer, dus het komt wel goed." Misschien dat ze nog een baan kon vinden waarin ze iets kon doen met haar medische kennis ook en alles kwam dan helemaal goed. "Ja, graag," glimlachte Paige schuldig en zuchtte toen ze naar het recept keek. "Ik had beter onderzoek moeten doen," zei ze dus ook, een tikje zuur. "Dit overkomt me nooit meer." Maar haar kind was wel welkom, hoor, alleen een tikje onverwacht. "Jij was nog niet van plan om aan kinderen te beginnen?" vroeg Paige met een lach. Ze kon het afraden, hoor.
  10. [1837/1838][EN] There's something about the way you feel

    Lydia hesitated for a moment. She had only planned on talking to Lawrence for a little bit and a glass of wine might prolong the conversation, but so far he hadn't said anything clear about his feelings for Pearl or what the status of their relationship was, so she nodded. "Wine, please." He knew what kind of wine she liked, or at least the kinds she didn't hate (enough) to keep out of her house, even though there was that particular vintage that was so dry she couldn't stand it, but since it was beloved, she let the butler keep buying it anyway. Before Lawrence distracted her, Lydia started to realize just how strange it was to drink a wine you didn't like because it was popular. "Oh." Startled, Lydia glanced down to herself. "Thank you." Was she looking better, really? She hadn't really considered her looks of late, at least not more than was usual for someone of her class. She wore good dresses, did her hair, took care of her complexion, but her weight had been... less of an issue of late. She assumed Lawrence meant her added weight made her look healthy, but there was that part in her mind that immediately focused on it. No, not now, she had a goal. She could worry about these things later. "Oh, yes, she's wonderful." Lydia smiled, genuinely, glad that Pearl said nice things about her to Lawrence. She wasn't certain if Pearl would've, because what woman liked the wife your lover was married to? She wouldn't have, probably, if she ever would've had an affair. Guilty, she glanced down. Even the thought seemed wrong, she was Lawrence's wife. She couldn't do something like that, break her marriage... Even if he had divorced her, she would never have started a relationship with someone else. "So you don't spend a lot of time together?" she asked, a little bit surprised, because hadn't Lydia done whatever she could to give Lawrence and Pearl plenty of time alone ? "I've been away a lot, so I just assumed..."
  11. [1837/1838] Angry people are not always wise.

    Het gezicht van Armand stond zó bezorgd. Oh, hoe had ze toch kunnen hopen dat hij niet thuis was geweest? Hij had zich vast vreselijke zorgen gemaakt, niet dat het nodig was, maar ze was niet in de gelegenheid geweest om iets te laten horen. Thomasin glimlachte snel naar hem. "Alles gaat goed, lieverd, geen zorgen...", zei ze snel, voordat ze al naar de woonkamer werd begeleid. Ze knuffelde Daphne en wisselde een warme glimlach uit met Than. Ook liet ze zich naar de bank dirigeren en vroeg ze om een glaasje bruisend water en uiteraard een kopje thee. Ondertussen werd ook Gabriel goed verzorgd en vermaakt. Het kind was zalig en doorgaans kostte het maar weinig moeite om voor hem te zorgen en je er zeker van te stellen dat hij het naar zijn zin had. Hij stond zo open voor de wereld, voor nieuwe personen, voor spelen. Nieuwsgierig en een grote allesvriend. Dat laatste moesten ze hem misschien een beetje afleren voor zijn eigen veiligheid, al was het ook weer niet de bedoeling dat hij schuw zou worden. Zachtjes kneep ze terug in Armands hand. Thomasin keek wat bedrukt en schuldbewust en knikte. "Het spijt me, lieverd. het was echt niet de bedoeling. Ik vind het verschrikkelijk. Mijn oprechte excuses ook, Daphne, Than, dat ik een uur te laat ben. Ik hoop dat ik jullie niet gekwetst of beledigd heb. Het is heel onbehoorlijk van me geweest. Het praat het niet goed, maar het was overmacht. Er was een crises in Cambridge en daar moest ik heen en dat duurde allemaal wat langer dan ik dacht..." Vooral ook omdat ze daarna had moeten zoeken waar Daniel met Gabriel was gebleven. "En Daniel paste op en die kon ik toen niet meteen vinden, want door alle chaos hadden we geen duidelijke plek afgesproken waar ik Gabriel op kon halen." Ze haalde diep adem, durfde Armand inmiddels niet meer goed aan te kijken, omdat ze ergens wel wist dat hij dit zou afkeuren. "Maar alles is goed afgelopen, alle crisissen zijn bezworen." Het liefst wilde Thomasin nu gewoon even zitten en bijkomen en ontspannen. Dat moest in theorie mogelijk kunnen zijn, toch?
  12. [1837/1838]You gain one you lose one

    Ja, eh, oops. Dat was inderdaad niet zo heel handig geweest, dat Dax was vergeten om die brief te sturen. "Sorry... Ik wilde je niet ongerust maken. Het was niet alsof ik je was vergeten, hoor..." Dat lag vast gevoelig bij meisjes, maar hij was gewoon op vakantie geweest en hij was bezig geweest met verhuizen en met getrouwd zijn en met zijn draai vinden in Edinburgh en met kennismaken met het Zwerkbal-team op zijn werk. Dus hij had gewoon net iets minder actief aan Madeline gedacht? En hij was zo iemand dat wanneer je hem afleidde hij alweer vergeten was dat hij misschien iemand had willen uitnodigen. Het was heus niet kwaad bedoeld hoor. Ze kende hem toch? Waarom was ze nu zo boos? Dax keek ongemakkelijk, haalde een hand door zijn haar en wiebelde wat onrustig van zijn ene op het andere been, terwijl Maddie lichtelijk ontplofte. "Ik doe niet alsof ik dom ben...,"bracht Dax er een beetje zwakjes tegenin. Blijkbaar was hij gewoon echt zo dom. Of hij had gewoon een bord voor zijn kop. Hij keek Madeline wat ongelukkig aan. "Oh... dat..." Maar waarom was dat een probleem? Zij was toen weggelopen... Ze hadden elkaar een beetje ontlopen... Dat was daarna weer goedgekomen en ze waren weer gewoon vrienden... En nu was er een probleem? "Ja,... Ik dacht dat je dat leuk zou vinden... En ik dacht dat ik misschien verliefd op je was. Maar dat ben ik niet. En jij niet op mij. Dus dan is er toch geen probleem? Kunnen we niet gewoon doen of dat niet is gebeurd en weer gewoon vrienden zijn? Ik vind ons leuk als vrienden, Mads? Je bent een van mijn beste vriendinnen?" Dax had ook wel door dat hij iets meer moest zeggen om het goed te maken. "Anders zou ik je missen?" Hij schonk naast de wijn ook maar wat sterkere drank in. Daar begon hij inmiddels wel een beetje aan toe te zijn. "Het spijt me... Ik had iets moeten laten horen. Dit was niet netjes... Ehm.. En ik zal je nooit meer een stomme date als verjaardagscadeau geven?"
  13. Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    Staan?! Ze moesten staan?! Een voordeel van deze lessen was juist dat je lekkere kussens had om op te zitten en dat het gezellig was en warm en dat het wat gemoedelijk was en je eerder het idee had dat je bij je gestoorde tante thee aan het drinken was, dan dat je echt les had. En deze leraar verpestte dat volledig. De kussen waren weg en de tafels waren hoger en ze moesten dus een hele les staan. Dat kreeg je, he, wanneer je een Heler de leiding ergens over gaf. Dan werd alles klinisch en saai en ongezellig. Jakkes. Mooi niet dat zij dus antwoord gaf op zijn vraag of iemand wist wat Tarot was. Daarbij wist iedereen dat nerds en stuudjes nooit de meest populaire leerlingen van een klas waren en Sara wilde toevallig wél populair worden. Beter werd ze bij een van de komende schoolfeesten tot Queen gekroond of iets dergelijks. Dat zou echt een uitgekomen droom zijn. Daarna volgde ook nog eens een héél erg uitgebreide uitleg van wat Tarot nou precies was. Saaaai. Sara sloeg de armen over elkaar en rolde met haar ogen naar de leerling naast haar. "Wat?! Moeten we nu ook nog een opdracht alléén doen? En we hebben geen kussens? En hij laat ons staan! Wat een idioot! Hij haalt de hele ziel van deze lessen weg! Ik heb nu echt al zo'n hekel aan die man...," mopperde ze tegen de leerling naast haar. Ze vond het wel een beetje echt, maar negatief doen over anderen werkte vaak heel goed om zelf een beetje beter te lijken. Demonstratief liep ze vervolgens naar de kant van het lokaal om wat kussens te pakken én maakte ze haar tafel weer lager. Ja joh, sukkel, als ze dan in haar eentje moest werken, dan ging ze dat wel mooi op een comfortabele manier doen... Dit sloeg echt nergens op.
  14. [1837/1838]We are no longer family, unless something changes

    De afgelopen maanden waren verschrikkelijk zwaar geweest. James had zich schuldig gevoeld en getwijfeld. Deed hij hier goed aan? Moest hij maar haar naam riskeren? De familienaam riskeren? Om iets te stoppen wat ze zo afschuwelijk leek te vinden? Tegelijkertijd was hij ook boos. Boos door haar ongegronde puberale verwijten. Ze had het nog niet eens geprobeerd. Misschien viel Ashton Vane wel mee, wanneer ze hem eenmaal had leren kennen! Dat wist ze nu toch nog niet. Als het echt niet klikte en echt een ramp zou worden, dan zouden ze daar vast altijd nog een mouw aan kunnen passen. Maar nu... Nu wees ze het al af, voordat ze er zelf ook een beetje inzet voor had gedaan. Ze moest ooit toch trouwen? Natuurlijk wist James van de afspraak die Elara met hun vader had gehad, maar ze hoefde niet van school nu... en het huwelijk was pas als ze van school af was? Dat was nog een best goede deal, niet? Trouwen uit liefde was zo'n zeldzaam gegeven... Daar moest je je hoop niet op inzetten. James had geluk gehad, hoewel hij in oorsprong ook niet verliefd was op Igraine toen hij haar ten huwelijk had gevraagd. Ze hadden gewoon een klik gehad en hij had in haar iemand gezien met wie hij kon samenwerken. Dat was het belangrijkste. De rest kwam vanzelf. Elara werd langzaam volwassen. Hoewel het niet leuk was misschien, kon ook zij er niet onderuit dat daar gewoon verantwoordelijkheden bij kwamen kijken. En haar eerste verantwoordelijkheid was een goede man van goede afkomst trouwen... Nu, op dit moment, was hij met al die dingen niet bezig. Voor nu zag James Elara weer voor het eerst, nadat ze zomaar was weggelopen, nadat ze hun grote ruzie hadden gehad. Hij liep naar haar toe. Hij wilde haar gedag zeggen en vragen hoe het met haar ging, maar die woorden stokten in zijn keel. Elara was hem voor met spreken en het voelde alsof zijn hart een duik maakte in een ijsbad. "Elara..." Zijn stem was gevuld met pijn en verdriet, heel subtiel was op de achtergrond zelfs een subtiele trilling te horen. James' gezichtsuitdrukking sloot aan bij zijn stem. Zijn ogen stonden verdrietig, somber en hij zuchtte bijna onmerkbaar. De man deed een stapje opzij. "Natuurlijk, miss Burrows, te laat komen is zeer onwenselijk voor een dame als u." Nee, dat bedoelde hij niet als een sneer. Maar potverdriedubbeltjes... Hij liet zich niet gewoon wegsturen en aan de kant schuiven door zijn zusje! "Laat mij u escorteren naar uw afspraak. Dan weten we zeker dat u daar zonder verdere tegenslagen of oponthoud arriveert." James glimlachte voorzichtig en bood Elara zijn arm. "Mag ik informeren naar hoe het met u gaat, miss?" Ze leek wat bleker dan de vorige keer dat hij haar had gezien en wat meer ingevallen wangen en ogen te hebben, maar misschien was dat de lichtval hier in het kasteel, of speelden zijn verbeelding en verwachting hem parten.
  15. Begin september - binnenplaats- na de lessen/ begin van de avond - bankje in de noordoostelijke hoek. “I already explained this. I don’t like you. True, I don’t like most people, but I especially dislike you. I could start my own religion based on how much I dislike you.” Natuurlijk kende Ashton Elara wel van lessen, van huiswerk, van corvee bij de Fabeldierendocent. Hij had haar niet bijzonder gevonden. Ze was wel wat irritant geweest met allerhande vragen die ze op hem af had gestuurd. Hij had destijds geen hekel aan haar gehad. Nu waren ze echter verloofd. Dat maakte alles anders. Nu haatte hij haar. Ashton wilde niet verloofd zijn, hij wilde niet trouwen. Hij wilde niet aan iemand gekoppeld worden. Hij wilde niet zijn leven met iemand delen. Hij vertrouwde haar niet. Hij kende haar niet. Hij wilde haar niet kennen. Hij wilde alleen zijn. Ashton wilde gewoon zijn eigen dingen kunnen doen, zijn eigen leven leiden met boeken, een hond en stilte. Maar zijn grootvader en zijn ooms zouden dat nooit accepteren. Ashton was een schande en moest dan maar proberen zoveel mogelijk te zijn. En dus moest hij trouwen met een andere bastaard, een andere schande, een andere vieze vlek op een anders zo onberispelijk blazoen van een familie. Maar hij moest van zijn grootvader met Elara praten. Hij had al een brief gehad of hij zijn verloofde gesproken had. Dat antwoord was nee. Daarna had hij een brulbrief ontvangen en het vooruitzicht dat hij dan met kerst niet naar huis zou kunnen komen en zijn tante Elizabeth niet zou kunnen zien, stond hem in het geheel niet aan. Daarom zat hij hier, op een bankje op de binnenplaat. Hij had het masker voor zijn gelaat en hij verstevigde zijn grip op zijn wandelstok. Elara had hem vast al gezien in de wandelgangen. Zo niet, dan stond haar nu een leuke verrassing te wachten. "Hoi," bromde hij uiteindelijk, toen ook de krullenbol zich meldde op de afgesproken plaats. "Wat zie jij eruit." Dit was zijn poging tot humor. Hij had wel eens begrepen dat dat mensen nader tot elkaar kon brengen. En hij zag er sowieso slechter uit dan zij, dus dan kon het, toch? Ugh. [OOC: prive met San!]
  16. September 1837 Met hevige buikpijn was Elara op de trein gestapt. Ergens wilde ze dolgraag weer naar school, want Zweinstein was nu eenmaal haar tweede thuis. Ze wist echter ook dat haar de nodige confrontaties stonden te wachten. Haar verloofde.. Er liep een rilling over haar rug. Ze kon niet aan dat woord denken zonder er misselijk van te worden. Haar verloofde was daar ook. Sinds ze van haar broer te horen had gekregen dat ze verloofd was met Ashton Vane, had ze zich ziek en verraden gevoeld. Dante was haar redder in nood geweest, ook al was hij stomdronken geweest. Hij had haar weg gehaald bij de Grahams edn aardoor had ze de verloving en het gemis van haar familie van zich af kunnen zetten. Tot nu. Ashton zou ze uiteindelijk toch een keer tegen komen. hetzij in de lessen of daarbuiten. Nu was dat nog niet eens haar grootste probleem. James was haar probleem. En Galahad waarschijnlijk ook. Ze had hen beide een hoop uit te leggen, maar het liefst wilde ze haar broers niet onder ogen komen. Galahad zou het niet begrijpen en James zou haar alleen maar pushen om die verloving te accepteren. Nou dat ging ze dus echt niet doen. Ze wist nog niet hoe, maar als de dag ooit zou komen dat ze werkelijk ging trouwen, dan zou ze wel een manier vinden om eronder uit te komen. Misschien kon Raine haar helpen. Oh god, Raine. Ze zou hem voor het eerst weer zien. Eenmaal bij Dante had ze hem een uitgebreide brief geschreven, maar het was heel wat anders om hem weer onder ogen te komen. Ze schaamde zich voor haar verloving terwijl ze juist zo gek was op haar vriendje. Er stonden haar zoveel obstakels te wachten op school, dat ze zich daadwerkelijk goed ziek had gevoeld. Ze weigerde echter naar de ziekenzaal te gaan, aangezien haar broer haar daar prima kon opzoeken. Hij zou vast en zeker op de uitkijk hebben gestaan toen de horde scholieren het kasteel bestormden. De brunette had het echter voor elkaar gekregen om door de menigte te glippen en haar slaapzaal in te vluchten. Op dat moment was ze heel blij dat ze een meisje was, want daardoor kon James niet in haar slaapzaal komen en Galahad ook niet. Ze had het eindfeest over geslagen, zoals ze wel vaker haar maaltijden oversloeg de laatste tijd. Ze had gewoonweg geen honger. Maar zelfs Elara wist dat ze niet eeuwig James kon ontwijken. Op een bepaald moment zou ze hem toch tegen het lijf lopen. Ze weigerde hem echter zelf op te zoeken. De eerste ontmoeting sinds lange tijd was zoals ze voorspeld had. Toen ze oog in oog kwam te staan met haar broer, verstijfde ze. Haar afstandelijke houding zei voldoende, waardoor ze het onnodig vond om een woord tegen hem te spreken. Ze had hem niets te zeggen, tenzij hij nu per direct zou zeggen dat de verloving één grote vergissing was en ze dus vrij was om te gaan en staan waar ze wilde. Ze had haar nieuwe achternaam nog steeds niet aangenomen. Wat een eer, ze mocht zich een Graham noemen voor korte tijd. Daarvoor in ruil moest ze wel even trouwe met die idioot van een Vane. Op deze manier wilde ze absoluut geen Graham zijn, het was tenslotte pure chantage. Een erfenis van haar vader. "Tenzij u me komt vertellen dat de verloving verleden tijd is, heb ik u niets te zeggen, Lord Graham", zei ze stijfjes, formeel. Zolang ze maar afstandelijk deed, dan kon ze het gemis van haar familie ook niet toe laten. Want zolang die verloving daadwerkelijk in de weg stond, wilde ze geen deel uitmaken van welke familie dan ook. "Als u nu zo vriendelijk me door te laten. Ik heb een afspraak". Met Raine, maar dat hoefde James niet te weten. OOC: Prive!
  17. [1836/1837][EN]Here's the deal

    Andres did not say much, but his facial expression spoke for him. He might be able to see right through her and what was bothering her, but she had learned to see through his defenses as well. She had to admit she wasn't as good at it as he was, but she had improved the skill over the years. She could see the anger in his eyes and was glad that for once, it was not directed to her. In the past, she had considered it a challenge to push his buttons, but these days, she would hate arguing with him. They had been together for so long already, longer than she would have expected. Their relationship had grown stronger, more solid. Or as solid as was possible. His father was getting in the way yet again. Making sure she would stay away from his son. But wasn't that up to Andres to decide? Aelin sighed. She did not want to put him in a position where he had to choose between her or his family. Honestly, for once, she did not see a way out. The girl tapped the couch, a gesture towards him to take a seat. "Your father, apparently, took it upon himself to decide for us", she said softly. She smiled, but it was a bitter one. There was no joy in her eyes either. Just fear and pain. "He mentioned yet again how I was not good enough for you. How my family history is a disgrace". Aelin looked away from him and couldn't help but wonder when there would finally be someone who would not judge her parents' actions. "He means serious business, Andres. I don't think he will back down from this one". And she honestly feared what that man was capable of. She feared how far he would truly go to keep them separated. "If I do not break up with you.... If I do not let you go..." . She swallowed. "He will destroy my entire family. He will ruin our reputation in a way that can never be restored". She laughed bitterly. "He even thinks it's an easy job for him, since my parents had already made a great start with ruining the family name". She had wanted to scratch his eyes out when the man had said that. She had been furious with him for even mentioning her family. Yet she knew he meant business. "He will make sure we lose everything. Our family name, our house, the money we finally have ". She buried her face in her hands again. "I wasn't supposed to tell you about this, but.. It's not like I can keep a secret for you anyway". Because from the day they had met, he had seen right through her defenses, her lies, her attitude. That was probably why she had fallen in love with him, but now she was going to lose him. "I.. I don't want to lose you, but I can't let my family suffer after everything we've been going through. It would mean my niece and nephew will have no chance of a nice future. I would ruin the lives of my brother, sister and their children". She looked at him with tears in her eyes, though she refused to give in to crying. "What the hell am I supposed to do now? Does your father really have that kind of power? Would he.. Would he really go that far?". She was sure he would, but a part of her hoped Andres would convince her that his father was merely threats and no action. But even before Andres replied, she knew it was idle hope.
  18. [1837/1838] I'm not getting cold until the sun is up

    "Oh. Is dat fijn? Niet de..." Ja, hoe bracht je dat netjes, zonder teveel van jezelf te laten zien? Ze wilde niet overkomen alsof ze gevangen zat, al was dat eigenlijk wel een beetje zo, natuurlijk. "Niet moeilijk de verleiding te weerstaan zelf op een vliegend schip te stappen en zo de hele wereld te zien? Zo vrij als een vogel?" Ze bloosde een beetje. "Mijn excuses, ik draaf vast door. Alleen dat is een beetje het gevoel wat het zien van zo'n vliegend schip losmaakt. Dat doet het vast bij veel mensen." En vast niet alleen bij haar? Het gevoel van vrijheid en avontuur bij mensen kunnen losmaken. Dat moest toch wel iets zijn waar Hiram trots op was? Cassidy knikte bij zijn vraag. "Ik denk het wel? Ze hebben geholpen als...matroos?" Eigenlijk wist ze niet precies wat de drieling gad gedaan, maar ze hadden hard moeten werken en wel veel kunnen zien. Ze lachte wat verlegen. "Eigenlijk weet ik helemaal niets van schepen en vliegen en wat er allemaal bij komt kijken." Ze voelde een blos op haar wangen komen. Ze wist er alleen van wat Gideon haar had verteld en wat ze zelf met haar eigen fantasie bij had verzonnen. Ze durfde niet te vragen of ze eens op zo'n schip mocht kijken. Ze was hier om te werken en zo zou ze de man alleen maar lastigvallen en beslag leggen op zijn tijd. "Welke tijd vindt u het meest interessant?", vroeg ze nog steeds met een mengeling van nieuwsgierigheid en interesse. Het was zo fijn om gewoon een keer wel alles te kunnen zeggen en vragen. Nu ja, binnen het redelijke natuurlijk. En Hiram leek het niet erg te vinden. Dus dat moedigde haar wel een beetje aan om verder te gaan met vragen. "Oh, ik hoop wel een beetje per ongeluk op een leuke manier?" Maar ze wilde ook niet teveel in zijn familieomstandigheden neuzen, dat was niet netjes.
  19. [1837/1838] Cross my heart and i hope to die

    “Een verfbom !”, ze giechelde even bij het idee van alle veel te dure jurken die straks onder de verf zouden zitten als ze een verfbom zouden laten ontploffen. “Misschien een mix van een verfbom en lijm, want dan blijft het vast veel beter plakken, maar het is wel een goed idee!” Ze wilde nog steeds liever niet gaan maar het idee dat het eens en nooit weer was maakte het wel beter. “Waar denk je dat we een goede verfbom kunnen halen. Misschien kunnen we een van de Johnsons vragen, die hebben toch een keer een muur opgeblazen?”. Dat verhaal hadden ze inmiddels al duizend keer van hun docent bezweringen moeten aanhoren als het debutantenbal weer voor de deur stond.
  20. [1837/1838][EN] Queens do not condone failure

    The woman shook her head, chuckling. "It is fine, my love. You seemed a bit far away, though". As if something was bothering him. She smiled lovingly at her husband when he touched her hand, a gesture of comfort. It wasn't something seriously bad. Not much to worry about. Except for Elena's expenses. It took every ounce of self control for Celeana to keep her face straight. That spoiled, little bitch. Now that she was away from home, no longer having house arrest, she'd thought she could spend money as f it was nothing. Celeana's money, her future child's money. Was this the girl's way to show Celeana she would inherit everything, in case something happened to Raphael? Well, little girl. That was not going to happen. "Are you sure it's not that bad?", Celeana asked casually, taking a sip from her tea. "Of course, I don't want to deny the girl anything. She deserves a good life and she does need to be presentable". Always start with a compliment, that had usually worked so far. She sighed, as if she was debating if she should speak her mind or not. As a dutiful wife, she wouldn't want to interfere with Raphael and his daughter or his money. "Are you sure she will tire of it soon?". Celeana did not think so, because Elena was a spoiled brat. A spoiled brat that spend money as if it was nothing at all. If she would do that for the years t come, nothing would be left for any of them. She had to bring that carefully, though. To not raise suspicion from Raphael that she was greedy herself. "I am sure it's just a phase. She had a tough summer". Which was Elena's own fault, of course. Celeana had nothing to do with that, ahum. "Though I am not sure if it's a good thing to just let her", she said carefully. "After she was grounded for a reason. If she keeps spending money like this, it seems like she is rewarding her own behavior". She looked at her husband with a smile. "What if we put a stop to it now? To show her the boundaries. And if her grades are good enough when Christmas is here, we can take her shopping for the entire day and buy her things that she wants as a reward, hm?". For a moment Celeana wondered how far she could take that. "Look, I don't want to interfere with your money business or Elena. I know she can be a lovely girl, but she needs to be taught to handle money. Soon, she will have the age to look for a proper match. Men usually don't want a wife that spends their money like it is nothing. She needs to be educated, starting to see the value of money. It's for her best interest, for her future". She reached out to her husband, squeezing his hand softly. "No matter what has happened, I do want the best for your little girl, because she deserves the best. It's truly okay if she spends money now and then, but if she keeps doing that and not tire of it, there will be nothing left to secure her future". And her own future and that of her future child. She would not accept that, not in a lifetime.
  21. Writing prompt challenge: deel II

    En een verplichte shout-out naar Margaux, even though it ruins the aesthetic of the post.
  22. There's something about hanging out with the wicked kids

    "Jullie het terrein en de kerkers? En wij alleen de kamer van Hoge Nood?", herhaalde Raine, terwijl hij de armen over elkaar sloeg. Hij knikte naar Tabitha. Hij was het met haar eens dat dat toch niet helemaal de bedoeling was. "Dat lijkt me een beetje een oneerlijke verdeling, denk je niet?" Hij trok een wenkbrauw op naar Gideon, inderdaad een vriend, maar hij liet zich dus mooi geen oor aannaaien. Raine klakte met zijn tong. Het waren onderhandelingen. Dus natuurlijk ging je niet meteen akkoord en zeker niet met een bod als dit. Hij moest nu met een tegenbod aankomen. Hij voelde zich gesteund door de leerlingen achter zich. Hij moest hen ook niet teleurstellen verder, want dan zouden ze hem niet meer vertrouwen en minder goed naar hem gaan luisteren. En dat mensen naar hem luisteren en hem als een leider zagen, dat beviel Raine wel. "Wij willen de leerlingenkamers, de kamer van Hoge Nood en het Verboden Bos. En het lokaal voor Waarzeggerij." Want er was inderdaad niets mis met een beetje warmte en comfort. Daarbij viel het ook wat minder op als je in dat lokaal raar deed. Iedereen die aan waarzeggerij deed, spoorde toch niet helemaal. Dus als er daar wat drugs werd gebruikt en getest, dan viel het nog minder op ook. "Dus dan hebben jullie alsnog meer vierkante meters..." Maar dan hadden zijzelf de betere plekken. Klonk als een betere deal, niet?
  23. [1836/1837] Common enemies make for bitter friends

    Andromaches voorbeeld volgend, begon Yara ook haar boeken in te pakken. Ze giechelde zachtjes. "De dieren roze verven. Ha, dan wordt hij waarschijnlijk wel heel boos, omdat dat dan zielig is..." Ze humde en dacht na. "Volgens mij was er wel een nieuw nestje kneazles... we kunnen hun pootjes bespreuken, zodat ze overal in de hele stallen en het terrein en op mensen roze afdrukken van kattenpootjes achterlaten?" Haar ogen begonnen te glimmen. "Oeh en iets met glitter....zodra hun vacht wordt aangeraakt? Dat ze alles wat ze aanraken onder de glitter laten zitten? Een soort koning Midas? Maar dan met kittens en glitter." En mensen gingen er niet dood aan enzo. Dat was op zich ook wel ietsje beter dan in het oorspronkelijke Griekse verhaal. De twee meisjes liepen de bibliotheek uit, richting de stallen. Dat ze daar de nieuwe practical joke gingen uitvoeren stond immers wel al als zo goed als vast. "Moeten we dan ook iets doen met ezelsoren?" Ze humde. "Nee... Hij vindt ezels leuke dieren. Konijnenoren misschien? Wanneer hij de pootjes aanraakt van de kneazles om te kijken hoe het te herstellen? Dat hij dan konijnenoren krijgen?" Yara kon het niet helpen weer te giechelen. "En een schattige fluffy cottontail?"
  24. [1837/1838] Mirror, Mirror on the wall

    Een glimlach kond e vrouw niet onderdrukken, terwijl Audrey terug de kleedkamer in ging. "Dat klopt. Onze eerste KErstmis als een echt gezin". Inclusief Elena, die ze liever zag vertrekken naar haar moeder. Of misschien bleef ze wel op Zweinstein als 'protest' naar Raphael toe. Ze kon zich niet voorstellen dat het meisje haar vader al had vergeven dat ze huisarrest had tijdens de gehele zomer. Celeana had stiekem genoten van de ellende van het meisje, al hield ze dat zorgvuldig verborgen. Voor Elena zou het alleen nog maar erger worden. Daar zou Celeana zelf wel voor zorgen. De brunette wierp een kritische blik op de jurk. Ja, de hals was diep uitgesneden, misschien een beetje te diep voor Celeana's smaak. Echter was de jurk wel prachtig. Nu Audrey haar uiterlijk had aangenomen kon ze des te beter beoordelen of iets goed bij haar paste of niet. "Hm, als de hals wat minder diep was, dan zou ik mijn keuze al gemaakt hebben". Ze klakte met haar tong. Ze had een reputatie hoog te houden en wilde zeker niet voor de dag komen als ordinair. Zeker niet als Elena ook aanwezig zou zijn, want ze gunde het meisje geen enkele munitie om haar vader te manipuleren en zich te laten keren tegen zijn eigen vrouw. "Ik neem aan dat ze de hals wel kunnen aanpassen. Tenslotte hebben ze nog enkele weken voor ik de jurk daadwerkelijk nodig heb". Ze glimlachte naar haar evenbeeld. "En ik vind jouw idee wel aanlokkelijk, eigenlijk. Ik kan merken dat je er verstand van hebt". Ja, dat was een oprecht compliment. "Oh, ik ben enkele keren met mijn man bij een voorstelling geweest! Nu je het zegt heb ik je volgens mij wel gezien". Ze schudde lachend haar hoofd. "Had jij ook niet de hoofdrol in het laatste stuk? Ik had je bijna niet herkent vanwege de kostuums". De naam van de jongedame had geen belletje doen rinkelen bij Celeana, aangezien ze ook niet echt op de namen van de acteurs en actrices had gelet. Sorry, Audrey. "Raphael moet zeer tevreden over je zijn als je zo vaak de hoofdrol krijgt", complimenteerde ze haar kloon. "Goed, nog een laatste jurk, want ik heb er twee nodig. Kan ik je daarna uitnodigen voor een lunch? Dat is wel het minste wat ik je verschuldigd ben. Kun je me gelijk meer vertellen over je werk als actrice, want het moet wel een heel interessant vak zijn. Wat denk je er van?".
  25. Tot Ashtons verbazing kwam een van de knappere meisjes van de hoogste twee jaren naast hem zitten. Ze had een heleboel tafels en personen gekozen, maar ze koos uitgerekend hem uit? Waarom? Hij zag er toch niet uit alsof hij écht op gezelschap zat te wachten? Want dat zat hij niet echt. Of hij nu perse dankbaar was dat een knap meisje naast hem kwam zitten? Ook niet. Moest dat dan? Was een fysieke uitstraling en esthetiek die je meekreeg vanaf je geboorte en waar je weinig aan kon doen een prestatie? Iets waar je trots op was? Iets waar andere mensen je om moesten bewonderen? Terwijl je er niets voor had gedaan? Niet echt? Een ander kapsel of andere kleding kon natuurlijk wel wat schelen, maar daar had Ashton weer niet zoveel verstand van. "Slechte leraren zijn heel vervelend," beaamde de jongen redelijk droogjes. Ondertussen gaf hij aan bij de croupier dat hij mee zou doen aan het volgende spelletje. Het interesseerde hem feitelijk maar weinig. Ze had hulp nodig. Tja, lastig. Moest hij dat nu aanbieden? Wilde ze dat hij ging helpen? Moest hij ernaar vragen? De croupier zat echter wel heel stom naar hem te grijnzen en leek een beetje te hinten dat hij wat moest zeggen of doen en de man naast hem leek het ook allemaal wel grappig te vinden. Had hij dat weer... Hij wilde gewoon met rust gelaten worden. "Waar heb je hulp mee nodig?", vroeg hij dus weinig geïnteresseerd. Was het zo goed? Kon iedereen nu weer terug naar zich met zijn eigen problemen bemoeien?
  26. "Minigolf?! Jouw opvatting over 'niet beschamend' ligt toch net ietsjes anders dan die van mij..." En slechte koffie. Nu dat was gewoon tragisch. Zaira glimlachte, keek naar hem opzij. "Minigolf, really? Komt dat als eerste in je op?" Om een of andere reden had ze niet gedacht dat dat een activiteit was, die zelfs maar in zijn woordenboek voor zou komen. "Heb je de laatste tijd teveel met Lissa samen moeten doen?" Die stopte vast van dat soort suffe ideeën in zijn hoofd. Eric was in Zaira's ogen namelijk best cool. Voor zover je je broer nog cool vond op haar leeftijd. "Oh..." Oh shit. Dit was idioot. Ze had het nooit voor één seconde overwogen dat haar vader zoiets zou kunnen. Dan waren geheimen en dit soort escapades met een man inderdaad het stomste wat ze had kunnen doen. Ze was de grootste dwaas die hier rond liep. Hoe had ze zo kortzichtig en onvoorzichtig kunnen zijn? Ondertussen werd haar gelaat ook een tintje bleker en werden haar pupillen een beetje groter van schrik en vrees. Ze vloekte binnensmonds, met een arsenaal aan scheldwoorden waar menig straatrat trots op zou zijn. "En nu? Kan je je geest daar tegen verdedigen? Kan je me dat leren? Dat ik niets verraad? En kan jij dat?" Ze beet op haar lip. "Denk je dat Thomas me weer uit de familie gooit als hij erachter komt?"
  27. [1837/1838] You got those cruel intentions

    Nou kijk Caspian, kennelijk was deze Rebecca niet voor iedereen een probleem. Dat was vaak het geval, er waren altijd domme mensen die sommige dingen over het hoofd zagen, maar dan was het aan de slimme mensen om er iets aan te doen. Hij hoefde heus niet meteen met een kant en klaar plan te komen, Madeline was gewoon nieuwsgierig. En ah kijk daar ging het al, zijn broertje en zusje zagen blijkbaar niet het gevaar dat hij wel zag. Of hij wist het niet zeker, maar dat zei meestal ook genoeg. Als mensen ergens niet echt een sterke mening over wisten te vormen vonden ze het vaak allemaal wel prima. "Dat klinkt inderdaad alsof jij de situatie beter in kan schatten dan zij," knikte Madeline bevestigend. Al wist ze eigenlijk nog steeds niet heel veel over deze Rebecca Thwaite. Blijkbaar had ze een paar jaar onder hen gezeten, maar het meisje was bij Madeline nooit heel erg opgevallen. Sowieso had ze nooit heel erg veel oog voor Huffelpuffers, de meeste waren haar toch snel iets te saai. Daniel Foulkes-Davenport was in Madeline's ogen trouwens prima gezelschap, maar dat ging ze maar niet tegen Caspian vertellen. "Hmm," mompelde ze nadenkend. Wat hij moest doen? "Dat ligt eraan. Kan je me iets meer over haar vertellen? Wat voor meisje is het?" Als Rebecca Thwaite nou een enorme bitch was - wel een schijnheilige dan, als zoveel mensen haar alsnog aardig vonden- dan zou Madeline een heel andere aanpak kiezen dan als ze net een onschuldig vogeltje leek. "Wat heeft ze eigenlijk precies gedaan dat zo erg was?" Niet dat ze in twijfel trok of het erg was of niet, ze geloofde Caspian best. Hij had niet snel een hekel aan mensen en als hij dat wel had, was het vaak omdat andere mensen dat ook vonden. Hij was niet iemand om tegen de groep in te gaan en het feit dat hij een andere mening had dan zijn familieleden vertelde Maddie al dat ze deze situatie serieus moest nemen. "Misschien kunnen we haar wel een koekje van eigen deeg geven. Het klinkt alsof ze dat verdient heeft."
  1. Load more activity
×